Toalety katowicki problem

[madohora]

Czasami pomiędzy pisuarami znajdują się ściany zapewniające prywatność lub chroniące przed zachlapaniem, tak zwane przegrody pisuarów . Ponadto, aby ułatwić sprzątanie, w pisuarze zastosowano kostki toaletowe oraz kratkę do zbierania wrzuconych chusteczek lub niedopałków papierosów . Czasami pisuar montowany jest na nieco niższej wysokości, aby umożliwić korzystanie z niego dzieciom i niższym osobom.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Marcel Duchamp był jednym ze współzałożycieli założonego w 1916 roku Society of Independent Artists Inc. (SIA) i jednym z dwudziestu jeden dyrektorów. Za opłatą sześciu dolarów członkowie mogli pokazać na corocznej wystawie maksymalnie dwa dzieła sztuki, choć wzorując się na francuskim Société des Indépendants, nie miało być żadnej cenzury ani wstępnej selekcji przez jury . W tych warunkach Duchamp postanowił poeksperymentować z gotowym rozwiązaniem. Nabył pisuar od nowojorskiego producenta sprzętu sanitarnego J. L. Mott Iron Works, który był używany w publicznych toaletach męskich.

[madohora]

Humorystyczny i raczej nieszkodliwy charakter tych pisuarów został podkreślony przez linię lotniczą i projektanta, ale nie spotkał się ze zrozumieniem drugiej strony.

[madohora]

Standardowa wysokość górnej krawędzi dolnej krawędzi otworu tradycyjnego pisuaru męskiego wynosi od 63 do 67 cm. W zależności od projektu producenci czasami zapewniają inną wysokość. Podczas gdy norma DIN 18022 z grubsza określa szerokość i głębokość pisuaru na 40 cm, nowoczesne pisuary płaskie mają czasami głębokość tylko 20 cm. VDI 6000 część 1 określa wysokość od 65 do 70 cm.

[madohora]

[madohora]

Pisuar inspirowany stylem gotyckim w Oslo

[madohora]

Publiczne pisuary w Portugalii

[madohora]

Pisuary browarnicze w Christchurch , Nowa Zelandia

[madohora]

Podwójny pisuar. Jedna osoba może oddawać mocz po każdej stronie.

[madohora]

Zabytkowy brytyjski pisuar, już nieużywany

[madohora]

Replika wystawiona w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Centre Georges Pompidou , wykonana w 1964 roku , to pisuar z białej ceramiki pokryty szkliwem ceramicznym i farbą. Jego wymiary to 63×48×35 cm . Zawiera podpis „R. Mutt” i datę „1917” wykonaną czarną farbą oraz umieszczoną pod pisuarem miedzianą tabliczkę z napisem: „Marcel Duchamp 1964 Ex. / Rrose / FONTAINE 1917 / Edition Galerie Schwarz , Mediolan »

[madohora]

Na swój pierwszy występ, który odbywa się w Nowym Jorku od9 kwietnia 1917Towarzystwo Amerykańskie swobodnie upoważnia każdego członka do wystawienia wybranego przez siebie przedmiotu za opłatą w wysokości sześciu dolarów: w zasadzie żadnemu artyście nie można odmówić ze „względów estetycznych”.

[madohora]

Kiedy Duchamp dowiedział się, że obiekt Richarda Mutta został odrzucony, zrezygnował z członkostwa w komitecie sterującym firmy – nie ujawniając jednak swoich powiązań z R. Muttem – i Arensberg zrobił to samo . Wystawa odbyła się normalnie i pomyślnie i nikt aż do zamknięcia nie widział pisuaru, który pozostał za przegrodą Pałacu Grand Central , w którym odbywała się impreza.

[madohora]

Wszystkie pisuary sygnowane są R. Mutt . Marcel Duchamp powiedział, że nazwisko Mutt było odmianą Mott , nazwy firmy JL Mott Iron Works , która dostarczyła mu kopię. Chciał, żeby Mutt przypomniał swoim współczesnym bardzo popularny amerykański komiks Buda Fishera Mutt i Jeff . Mutt jest bardzo małą postacią, a Jeff jest bardzo wysoką postacią. Imię Ryszard sprzeciwia się idei ubóstwa

[madohora]

zauważymy również, że możemy rozłożyć „R. Mutt” na „RM utt”, co daje „ Gotowy byłby” lub „ Gotowy byłby”. Widzimy także „Mutt R”, czyli Mutter , matkę po niemiecku. Inna interpretacja jest taka, że ​​„R. Mutt” rozumiemy jako „ sztukę niemą ” (w języku angielskim); innymi słowy Duchamp swoim podpisem oznaczałby mutację sztuki, której dokonywał

[madohora]

Zdjęcie Alfreda Stieglitza , w jego nowojorskiej galerii, połowa kwietnia 1917. Stieglitz w liście z 19 kwietnia 1917 poinformował krytyka Henry'ego McBride'a, że ​​Fontanna jest w jego domu i że ją sfotografował . Fontanna ustawiona jest na białej podstawie przed obrazem Marsdena Hartleya Wojownicy (dziś w Minneapolis , Regis Collection i wystawiany w Galerii 291 od 22 stycznia do 7 lutego tego roku), którego szczegół zajmuje dolną część fotografii . Pomysłodawcą tej prezentacji jest niewątpliwie Stieglitz. Z lewej strony zdjęcia możemy dostrzec przyczepioną do obiektu sznurkiem etykietę (prawdopodobnie tę, którą odbiorcy „Niezależnej” przyczepiali do prac zaraz po ich przybyciu przed montażem). Wyraźnie czytamy dwie odręczne wzmianki o „Richardzie Mutcie” i adres „110 West 88th Street”, adres Louise Norton, ówczesnej bliskiej przyjaciółki i okazjonalnej kochanki Duchampa. Adres ten zdaje się świadczyć o tym, że Louise Norton była znajomą (o której Duchamp wspomina w liście do swojej siostry Suzanne ), która wysłała pisuar do „Independent” . Fotografia ta została po raz pierwszy opublikowana w The Blind Man , Nowy Jork, nr 2, maj 1917, s. 4, recenzja w reżyserii Henri-Pierre'a Roché , Beatrice Wood i Duchampa. Numer 2 został wydrukowany 4 maja 1917 r. i rozprowadzony następnego dnia. Po tej reprodukcji następuje zwięzły, niepodpisany artykuł redakcyjny zatytułowany „Sprawa Richarda Mutta” („Sprawa Richarda Mutta”, którą komentatorzy przynajmniej częściowo przypisują samemu Duchampowi) oraz długi tekst Louise Norton zatytułowany „Budda łazienki ”. Te dwa teksty są obszernie cytowane i komentowane w całej literaturze poświęconej Fontannie , gotowym produktom i ogólnie twórczości Duchampa:

[madohora]

Według Camfielda z tych czterech fotografii nie zachował się żaden negatyw (nawet Stieglitza).

[madohora]

•Replika 1953, Paryż (Schwarz nr 345b ).
Technika i wymiary nieznane. Obecna lokalizacja: nieznana. Prawdopodobnie zagubiony. Samo istnienie tej repliki jest niepewne. Niemniej jednak Arturo Schwarz określa go jako „wybrany na sprzedaż na rzecz przyjaciela Duchampa”.

[madohora]

A) Aktualna lokalizacja ośmiu datowanych, podpisanych i ponumerowanych egzemplarzy:

1/8 San Francisco, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w San Francisco (zakup za darowiznę Phyllis Wattis, 1998);
2/8 Londyn, Tate Modern (zakupione przy wsparciu Friends of the Tate Gallery, 1999);
3/8 Ottawa, Kanadyjska Narodowa Galeria Sztuki / Musée des Beaux-arts du Canada (zakup, 1971);
4/8 Bel Air, Kalifornia, zbiory prywatne (nabyte od Gagosian Gallery , Nowy Jork, 2002);
5/8 Ateny, kolekcja Dimitriego Daskalopoulosa [ 39 ] ;
6/8 Kyoto, Narodowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej (zakup w 1987 od Arturo Schwarza);
7/8 Paryż, Maillol Museum , Fundacja Diny Vierny (data i warunki nabycia nieznane);
8/8 Bloomington , Muzeum Sztuki Uniwersytetu Indiana (częściowy prezent dla IUAM, 1971).

[madohora]

Obecna lokalizacja tych trzech przykładów: Gio di Maggio, Mediolan. Luisella Zignone, Biella. Sergio Casoli, Mediolan (informacja niepotwierdzona, osoba zainteresowana odmawia komentarza)

[madohora]

W Grudniu 2004, Fontanna Duchampa została uznana za najbardziej wpływowy model XX wieku przez pięćset najbardziej wpływowych osobistości brytyjskiego świata sztuki