Pony Express - ciekawostka

[madohora]

W 1516 została uruchomiona pierwsza ogólnie dostępna linia pocztowa Wiedeń – Bruksela. Po wojnie trzydziestoletniej pojawił się dyliżans pocztowy jako połączenie regularne. W 1821 wprowadzono w Prusach pocztę pospieszną. Krótkie przerwy w podróży były przeznaczane tylko na posiłki w zajazdach pocztowych, poza tym jazda trwała dzień i noc.

[madohora]

RELACJA Z NAJBARDZIEJ NIEZWYKŁEJ USŁUGI POCZTOWEJ

[madohora]

PONNY EKSPRES

[madohora]

[madohora]

THE PONY EXPRESS I TELEGRAF PACIFIC

Wiosną 1859 roku spółka Leavenworth & Pike's Peak Express Company rozpoczęła działalność między Leavenworth a Denver, przez rzeki Salomona i Republikańską. Niedługo potem firma przejęła linię Hockaday do Salt Lake City, co wymagało przeniesienia na trasę Platte – dawny szlak Oregonu i Kalifornii. Ta droga była dłuższa niż początkowy szlak, ale cieszyła się wieloma naturalnymi zaletami, które umożliwiły szybszy przejazd między rzeką Missouri a Górami Skalistymi. Firma zainstalowała ulepszenia na trasie i prowadziła duży biznes w zakresie transportu skarbów, poczty i pasażerów między Denver a Leavenworth. W lutym 1860 roku ostatnie podróże odbyły się przez firmę Leavenworth & Pike's Peak Express Company, która była teraz kontynuowana jako Central Overland California and Pike' Firma Peak Express. Historia tej ostatniej organizacji i towarzyszących jej Pony Express i Pacific Telegraph jest omówiona w tym numerze, wraz z końcowymi fazami firm Pike's Peak Express. Rosnąca fala migracji do kraju Oregon i Kalifornii doprowadziła do rosnącego zapotrzebowania na linię kolejową do wybrzeża Pacyfiku. Już w 1845 roku Asa Whitney zasugerował taki projekt za pośrednictwem domeny publicznej, a kilka lat później Thomas H. Benton zaproponował „Central National Highway” do zachodniego oceanu, obejmującą zarówno drogę kolejową, jak i wagonową. [311] W latach pięćdziesiątych XIX wieku powtarzano propozycje tego rodzaju, ale każda konkretna sugestia co do trasy rozbijała się o skały sekcjonalizmu. Wśród czołowych orędowników projektu był Stephen A. Douglas z Illinois, który połączył ją z organizacją terytorialną regionu Nebraska, będącego wówczas częścią kraju indyjskiego i nie otwartego na osadnictwo. W 1852 roku przedstawił ustawę o ochronie trasy emigracyjnej i ustanowieniu linii telegraficznej i poczty lądowej od rzeki Missouri do Kalifornii i Oregonu. Pomimo usilnych wysiłków w jego imieniu kongres

[madohora]

FIRMY PIKE'S PEAK EXPRESS 37

odmówił zrobienia czegoś więcej niż starannego zbadania możliwych tras, z których wynika, że ​​zasugerowano pięć głównych dróg prowadzących do wybrzeża Pacyfiku. W styczniu 1855 roku Douglas przedstawił senatowi projekt ustawy o północnej, centralnej i południowej linii kolejowej, ale nie mógł uzyskać zgody obu izb. Pod koniec lat pięćdziesiątych XIX wieku w całym kraju narastały naciski, aby kongres zajął się tą sprawą.

William M. Gwin, senator-weteran z Kalifornii, był powiązany z Douglasem w sprawie kolei na Pacyfiku. Od dawna opowiadał się za lepszą komunikacją ze Wschodem dla swoich wyborców, którzy teraz szczególnie pragnęli szybszej usługi pocztowej niż ta zapewniana przez Butterfield („ox-bow”) Overland Mail. Wielu Kalifornijczyków wierzyło, że trasa środkowa zapewni im: szybszą obsługę - wyraźnie zyskiwała na popularności w całym kraju, ale niektórzy wciąż jej sprzeciwiali się, twierdząc, że nie jest ani wolna od blokad śnieżnych, ani od możliwych ataków Indian czy Mormonów. [313] Niemal równie natarczywie jak mieszkańcy Kalifornii byli mieszkańcy zachodniego Missouri i Iowa oraz terytoriów na zachodzie, zwłaszcza takie porty zaokrętowania, jak St. Joseph i Leavenworth. Pod koniec 1859 roku św. Joseph był głównym pretendentem do terminalu przyszłej linii kolejowej Pacific, wówczas przewidywanej jako przedłużenie drogi Hannibal i St. Joseph, już ukończonej do tego miasta, oraz linii telegraficznej do Kalifornii. [314] Św. JózefaWeekly West chwalił centralną trasę z tego miejsca do Salt Lake City i Placerville (Kal.) jako „trasę na Pacyfik”, która „jest znacznie krótsza i przebiega przez lepiej nawodniony i pasący się kraj niż którykolwiek z jego rywali”, dzięki czemu „ St. Louis i San Francisco można sprowadzić w odstępie czternastu dni.
O ttę samą drogę zabiegał m.in

[madohora]

38 KWARTALNIK HISTORYCZNY KANSAS

Trybuna Nowego Jorkujako „najbardziej bezpośredni i najszybszy” dla codziennej poczty lądowej do Kalifornii, którą można było „łatwo pokonać w szesnaście dni”, a później w czternaście, przy rocznym koszcie nieprzekraczającym miliona dolarów. „Taka poczta powinna mieć przy sobie działający telegraf…” [316] Na początku 1855 roku, kiedy wrogie czyny popełniali zachodni Indianie, rozważano problem właściwej ochrony szlaków emigracyjnych do Kalifornii i Oregonu przez kongres. Senator Gwin przedstawił w senacie wspólną rezolucję (Congressional Globe, 18 stycznia 1855) proponującą „cotygodniową przesyłkę ekspresową do szybkiej komunikacji na całym kontynencie, pioniera regularnej linii przesyłek pocztowych…” między St. Louis a San Francisco i zapewnił, że zademonstruje jego praktyczność. Istniały już linie telegraficzne do Kansas na wschodzie i do Sierra Nevadas w Placerville na zachodzie, co skróciłoby czas rzeczywistej komunikacji z Nowego Jorku do San Francisco do ośmiu dni. „W krótkim czasie po ustanowieniu ekspresu telegraf zostanie przedłużony, a nasza łączność zostanie skrócona do sześciu dni”.

22 grudnia 1859 r., wkrótce po otwarciu 36. kongresu, senator Gwin przedstawił środek dotyczący kolei na Pacyfiku[317], a 18 stycznia następnego roku projekt ustawy (Senat nr 84) mający ułatwić komunikację między Atlantykiem a Pacyfikiem państwa za pomocą telegrafu elektrycznego. Ten ostatni środek został znacznie zmieniony w Izbie Reprezentantów, a ostatecznie wprowadzony w życie (czerwiec 1860 r.) zezwalał na ogłaszanie przetargów na użytkowanie przez rząd jednej lub więcej linii telegraficznych, które miały zostać zbudowane w ciągu dwóch lat „od jakiś punkt lub punkty na zachodniej linii stanu Missouri, dowolną trasą lub trasami, które wspomniani kontrahenci mogą wybrać… do miasta San Francisco…” [318] 10 kwietnia 1860 r. Gwin doniósł od swojej komisji ds. poczty i dróg pocztowych rachunek za 20-dniową usługę pocztową między St. Joseph i Placerville, a następnego dnia nalegali na to, by sprawa była pilna, chcąc, aby już działający Pony Express natychmiast odbierał wieści o korzystnych działaniach senatu wysyłanych co pół tygodnia pocztą na trasie centralnej. „To sprawa tak ważna dla mieszkańców Kalifornii, że

[madohora]

FIRMY PIKE'S PEAK EXPRESS 39

Zwycięstwo trasy centralnej i przyspieszony telegraf Pony Express i Pacific, który całkowicie przyćmiłby interesy Butterfielda, byłby „klinczem” w kierunku kontraktu pocztowego na tej drodze. [320]

Według narracji Charlesa R. Moreheada, jego podróż w środku zimy (listopad 1857 - styczeń; 1858) przez równiny do Utah z kapitanem Jamesem Rupe w celu dostarczenia zapasów armii Alberta Sidneya Johnstona dała Williamowi H. Russellowi pomysł kucyka ekspresowego:

Przejechaliśmy teraz przez terytoria Nebraski i Kansas i 26 stycznia 1858 roku dotarliśmy do Fort Leavenworth, czyli trzydzieści dni drogi od [Fort] Bridger.
William H. Russell, szef firmy wykonawczej, telegrafował do nas, abyśmy przyjechali do Waszyngtonu. Pojechaliśmy na scenę do Jefferson City w stanie Missouri, skąd pojechaliśmy koleją Missouri Pacific do St. Louis i koleją Baltimore & Ohio do Waszyngtonu.
W ocenie wszystkich odbyliśmy wspaniałą podróż i czuliśmy się z niej bardzo dumni. Przebyliśmy około 1200 mil, ponieważ droga biegła wówczas w ciągu trzydziestu dni, w środku ostrej zimy, przez wrogich Indian i żarłoczne wilki, na każdym kroku w śniegu, bez zmiany zwierząt i bez zboża, - w rzeczywistości przeszliśmy co najmniej dwie trzecie drogi.
Po ukończeniu naszego raportu… pan Russell zabrał nas na spotkanie z prezydentem, niektórymi senatorami i członkami Kongresu, a także z sekretarzem wojny i kwatermistrzem generalnym. Wraz z panem Floydem, sekretarzem wojny, pan Russell przedstawił i szczegółowo omówił kwestię wykonalności ekspresu kucykowego na całym kontynencie. Potrzebne były opinie kapitana Rupe i

[madohora]

40 KWARTALNIK HISTORYCZNY KANSAS

wyraził opinię, że jest to całkowicie wykonalne o każdej porze roku na tej trasie, aż do Kalifornii.

W Popularyzacji trasy centralnej z Salt Lake City do Placerville w Kalifornii jest prawdopodobne, że weteran usług pocztowych, George Chorpenning, nie został należycie doceniony. Opisuje swoje przedsięwzięcie i swojego pioniera Pony Express w swojej krótkiej historii usługi pocztowej:

Pan Chorpenning zawarł trzeci kontrakt w kwietniu 1858 r. na świadczenie usług autokarowych między Salt Lake a Placerville w Kalifornii na okres czterech lat, które miały rozpocząć się 1 lipca następnego roku. To właśnie ten kontrakt skłonił go do wydania bardzo dużych sum pieniędzy. . . w odkrywaniu i otwieraniu nowej trasy do Kalifornii, dzięki której odległość została skrócona w górę o sto mil; i to na tej linii zbudował stacje. . . w odstępach mniej więcej co dwadzieścia mil. . .
W czasie, gdy pan Chorpenning otwierał i zaopatrywał nową trasę, w całym kraju między osadami Salt Lake a podnóżem Sierra Nevada nie było ani jednego białego mieszkańca… Linia stacji pocztowych wzniesiona od razu zapraszała osadników ... W tym czasie 922 miesiące). otworzył całą drogę, wyrównał wzgórza i przerzucił mosty nad strumieniami. . . . Zaprojektował i uruchomił pierwszy „Pony Express”, jaki kiedykolwiek przejechał przez kraj, aw grudniu 1858 roku dostarczył do Kalifornii doroczne orędzie prezydenta Buchanana w ciągu siedemnastu dni, ośmiu i pół godziny. To właśnie ten wspaniały wówczas wyczyn i przejeżdżanie autokarów co tydzień w ciągu trzydziestu dni pokazało praktyczność komunikacji lądowej i po raz pierwszy przyniosło Mr.

Już w sierpniu 1859 roku John S. Jones i BD Williams z Pike's Peak Express promowali ideę kolei i telegrafu na Zachód na spotkaniu w Denver. Pod koniec tego roku plany tego przedsięwzięcia musiały być bardzo zaawansowane, ponieważ pomysł linii telegraficznej został wówczas nieoficjalnie zgłoszony w gazecie Elwooda.

Z wiarygodnego źródła poinformowano nas, że zamiarem panów Jones, Russell & Co. jest ustanowienie wczesną wiosną linii telegraficznej z tego miejsca do Denver City. Z ich zapleczem dla przedsięwzięcia szacowany koszt wyniesie tylko około 45 000 $… Każdy rozwój dnia

[madohora]

Legendarny parowóz pospieszny

Wagony towarowej kolei żelaznej w Austrii, która w 1828 roku połączyła Linz z Czeskimi Budziejowicami ciągnęły konie. Pierwszy austriacki pociąg parowy wyruszył w 1837 roku na trasę z Folisdorf pod Wiedniem do Wagram. Stopniowo w całym kraju zaczęły powstawać liczne prywatne koleje. Aby uniknąć bankructwa zostały one znacjonalizowane co dało początek w 1884 roku Cesarsko - Królewskim Kolejom Państwowym. Ta spółka kolejowa wyprodukowała kilka słynnych parowozów.

[madohora]

WAŻNE PRZEDSIĘBIORSTWO

Dowiadujemy się, że Beni. Ficklin, Esq., dżentelmen związany z biznesem panów Russella i Majora, dobrze znanych kontrahentów armii, opuścił to miasto w ostatnią sobotę na Dalekim Zachodzie, aby założyć niezależny ekspres konny przez Równiny do Kalifornii, który będzie odbyć podróż między skrajnymi punktami, do których dociera teraz telegraf magnetyczny, w ciągu ośmiu dni; które w celu przekazywania wiadomości umożliwią stronom w Nowym Jorku i San Francisco komunikowanie się ze sobą w tym czasie (osiem dni) jako czas wymagany do komunikacji telegraficznej między Nowym Jorkiem a St. Joseph's w stanie Missouri, i ponownie , między San Francisco a Sacramento, będzie oczywiście nie do przecenienia.

Pomiędzy St. Joseph's a Salt Lake City, Russell i Major mają stacje co dwadzieścia pięć mil, a między Salt Lake City i Sacramento pan Chorporing [Chorpenning], dostawca poczty, ma stacje w tej samej odległości od siebie. Pan Ficklin proponuje cotygodniowe uruchamianie ekspresu konnego ... Odległość między St. Joseph's a Sacramento wynosi tysiąc sześćset mil i proponuje się przejechać (ekspresem) dwieście mil w ciągu dwudziestu czterech godzin, podróżując nocą i dzień. Sto listów (obejmujących wiadomości telegraficzne) płacących po 5 dolarów każdy pokryje koszty podróży; ... operacje rozpoczną się w kwietniu następnego .... Jednym z najlepszych punktów w tej sprawie jest to, że nie proponują zwrócenia się do rządu pomoc pieniężna; rzeczywiście nowa funkcja w każdym tak daleko zachodnim przedsiębiorstwie. [330]
Bez dalszych szczegółów na temat nowego przedsięwzięcia obie gazety Leavenworth okrzyknęły wiadomość o Pony Express wielkim osiągnięciem i założyły, że Leavenworth będzie służyć jako wschodni terminal. The Times prowadził następujące nagłówki:

[madohora]

Wraz z groźbą wojny na wschodzie Oregon Trail nabrał nowego znaczenia jako szlak komunikacyjny między Kalifornią a resztą Stanów Zjednoczonych. W ten sposób powstał Pony Express. Szczegóły podano w ogłoszeniu w New York Tribune :
DO SAN FRANCISCO W 8 DNI
PRZEZ CENTRAL OVERLAND CALIFORNIA

[madohora]

Haslam odbył jedną z przejażdżek Pony Express, niosąc wieści o wyborze Lincolna. Przejechał 120 mil w 8 godzin, 10 minut, zużywając 13 godzin. Podczas jazdy został postrzelony w szczękę indiańską strzałą, tracąc 3 zęby.

[madohora]

I tak jak relacja WB Richarda o byciu jeźdźcem Pony Express jest podejrzana, pojawiły się inne podejrzane twierdzenia o udziale jako jeździec. Jednym z nich był na przykład „Charlie B.„ Broncho Charlie ”Miller, który twierdził, że jeździł na linii w wieku 11 lat. Jednak niektórzy jeźdźcy byli w rzeczywistości młodzi. Średni wiek jeźdźców wynosił 19 lat, a najmłodszy był David Jay, lat 13, który jeździł na Seneca do Big Sandy i czasami jeździł aż do Julesberg. Jeździec był dobrze opłacany jak na swój wiek, ściągając od 100,00 do 150,00 $ miesięcznie.

[madohora]

Pony Express nie używał kucyków. Zamiast tego, według farriora Pony Express, Levi Hensel, zwierzęta były półkrwi kalifornijskimi mustangami. Hensel nazywał konie „chochlikami szatana”. Zauważył, że potrzeba było dwóch mężczyzn, aby utrzymać konia, podczas gdy kowal przycinał kopyta i przybijał buty. Podkuwanie konia zajęło pół dnia.

[madohora]

[madohora]

Dziś stacja Hollenberg Pony Express w pobliżu Hanoweru w stanie Kansas jest narodowym zabytkiem zarządzanym przez Stanowe Towarzystwo Historyczne w Kansas. Skromne centrum dla zwiedzających i parking znajdują się 1/8 mili na wschód od stacji, chociaż parking dla niepełnosprawnych jest znacznie bliżej i wszyscy odwiedzający są zachęcani do korzystania z tego parkingu przy złej pogodzie. W centrum dla zwiedzających znajduje się muzeum z jedną galerią, mały sklep z pamiątkami i teatr, w którym można obejrzeć jeden lub oba filmy trwające łącznie 45 minut.

[madohora]

Dyrektor stacji Hollenberg był nieobecny w dniu mojej wizyty, ale wolontariusze powiedzieli, że jest sceptycznie nastawiony do opowieści o duchach. Powiedział, że może zostać na noc na stacji, aby rozwiać plotki, ale do tej pory tego nie zrobił. Zasugerowałem, żeby zrobili koszulki "Haunted Hollenberg Pony Express Station". Duchy sprzedają!

Stacja Hollenberg Pony Express znajduje się na północ od Hanoweru, przy autostradzie Kansas Highway 148, jedną milę na wschód od K-243. Teren i zewnętrzną część stacji można zwiedzać, gdy strona jest zamknięta i jest miejsce na piknik.

[madohora]

Podczas gdy jestem pracownikiem A. Majors, zgadzam się nie używać wulgarnego języka, nie upijać się, nie uprawiać hazardu, nie traktować zwierząt okrutnie i nie robić niczego innego, co jest niezgodne z zachowaniem dżentelmena. I ja wyrazić zgodę, jeśli naruszę którykolwiek z powyższych warunków, na przyjęcie mojego zwolnienia bez wynagrodzenia za moje usługi”.

Major M. Jeff Thompson miał wkrótce opuścić St. Joseph, aby zostać słynnym generałem Konfederacji. Oto próbka jego oratorium w dniu, w którym zainicjował Pony Express:

„To wielki dzień w historii św. Józefa. Przez ponad dekadę był portalem, przez który przejeżdżały pociągi wagonowe na wielki zachód.

„Teraz ma stać się ogniwem łączącym krańce kontynentów. Po raz pierwszy w historii Ameryki poczta będzie wędrować drogą lądową ze wschodu na zachód”.

„Nadejdzie czas, kiedy para poprowadzi pociąg kolejowy” przez tę warownię i przewozić pasażerów z St. Joseph do Kalifornii w mniej niż tydzień.

„Widzę, jak się uśmiechacie, moi współobywatele, i szturchacie się nawzajem myślą, którą żywię. Niektórzy z was mówią:„ Jeff śni jak zwykle o niemożliwym i nieznanym ”, ale mówię wam to wszystko z całą pewnością Stoję tutaj, nadejdzie dzień, kiedy w tym właśnie mieście będziesz mógł wsiąść do pociągu, który zabierze cię przez złote pola, i to w ciągu zaledwie kilku lat.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W 1888 Orient Ekspres wyruszył w trasę z Paryża do Stambułu. Czas przejazdu przez Sofię skrócił się o 14 godzin. Na przejazd tym luksusowym pociągiem mogli pozwolić sobie tylko najbogatsi. Złote czasu Orient Ekspresu trwały do wybuchu I wojny światowej. Ponowie na trasę pociąg wyruszył w 20121 roku ale początkowo pokonywał tylko trasę Paryż - Bukareszt. Do Stambułu zaczął dojeżdżać dopiero w 1932 roku. Wagony sypialne na trasie Paryż- Monachium- Wiedeń - Stambuł dołączano w Belgradzie.

[madohora]

W latach 1911-1914 wagony ciągnęły parowozy 310

[madohora]