Panewniki

[madohora]

Bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi. Przyobleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw duchowym pierwiastkom zła na wyżynach niebieskich.

[madohora]

Co tydzień śpiewamy na Mszy Świętej niedzielnej i by nasz śpiew przygotować spotykamy się na próbach. Celem prób nie jest doprowadzenie do stanu kiedy myślisz tylko o śpiewie, ale kiedy już w ogóle nie musisz o nim myśleć, a nim żyć. Jeżeli chcesz zaznać, czym śpiew potrafi prawdziwie być, jeżeli chcesz razem z innymi tworzyć i budować coś wspaniałego na chwałę Pana, w końcu jeżeli lubisz śpiewać i chcesz się rozwinąć (uwaga! Nikt nie będzie oceniał Ciebie według twoich umiejętności, to co w śpiewie się liczy to zapał) przyjdź. Oprawa niedzielnej liturgii to tylko początek. Schola to wspólnota śpiewu i modlitwy, która wykracza poza ramy miejsca i czasu.

[madohora]

O. Euzebiusz prowadził szeroką działalność duszpasterską. Troszczył się o ubogich , chorych i starszych, a także o rozwój III Zakonu św. Franciszka. Z jego inicjatywy, w każdy 13 dzień miesiąca (dzień fatimski), odprawiane są nabożeństwa dla chorych. W panewnickim klasztorze Sióstr Służebniczek NMP służył jako ojciec duchowny, rekolekcjonista i spowiednik. 3 lutego 1964 przybył do Szpitala im. Ludwika Rydygiera w Bogucicach, aby poddać się obserwacji. Jednak wskutek komplikacji pooperacyjnych, dziesięć dni później zmarł. Spoczął w kwaterze ojców franciszkanów na cmentarzu panewnickim w Ligocie.

[madohora]

1950 − nieopublikowany rękopis Mariologia. Wykłady
1976 − Apostolstwo dobroci (kazania franciszkańskie), Katowice
2002 − Nauka Jana Dunsa Szkota o roli miłości Bożej w planie stworzenia i zbawienia, Katowice-Lublin, ISBN 83-85214-51-8

[madohora]

18 marca 1988 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji katowickiej ze stolicą tytularną Oppidum Consilinum. Święcenia biskupie otrzymał 16 kwietnia 1988 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Udzielił mu ich Damian Zimoń, biskup diecezjalny katowicki, któremu asystowali Stanisław Nowak, biskup diecezjalny częstochowski, i Alfons Nossol, biskup diecezjalny opolski. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Quodcumque discevit vobis, facito” (Czyńcie, cokolwiek wam powie), zaczerpnięte z drugiego rozdziału Ewangelii wg św. Jana. Został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji. W kurii biskupiej pełnił funkcje: moderatora duszpasterstwa kapłanów, egzaminatora diecezjalnego, opiekuna Ruchu Światło-Życie. Wszedł w skład kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i rady duszpasterskiej. 31 stycznia 2012 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego archidiecezji katowickiej[5][6]. Równocześnie ze Stolicy Apostolskiej otrzymał polecenie opuszczenia archidiecezji i zakaz sprawowania na jej terenie posług religijnych. Jako biskup senior mieszkał w klasztorach Bonifratrów, najpierw w Zakopanem, później w Warszawie, a pod koniec życia w Prudniku

[madohora]

Swoją posługę kapłańską rozpoczął w 1967 roku jako wikariusz w Orzeszu, skąd w 1971 roku został przeniesiony do Bielska-Białej (obecnie diecezja bielsko-żywiecka). Tutaj także był wikariuszem w kościele pw. św. Mikołaja aż do 1973 roku. W latach 1974-1977 był rekolekcjonistą w Kokoszycach. Następnie wyjechał na dalsze studia do Rzymu na Uniwersytet Gregorianum. 11 lutego 1979 otrzymał stopień doktora teologii życia wewnętrznego. Kolejne 4 lata spędził również w Rzymie, tym razem na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu (Angelicum). Po powrocie do kraju, 21 października 1984 zaczął pełnić obowiązki proboszcza w parafii Matki Bożej Bolesnej w Rybniku. W latach 1985-1988 był sekretarzem biskupa ordynariusza Damiana Zimonia. 18 marca 1988 został mianowany katowickim biskupem pomocniczym. Sakrę otrzymał 16 kwietnia 1988. Konsekratorami byli: kard. Franciszek Macharski, bp Damian Zimoń i bp Alfons Nossol. Był biskupem tytularnym Sala Consilina. 31 stycznia 2012 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z pełnionej funkcji. Mieszkał w klasztorze bonifratrów w Zakopanem, a od kilku miesięcy w Prudniku, gdzie zmarł nagle 21 grudnia 2018. Pogrzeb odbył się 29 grudnia w katowickiej katedrze Chrystusa Króla. Koncelebrze pogrzebowej przewodniczył metropolita katowicki abp Wiktor Skworc. W ostatniej drodze towarzyszyli bp. Bernackiemu bracia w kapłaństwie, siostry zakonne, licznie zgromadzeni wierni i najbliższa rodzina z siostrą zmarłego Anną. Bp Bernacki spoczął na katowickim cmentarzu przy ul. Sienkiewicza.

[madohora]

PIOTR MALCZUK - www.sercanie.pl

[madohora]

Do zakonu franciszkańskiego wstąpił w 1984. Po odbyciu rocznego nowicjatu złożył w 1985 pierwszą profesję zakonną. Następnie studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym Braci Mniejszych w Katowicach. Po przyjęciu święceń kapłańskich 16 maja 1991 i krótkiej praktyce duszpasterskiej w Polsce został skierowany na studia specjalistyczne z franciszkanizmu w rzymskim Antonianum (Instytut Duchowości Papieskiego Ateneum Antonianum)[1]. Obronił pracę doktorską o br. Alojzym Kosibie OFM.

[madohora]

OJCIEC SYRACH JANICKI - RadioEm

[madohora]

Justyn Henryk Widuch OFM (ur. 8 kwietnia 1932 w Ochojcu, zm. 11 grudnia 1994 w Katowicach) – polski prawnik, doktor prawa kanonicznego, kapłan franciszkanin.

[madohora]

W latach 1978–1984 zakonnik studiował zaocznie prawo kanoniczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1984 roku obronił pracę doktorską napisaną pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Edmunda Przekopa: Ekumeniczny Patriarchat do Soboru Konstantynopolitańskiego (869–870). O. Widuch był wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Braci Mniejszych w Panewnikach oraz w kulowskim Eksternistycznym Studium Teologicznym w Katowicach. Pełnił funkcję kapelana Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Katowicach

[madohora]

O. Justyn Henryk Widuch urodził się 8 kwietnia 1932 r. w Katowicach-Ochojcu. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku szkolnym 1945/46 był uczniem Prywatnego Gimnazjum św. Jacka w Katowicach. W 1946 r. podjął dalszą naukę w Niższym Seminarium Franciszkanów w Nysie. Po uzyskaniu prywatnego świadectwa dojrzałości w 1949 r. wstąpił do zakonu franciszkanów. Nowicjat połączony z obłóczynami rozpoczął 15 września 1949 r. w Kobylinie. Tam też złożył pierwszą profesję zakonną dnia 16 września 1950 r. na ręce ministra prowincjalnego o. Tytusa Semkło. Studia filozoficzne odbył w Opolu (1950-1952), a teologiczne w Katowicach-Panewnikach (1952-1955). Profesję wieczystą złożył 15 września 1953 r. w Panewnikach na ręce prowincjała o. Tytusa Semkło. Święcenia prezbiteratu przyjął 9 kwietnia 1955 r. w Panewnikach z rąk bp Bernarda Czaplińskiego, sufragana chełmińskiego. W 1954 r.odbył kurs duszpasterstwa głuchoniemych w Panewnikach zorganizowany przez kurię diecezjalną w Katowicach

[madohora]

Widuch Henryk OFM (1932-1994), imię zakonne Justyn, proboszcz w Panewnikach
Urodził się 8 kwietnia 1932 w Katowicach-Ochojcu. Był uczniem Gimnazjum św. Jacka w Katowicach, a następnie Niższego Seminarium Franciszkanów w Nysie. W 1949 roku wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych. Nowicjat odbył w Kobylinie. Pierwszą profesję złożył 16 września 1950. Filozofię studiował w Opolu, natomiast teologię w Panewnikach. Profesję wieczystą złożył 15 września 1953. Święcenia kapłańskie przyjął 9 kwietnia 1955. Po święceniach do roku 1959 pracował w Rybniku. Następnie był misjonarzem ludowym w Poznaniu, po czym został przeniesiony do Opola. Przez pół roku prowadził w zastępstwie parafię w Zimnicach Wielkich. W 1961 roku wrócił do Panewnik, gdzie w 1965 roku został proboszczem przyklasztornej parafii Św. Ludwika Króla i Wniebowzięcia NMP. Na tym urzędzie pozostawał aż do śmierci 11 grudnia 1994.

[madohora]

W zakonie Justyn W iduch pełnił w latach 1965-
1968 funkcję definitora prowincjalnego (członka
Rady Prowincji), w latach 1971-1992 był prowincjalnym sekretarzem do spraw ewangelizacji misyjnej
i w takim charakterze odwiedził w 1980 r. misjonarzy
Prowincji pracujących w Boliwii. W bieżącym roku
Ojciec Generał zamianował go
swoim delegatem do spraw zaszczepienia Zakonu w obrządku
bizantyjsko-ukraińskim na terenie
Ukrainy. Prowadził w tej sprawie
rozmowy z biskupem bizantyjskoukraińskim w Tarnopolu. Owocem
tych starań jest założenie placówki
naszego Zakonu w Tarnopolu.
W latach 1991-1992 był gwardianem klasztoru w Panew nikach.
O. Justyn W iduch oddawał się
również pracy naukowo-dydaktycznej. W 1978 r. podjął studia zaoczne
z zakresu praw a kanonicznego na
Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktorat praw a kanonicznego uzyskał w 1984 r. na podstaw ie
rozprawy na temat: „Ekumeniczny
Patriarchat do Soboru Konstantynopolitańskiego (869-870)” napisanej pod kierunkiem Ks. doc.
dr. hab. Edmunda Przekopa. Jako proboszcz parafii
panewnickiej przez wiele lat prowadził w Wyższym
Seminarium Duchownym Franciszkanów zajęcia
z zakresu techniki i praktyki kancelaryjnej. W 1987 r.
podjął wykłady z praw a kanonicznego w Wyższym Sem inarium Duchownym. Przez ostatnie lata prowadził
również wykłady z zakresu praw a kanonicznego na
Eksternistycznym Studium Teologicznym przy Wydziale Teologii KUL, Filii w Katowicach.
O. Justyn żył 62 lata, w zakonue 45 lat, w kapł aństwie 39 lat.

[madohora]

Cytatsłowo pożegnalne przed złożeniem trumny do grobu wygłosił ksiądz. Po około 10 minutach uczestnicy pogrzebu opuścili cmentarz. Jedynym mówcą podczas tej uroczystości był ksiądz. Jego wypowiedzi nie zawierały elementów wrogich, a zawierały jedynie treści religijne.

[madohora]

18 grudnia do Rostarzewa pod Poznaniem rodzina zabrała ciało Zenona Zająca. W dokumentach brak jest informacji na temat okoliczności i miejsca pogrzebu.

[madohora]

Ówczesne władze zrobiły wiele, aby śmierć górników z „Wujka” poszła w zapomnienie. Publikując archiwalne zdjęcia i meldunki opisujące ich pogrzeby, przypominamy ich ofiarę oraz wspominamy rodziny, które bez najbliższych zasiadły do wigilijnego stołu w grudniu 1981 r. Groby zabitych górników z kopalni „Wujek” rozrzucone są po całym kraju. Jakby dla podkreślenia, że ich ofiara nie odnosiła się wyłącznie do miejsca, na którym zginęli. Są symbolami walki o Polskę suwerenną i sprawiedliwą.

[madohora]

CytatW grudniu 1981 roku w Katowicach kwiaciarnie miały zakaz sprzedawania kwiatów. A to dlatego, że ludzie masowo kupowali je i nosili pod krzyż na „Wujku”. Wdowa po Ryszardzie ubłagała jednak jakąś kwiaciarkę. „Tylko nikomu nie wspominajcie, skąd macie te kwiaty” – zastrzegła sprzedawczyni. Zrobiła większe wiązanki dla dorosłych i małą dla Agnieszki.

[madohora]

W centralnej części cmentarza znajdują się kwatery franciszkańskich proboszczów: o. Karola Bika-Zdzieszowskiego (+1941, grób symboliczny), o. Norberta Chudoby (+1965, grób symboliczny) i o. Justyna Widucha (+1994) oraz sióstr służebniczek śląskich. Na cmentarzu znajduje się również zbiorowy grób i pomnik Obrońców Katowic. Spoczywają tu prochy 105 bohaterskich obrońców miasta.

[madohora]

Po prawej stronie kaplicy stoi krzyż, który od początku był ustawiony w samym środku alei prowadzącej do tejże kaplicy. Władze komunistyczne dążyły do jego usunięcia z cmentarza. Protest mieszkańców Ligoty i franciszkanów odniósł skutek. Krzyża nie usunięto, ale przeniesiono w mniej eksponowane miejsce.

[madohora]

Ks. Malina z rodziną

[madohora]

Skąpe źródła hagiograficzne ograniczają się do jednego dokumentu z XI wieku Passio Sancti Ptolomaei et Romani, w którym opisane zostało męczeństwo biskupów Ptolemeusza i Romana, fundatorów wspólnoty chrześcijańskiej w Nepi. Dokument podaje, iż Klaudiusz Gocki, wracając z wyprawy do Akwilei, miał zostać zagadnięty przez kapłanów pogańskich, którzy lamentowali nad licznymi nawróceniami na chrześcijaństwo na terenie Etrurii. Miało do nich dochodzić za sprawą biskupa Ptolemeusza. Cesarz nakazał obecnemu w orszaku Aspazjuszowi oraz trybunowi miast z Etrurii przymuszenie chrześcijan do złożenia ofiary bogom rzymskim. Aspazjusz, po przybyciu do rodzinnego miasta, które dokument nazywa Pentapolis, nakazał chrześcijanom wskazanie swoich przywódców. Wówczas wystąpili Ptolomeusz i Roman, miejscowi biskupi. Nakazano im złożenie ofiary. Biskupi odmówili. Aspazjusz kazał najpierw zabić pozostałych chrześcijan. Ptolomeusz i Roman zostali ścięci na forum w Nepi obok bramy imperialnej. Ich ciała pochowała pobożna matrona imieniem Savinilla w jednej z grot, Ptolemeusza przy wejściu, Romana we wnętrzu

[madohora]

W ikonografii najwięcej przedstawień św. Romana z Nepi znajduje się w samym Nepi. W miejscowej katedrze na sklepieniu nad nawą główną znajduje się malowidło przedstawiające ukoronowanie Matki Bożej. W prawym dolnym rogu zostali przedstawieni obaj patroni miasta w szatach biskupich. Nad stallami widnieje fresk przedstawiający konsekrację biskupią św. Romana dokonaną przez św. Piotra Apostoła. Również w tryptyku ołtarza głównego znajduje się przedstawienie świętych Romana i Ptolemeusza. W tej samej świątyni został 2 sierpnia 1688 odsłonięty sarkofag św. Romana. Trzymetrowa rzeźba przedstawia świętego ubranego w szaty biskupie w otoczeniu trzech aniołów. Ciało męczennika przykrywa całunem legendarna matrona Savinilla. Sarkofag wykonany w marmurze z Carrary przypisywany jest Berniniemu

[madohora]

Św. Ptolomeusz z Nepi czczony jest przede wszystkim w Nepi. Wraz ze św. Ptolemeuszem są patronami tego włoskiego miasta. Mieszkańcy Nepi mieli zwyczaj dorocznego obchodzenia święta męczenników przez trzy dni od 23 do 25 sierpnia. W pierwszym dniu odbywała się procesja, 24 sierpnia celebracje miały miejsce w katedrze, w ostatnim dniu w kościele św. Ptolomeusza, nad domniemanym miejscem pochówku świętych męczenników. Z okazji uroczystości organizowano wyścigi koni i byków. Na zakończenie miały miejsce pokazy sztucznych ogni. Obecnie w Nepi odbywa się jedynie procesja ku czci świętych

[madohora]

OGŁOSZENIA PARAFIALNE PANEWNIKI