Anna

[madohora]

Anna, Hanna (hebr. חַנָּה hannāh – "łaska") – imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski"[1]. W Polsce imię Anna notowane jest od 1229 roku, zaś w formie Hanna – od 1311 roku[2], ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka[3]. Nagłosowe h- można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich[4]. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami – również w czasach współczesnych – występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika.
Anna jest najpopularniejszym imieniem w Polsce. Według stanu na marzec 2009 r. imię to nosi 1 073 778 kobiet w Polsce, czyli 5,4% (ponad \begin{matrix}\frac{1}{20}\end{matrix}) populacji żeńskiej kraju i jest ono ponad 1,5 raza częstsze, niż drugie co do popularności imię w Polsce – Maria (677 112 nadań)[5]. Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Anna zajmuje 14., a Hanna 17. miejsce w grupie imion żeńskic

[madohora]

Święta Anna, Anna sprawiedliwa (cs. Prawiednaja Anna, hebr. hannah: 'łaska', 'wdzięk') – matka Marii z Nazaretu i babka Jezusa Chrystusa, żona świętego Joachima, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

O życiu świętej Anny, matki Maryi i babci Jezusa Chrystusa nie znajdziemy żadnych informacji w księgach Nowego Testamentu. Ewangelie kanoniczne milczą na jej temat. Jedyne informacje dotyczące życia świętej Anny pojawiają się w pismach apokryficznych, pochodzących z początków chrześcijaństwa. Apokryfy nie należą do ksiąg natchnionych, ale w swojej treści oprócz opisów legendarnych i baśniowych, zawierają informacje prawdziwe, przekazywane przez Tradycję Kościoła. Najwięcej wiadomości o matce Maryi znajdziemy w Protoewangelii Jakuba i Ewangelii Pseudo-Mateusza.

Według starego podania święta Anna urodziła się w Judei, gdzie w Betlejem był jej rodzinny dom. Jej rodzice – Stolanus i Emerentiana – byli według legendy potomkami królewskiego rodu Dawida. Nie posiadali ziemskich dostatków, lecz byli cnotliwi i sprawiedliwi, i żyli w bojaźni Bożej, pełniąc dobre uczynki. Życie ich upływało na bezustannej modlitwie, rozmyślaniu o rzeczach duchowych i pracy. Anna otrzymała od swoich rodziców staranne wychowanie pogłębione przez służbę w Świątyni Jerozolimskiej. Swojego męża Joachima poślubiła, gdy miała 24 lata. Joachim także pochodził z pokolenia Dawidowego. Wychowywał się w zamożnej i znakomitej rodzinie w Nazarecie. Joachim i Anna uważali swoje małżeństwo za związek święty, złączony przez Boga. Oboje zachowywali Prawo Boże i kroczyli drogą pobożności zgodnie i przykładnie. Swój majątek dzielili na trzy części: jedną ofiarowywali na utrzymanie świątyni, drugą na potrzeby ludzi biednych i pielgrzymów, trzecią pozostawiali dla siebie.

Anna była wzorem dla wszystkich małżonek. Choć razem z Joachimem byli szczęśliwym małżeństwem, zostali ciężko doświadczeni przez Pana Boga brakiem potomstwa. W ciągu 20 lat małżeństwa nie doczekali się ani synów, ani córek. W kulturze żydowskiej brak dziecka był uważany za hańbę i karę Bożą. Anna i Joachim dotkliwie odczuwali więc brak dziecka. W pokorze znosili tę niesławę, w modlitwie przed Bogiem wyjawiając swój smutek. Z upływem lat, choć malała nadzieja, gorętsze stawały się modlitwa i prośba o potomstwo. Nie brakowało upokorzeń ze strony ludzi. Pewnego dnia Joachim udał się do Jerozolimy, aby złożyć ofiarę w świątyni. Kapłan pełniący służbę nie przyjął ofiary Joachima, wytykając mu brak potomstwa: "Nie godzi się, byś ty jako pierwszy składał swe dary, jako że nie zrodziłeś potomka w Izraelu". Joachim zrozumiał, że bez potomstwa nie jest godny składania ofiary Bogu. Zasmucony, postanowił nie wrócić do Anny. Opuścił dom, małżonkę i udał się na pustynię. W górach rozbił swój namiot i tam pościł 40 dni i 40 nocy, oczekując, aby Bóg spojrzał na jego smutek.
Rodzice z Maryją jako dzieckiem

Anna, nie wiedząc, gdzie jest Joachim, opłakiwała swoje wdowieństwo. Jej smutek stał się jeszcze większy, kiedy służąca wytknęła Annie bezdzietność. W popołudniowej porze Anna udała się do ogrodu, by tam opłakiwać swoje życie. Kiedy podniosła oczy do nieba i zobaczyła gniazdo wróbli na drzewie laurowym, wypowiedziała błagalną modlitwę do Boga: "Panie, Boże wszechmogący, który obdarzyłeś potomstwem wszystkie stworzenia, zwierzęta dzikie i domowe, gady, ryby, ptaki, i wszystko to cieszy się ze swego potomstwa, dlaczego mnie jedną odsunąłeś od daru Twojej łaskawości? Ty wiesz, Panie, że na początku małżeństwa złożyłam ślub, iż jeżeli dasz mi syna lub córkę, ofiaruję je Tobie w Twym świętym przybytku". Wtedy ukazał się anioł, który zapowiedział narodzenie dziecka i powrót Joachima. W tym samym czasie Joachim również miał widzenia anioła, który pocieszył go, mówiąc:
"Pan Bóg przyjął łaskawie twoją modlitwę i jałmużnę, otrzymasz córeczkę i nadasz jej na imię Maryja; ta córeczka będzie od dzieciństwa Bogu oddana i pełna Ducha Świętego".

Małżonkowie ogromnie ucieszyli się radosną nowiną. W 45 roku życia Anny, dnia 8 września, urodziła się dziewczynka, której zgodnie ze zwyczajem żydowskim w 15 dniu nadano imię. 80 dni po narodzeniu Maryi rodzice przynieśli ją do świątyni, aby złożyć przepisaną prawem ofiarę i spełnić ślubowanie. W wieku 14 lat Maryja została żoną Józefa. Wg przekazów wkrótce zmarł Joachim. Anna zamieszkała zaś z córką i jej mężem w Nazarecie, dożywszy 80 lat. W godzinie śmierci pożegnała się z najbliższymi, poleciła Bogu swego ducha i zasnęła w Panu przy błogosławieństwie Jezusa i przy modlitwie Maryi i Józefa. Ciało jej pochowano blisko ciała Joachima w Dolinie Jozafata.

[madohora]

Kult Anny istniał już we wczesnym okresie chrześcijaństwa. Święto rodziców Matki Bożej obchodzono najpierw tylko na Wschodzie. Na Zachodzie wprowadzono je dopiero w X wieku. Cerkiew prosi o ich wstawiennictwo przed Bogiem w czasie każdego z odpustów, którymi kapłan kończy nabożeństwo.

Dzień obchodów

Wspomnienie liturgiczne św. Anny i św. Joachima w Kościele katolickim obchodzone jest 26 lipca.
Cerkiew prawosławna wspomina świętą kapłankę Annę trzykrotnie:

25 lipca/7 sierpnia[b], tj. 7 sierpnia wg kalendarza gregoriańskiego (zaśnięcie),
9/22 września tj. 22 września (dzień po święcie Narodzenia Matki Bożej),
9/22 grudnia tj. 22 grudnia (poczęcie Matki Bożej).

Patronat

Jest patronką małżeństw, matek, wdów, piekarzy i żeglarzy.

Ikonografia

W ikonografii ukazywana najczęściej z Najświętszą Marią Panną jako dziewczynką lub jako tzw. św. Anna Samotrzeć – z Maryją dziewicą i małym Jezusem.

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wiedzą to też wszystkie panny
Że dzisiaj są imieniny Anny

[madohora]

Piękna panna
Anna

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Anna w leciech zgrzybiałych młodą się być zdała
Lecz młódź dworna o wieku jej się dowiedziała
Jednakże wielkiej rzeczy dopięła ta dama
Twarz jej zda się trzydziestką lat młodsza niż sama

[madohora]

Mniemasz że długo rosną i długo też trwają
Te róże, które lice Anny zalecają
Patrz jak wiele jej biegłość ogrodniczki może
Jutro inna na tymże gruncie ujrzysz róże

[madohora]

Skąd rodem Anna jesteś w tym Piotrze ciekawy
Słuchaj twarz jej jest z Włoch a ona z Warszawy

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzień 26 Świętej Anny znamienity dzień pobożnością wiernych stad oraz iż gdy za panowania Zygmunta III różnowiercy uzuchwaliwszy się aby się odróżniali od katolików, medale Świętego Tomasza Apostoła na piersiach zawieszone nosić poczęli. Katolicy Rzymscy zaprowadzili wszędzie bractwo Świętej Anny, do którego sam król pierwszy dał się wpisać i wyobrażenie Świętej Anny na sobie pozawieszali.

[madohora]

***

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

Anna to śliczna panna

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.