noc świętojańska

[Gość: anna]

znacie jakieś rytuały, czary, zwyczaje na noc świętojańską?

sobótka cz.I

[lucil]

Słowo "kupała" wbrew powszechnie głoszonym opiniom
najprawdopodobniej nie ma nic wspólnego z ruską formą
słowa "kąpiel". Tłumaczenie takie zostało wymyślone przez świat
chrześcijański nie wcześniej niż w X-XI stuleciu - Kościół nie mogąc
wykorzenić z obyczajowości ludowej corocznych obchodów "pogańskiej"
Sobótki podjął próbę zasymilowania święta z obrzędowością
chrześcijańską. Nadano Kupalnocce patrona Jana Chrzciciela, i
zaczęto nawet zwać go Kupałą, z racji tego, że stosował chrzest w
formie rytualnej kąpieli (w obrządku wschodnim)[2]. W wyniku
chrystianizacji próbowano także przenieść obchody Nocy Kupalnej na
okres majowych Zielonych Świątek, a następnie bliżej ich pierwotnego
terminu, na specjalnie w tym celu ustanowioną 23 czerwca wigilię św.
Jana.

Jednak wyraz "kupała" pochodzi najpewniej z indoeuropejskiego
pierwiastka "kump", oznaczającego grupę, gromadę, zbiorowość, z
którego wywodzą się słowa takie jak kupa, skupić, kupić (w
sensie "gromadzić"). Istnieje również pogląd, iż nazwa święta to po
prostu imię rzekomego słowiańskiego bóstwa, patrona miłości i
płodności - Kupały.

Jeśli natomiast chodzi o słowo "sobótka", późniejsze określenie
Kupalnocki, to prawdopodobnie stworzone zostało przez Kościół i co
od zarania miało wydźwięk pejoratywny; znaczyło tyle, co "mały
sabat". Z nazwą tą wiąże się również pewna legenda, mówiąca o tym,
jakoby Sobótka była uroczystością ku czci pięknej dziewczyny o tym
właśnie imieniu. Sobótka w bliżej nieokreślonym czasie zamieszkiwała
ponoć bliżej nieokreśloną wioskę. Narzeczony jej, Sieciech,
powróciwszy z wojny miał swą wybrankę pojąć za żonę, jednak wioska
ich została nagle zaatakowana przez hordy wroga. Podczas odpierania
ataku Sobótka zginęła, trafiona w samo serce. A działo się to
wszystko w noc letniego przesilenia. Inna koncepcja pochodzenia tej
nazwy związana jest z sobotnimi uroczystościami obchodów jako, że
sobota prawdopodobnie była dawniej dniem świętym u Słowian.

Informacje na temat obchodów Sobótki są dosyć skąpe, z racji tego,
że Kościół próbował te obchody początkowo zwalczać (zarówno własnymi
środkami, jak i za pośrednictwem zakazów i kar ogłaszanych przez
władców świeckich), później zmieniać - nadając im sens, wyraz i
symbolikę chrześcijańską. W wyniku tych działań obchody Kupalnocki
stopniowo zaczęły zanikać, ulegały zapomnieniu bądź zniekształceniu
już w okresie XII - XV wieku, by w drugiej połowie XVI stulecia
znów "odżyć", wraz z nadejściem epoki głoszącej powrót człowieka do
natury, do tego co dawne i pierwotne. Znalazło to zresztą
odzwierciedlenie w literaturze tamtego okresu (vide: "Pieśń
Świętojańska o Sobótce" autorstwa Jana Kochanowskiego).

Wiadomo na pewno, że Kupalnocka poświęcona jest przede wszystkim
żywiołom wody i ognia, mającym oczyszczającą moc. To również święto
miłości, płodności, słońca i księżyca. Na Litwie istnieje pieśń,
opowiadająca jak to pierwszej wiosny po stworzeniu świata, Księżyc
ożenił się ze Słońcem. Kiedy jednak Słońce po nieprzespanej nocy
poślubnej wstało i wzniosło się ponad horyzont, Księżyc je opuścił i
zdradził z Jutrzenką. Od tamtej pory oba ciała niebieskie są
wrogami, którzy nieustannie ze sobą walczą i rywalizują -
najbardziej podczas letniego przesilenia, kiedy noc jest najkrótsza,
a dzień najdłuższy.

Paweł Jasienica podał że ostatni zarejestrowany przypadek prawdziwie
pogańskiego świętowania Kupały miał miejsce w 1937r. na
Opolszczyźnie. Współcześnie, na fali zainteresowania ludowością i
ładunkiem kulturowym narodów, obchody związane z letnim przesileniem
zyskują na popularności wśród społeczeństw europejskich. W swym
najściślej pierwotnym znaczeniu zaś, święto to jest nadal obchodzone
przez wielu neopogan: rodzimowiercy słowiańscy nawiązują jak
najściślej do słowiańskiej tradycji tego święta, podczas gdy np.
wikanie w obchodach święta przesilenia letniego bazują na różnych
tradycjach, głównie brytyjskich.

Kupalnockę wszędzie, nie tylko wśród ludów słowiańskich, obchodzono
podobnie. W Czechach, tak jak w Polsce, skakano przez ogniska, co
miało oczyszczać oraz chronić przed wszelakim złem i nieszczęściem.
Zasuszone wianki z bylicy zakładano na rogi bydłu, by ustrzec je
przed chorobami i urokami czarownic. Serbowie od dogasających o
świcie ognisk zapalali pochodnie i obchodzili z nimi zagrody i
domostwa, co chronić miało przed złymi duchami. W Skandynawii palono
ogniska na rozstajnych drogach albo nad brzegami jezior, bo
wierzono, że woda, w której koniecznie należało się zanurzyć, miała
podówczas właściwości lecznicze.

Swoistym fenomenem w dzisiejszych czasach są coraz częściej
organizowane w różnych miastach Polski obchody nawiązujące do owych
dawnych, rodzimych tradycji. Do najbardziej spektakularnych zaliczyć
tu można widowisko na wałach wiślanych pod Wawelem, czyli tzw.
Krakowskie "Wianki".
Przeprowadzane w jej trakcie zwyczaje i obrzędy słowiańskie miały
zapewnić świętującym zdrowie i urodzaj. W czasie tej magicznej nocy
rozpalano ogniska, w których palono zioła. W trakcie radosnych zabaw
odbywały się różnego rodzaju wróżby i tańce. Dziewczęta puszczały w
nurty rzek wianki z zapalonymi świecami. Jeśli wianek został
wyłowiony przez kawalera oznaczało to jej szybkie zamążpójście.
Jeśli płynął dziewczyna wyjdzie za mąż, ale nie prędko. Jeśli zaś
płonął, utonął lub zaplątał się w sitowiu prawdopodobnie zostanie
ona starą panną. Prawdopodobnie pozostałości dawnych wiosennych
obrzędów magicznych kończących zaklinanie "dobrego początku",
nawiązujących do obrzędowości zadusznej i nadchodzącego urodzaju.
Kupałą lub Sobótkami nazywano również ogniska palone podczas tych
obrzędów. Na Mazowszu i Podlasiu obrzędy sobótkowe były zwane
kupalnocką, na pograniczu polsko-ukraińskim - Kupałą, zaś w
zachodniej i środkowej Polsce - Sobótką. Nazwa zwyczaju odnosi się
także błędnie do rzekomego słowiańskiego bóstwa płodności Kupały.

W niektórych regionach wierzono, że od przesilenia wiosennego do
letniego nie można kąpać się za dnia w rzekach, strumieniach czy
jeziorach; natomiast kąpiel po zmroku lub przed wschodem słońca
leczyła rozmaite dolegliwości, jako że woda była podówczas
uzdrawiającym żywiołem należącym do księżyca.
Obchody Kupalnocki rozpoczynały się od rytualnego skrzesania ognia z
drewna jesionu i brzozy (w niektórych źródłach mowa jest tylko o
drewnie dębowym), po uprzednim wygaszeniu wszelkich palenisk w całej
wsi. W obranym miejscu wbijano w ziemię brzozowy kołek, po czym
zakładano nań jesionową piastę, koło ze szprychami owiniętymi
smoloną słomą. Następnie obracano koło tak szybko, że w wyniku
tarcia zaczynało się ono palić. Wtedy je zdejmowano i płonące
toczono do przygotowanych nieopodal stosów, dzięki czemu szybko
zajmowały się ogniem. Szeregi stosów układanych zazwyczaj na
wzgórzach płonęły owej nocy niemalże w całej Europie.

Skakanie przez ogniska i tańce wokół nich miały oczyszczać, chronić
przed złymi mocami i chorobą, a palenie na stosach ofiar, składanych
z drobnej zwierzyny i ptactwa oraz magicznych ziół, zapewniało
urodzaj tudzież płodność zwierząt i ludzi.

Według niektórych przekazów, w Rosji przez ogień skakały pary
niosące na ramionach figurkę Kupały (przedstawiającą raczej już
wówczas znanego pod tym przydomkiem Jana Chrzciciela, niż domniemane
bóstwo miłości). Jeśli w trakcie tego zabiegu figurka wpadła do
ognia, młodym wróżono rychły koniec miłości.

W Grecji przy okazji skoków najpierw dziewczęta, a później chłopcy
ogłaszali, że zostawiają za sobą wszystkie swoje grzechy. Tyle na
temat Europy. Jednak w noc przesilenia letniego ogniska płonęły
również na ziemiach północnej Afryki, zamieszkiwanej przez ludy
muzułmańskie.

sobótka cz.II

[lucil]

Noc sobótkowa była również nocą łączenia się w pary. Niegdyś
kojarzenie małżeństw należało do głowy rodu oraz starszyzny rodu
i "wynajmowanych" przezeń zawodowych swatów. Ale dla dziewcząt,
które nie były jeszcze nikomu narzeczone i pragnęły uniknąć
zwyczajowej formy dobierania partnerów, noc Kupały była wielką
szansą na zdobycie ukochanego. Młode niewiasty plotły wianki z
kwiatów i magicznych ziół, wpinały w nie płonące łuczywo i w
zbiorowej ceremonii ze śpiewem i tańcem powierzały wianki falom rzek
i strumieni. Trochę poniżej czekali już chłopcy, którzy - czy to w
tajemnym porozumieniu z dziewczętami, czy też liczący po prostu na
łut szczęścia - próbowali wyłapywać wianki. Każdy, któremu się to
udało, wracał do świętującej gromady, by zidentyfikować właścicielkę
wyłowionej zdobyczy. W ten sposób dobrani młodzi mogli kojarzyć się
w pary bez obrazy obyczaju, nie narażając się na złośliwe komentarze
czy drwiny. Owej nocy przyzwalano im nawet na wspólne oddalenie się
od zbiorowiska i samotny spacer po lesie.

Przy okazji rzeczonego spaceru młode dziewczęta i młodzi chłopcy
poszukiwali na mokradłach kwiatu paproci, wróżącego pomyślny los. O
świcie powracali do wciąż płonących ognisk, by przepasawszy się
bylicą, trzymając się za dłonie, przeskoczyć przez płomienie. Skok
ów kończył obrządek przechodzenia przez wodę i ogień, i w tym jednym
dniu w roku swojego czasu stanowił podobnie rytuał zawarcia
małżeństwa.
Legendy o kwiecie paproci, zwanym też "Perunowym Kwiatem" (napięcie
w przyrodzie podczas burz miało sprzyjać kwitnieniu tej rośliny)
znane są z przeróżnych podań i gdzieniegdzie przetrwały do dziś.
Opowiadają o wielu ludziach którzy błądzili po lasach i mokradłach
próbując odnaleźć magiczny, obdarzający bogactwem, siłą i mądrością,
widzialny tylko przez okamgnienie kwiat paproci. W podaniach
czeskich i niemieckich znalazca kwiatu paproci powinien szukać
skarbów w ciemnym borze. We francuskich - na najwyższym w okolicy
wzgórzu, do którego ma dobiec przyświecając sobie ognistym kwiatem
jak pochodnią. W legendach rosyjskich natomiast po zerwaniu
gorejącego kwiatu należy wyrzucić go jak najwyżej w powietrze i
szukać skarbu tam, gdzie spadnie. A zdobycie rośliny nie było łatwe -
strzegły jej widzialne i niewidzialne straszydła, czyniące
straszliwy łoskot, gdy tylko ktoś próbował się do perunowego kwiatu
zbliżyć.
Poza skakaniem przez ogień i szukaniem kwiatu paproci w noc Kupały
odprawiano również rozmaite wróżby, bardzo często związane z
miłością, które miały pomóc poznać przyszłość. Wróżono ze zrywanych
w całkowitym milczeniu kwiatów polnych i z wody w studniach
(przepiękny opis rzeczonych dwóch wróżb znajduje się nawet w jednej
z bajek dla dzieci o Muminkach autorstwa Tove Jansson), wróżono z
rumianku i kwiatów dzikiego bzu, z cząbru, ze szczypiorku, z
siedmioletniego krzewu kocierpki, z bylicy... i z mnóstwa innych
roślin oraz znaków. Powszechnie wierzono też, iż osoby biorące
czynny udział w sobótkowych uroczystościach przez cały rok będą żyły
w szczęściu i dostatku.

sabat letniego przesilenia

[lucil]

SABAT LETNIEGO PRZESILENIA
Inne nazwy: Dzień św. Jana, Noc Świętojańska, Alban Hefin lub Litha)
obchodzony jest każdego roku pierwszego dnia lata.
Rytualne zioła: bez czarny, bylica pospolita, konopie, koper,
lawenda, ostróżka polna, męskie osobniki paproci, róża, rumianek,
sosna, srebrnik, tymianek polny, werbena pospolita, wisteria i ziele
św. Jana.
Dekoracja ołtarza: letnie kwiaty, miłosne amulety, muszelki,
aromatyczne potpourri, letnie owoce.
Kadzidła: cytryna, mirra, róża, sosna, wisteria i żywica olibanowa.
Święte kamienie Sabatu: wszystkie zielone kamienie, w szczególności
szmaragd i jadeit.
Bóstwa Sabatu: Afrodyta, Astarte, Freyja, Hathor, Isztar, Wenus oraz
wszystkie pozostałe boginie czuwające nad miłością, namiętnością i
urodą.
Kolory świec: niebieski, zielony, żółty.
Tradycyjne potrawy: surowe warzywa, owoce lata, pumpernikiel, piwo i
miód pitny.

Lato osiąga swoje apogeum. Później światło zaczyna być wypierane
przez powracającą ciemność. Jest to pradawne święto solarne, którego
obchody skupiają się wokół rytualnie zapalanych ognisk, symbolu
światła i magii słońca. Ziemia zostaje zalana płodnością przez
Boginię i Boga, królujących wspólnie. Jest to czas radosny, święto
wyrażające życie i płodność. jest to doskonała pora na praktykowanie
magii o różnym charakterze, gdyż wtedy właśnie siły wszystkich
żywiołów przyrody osiągają moment kulminacyjny.


Pamiętaj, że im więcej rytuałów pozytywnych czynisz tym więcej mocy
zyskujesz, gdyż wszystko do ciebie wraca pomnożone i mniej miejsca
zostaje na ingerencję w wasze życie sił negatywnych.
:-)

wróżby sobótkowe :-)

[lucil]

Co roku w okresie przesilenia letniego, 23 czerwca, obchodzona jest
od wieków Noc Świętojańska. Wigilia (czyli noc poprzedzająca dany
dzień) 24 czerwca to dzień, w którym poganie czcili dwa potężne
żywioły - ogień i wodę. Najważniejsze obrzędy związane były z
rozpalaniem ognia
i zanurzaniem się w wodzie. Tak właśnie obrzędowo zaczynało się
lato. Inna nazwa tej wyjątkowej nocy to święto Kupały. Tak poganie
nazywali święto poświęcone Kupale, bogini miłości i leczniczych
roślin, a także patronce mądrych kobiet, które znają zioła i dobre
czary. Stąd też nazwa kupalnocka. Nazwa Sobótka wzięła się natomiast
z tego, że chrześcijanie chcieli włączyć kupalnockę do swojego
kalendarza, ale obchodzili ją najpierw w sobotę poprzedzającą
Zielone Świątki, stąd nazwa sobótka.

Odpowiednie powitanie lata miało zapewnić pomyślność zbiorów, dobrą
pogodę i obfitość plonów. Jednocześnie młode dziewczęta i chłopcy
wróżyli sobie, jakie powodzenie w miłości przyniesie im gorące lato.

Sobótkowe obrzędy musiały zaczynać się przy ognisku. Jedno większe
lub kilka małych ognisk musiało być rozpalonych ze świeżego drewna,
nad brzegiem rzeki lub na szczycie wzgórza. Wokół ognia tańczono,
śpiewano i odprawiano magiczne obrzędy przez całą noc. Tradycyjnie
skakano przez ogień w wieńcu lub opasce z ziół, co miało chronić
przed duchami, demonami, czarownicami i chorobami.

Ja upleść sobótkowy wianek?

Kobiety paliły swoje, osobne ogniska. Nad brzegiem rzeki odprawiały
obrzędy chroniące je przed złymi mocami. Tańczyły i rzucały w ogień
siedem magicznych ziół, z których plotły również wianki
świętojańskie: rosiczkę, płomyk, bylicę białą, dziewannę, rutę,
szałwię i dziurawiec.
O północy puszczały na wodę jeden wianek i uważnie śledziły jego
bieg na rzece. Jeśli zniknął w ciemności nie tonąc i nie zaczepiając
o nic po drodze, wróżyło to całej wsi szczęśliwy rok, brak kłopotów
i nieszczęść.

Kąpiel zapewniająca moc, ochronę i pomyślność

Bardzo ważnym rytuałem świętojańskim była nocna kąpiel w rzece lub
jeziorze. Zapewnia ona zdrowie i pomyślność, dodaje sił i energii
seksualnej, a także poprawia urodę. Kiedy w średniowieczu dzień ten
poświęcono świętemu Janowi, przyjął się zwyczaj, że dopiero po św.
Janie (czyli po 24.06) kąpiel w rzece czy jeziorze jest całkowicie
bezpieczna. Wcześniej można się było utopić za sprawą złego ducha,
strzygi lub rusałki. Chrześcijanie święcili wodę podczas przesilenia
letniego, co odbierało wodom ich złą moc.

Kwiat paproci

W Noc Świętojańską szukano kwiatu paproci, który miał znalazcy
przynieść wielkie szczęście, mądrość i zdolność widzenia wszystkich
skarbów ukrytych w ziemi. Młodzieńcy szukali go z nadzieją na
bogactwo, dziewczęta - marząc o idealnym mężu. Jednak rzadko można
znaleźć
i zerwać kwiat paproci, który dobrze strzeże swojej tajemnicy. Musi
to być osoba odważna, ale i szlachetna.
W tę wyjątkową noc odprawiano też wiele wróżb miłosnych. Oprócz
kwiatu paproci dziewczęta szukały ziół na wianek i małej paprotki
zwanej nasięźrzałem (ophoglossum vulgatum), która wpleciona we włosy
czyniła dziewczynę niezwykle powabną i miała moc wywoływania miłości.

Puszczanie wianków

Puszczanie wianków na wodę to wróżba dla panien i kawalerów,
ponieważ dotyczy zamążpójścia i wyczekiwanej miłości. Każda
dziewczyna plotła wianek z trzech gałązek bylicy i wkładała do
środka zapaloną świeczkę. Należało potem puścić wianek z nurtem
rzeki i obserwować jego tor dryfowania. Panny przechadzały się
wzdłuż brzegu rzeki, a kawalerowie wskakiwali do rzeki i wyławiali
je. Który zebrał najwięcej wianków, temu sprzyjało większe szczęście
w miłości. Jeżeli chłopak nie wyłowił żadnego wianka, samotnie
czekać musiał do przyszłego roku. Jeżeli wianek nie został przez
nikogo wyłowiony, panna była skazana na staropanieństwo. Jeśli
wianek utkwił w zaroślach, wróżyło to nieślubne dziecko w tym roku.
Najgorszą jednak wróżbą było zatonięcie wianka.

Wróżby na Noc Świętojańską

Miłosne wróżby w noc świętojańską można również odprawiać
i w obecnych czasach. Oprócz puszczania wianków można wróżyć w inny
sposób. Aby poznać wygląd przyszłego partnera, należy w noc
świętojańską wybrać się w trzy osoby na łąkę (mogą być to grupy
mieszane chłopcy i dziewczęta). Każda osoba powinna wyciągnąć z
ziemi jakąś roślinę wraz z korzeniem. Z wyglądu korzonków określa
się wygląd partnera. Długi korzeń - wysoką i szczupłą, krótki i
szeroki - osobę krępą, pulchną i niewysoką. Korzeń przekrzywiony
wróży partnera o skrytym
i nieszczerym charakterze, a korzeń prosty - osobę uczciwą i
prostolinijną. Korzeń bardzo twardy oznacza partnera upartego, a
miękki - ugodowego
i niezdecydowanego. Im bardziej oblepiony ziemią korzeń, tym
zamożniejszy będzie przyszły mąż lub żona.

Aby utrzymać i wzmocnić istniejącą już miłość, należy wziąć dojrzały
czerwony owoc (może być jabłko, nektarynka, truskawki itp.) i spalić
świętojański wianek, okadzając owoc w jego dymie. Potem należy
poczęstować owocem ukochaną osobę. Jeżeli przyjmie i zje w całości
owoc, wróżba powinna zadziałać. Należy też pamiętać, że 23 i 24
czerwca wróżby miłosne udają się najlepiej!

Inna popularna wróżba sobótkowa ma zapewnić nam szczęście w
interesach. Należy w tym celu spalić w ognisku pędy paproci, a dymem
okadzić portfel. W ten sposób ma on być przez cały rok pełen
pieniędzy.

[mii.krogulska]

... a tekst ten Lucil przelepiła ze strony czary,
www.czary.pl/magia/kalendarz_mag_sobotka.php
Pozdrawiam, Mii

[lucil]

Tak, ale nie podaje linków, ponieważ zauwazyłam że posty z linkami
do stron są usuwane. Pozdrówka :-)

noc perkunowych czarów...

[lucil]

Noc Perkunowych czarów

Tradycyjną porą wróżb było dla naszych przodków letnie przesilenie.
21 czerwca, w najkrótszą noc w roku, rozpalali ogniska, czcząc
żywioły i naturę. Nocy tej patronował słowiański Bóg Perun, zwany
także Perkunem. Tego dnia czary towarzyszyły ludziom już od rana.
Każdy w rodzinie wybierał jedną z roślin: złocień, rojnik, rumianek,
cząber, przymiotno. Kwiaty rozrzucano w izbie, przystrajano nimi
pułap. Te, które nazajutrz rano były świeże, wróżyły zdrowie,
szczęście, miłość, bogactwo. Zwiędnięte zapowiadały nieszczęścia.

Najważniejsze obchody rozpoczynały się wieczorem. Wróżono z ognia, z
wody; najwięcej jednak czarów wiąże się z roślinami. O północy
dziewczęta i chłopcy oblegali krzewy ligustru. Kocierpka, jak
inaczej nazywano tę roślinę, to wysoki krzew, w czerwcu obsypany
pachnącymi kwiatami. Wróżyć można było z tego, który miał co
najmniej siedem lat. Każdy, kto z zamkniętymi oczami zerwał trzy
kwiatki ligustru, miał zapewnione powodzenie i mógł liczyć na
spełnienie najskrytszych marzeń.

Szczęście lub niepowodzenie można było też wywróżyć z… cebuli.
Należało pilnie obserwować dwie cebule, z których jedna oznaczała
nieszczęście, a druga korzystne zmiany. Ta, której szczypiorek rano
22 czerwca był wyższy i bujniejszy, zdradzała tajemnice przyszłości.
Wróżba ta pozwalała także wybrać między kilkoma adoratorami.

Zakochani, niepewni czy ich uczucia są odwzajemnione, sięgali po
krzaczki cząbru. Stawiali je blisko – roślina po lewej stronie
oznaczała pannę, po prawej – kawalera. Gdy krzaczki połączyły się,
wróżyło to rychłe małżeństwo. Zwiędnięcie rośliny zapowiadało śmierć.

[anahella]

Ten tekst jest zaś z tej strony:

www.artelis.pl/art-10313,30,217-0,Rozwoj_Duchowy,Kwiatowe_wrozby.html
Czy administracja chce zasugerować, że stron nie wolno linkować, ale wrzucać
cudze teksty jako swoje własne to już tak?

[lucil]

A gdzie ja napisałam że to są moje własne teksty?? nigdzie. Jeśli
jednak uważasz że wrzucanie na ogólnie dostępne forum ogólnie
dostępnych tekstów z netu jest zabronione (nie etyczne? wbrew prawu?)
zgłoś to adminowi, niech usunie posty. Proste.
Pozdrówka i miłej sobótki ;-)

[anahella]

lucil napisała:

> A gdzie ja napisałam że to są moje własne teksty??

Problem polega na tym, że nie napisałaś, że to jest cudzy tekst. Wyobraź
sobie, że napiszesz jakiegoś fajnego posta, a ja go sobie przekleję i puszczę
bez żadnej adnotacji ani linka. Jakbyś się poczuła? Jak okradziona z dóbr
intelektualnych? I słusznie!

Pod swoim postem nie piszesz za każdym razem "napisała Lucil", bo autor wpisu
jest wskazywany przez silnik forum automatycznie. Ja też pod odpowiedzią na Twój
post nie napiszę "odpowiedziała Anahella", bo mój nick jest w poście. Zatem
istnieje domniemanie, że jeśli piszę coś ze swojego nicka, to ja jestem autorką
tych słów.

Prawo medialne stanowi jaki fragment tekstu można cytować. Każe też podać
źródło. To nie jest nawet dobry obyczaj, to obowiązek narzucony przez prawo.

> Jeśli
> jednak uważasz że wrzucanie na ogólnie dostępne forum ogólnie
> dostępnych tekstów z netu jest zabronione

Ja tak nie uważam. Ja to wiem. Nie ma znaczenia fakt, że witryna jest
ogólnodostępna, że nie musisz lecieć do kiosku i płacić 2,50 za gazetę, tylko
wykonujesz darmowy klik. Autor tekstu jest jego właścicielem i ma prawo do
określenia gdzie i pod jakimi warunkami można korzystać z jego dóbr
intelektualnych.

> (nie etyczne?

Cytowanie bez podawania źródła ani nazwiska lub nicka autora nie jest etyczne.
Oprócz tego że autor czuje się okradziony, czytelnik jest wprowadzony w błąd.

> wbrew prawu?)

Również. Teksty to dobra intelektualne. Chroni je prawo.

> zgłoś to adminowi, niech usunie posty. Proste.

Nie mam praw do tych tekstów, bo nie są moje.
Zgłosić powinni autorzy, lub inne osoby będące posiadaczami praw autorskich.

Wierzę, że nie miałaś złych zamiarów cytując cudze teksty. Ale dobrze, że
taka dyskusja się pojawiła, bo może ostudzi to trochę nadgorliwych adminów
bezmyślnie tnących posty z linkami, bo to ich nieprzemyślana postawa
spowodowała, że zostało złamane prawo.

pozdrawiam

[moje.twoje]

Bardzo wartościowy temat!!! Ale czy ktoś go wykopał, gdy była pora
na wóżby świętojańskie?!

[Gość: tylko w gościnie]

Podbijam. Może ktoś włączy się do rozmowy?

[agrentowy4321]

Czasem sporo czasu to zajmuje

[irona.sonata]

Jestem spetryfikowana