tedy biegnie moja droga?

[ogrom]

hm moze dla niektorych osob bedzie to zaskoczeniem ale chcialabym poprosic
osoby ktore umieja wrozyc czy taki sposob odzywiania moj bedzie mi sluzył?

Jest jeszcze coś.... moje przezycia zwiazane z dolegliwoscia do tej pory
odbijaja sie na mnie samej głownie mojej psychice...... czasme boje sie ze to
powróci......... czy wreszcie bedzie juz ok?

pozdrawiam
Ola

[karimar]

Ola, zajrzyj na priva. Pozdrawiam.

[ogrom]

to dziwne ze nikt o tej pory nie przepowiedział mi że bede chciała ze soba
skonczyccccccccccc...............

[longinka]

Oleńko!!!No co ty, dziewczyno - nigdy nie jest tak źle, jak się nam wydaje.
(Wiem,gadanie-ja kilka lat temu za taki banał zrobiłabym mówiącemu coś złego)
Musisz przetrwać zły czas,mnie od złych myśli odciągał wysiłek-zaczełam
biegać,chodzić na siłownię,nabrałam dystansu do siebie i do świata.
Nie wiem jak mogłabym Ci pomóc..?Na razie życzę byś przestała czuć się bezsilna
i znalazła cel. Paa!

[ogrom]

ja chyab naprawdę nie ejstem dostatecznai normal skoro np, potrafie wspominać
swoje porazli z przeszłosci jak np. porazka w szkole średniej i potem
konsekwencje itp. coś mi tu nie gra........ a najlepsze, e jak mysle o sobie to
się nie moge zdecydowac czy jestem kiepska czy jestem dobra.......... a wogole
to mam wrażenie, że wybrałam nizbyt dobra drogę kształcenia...... niestety nie
mówiąc o tym, że chyba straciłam mase mojego czasu...... co jest ze mną nie
tak? czemu nie mogę choć ciut odczuwać satysfakcji z tego co robię........ może
wtedy by mi nie groziło załamanie....... nic już nie wiem w tej chwili się
szamoczę. ........ i nie ma przy mnie kogoś w kim widziałam oparcie itp........
dno znowu jest źle mam już tego dość.........chyba tak zawse już będzie.... ale
moze nie ma co od zycia zbyt wiele wymagać........ niexle byłam naprawde na
wozie a teraz czuje sie nawet nie pod wozem ale wbita w ziemię.........
warto być jednak silna psychicznie tylko jak tu być? hm............
pozdrawiam Olcia

[longinka]

Cześć!
Jesteś najzupełniej normalna;ja też kiedyś rozpamiętywałam każde swoje
potknięcie, zwalały mi się na głowę rzeczy,które nie powinny dotykać
dzieciaka...czułam się być może podobnie jak TY.
Mineło już trochę czasu,czasem śnią mi się koszmary ale staram się nie myśleć o
tym.
Myślę,że jesteś "dobra" nie "kiepska" może zbyt wiele od siebie wymagasz,nie
odczuwasz satysfakcji z tego co robisz to zacznij robić to co dać Ci może
satysfakcję.Jeśli już się kształcisz-to przecież zawsze można zmienić
kierunek,zrobić inną specjalizację-ech masz całe życie przed sobą,Olka wszystko
się ułoży tylko odrobina cierpliwości..
Mam prośbę mogłabyś napisać coś o tym żywieniu optymalnym;na czym to polega i
czemu ma służyć-no bo wiesz na smutki najlepsza jest czekolada - mówię Ci.Paa

[ogrom]

cierpliwosci? całe zycie jestem cierpliwa i teraz widze ze to był błąd trzeba
bylo zawsze żyć po swojemu ........ ogranął mnie potworny smutek........ to
wszystko w co wierzyłam, czyli że dobrze wybralam studia, zo doszłam do końca,
ze na nich poznałam kogoś fajnego itp..... wszystko wzieło w łeb tu juz nie
chdozi o to że mi coś nie idzie tu chodzi o to, ta praca była bez sensu..... na
darmo, że to ze mną coś jest nie tak.......... i raczej jest, bo sama szłam w
kierunku ktory terz widze ja go nie czuję....... zaczęłam negować swoje całe
życie......... a nachętniej bym sie poprostu nie przejmowała...... tylko jak
to teraz zrobić?

czuję że mam same problemy lacze z tusza z ktora walcze juz od pewnego
czasu........ mam tego dość.......... odrzucam to wszystko co jest wkolo
mnie...... zamknęłam sie na świat nie chce go juz tylko zyje przeszloscia tym
co było fajne.......
pozdrawiam Olcia

[longinka]

Cześć Ole!ńko:))
Pewnie,że trzeba żyć po swojemu bo to nasze życie.Po to Ci to wszystko było-
żebyś zobaczyła,że trzeba po swojemu i nie żałować tego.Tupnijze trzy razy i
zaczynaj- najpierw spójrz na siebie - tusza co tam,zawsze ją można
skorygować,zawsze ma się jakieś atuty- np Skorpiony - pamiętam - miały cudne
przenikliwe oczy,zresztą charakter zawsze okazuje się najważniejszy,a jak może
się na nim ktoś poznać skoro sama wycofujesz się z życia.Och rety,musisz sobie
wyznaczyć priorytety i realizować je.Jeśli mieszkasz w Wawce możemy się spotkać
i pogadać,nie jestem psychoterapeutą ale babą co zna życie jak nikt,albo jak
chcesz podam Ci mój telefon...nie warto się zamykać w sobie,poddawać się
bezsilności,trzeba głowę do góry i twardo do przodu...a miłość.. z całą
pewnością jeszcze ją spotkasz.A zapomnieć...ja nie zapomniałam...tylko teraz
patrzę na to inaczej.Mówię Ci Olka nos do góry!
A co to za studia i co to za praca i jak to się ma do Twoich
zainteresowań,proszę zdradź tą tajemnicę..Paapa

[ogrom]

rany sama widze pułapkę w jaka wpadlam w sumie zywieniowa nie dosc ze
przytyłam to jeszcze nic prawie nie robie jak opracpwuje kolejne strategie w
odchudzeniu siebie a i tak wychodzi, że nie jest za dobrze niestety........
i wiem wręcz jestem tego pewna to też doprowadzilo do rozpadu mojego związku z
kimś kogo bardzo kochalam z kims zkim chcialam przejsc przez reszte zycia i
jesli nie on to nikt ja to doskonale wiem doskonale i tak potrafilam zawalić
cos tak fajnego .....t o jakis koszmar a ja ciagle zyje przeszloscia zywienie
naprawdę zmienia chemię człowieka......... a teraz rozpaczam bo jestem sama i
nie mam ochoty na nic a tym bardziej na zycie........
Juz nie dostane szansy by byc z tym człowiekiem a ja go kocham..........
bardzo kocham......
Ola

[longinka]

Olu,tak sobie myślę,że dużo racji w tym co piszesz-to odchudzanie napewno
wpływało na psychikę mogłaś być bardziej rozdrażniona czy senna,mogło to odbić
się na relacjach z Nim- tylko dlaczego bierzesz całą winę na siebie-czemu nie
zauważasz,że to może jemu zabrakło zrozumienia i cierpliwości.Jeżeli być z kimś
to liczyć na jego wsparcie- to się należy w relacjach partnerskich-czemu
traktujesz się po macoszemu Tobie należało się
wsparcie,cierpliwość,uczucie...To nie Ty nawaliłaś -to on okazał się
niedojrzały.Wybacz,że być może okrutnie to podsumowałam,ale zauważyłam,że wiele
dziewczyn traktuje związek z facetem jak dar,łaskę-a przecież każdy urodził się
po to by kochać i być kochanym.Rozpaczasz,że jesteś sama- czy dlatego, że się
rozczarowałaś..Pomyśl swiat jest pełen fajnych, wartościowych chłopaków daj im
szansę spotkania siebie.och rety,czemu uważasz,że nie dostaniesz szansy bycia z
nim (chociaż,nie sądzę aby był tego wart),dopóki się żyje zawsze jest szansa !!!
Powodzenia Olu! Uśmiechnij się do Siebie!!!!

[ogrom]

hmm....... dzięki....... nic juz dodac nic ując moja jedyna pozywką w ostatnim
czasie jest myslenie o przeszłosci i dobrych chwilach a tu i teraz jakos hm
czuje sie nieobecna...... ale co tam w koncu nie kady musi wspąc sie na szzyty
zresztą szczyty czego?
Przeraża mnie moje zycie w tej chwili, przeraza mnie droga jaka wybrałam i
ktora musze dociągnąc do konca w tym stanie psychicznym......... bardzo
osłabionym ......... a i jeszcze zaegowalam wszytsko to co osiągnelam co wiem
kim jestem...... po co mi to wszystko........ niezla niemoc niestety ......
jakoś to musze przeczekać okropny stan i skąd to sie bierze wogóe?
Czyzby za długo udawala przed sobą, ze jest super....... a teraz za to place?
pozdrawiam
Ola

P.S.
napisz a jak u Ciebie ? Co wogole porabiasz i jak TY bys postepowala terz
jakbyś miala taki dół od miesiecy jak ja?
Czasem mam wrażenie, że za duzo chcialam naraz nie cieszac sie drobnostami ale
nie wiem nawet czy ja tak umiem........ i co bede sie zycia uczyc na nowo od
poczatku?

[longinka]

Wiesz jestem babą dobiegającą czterdziestki,ale, że ciągle się śpieszę to czas
mnie nie dopadł-haaa po prostu nie przejmuję się wiekiem.Jest tyle rzeczy
spędzających mi sen z powiek.Kumple wołają na mnie żaba- kiedyś mnie to
złościło.Kończę studia ekonomiczne tzn.zostało mi napisanie jeszcze dwóch
rozdziałów pracy no i obrona,ale to pisanie okropnie mi idzie,ech.Pracuję jako
księgowa i to jest jedna z wielu pomyłek lub konsekwencja poprzednich
błędów.Ale można tą pracę polubić,w każdym razie mam zamiar zrobić
specjalizację odbiegającą od mojej obecnej pracy.
Jakbym postępowała w Twojej sytuacji -nie wiem- byłam w podobnej-czułam się jak
ptak co nie potrafi latać,ludzie byli gdzieś daleko,było przeraźliwie
źle,jakbym była za szklaną szybą,och rety jedyna rzecz której nienawidzę to
poczucie bezsilności.Czułam ,że stoję na rozdrożu-albo spróbować jeszcze
raz,albo skończyć wszystko.Mieć spokój,zanurzyć się w ciemności i ciszy.Wiesz
wtedy kiedy wybierałam co z sobą zrobić przez przypadek trafiłam do pracy w
szpitalu w Łodzi na oddziale wewnętrznym-zobaczłam ludzi czepiających się
chwili,złudzenia,zobaczyłam staruszki które bały się samotności bardziej niż
śmierci i tak bardzo chciały chwili zainteresowania i pamięci,zobaczyłam
rozpaczające rodziny,które przychodziły odwiedzić kogoś kogo już nie ma.To było
silne przeżycie.Dało mi to do myślenia.Wpadła mi w ręce książka Coelho -
Wojownik światła-potem przeczytałam Alchemika i Piątą Górę te książki
podziałały na mnie bardzo krzepiąco.Postanowiłam wyrwać się z chaosu co
niezmienie z lepszym lub gorszym skutkiem czynię.Tak cieszenie się drobnostkami
to ważne!Co bym zrobiła na Twoim miejscu-myślę,że jak bym już się wypłakała i
wyżaliła to bym zacisneła pięści i zęby i zaczeła coś robić,sądzę,że masz
możliwość udania się do specjalisty od depresji,psychologa-czasem szczera
rozmowa,wyrzucenie z siebie całej złości pomaga.Zaraz Suljan będzie krzyczał -
ale myślę,że zapisanie się na Taichi lub kurs jogi też by Ci dobrze
zrobił.Musisz się wzmocnić,obudzić swoje poczucie wartości.Nie możesz
ciąglepowtarzać jestem do niczego,nic nie osiągnełam bo to nie prawda
skończyłaś studia,kochałaś,miałaś plany - teraz musisz je skorygować, jeśli
będziesz myśleć o sobie pozytywnie ludzie też będą tak Cię oceniali,jeśli
będziesz dla siebie ciepła szybko przyciągniesz kogoś kto tego ciepła
szuka...och rety strasznie nieuporządkowane te moje pisanie,mam nadzieję,że
wybaczysz. Cieplutkie pozdrowienia .Paa

[agrentowy4321]

Bardzo ambitne zagadnienie

[irona.sonata]

Ciekawe