ŚWIĘTA RÓŻNE

[madohora]

Diabełki z odpustu
Małe, czarne, gumowe, diabelskie główki, które po ściśnięciu wystawiały długi, czerwony, perwersyjny jęzor

[madohora]

IMBIR był linią technologiczną opracowaną przez KIR do odczytu optycznego standardowych (papierowych) dokumentów bankowych. Wdrożenie IMBIR-u w życie umożliwiło wsparcie części banków przy automatycznej obróbce standardowych papierowych dokumentów płatniczych (standardowego formularza polecenia przelewu / wpłaty gotówkowej oraz formularza z tytułu wpłaty składek na rzecz ZUS), co wpłynęło również na zmniejszenie pracochłonności i kosztów działania.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mimo dużych walorów smakowych i wysokiej wartości odżywczej w Polsce są to ciastka niezbyt popularne, częściej spożywa się podobne do nich, ale tańsze w produkcji i nadające się do dłuższego przechowywania, bezy.

[madohora]

Makaroniki, początkowo stanowiące pokarm biedaków, z czasem zyskały uznanie wśród zamożniejszych grup ludności, pojawiły się na stołach możnowładców i monarchów. W okresie odrodzenia znane i cenione były w całej Europie i w krajach arabskich.

[madohora]

Piernik – ciasto o słodko-pikantnym smaku, o długiej trwałości, zrobione z mąki pszennej lub żytniej, miodu, karmelizowanego cukru, tłuszczu, jajek, wody (lub mleka), środka spulchniającego, mocno przyprawione przyprawami korzennymi. Nazwa piernik wywodzi się od staropolskiego słowa „pierny”, czyli „pieprzny

[madohora]

Otóż na podstawie mojego długoletniego doświadczenia powiem, że człowiek z takim pomysłem naukowym ma szanse w najlepszym wypadku na milczące pominięcie i nie ma szans na akceptację. Najprawdopodobniej jednak czeka go wyśmianie i podejrzenie, że uznaje pierdoły za poważny przedmiot badawczy. I na tym między innymi polega słabość polskiej nauki, czyli chęć badania rzeczy wielkich, a pomijanie małych. I potem zdarza się to, co przeszli producenci oblatów, chcąc zarejestrować ten produkt jako regionalny

[madohora]

A oto stworzona przeze mnie wstępna lista tych śląskich odpustowych maszketów, które powinno się po kolei badać i dokumentować: czekoladowe maczki, anyżki (ciasteczka), anyż (różowe lub jasnoczerwone cukrzane kostki), makrony (kokosowe ciasteczka), kartofelki (zwane też zimniokami albo bramborami, marcepanowe kulki koloru brązowego), pieczki w szekuladzie (np. suszone śliwki w polewie czekoladowej), pierniki, lukrecjo, miynta (zwana też feferwynica albo fefermyncka), zozwór, tatarczuch, futermeloki, floki, kopalnioki, szkloki i wiele innych. I to trzeba badać, jako element naszego dziedzictwa kulturowego

[madohora]

Darowanie kar doczesnych
Aby zrozumieć tę naukę i praktykę Kościoła, trzeba zobaczyć, że grzech ma podwójny skutek.
Grzech ciężki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dostęp do życia wiecznego, którego pozbawienie nazywa się „karą wieczną” za grzech.
Każdy grzech, nawet powszedni, powoduje ponadto nieuporządkowane przywiązanie do stworzeń, które wymaga oczyszczenia albo na ziemi, albo po śmierci, w stanie nazywanym czyśćcem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy „karą doczesną” za grzech.
Obydwie kary nie mogą być pojmowane jako rodzaj zemsty, którą Bóg stosuje od zewnątrz, ponieważ wypływają one jakby z samej natury grzechu. Nawrócenie, które pochodzi z żarliwej miłości, może doprowadzić do całkowitego oczyszczenia grzesznika, tak że nie pozostaje już żadna kara do odpokutowania.

[madohora]

Niektóre praktyki, dzięki którym można uzyskać odpust zupełny:
Adoracja Najświętszego Sakramentu przynajmniej przez pół godziny;
Błogosławieństwo apostolskie w chwili śmierci;
Pierwsza Komunia Święta lub pełne uczestnictwo w niej;
Modlitwa na różańcu w kościele, w kaplicy lub w rodzinie;
Czytanie Pisma Świętego przez przynajmniej pół godziny;
Odprawienie czternastu stacji drogi krzyżowej, rozważając mękę i śmierć naszego Pana; jeśli chodzi o chorych i tych, którzy nie mają takiej możliwości wystarczy, by rozważali każdą ze stacji;
Nawiedzenie kościoła lub kaplicy oraz cmentarza w dniach 1 i 2 listopada (odpust tylko za zmarłych — należy odmówić „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”);
Nawiedzenie kościoła parafialnego w święto patrona, tzw. „uroczystość odpustowa”, (podczas wizyty w kościele należy odmówić „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”);
Udział w rekolekcjach, jeśli trwają przynajmniej trzy pełne dni.

[madohora]

Kościół św. Anny w Lublińcu – zabytkowy kościół filialny należący do Parafii św. Mikołaja w Lublińcu
Kościół został zbudowany w roku 1653 z fundacji Andrzeja Cellariego, odbudowany lub odnowiony w 1754 roku, ostatnio w latach 1999–2001 z nieznacznym przeniesieniem. Świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, z trójbocznym zamknięciem od wschodu i prostokątną zakrystią konstrukcji zrębowej (dawniej konstrukcji szkieletowej). Dach gontowy z wieżyczką na sygnaturkę, sześcioboczną z latarnią. Wyposażenie barokowe.
Kościół leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

W połowie XVII wieku prawie cały Lubliniec ucierpiał w wyniku olbrzymiego pożaru. Wśród ocalałych budynków znalazł się murowany kościół parafialny pod wezwaniem św. Mikołaja, z kaplicą rodzinną właścicieli tutejszego majątku – Cellarych. Mimo tego hrabia Andrzej Cellary zdecydował się na wystawienie kolejnego kościoła, tuż poza granicami miasta. W 1653 roku, w miejscu zwanym później Przedmieściem św. Anny, stanął niewielki, drewniany kościółek, który gromadził hrabiowską rodzinę na coniedzielnej mszy świętej. Po śmierci fundatora, jego syn, Jan Ferdynand, zaglądał do świątyni znacznie rzadziej. W XIX stuleciu kościółek użytkowali również protestanci. W latach 30. ubiegłego wieku budynek był już w dużym stopniu zniszczony i po uznaniu go za zabytek, został zamknięty. Remont w latach 50. uchronił kościół przed rozbiórką. Na ratunek zabytkowej świątyni pospieszyli wierni z parafii św. Mikołaja, którzy powołali do życia „Fundację św. Anny”. Po zebraniu środków finansowych budowlę rozebrano i złożono na nowo (w latach 1996-2004). W lipcu 2005 roku nową świątynię poświęcono.

[madohora]

Kościół Świętej Anny

[madohora]

Odpust w Lublińcu

[madohora]

Odpust w Kościele Świętej Anny w Lublińcu

[madohora]

Odpust lub odpust ( łac. odpust ), również przestarzała łaska rzymska , jest terminem z teologii rzymskokatolickiej i opisuje akt łaski regulowany przez Kościół , przez który zgodnie z nauczaniem Kościoła odpuszczane są doczesne kary za grzechy (ale same grzechy nie są wybaczone). Istnieją odpusty cząstkowe lub odpusty zupełne, które wierzący mogą uzyskać na warunkach określonych przez Kościół. Odpust można także udzielić zmarłemu

[madohora]

Aby uzyskać odpust zupełny lub częściowy, katolik musi być odpowiednio przygotowany do przyjęcia sakramentów i zazwyczaj wykonać określoną pracę pobożną (np. pielgrzymkę , nawiedzenie kościoła lub cmentarza lub specjalną modlitwę , jak w opinii Ojca Świętego). ). Wierzący może także zyskać odpusty za dusze w czyśćcu cierpiące

[madohora]

„Odpust jest darowaniem kary doczesnej przed Bogiem za grzechy, za które winę już odkupiono; Odpowiednio usposobiony wierzący uzyskuje go pod pewnymi określonymi warunkami za pośrednictwem Kościoła, który autorytatywnie administruje i wykorzystuje skarb zadośćuczynienia Chrystusa i świętych w służbie odkupienia.

[madohora]

Tymczasowe kary za grzechy były pierwotnie tymczasowymi karami kościelnymi nakładanymi na skruszonego grzesznika, gdy jego grzechy zostały odpuszczone (pokuty, które zwykle obejmowały tymczasową ekskomunikę). Później rozumiano, że oznacza to czas, jaki dusza spędza w czyśćcu po śmierci , zanim ujrzy Boga w niebie .

[madohora]

Praktyka odpustów nabiera jeszcze większego znaczenia dla trwałej więzi żywych i umarłych we wspólnocie kościelnej, gdyż zgodnie z nauką katolicką możliwe jest uzyskanie odpustu także za osobę zmarłą, która wówczas będzie mogła skorzystać z uzyskanej ulgi przez to na swojej drodze do wizji Boga powinni. Nie ma jednak przepisu mówiącego o udzieleniu odpustu innej osobie żyjącej niż ta, która spełnia odpowiednie warunki.

[madohora]

[madohora]

Prefekt Kongregacji Doktryny Wiary kardynał Gerhard Ludwig Müller w wywiadzie z 2017 roku stwierdził, że Marcin Luter miał rację w swojej krytyce sprzedaży odpustów, ponieważ sprzedaż odpustów była „oszustwem wobec wierzącego”. Zamiast ekskomunikować Lutra, Kościół powinien był bardziej krytycznie rozróżnić, czego tak naprawdę chciał.