Panewniki

[madohora]

2000
Bazylika była kościołem jubileuszowym.

[madohora]

2006
Rozbudowa żłóbka – dobudowa prawego skrzydła w nawie bocznej.

[madohora]

2011 (czerwiec – listopad)
Wymiana posadzki oraz mebli w zakrystii bazylikowej.

[madohora]

2017 (30 stycznia)
Premiera filmu DVD pt. „Panewnicko Betlyjka” o historii i procesie powstawania panewnickiego żłóbka.

2017 (17 lutego)
Parafia włączyła się w akcję pomocy rodzinom na dotkniętych wojną terenach Syrii „Rodzina-Rodzinie”.

2017 (25 października – 14 listopada)
Gościliśmy w bazylice ołtarz adoracji Najświętszego Sakramentu „Światło Pojednania i Pokoju” wykonany przez p. Mariusza Drapikowskiego dla Centrum Modlitwy o Pokój w Sanktuarium Matki Słowa w Kibeho (Rwanda), czwarty z dwunastu ołtarzy adoracji powstających w pracowni p. Drapikowskiego.

2017 (26 listopada)
Uroczyste obchody jubileuszu 75-lecia istnienia i działalności Chóru bazylikowego św. Grzegorza.

2017 (8 grudnia)
Wizyta Prezydenta RP pana Andrzeja Dudy z małżonką z okazji koncertu kolędowego realizowanego przez TVP 1, z udziałem artystów polskiej sceny muzycznej, który wyemitowany został w programie I TVP w wigilię Bożego Narodzenia 2017r.

[madohora]

Euzebiusz Franciszek Wieczorek OFM (ur. 14 sierpnia 1931 w Rybniku, zm. 13 lutego 1964 w Katowicach) − polski franciszkanin, teolog skotysta, rekolekcjonista.

[madohora]

Na szczęście zachowały się stare pocztówki,
dokumentujące przeszłość panewnickiej parafii. Przed­
stawiają najbardziej charakterystyczne miejsca: Grotę
N M P z Lourdes, plac przed kościołem, teren dzisiejszej
kalwarii czy słynny żłóbek. Większość z nich może mieć
już prawie 100 lat. - Na ogół są to pocztówki jeszcze
sprzed I wojny światowej - wyjaśnia Lech Szufa,
właściciel kolekcji obejmującej ok. 100 kartek pocz­
towych. Wśród nich są widokówki czarno-białe
i kolorowe, z napisami w języku niemieckim i pol­
skim. Na niektórych uwieczniono tłumy wiernych
uczestniczących w uroczystościach, o których nie pa­
miętają już nawet nasi dziadkowie. Warto przyjrzeć się
naszym piwnicom i strychom. Może skrywają podobne,
historyczne skarby?

[madohora]

Są prawie niewidocznym dla wiernych, ale za to bardzo ciekawym elementem panewnickiego prezbiterium.
Chodzi o znajdujące się w apsydzie ozdobne ławy (tzw. stalle) przeznaczone dla zakonników uczestniczą­
cych w mszach lub nabożeństwach. Drewniane stalle nie pojawiły się w panewnickim kościele od razu, bo też samo prezbiterium było kilkukrotnie przebudowywane. Bogato zdobione ławy zostały zbudowane w latach 1966-1971. Znajdują się na nich rzeźby oraz płaskorzeźby, które zawierają motywy z życia św. Franciszka (poskromienie wilka, wizyta u sułtana, budowa szopki bożonarodzeniowej w Greccio) oraz innych świętych franciszkańskich. Wśród nich możemy znaleźć św. Maksymiliana Marię Kolbego, św. Franciszka Solano, św. Antoniego Padewskiego, czy patrona naszej bazyliki św. Ludwika IX. Autorem tych zdobień był rzeźbiarz Franciszek Janoszka z Rybnika

[madohora]

Początkowo, mieszkańcy Panew-
nik i Ligoty, należeli do parafii
mikołowskiej pw. św. Wojciecha.
Jak pisze jeden z regionalnych history­
ków Konstanty Prus: „z powodu wiel­
kiej odległości od Mikołowa, prawie
nikt z Panewnik oraz okolicy do pa­
rafialnych stowarzyszeń w Mikołowie
nie należał. Dopiero po długich i trud­
nych pertraktacjach (franciszkanów z
Panewnik) z ks. proboszczem Pawłem
Dworskim osiągnięto, że można było
(w Panewnikach i Ligocie) prawidło­
wo założyć stowarzyszenia i związki
kościelne oraz urządzić pielgrzymki
samodzielne”. Jednak wciąż wszystkie
chrzty, śluby oraz pogrzeby musiały
odbywać się w kościelne parafialnym
w Mikołowie
Pewne zmiany zaszyły wraz z wpro­
wadzeniem przez ks. dziekana Jana
Kapicę postanowienia, że ojcowie
franciszkanie wraz z dniem 1 stycz­
nia 1914 r. przejmą duszpasterstwo
nad wiernymi z Panewnik, Piotro­
wic, Ligoty, Ochojca oraz Kostuchny.
W dalszym ciągu franciszkanie mieli
być jednak podporządkowani parafii
w Mikołowie. Zobowiązani byli także
do przekazywania części ofiar dusz­
pasterstwu mikołowskiemu. Mogli
natomiast prowadzić księgi chrztów,
ślubów oraz zmarłych. Zyskali także
prawo do odwiedzin duszpasterskich,
możemy zatem przyjąć, że pierwsza
kolęda odbyła się równo 100 lat temu.
Naprzeciwko klasztoru został założo­
ny cmentarz, który początkowo służył
tylko zakonnikom. Z czasem stał się
również miejscem spoczynku okolicz­
nych wiernych.
Można powiedzieć, że od 1914 r.
franciszkanie mieli niemalże samo­
dzielną placówkę. Duszpasterstwo
oraz służba wiernym angażowała ich
całkowicie. Jak pisze Stefan Gierlot-
ka: „jednym z głównych problemów
duszpasterstwa była dwunarodowość
i dwujęzyczność miejscowej ludności.
Sytuacja ta była dla duszpasterzy źró­
dłem wielu trudności [...]. Zakonnicy
wywodzący się z takich samych środo­
wisk starali się służyć jednym i drugim.
Nie zawsze było to należycie rozumia­
ne i doceniane (przez wiernych)”.
Dopiero po odzyskaniu przez Pol­
skę niepodległości oraz utworzeniu
diecezji katowickiej, stało się możliwe
utworzenie nowej parafii. W 1930 r.
odłączono od duszpasterstwa w Pa­
newnikach gminę w Piotrowicach,
gdzie założono osobną parafię. Jak
zauważył o. Syrach Janicki OFM: „w
związku z tą decyzją stało się jasne, że
utworzenie parafii w Panewnikach jest
już tylko kwestią czasu”.
7 grudnia 1933 r. miało miejsce spo­
tkanie biskupa katowickiego Stanisła­
wa Adamskiego z prowincjałem fran­
ciszkanów o. Augustynem Gaborem.
Doszło wtedy do podpisania umowy,
która regulowała powstanie parafii
w Panewnikach. 12 lutego 1934 r. bp
Adamski wydał dekret erygujący pa­
rafię w Panewnikach, z którego treścią
możemy zapoznać się w ramce obok
tekstu głównego. Rok później - 29
kwietnia 1935 r. - nastąpiło przyłą­
czanie do parafii panewnickiej kolonii
Zadole.
Pierwszym proboszczem panewnic-
kim został o. Karol Bik-Zdzieszowski
(1934-1939), a jego współpracowni­
kami byli wikarzy - oo. Bonawentura
Cichoń, Dominik Chuchracki oraz
Korneliusz Czech. W związku z po­
wstaniem parafii narodziła się potrze­
ba wybudowania pomieszczenia, w
którym mogła być prowadzona dzia­
łalność pozaliturgiczna. W 1935 r.,
dzięki pomocy wiernych i władz oraz
pomysłowości samych franciszkanów,
powstał dom parafialny, nazwany „do­
mem związkowym”. W tym samym
roku miała miejsce pierwsza wizyta­
cja biskupia przeprowadzona przez ks.
bpa sufragana Teofila Bromboszcza.
Z inicjatywy o. proboszcza Karola zo­
stała podjęta decyzja o wybudowaniu
kaplic drogi krzyżowej na kalwarii.
Większość z nich została wzniesiona
przed wybuchem II wojny światowej.
Działania wojenne przyniosły dużo
ograniczeń ze strony władz niemiec­
kich. Zawieszono działalność wszyst­
kich stowarzyszeń kościelnych. Do­
konano konfiskaty domu parafialnego
oraz części klasztoru wraz z inwenta­
rzem. Jedynie kilku franciszkanom
pozwolono pracować na rzecz parafii.
Jednym z nich był o. Michał Porada,
który w latach 1940-1945 pełnił funk­
cję proboszcza. Starał się on, pomimo
trudnego okresu dziejów, dbać o para­
fię oraz klasztor.
Po zakończeniu wojny nowym pro­
boszczem mianowano o. Norberta
Chudobę, który pełnił swoją posługę
przez 21 lat. Był on kapłanem szcze­
gólnie oddanym Maryi. Dzięki jego
staraniom sprowadzono do Panewnik
figurę Matki Bożej z Fatimy. Ojciec
Norbert organizował liczne nabożeń­
stwa maryjne. Pomimo zakazu na­
uczania religii w szkołach, organizo­
wał dla dzieci i młodzieży katechezę w
domu parafialnym. Za jego urzędowa­
nia parafii nadano drugi tytuł - Wnie­
bowzięcia Najświętszej Maryi Panny.
Również z jego inicjatywy na terenie
kalwarii powstały kaplice różańcowe.
Nastąpiły także zmiany terytorialne;
w 1951 r. z dotychczasowego obszaru
parafii została wydzielona część, która
weszła w skład nowej parafii na Bry-
nowie.
W 1964 r. proboszczem został o. Ju­
styn Widuch. Był postacią charyzma­
tyczną, otwartą oraz odważną. Otoczył
opieką - pomimo zakazu władz komu­
nistycznych - chorych przebywających
w szpitalach znajdujących się na tere­
nie parafii. Dbał o wychowanie religij­
nie dzieci i młodzieży. Gdy w grudniu
1981 r. zginęło dziewięciu górników z
kopalni Wujek, otoczył swoją opieką
rodziny poszkodowanych. W czasie
jego posługi duszpasterskiej przystoso­
wano prezbiterium w bazylice do spra­
wowania liturgii po reformach Soboru
Watykańskiego II. Gdy zmarł w 1994
r., jego pogrzeb stał się manifestacją
wdzięczności i oddania ze strony para­
fian, o których dbał przez 30 lat. Warto
dodać, że za czasów proboszczowania
o. Justyna nastąpiły największe (i do­
tychczas ostatnie) zmiany terytorialne:
utworzone zostały samodzielne para­
fie na Starych Panewnikach, Brynowie
oraz Zadolu.
Po śmierci o. Justyna Widucha funk­
cję administratora pełnił o. Emanuel
Ligocki (1994-1995), a następnie od
1995 r. o. Marcelin Pietryja (obecnie
gwardian klasztoru). Z jego inicjaty­
wy zaczęto wydawać gazetę parafialną,
przywrócono Mszę św. dla dzieci oraz
zapoczątkowano procesje fatimskie.
Kolejnym proboszczem został o. Hen­
ryk Dąbek, który pełnił swoją posługę
w latach 1998-2004. Jak powiedział w
wywiadzie dla „Gościa Niedzielnego”
(2 marca 2003 r.) jego pragnieniem
było „zmniejszenie anonimowości
wśród parafian”. W tym celu podjął
inicjatywę remontu domu parafialne­
go, w którym miały być organizowane
spotkania oraz koncerty.
Dziś naszą parafię zamieszkuje bli­
sko 19 tys. mieszkańców w tym ok. 18
tys. katolików. Prężnie działają liczne
wspólnoty parafialne. Sądzę, że jubi­
leusz 80-lecia parafii to dobry czas,
by jeszcze mocniej zaangażować się w
życie naszej panewickiej wspólnoty -
zrobić coś dla siebie oraz dla innych.
KAMIL KARTASIŃSKI
Przy tworzeniu tego artykułu korzystałem z
następujących pozycji, do których odsyłam
zainteresowanych:
1. Stefan Gierlotka,„Bazylika Ojców Fran­
ciszkanów św. Ludwika i Wniebowzięcia
NMP w Katowicach-Panewnikach", 2008
2. Syrach Bogdan Janicki OFM,„Jubileusz
100-lecia konsekracji bazyliki w Panew­
nikach", 2008
3. Konstanty Prus,„25 lat panewnickiego
klasztoru: krótki zarys historyczny", 1933
4. „Wiadomości Diecezjalne", rocznik
1934 oraz 1935

[madohora]

SKAUCI Z CAŁEJ EUROPY PRZESZLI PRZEZ PANEWNIKI - Gość - 23.03.2024

[madohora]

W Panewnikach

[madohora]

Panewniki

[madohora]

To też Panewniki

[madohora]

Na całym obszarze rozległej parafii mikołowskiej (do któ­
rej należał Panewnik) sięgającej od Nowejwsi i Kuźnicy na pół­
nocy aż prawie do Gostyni na południe, a obejmującej 11 wio­
sek — między nimi i Panewnik — nie było przez cały wiek XVIII
żadnej szkoły poza mikołowską. A jednak istniał i dla tych od­
ległych wiosek obowiązek wysyłania dzieci do szkoły miko­
łowskiej. Obowiązek szkolny i postanowienia karne za uchyla­
nie się od tego obowiązku wprowadziła reforma pruska z roku
1765. W roku tym przydzielone zostały do szkoły mikołowskiej
dzieci z Panewnika i innych wsi jak; Wyr, Dolnych - Średnich -
i Górnych Łazisk, Śmiłowic, Nowejwsi, Starej Kuźnicy, Piotro­
wic, Zarzecza i Podlesia. Jak przytem ściśle trzymano się sys­
temu parafialnego świadczy fakt, że naprzykład dzieci z Kuźnicy
(i Panewnika) przez cały XVIII wiek miały uczęszczać do dale­
kiego Mikołowa, jako do swej szkoły parafialnej, choć miały
x/4-tej drogi do szkoły sąsiedniej parafii w Kochłowicach. Nie
zmieniła się też aż pod koniec tego wieku ilość szkół, która po­
została ta sama jak przed wiekami. Istniały więc nadal szkoły
tylko przy kościołach w parafiach Rzecz oczywista, że nikt
z tych wiosek nie wysyłał dzieci do szkoły mikołowskiej jak
rok długi, gdyż byłoby to absurdem z powodu wielkiej odległości

[madohora]

Nazwa szkoły.
Ponieważ wówczas odróżniano wyznaniowość szkół, w oficjalnych aktach nowozałożona szkoła otrzymała nazwę „Ka­tolicka Szkoła w Panewniku“

[madohora]

Z dotychczasowych rozważań wynika, że z jednoklasowej
w r. 1840 zamieniła się szkoła na trzyklasową w latach później­
szych, że dotychczasowe dwie sale nie wystarczyły na pomiesz­
czenie wszystkich dzieci, że szkołę o jednym nauczycielu zamie­
niono na szkołę o trzech nauczycielach.
Z podanej statystyki widoczny jest stały wzrost liczby
dzieci. Powtarza się więc w dziejach stara historia. Dziatwy przy­
bywa z każdym rokiem i wnet nadmierna ilość dzieci rozpiera ścia­
ny „starej szkoły“. Już w roku 1907 szkoła liczy ponad 200
dzieci. Konieczną stała się przeto budowa nowej szkoły, której
budowę uchwalono 20 kwietnia 1911 r. na naradzie gminnej.
Z uwagi na przewagę dzieci z Kokocińca, postanowiono wybu­
dować czteroklasową szkołę w tej dzielnicy Panewnika. Inau ­
guracji prac dokonano w r. 1912, ukończono je 24 czerwca
1913 r. a 20 listopada t. r. rozdzielono dzieci do dwóch szkół.
Na skutek tego podziału zniżono stopień organizacyjny szkoły
z czteroklasowej na jednoklasową.
Dnia 10 lipca 1931 r. wskutek komasacji obu szkół podnie­
siono stopień organizacyjny obecnej szkoły na sześcioklasową.
Z dalszych dziejów niemieckiej szkoły katolickiej w Starym
Panewniku należy az do zmiany państwowości na Śląsku podnieść
i omówić następujące zagadnienia i szczegóły: w r. 1917 szcze­
bel niższy miał 22 godzin tygodniowo.

[madohora]

Nadzór szkolny.
Od początków do walki kulturalnej t. z w. „Kulturkampfu“
t. j. do roku 1872, która na ziemiach polskich przybrała cha­
rakter wyraźnie przeciwpolski, nadzór szkolny spoczywał w rę­
kach duchownych, ale naczelną władzą szkolną była Regencja
Królewska w Opolu. Z jej ramienia sprawowali nadzór szkolny
urzędowi wizytatorzy i inspektorzy. Panewnik należał do okręgu
mikołowskiego. Jako rewizorów tut. szkoły wspomina kronikarz
księży: Warwasa i Alojzego Sznapkę, proboszczów z Mikołowa.
Do końca jednak książę pszczyński jako patron szkoły, ma wielki
wpływ na sprawy szkolne przychodząc jej z pomocą finan­
sową i materialną. Z radców regencyjnych, którzy odwiedzili
ut. szkołę wymieniani są Plagge Albrecht i Badenhop. Urząd
inspektorów szkolnych od r. 1866 sprawowali insp. A. losch,
proboszcz z Dziećkowic, oraz świeccy: Pabel, Rübe, Görlich,
Dr. Richter, Kotzolt, Fürsich (zast.) i Szczeponik. W r. 1866
spotykamy się z takim zestawieniem rządzącego aparatu szkolnego:
nauczyciel główny — Augustyn Keintoch
adjuwant — Florian Barton
Rewizor szkolny: ks. Alojzy Schnapka, prob, mikołowski, inspek­
tor: A. losch, prob, z Dziećkowic; opiekun szkoły: Jan Hen­
ryk IV. książę pszczyński; przewodniczący zarządu szkolnego w
Panewniku: Dominik Oleś, ogrodnik, Mikołaj Palenia chałupnik,
ze Starej Kuźnicy: Jan Glenszczyk. W r. 1920 obok oficjalnego
inspektora szkolnego, utworzono urząd nadzorcy inspektora do
religii i języka polskiego. Został nim kierownik Boczek

[madohora]

Czasy polskie.
Z chwilą roztrzygnięcia w drodze plebiscytu losów Śląska
zagadnienienie szkoły polskiej zajęło jedno z pierwszych miejsc
wśród zagadnień narodowych ogólnopaństwowych. Kiedy już
główne zarysy ustroju szkolnictwa były gotowe, okazało się, że
nietylko każda dzielnica ale każda niemal wieś w zupełnie od­
miennych warunkach będzie musiała ideał polskiej szkoły reali­
zować i walczyć z najrozmaitszego rodzaju trudnościami. Jak
widzieliśmy za czasów niemieckich program szkolny w zupełności
ignorował język polski, nie było polskiego nauczycielstwa, niemal
wszystkie książki znajdujące się na półkach bibliotek, wszystkie
pomoce naukowe były pochodzenia niemieckiego. Na czoło
wszystkich trudności wysunęła się na razie sprawa perso­
nalna, a mianowicie obsadzenie polskimi nauczycielami posad
zajmowanych dotychczas przez Niemców. Wskutek braku sił
lokalnych ściągnięto skądinąd kwalifikowanych nauczycieli.
W roku 1921 w nowej szkole II uczyli nadal naucz. Reimann H.
Widera E. Szeroki H. i Mańkówna Wiktoria. W jednoklasowej
starej szkole I uczył Willaszek Fr. W r. 1922 w nowej szkole
do połowy maja prowadzili naukę ci sami z wyjątkiem Widery,
który wyjechał już wcześniej, a reszta została również zwolniona.
Tegoż samego roku we wrześniu do szkoły I przybył pierwszy
nauczyciel polski Powązka Wawrzyniec, mianowany przez Wy­
dział Oświecenia Publicznego. Do szkoły II przybył również
I-szy polski nauczyciel Klemens Stwerka.
Dalsze dzieje jednoklasowej szkoły Nr. I. w Starym Panew-
niku od r. 1922 do jej likwidacji (10. VIII. 1930.)
Po raz pierwszy od wdeptania w ziemię^ ostatniego ogniwa
sto kilkadziesiątletmejlueiwóli^uskiej, dnia 3 wrześnią 1922 r.
w szkołach śląskich rozpoczęła się nauka w języku polskim.
Godnie wstępowało społeczeństwo Panewnika w nówy okres
dziejowy, rozpoczynając go nabożeństwem u kościele O. O.
Franciszkanów, dnia 16 lipca 1922 r. W uroczystym obchodzie
przyłączenia Śląska do Polski, upamiętnionym poświęceniem pom­
nika wzięła udział młodzież obu szkół. Pierwszy rok szkolny
1922/23 zaczął się w tut. szkołach dnia 5 września nabożeństwem
w klasztorze O. O. Franciszkanów.

[madohora]

Organizacja 6-klasowej szkoły od r. 1931/32 do r. 1933/34.
Pierwszym kierownikiem nowo zorganizowanej szkoły mia­
nowały władze szkolne (pismem P. U. Szk. II. z dnia 31 sierpnia
1931 r. L. dz. 2107 (71) kier. 1-klasowej szkoły p. Stanucha
Władysława, który dnia 1 września 1931 r. przeprowadził reor­
ganizację szkoły. Podzielono ją wówczas na 6 klas postępują­
cych i jedną równoległą z 339 dziećmi. Nauka odbywa się na
2 zmiany. Pierwsze grono nauczycielskie tworzyli pp. Parcer
Franciszek, Dąbrowska Olimpia, Szczerba Józef, Żmudzianka
Zofia i Dudzianka Amalia. Liczba dzieci wzrastała z roku na
rok. Z tego powodu tworzono w latach następnych oddziały
równoległe, których w roku 1932/33 było 7, w roku 1933 34
również 7, w roku 1934/35 8, a w r. 1935/36 szkoła liczy 9
oddziałów. Obecnie (rok 1937) szkoła ma przy 7-miu klasa
asadniczych 4 klasy równoległe. Stały wzrost liczebności dzieci
w latach szkolnych od 1922/23 do 1936/37 przedstawia następu­
jące zestawienie
Z powodu braku sal przebudowano w r. 1932 pokój, nale­
żący do mieszkania nauczycielskiego na I-szym piętrze, na kan­
celarię szkolną. Do roku 1932/33 szkoła liczyła tylko 4 sale
Dlatego przerobiono na klasę jedno mieszkanie nauczycielskie
w budynku szkolnym. Na rok szkolny 1933/34 posiadała więc
szkoła o 1 salę więcej, t. j. 5 sal, co wydatnie odciążyło po­
zostałe sale i zmniejszyło wymiar nauki popołudniowej.

[madohora]

Ogród szkolny.
Znajdujący się przy szkole ogród typu kwiatowo-owoco-
wo-warzywnego, służy do przeprowadzenia prac z dziećmi z dzie­
dziny zajęć praktycznych i nauki o przyrodzie żywej, dzięki
czemu uczniowie świadomie i praktycznie ustosunkowują się do
prac na roli i w ogrodzie. Obszar ogródka szkolnego wynosi 15 a.

[madohora]

Sklepik szkolny.
Według ustawy „za spółdzielnię uważa się zrzeszenie nie­
ograniczonej liczby osób o zmiennym kapitale i składzie osobo­
wym, mające na celu podniesienie zarobku lub gospodarstwa
członków przez prowadzenie wspólnego przedsiębiorstwa. Słu­
żąc powyższym zadaniom gospodarczym, spółdzielnia może rów­
nież mieć na celu podniesienie poziomu kulturalnego swych
członków“. Z powyższych określeń widzimy, że spółdzielnia
posiada poważne walory moralne, społeczne i państwowe, szkoła
więc powszechna nie może instytucji tej pomijać. Biorąc tylko pod
uwagę dobrowolność t. j. dobrowolny udział, wewnętrzną po­
trzebę działania, samodzielny wysiłek i czyn zbiorowy, wzrost
zamożności i oświaty społecznej a tym samym potęgi państwa,
stwierdzić należy, że spółdzielnia jest dobrą szkołą obywatelstwa.
Do tego życia zbiorowego i sółdzielczego należy młodzież naszą
zaprawiać od wczesnej młodości. Dokonać zaś tego może i po­
winna szkoła powszechna. Spółdzielnię zorganizowano w tut.
szkole w roku szkolnym 1934/35. Dziatwa chętnie korzysta z
jej usług zaopatrując się w sklepiku w razie doraźnej potrzeby
w przybory szkolne przemysłu krajowego

[madohora]

Wystawy szkolne.
Celem zaznajomienia obywateli z pracą szkolną, urządzono
w latach 1928/29, 1932, 1936 wystawy szkolne. Wystawy szkol­
ne cieszyły się dużą frekwencją zwiedzających i żywym zainte­
resowaniem miejscowej i pozamiejscowej ludności. Ze względu
na cel wystaw, oraz z uwagi, że są one obrazem pracy w
szkole, obejmując wszystkie dziedziny życia szkolnego, miej­
scowe czynniki przywiązują wielką wagę do urządzania tego rodzaju imprez

[madohora]

Wychowanie fizyczne.
W trosce o zdrowie dzieci szkoła przywiązuje wielką wagę
do wychowania fizycznego. Zgodnie z poleceniem władz stara
się o podtrzymanie i pomnożenie zdrowia wychowanków, przeciw­
działając skutkom ujemnego trybu życia. Sport wśród młodzieży
szkolnej jest nie tylko dozwolony, ale zarazem intensywnie przez
nią popierany. Szkoła pielęgnuje też ruch wycieczkowy. Wy­
cieczki szkolne nie zawsze mają na oku wychowanie fizyczne.
Przeważna ich część odbywa się w celach krajoznawczych lub
turystycznych w bliższe lub dalsze okolice Śląska i reszty Polski.
Dotychczas urządziła szkoła oprócz pomniejszych wy ieczek do
doliny Jamny, do lasu starokuźnickiego, do Kamionki następują­
ce wycieczki krajoznawcze:
W roku 1931/32 do Parku Kościuszki, Grabowa, na górę
Spiżową i do Borowej Wsi. W roku 1935/36 do Krakowa. Dzieci
brały udział w sypaniu kopca. Wycieczka trwała 2 dni. W roku
1936/37 jednodniową wycieczkę do Wisły. Podejmowane wy­
cieczki przyczyniają się do poznania kraju, ułatwiają bezpośred­
nie stykanie się z ludnością zwiedzanych okolic i uczą kochać
i cenie swój kraj ojczysty, jego przyrodę, język i kulturę

[madohora]

Skład grona nauczycielskiego
w roku szkolnym 1936/37.
1. Klama Teofil, kier, szkoły od 7. II. 1933.
2. Chowaniec Franciszek, od 9 III. 1934.
3. Dąbrowska Olimpia, od 1. II. 193
4. Gawlikówna Kazimiera, od 15. IX. 1935.
5. Grecznerówna Janina, od 5. III. 1932 — 26. XII. 1936.
6. Hayduk Antoni, od 4. IX. 1936.
7. Janik Bolesław, od 12. I. 1937.
8. Klamowa Janina od 1. IV. 1934.
9. Kolíny Jan, od 10. X. 1933.
10. Kołodziej Antoni, od 12. I. 1937.
11. Pasek Władysław, od 3. IX. 1935.
12. Szczerbowa Amalia, od 1. IX- 1931.
13. Tischler Franciszek, od 1. IX. ,1936.
14. Wróbel Konrad, od 28. XI. 1936.
15. Żmudzianka Zofia, od 1. IX. 1931.
Tercjan szkolny:
Nawrot Gertruda, od 1. IX. 193

[madohora]

[madohora]

BAZYLIKA ŚWIĘTEGO LUDWIKA W PANEWNIKACH - Gość - 18.12.2024

[madohora]

PANEWNICKA SZOPKA JUŻ GOTOWA - www.tvp.pl - 20.12.2024

[madohora]

SZOPKA W PANEWNIKACH Z NOWYM TŁEM - Wyborcza - 21.12.2024