Koszęcin

[madohora1]

[madohora1]

Na płn. zach. od wsi leży rezerwat przyrody Jeleniak - Mikuliny - chroni on
roślinność torfowiskową i stanowiska lęgowe ptaków.

[madohora]

[madohora1]

[madohora1]

W Koszęcinie znajduje się też Ośrodek Kultury u Edukacji Regionalnej "U
Myrcika", który powstał z inicjatywy Jana Myrcika, w oparciu o jego zbiory
dotyczące historii Ziemi Śląskiej, ze szczególnym uwzględnieniem terenów
znajdujących się na mapie powiatu lublinieckiego. Ośrodek mieści się w czterech
pomieszczeniach prywatnych właściciela.
We wrześniu 2008 roku odsłonięto przy muzeum interesujący i dużych rozmiarów
pomnik poświęcony 370 poległym na różnych wojnach Koszęcinianom.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Wśród licznych zbiorów można zapoznać się również ze strojami ludowymi z różnych
regionów (nie tylko śląskich)

[madohora1]

ZDJĘCIE ZROBIONE W 2010 ROKU

[madohora1]

ZDJĘCIE Z 2013 ROKU

[madohora]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

WIEŻA CIŚNIEŃ W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MŁYN W KOSZĘCINIE

[madohora]

PARK W KOSZĘCINIE

[madohora]

PRZYGOTOWANIA DO ZAWODÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TRANSMISJE MSZY ŚWIĘTYCH KOSZĘCIN - www.koszecin.pl

[madohora]

[madohora]

FONTANNA W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wieża ciśnień proszę pana
Nigdy nie jest taka sama

[madohora]

To artysta domorosły
Tak maluje mury, mosty!

[madohora]

W południowej części miejscowości znajduje się zabytkowy kościół drewniany z 1724 roku pod wezwaniem Świętej Trójcy. Leży on na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. W części północnej zaś znajduje się zbudowany w 1908 roku kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie. Pierwszym miejscem, w którym mogli spotykać się katolicy w Koszęcinie, była kaplica przy zamku w Koszęcinie, wybudowana w 1609 roku przez Andrzeja Kochcickiego. Z kaplicy korzystali katolicy, mimo że właścicielami zamku byli protestanci. Po poświęceniu przez biskupa wrocławskiego w 1647 roku, wybudowanej wcześniej kaplicy zamkowej, Koszęcin stał się filią sadowskiej parafii, a w II połowie XIX wieku kuracją. Od tego czasu obecni tu byli - czasem z kilkuletnimi przerwami - kapelani zamkowi, którym podlegały także dwie świątynie drewnianej architektury sakralnej: kościół Świętej Trójcy w Koszęcinie, wybudowany w pierwszej połowie XVIII wieku i kościół Św. Jana Chrzciciela w Bruśku. Mimo posiadania dwóch sakralnych budowli Koszęcin nie miał własnej parafii. Wraz z otaczającymi go miejscowościami należał do parafii Św. Józefa w Sadowiu. Od połowy XIX wieku mieszkańcy Koszęcina czynili starania o utworzenie samodzielnej parafii. 27 lutego 1869 roku biskup wrocławski utworzył w Koszęcinie samodzielną parafię. Do utworzonej parafii przyłączono: Strzebiń, Łazy, Prądy, Brusiek, Drutarnię, Pustą Kuźnicę i wiele przysiółków. Kościołem parafialnym została kaplica zamkowa, a pierwszym proboszczem był Karol Diettrich.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZABYTKOWY BUDYNEK POCZTY W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

PRZEJAZD ULICAMI KOSZĘCINA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZJAZD HISTORYCZNYCH ZAPRZĘGÓW - Wieści Rolnicze - 2025

[madohora]

Czy dawna perła lokalnej zieleni zyska szansę na powrót do dawnej świetności? Tego chcą władze samorządu, ale i sami mieszkańcy. Założony w stylu angielskim około 1830 roku areał zieleni to część historycznego założenia parkowo-pałacowego. Przez lata stopniowo niestety zatracił swoje pierwotne walory krajobrazowe, lecz mimo to pozostał ulubionym miejscem spacerów, aktywności i wypoczynku mieszkańców.

[madohora]

W przestrzeni publicznej Koszęcina pojawiły się nowe, nietypowe elementy. Chodzi o dziewięć barwnych „Tablic z Dobrym Słowem”, które mają jedno zadanie – poprawiać humor, dodawać otuchy i wywoływać uśmiech na twarzach przechodniów.

[madohora]

Sołtys wraz z radą sołecką apeluje również o poszanowanie nowej instalacji. Tablice to bowiem nie tylko dekoracja. To również wyraz troski o klimat społeczny w miejscowości, bo Koszęcin chce być miejscem życzliwym i otwartym dla mieszkańców, podróżnych i turystów.

[madohora]

CIAT (Concours International d’Attelage de Tradition) to impreza łącząca sport, tradycję i sztukę powożenia. Jej ideą jest kultywowanie dawnej kultury podróżowania powozami konnymi, a także prezentacja rzadkich i historycznych zaprzęgów. Dla mieszkańców i turystów to okazja, by zobaczyć eleganckie karety, stylowo ubrane ekipy i poczuć klimat sprzed stuleci.

[madohora]

Organizatorzy podkreślają, że konkurs odbywa się z udziałem koni, co wymaga szczególnej ostrożności ze strony widzów i kierowców. W pobliżu zwierząt obowiązuje zakaz używania klaksonów, dzwonków rowerowych i materiałów pirotechnicznych. Nie wolno biegać, krzyczeć, wykonywać gwałtownych ruchów ani przychodzić z psami. Konie należy obserwować z bezpiecznej odległości – bez dotykania i karmienia.

[madohora]

[madohora]

Dawno, dawno na górze Grójec koło Lubszy żył bogaty i dobry rycerz
z żoną i śliczną córką. Kiedy córka dorosła, przyjeżdżało wielu rycerzy
i każdy chciał się z nią ożenić, ale dziewczyna żadnego nie chciała. Im
więcej przyjeżdżało i im bardziej rodzice chcieli ją ożenić, stawała się coraz
smutniejsza. Wychodziła z domu na samotne spacery i błąkała się po parku.
Ojciec chciał zbadać przyczynę jej smutku i raz poszedł za nią. Naraz
zobaczył ją w altanie z jednym ze swoich sług. Rozgniewał się bardzo,
sługę wypędził z domu, a dziewczynę zamknął w wieży. Ale i tam nocą
sługa przychodził do niej pod okno. W końcu rycerz córkę uwolnił.
Upłynęło sporo czasu.
Raz w pobliskim Koszęcinie było święto kościelne i rycerz z żoną
pojechał na nie. Córka nie pojechała, powiedziała, że jest chora. Kiedy
rodzice pojechali, do córki wkradł się znowu ten sam sługa. Ojciec
przeczuwał to i zawrócił z drogi. Okropnie zagniewany przebił sługę swoim
mieczem, a dziewczynie życzył w gniewie, aby się w ziemię zapadła.
Rozgniewany wyjechał do Koszęcina, a kiedy oboje wrócili, zamku już nie
było. Zapadł się on razem z dziewczyną pod ziemię. Ojciec zasłonił ręką
oczy i płakał. A kiedy odciągano go, aby pojechał do innego ze swoich
zamków, on powiedział “ ta góra jest mi lubsza nad wszystkie pałace” i nie
chciał góry opuścić. Stąd nazwa wioski całej Lubsza.
Duch dziewczyny odziany w welon, jak mówią do dziś dnia od czasu
do czasu pojawia się nad Grójcem i gdyby ktoś w tym czasie obszedł na
kolanach trzy razy górę w koło zanim kogut zapieje, dziewczyna byłaby wybawiona.

[madohora]

Grojec (niem. Grojetz) – wieś sołecka w Polsce położona w w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Boronów.

[madohora]

[madohora]

Góra Grojecka

Po prawej stronie szosy Piasek - Lubsza w powiecie lublinieckim,
przygodny wędrowiec zauważy wyniosły pagórek, cały porosły gęstym
lasem. Pagórek ten odchyla się od przyległej równiny, obramowanej od
zachodu i południa wspaniałym borem koszęcińskim. Z drugiej strony
wznosi się potężne wzgórze lubszeckie, panujące nieomal nad połową ziemi
górnośląskiej. Stąd bowiem - w czasie pogody - bardzo dobrze widać
z jednej strony oddalone o 36 kilometrów Piekary Śląskie i drugiej strony -
Jasną Górę.
Na wierzchołku „Góry Grójeckiej” znajduje się głębokie wklęśnięcie,
niby jama, o którego pochodzeniu okoliczna ludność opowiada sobie
najrozmaitsze baśnie i legendy. Podobno o północnej godzinie słychać tam
głuche jęki, pochodzące jakoby z wnętrza pagórka. To też przechodzący
tędy w porze wieczornej wieśniak, czy wieśniaczka pobożnie się żegnają
skwapliwie przyspieszając kroku.
Najstarszą zapewne i najbardziej jasną co do treści jest następująca
legenda zachowana po dziś dzień wśród tamtejszej ludności.
Przed dawnymi laty, kiedy to całą okolicę nieprzebyty pokrywał bór,
pełen zwierzyny i ptactwa leśnego, na grójeckiej górze stał potężny zamek
rycerski, obronną palisadą szerokim a głębokim rowem i mostem
zwodzonym, broniącym przystępu nieproszonym gościom, o których
w owych czasach nie bardzo trudno było.
Panem zamku, okolicznych lasów i włości był możny, dumny magnat,
rycerz z rycerzy, niejednokrotnie zwycięska kruszący kopię o piersi swych
przeciwników. Cudnej piękności małżonka, świetny orszak licznego
podwładnego mu rycerstwa i bogactwa niezmierne stanowiły treść jego życia
które na pewno było by szczęśliwe, gdyby Bóg nie był mu odmówił
upragnionego potomstwa. Nie pomogły przekleństwa pana na Grójcu, który
widząc przepadający w obce ręce olbrzymi majątek, w bezsilnym wił się
bólu. Nie pomogły gorące modły szlachetnej pani, godzinami i dniami
krzyżem leżącej w kaplicy zamkowej.
Pewnego razu pod bramą zamku stanął ubogi wędrowny limik, prosząc
o nocleg i łyżkę strawy. A kiedy dostatnio go nakarmiono, lirę starą zdjął
z ramienia i tak zaczął śpiewać:
Bóg jeden, co w niebie
Królestwo swe ma.
On w każdej potrzebie\
Łaskę ci da.
Dlatego rycerzu
Tam prośby swe wznoś
I módl się, i proś!
Dumny pan usłuchał rady wędrownego limika. Zaprzestał kląć swej małżonki niebo i Boga i szatana. Pobożne zaczął życie. I oto Bóg
miłosierny wysłuchał usilnych jego błagań. Szlachetna pani po roku
urodziła córeczkę śliczną jak aniołek. I rosło dzieciątko dumnego pana, ku
jego i całego otoczenia radości, aż na dziewicę wyrosło tak cudnie piękną,
że z dalekich, nieznanych krain, co najbogatsi, najwaleczniejsi rycerze
zjeżdżali na Górę Grójecką, nadobną dzieweczkę za żonę mieć pragnąc.
Ona jednak uciekała od nich, żadnego ni widzieć, ni znać nie chciała. Jej
podobał się młody pastuch, panu na Grójcu konie pasący, na niedalekiej
łące i w jednych portkach chodzący na beztydzień, w święta i niedziele.
Całym sercem, całą duszą tego jedynie kochała. Milsza z jego rąk była jej
garść ostrężyn, aniżeli złotych pierścieni i drogich kamieni kosze od
cudzoziemskich grafów, milsza wiązanka kwiatów polnych na łące, gdzie
konie pasał urwanych, aniżeli szaty drogie, z dalekiego wschodu
przywiezione i książęce mitry.
Pan na Grójcu znowu szalał, klął siebie i Boga i szatana. Słudzy donieśli
mu o córki jedynej kochanku.
Raz, na polowanie się wybrawszy, ulubionego sokoła zapomniał spuścić
z obręczy. Wrócił na zamek, tam w zacisznym kąciku córkę jedyną na
miłosnych przysięgach zastał z pastuchem. Wtedy strasznym uniesiony
gniewem koniucha oszczepem życia pozbawił, a córce swej rzucił
przekleństwo, obyż z zamkiem całym się zapadła na dno piekielne. Potem
z powrotem ruszył do oczekującego go orszaku na polowanie. Ale kiedy z obfitym łupem po trzech dniach wrócił na Grójec, sam zamku więcej nie oglądał ani dziecka swego.
Zamek się zapadł, a z zamkiem córka jedyna dumnego pana z Góry Grójeckiej.

[madohora]

GÓRA GROJEC NA MAPIE

[madohora]

kościoła w Lubszy
O Lubszy powiadają:
Za wsiąjest pagórek, naprzeciw góry Grójec, kopcem zwany. Tam miał
być kościół lubszecki wystawiony, ale się drzewo tam nawiezione każdej
nocy (na pół ćwierci mili) do Lubsze stacowało, gdzie teraźni kościół stoi.
•••
Przy głównym trakcie z Tarnowskich Gór do Częstochowy, mniej
więcej w połowie drogi, znajduje się prastara wieś Lubsza, a w niej gotycki
kościół pod wezwaniem świętego Jakuba Starszego. W tradycji lokalnej,
z pokolenia na pokolenie przechodziła wiadomość, że obecna murowana
świątynia zbudowana została na miejscu wiele starszego drewnianego
kościółka.
Jak głosi podanie, pierwotnie kościółek chciano wybudować na
pobliskiej wyniosłej górze. Zwieziono tam przeto cały budulec, ale on, nie wiadomo dlaczego, sturlał się ze stoku w to miejsce, gdzie obecny kościół
stoi. Zwieziono go więc ponownie i jeszcze kolejny raz, ale za każdą
kolejna próbą sytuacja się powtarzała. Postanowiono wtedy wybudować
kościółek w miejscu, do którego nieustannie staczało się drewno.
Lubsza położona w pobliżu śląsko-małopolskiej granicy, narażona była
w przeszłości, zwłaszcza w średniowieczu, na częste najazdy pograniczne.
Właśnie w trakcie jednego z takich najazdów zgorzał drewniany kościółek.
Aby lepiej zabezpieczyć lubszecką świątynię przed ogniem, zdecydowano
wybudować kościół murowany, z polnego kamienia, który w znacznej ilości
naniósł na okoliczne pola lodowiec.
Kiedy wznoszono wieże, zauważył to diabeł, który akurat w tych
stronach szukał nowych duszyczek. Nowo budowany kościół rozzłościł
diabła nie na żarty. Złapał ogromny kamień i poleciał w stronę Lubszy, aby
rozprawić się z prowadzoną budową. Gdy lecąc nad Lubszę, przelatywał
nad Lublińcem, zapiał kur z wieży miejscowego zamku. Przestraszony
diabeł wypuścił kamień, który spadł na Sadów i leży tam po dziś dzień.

[madohora]

Tragedia Kotulińskich
W Boronowie, miejscowości położonej przy szlaku kolejowym
z tarnowskich Gór do Gdyni, znajduje się perła górnośląskiej architektury
drewnianej. Jest nią stary drewniany kościół św. Andrzeja, obecnie pod
wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej. Zbudowany został w 1611 roku
z fundacji rodziny Dzierżanowskich, miejscowych dziedziców. Budowę
boronowskiego kościoła wymusiła sytuacja w pobliskiej Lubszy, gdzie
drugiej połowie XVI wieku kościół parafialny przejęła protestancka,
prawdopodobnie kalwińska rodzina Kamieńców z Kamienia, dziedziców
Lubszy. Katolicy Boronowa, nie mogąc uczęszczać na katolickie
nabożeństwa w lubszeckim kościele, nie chcąc zmieniać swego wyznania,
wystawili więc swój własny filialny kościół. Świątynię wybudowano
w otoczeniu pięknych stawów, przez które do kościoła prowadził drewniany
most. Po rodzinie Dzierżanowskich, fundatorach kościoła, zachował się
piękny dzwon, ufundowany w 1638 roku przez Aleksandra Ernesta
Dzierżanowskiego oraz kaplica pod wezwaniem świętej Anny zwana także
kaplicą Dzierżanowskich. Pod kaplicą znajduje się niedostępna obecnie
krypta, w której jak utrzymuje tradycja, wiecznym śnie spoczywają
budowniczowie kościoła. W końcu XVII wieku, boronowskie dobra
znajdowały się w posiadaniu Kotulińskich, szlacheckiej rodziny
pochodzącej z Czech, możnych protektorów kościoła. Szczególnie Jan
Fryderyk z Kotulina Kotuliński był hojnym darczyńcą, po którym pozostały
piękne naczynia liturgiczne, wykonane w stylu barokowym. We
wspomnianej kaplicy Dzierżanowskich znajduje się ołtarz
późnorenesansowy z obrazem św. Anny Samotrzeć, którego pochodzenie
przypisywane jest rodzinie Kotulińskich. W predelli ołtarza znajduje się
umieszczone na desce malowidło z przedstawieniem fundatora, jego żony
i licznych dzieci, wszystkich klęczących nabożnie pod krzyżem we wnętrzu
kościoła. Tradycja ludowa głosi, że jest to wizerunek rodziny hrabiego
Kotulińskiego, dziedzica boronowskiego, jako wotum podarowany,
miejscowemu kościołowi, na pamiątkę tragicznego wydarzenia, które miało
miejsce przed wiekami.
Dokładnie nie wiadomo, kiedy to było, gdy hrabia Kotuliński wraz
z żoną oraz licznym zastępem swoich synów i córek feralnej niedzieli udał
się na mszę do kościoła. Podobnie jak wieś, zamek hrabiego połączony był
z kościołem drewnianym pomostem przebiegającym na skróty przez staw.
I stało się. Na nic zdały się zabezpieczające pomost barierki, gdy jedno
z dzieciątek hrabiego potknęło się, wpadło do wody i utonęło. Pogrążony
w rozpaczy ojciec ufundował ołtarz, przed którym wraz z bliskimi zanosił
modlitwy do Boga.

[madohora]

Miotek położony jest wśród lasów, we wschodniej części miasta, ok. 4 km od centrum Kalet. Znajduje się tu Parafia św. Franciszka w Miotku i Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety III Zakonu Regularnego św. Franciszka.

[madohora]

Kapliczka św. Jana Nepomucena w Hucie Karola
Niemal nad samą starą granicą Śląska, stoi niewielkich rozmiarów
słupowa kapliczka, w której w oszklonej wnęce umieszczona jest figura
czeskiego świętego, Jana z Nepomuka. Święty Jan chronił mieszkańców
okolicznych wiosek, położonych tak po śląskiej jak i po polskiej stronie przed powodziami. Jak informuje umieszczona na szczycie
gontowego daszku metalowa chorągiewka, kapliczkę wzniesiono
w początku osiemnastego stulecia, kiedy nie było jeszcze pobliskich
wiosek: Pakuł i Huty Karola.
Stare podanie głosi, że od dawien dawna, właśnie w tym miejscu, przy
tejże kapliczce spotykali się księża z okolicznych parafii i tam wyznawali
swe grzechy. Wyznawali je przed specjalnie w tym celu sprowadzanym
spowiednikiem, jak i przed świętym Janem ze starej kapliczki. Jak głosi
tradycja, Święty Jan Nepomucen poniósł śmierć w nurtach Wełtawy za
dotrzymanie tajemnicy spowiedzi.

[madohora]

Kapliczka św. Floriana w Lubszy
W centrum Lubszy, przy skrzyżowaniu z Wyngrodziem, pradawną
drogą prowadzącą w stronę Ligoty, Skrzesówki, Goroli, Czarnego Lasu
i dalej w stronę Koziegłów, stoi stara murowana kapliczka pierwotnie
dedykowana św. Florianowi. Podanie głosi, że postawiono ją przed
stuleciami na pamiątkę drugiego pożaru Lubszy, który niemal doszczętnie
strawił wioskę. Kiedy to się dokładnie działo, nikt dzisiaj nie potrafi tego
powiedzieć.
Obraz Matki Boskiej, nietknięty, pozostał po dzień dzisiejszy,
w pochylonej od starości kapliczce, do której przytulone stoją dwa wiekowe kasztany.

[madohora]

Utopce

[madohora]

[madohora]

A Koszęcin - taka gmina
Zwiedzanie od Kościoła się zaczyna
Kościoła Św. Trójcy - małego
I w dodatku drewnianego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Cmentarz - W części prezbiterialnej wcześniejszego kościółka pochowano przeszło 50 osób nazwanych w zapiskach kronikarskich dobrodziejami kościoła. Najstarszym zachowanym do dziś pomnikiem płyta nagrobna Katarzyny Skalowej. Tablica nagrobna Katarzyny Skalowej z 1602 roku odnalezio­na została w latach 70. XX wieku, podczas remontu kościoła, gdzie była wykorzystywana jako blat ołtarza głównego. Losy tej ponad 400-letniej płyty nagrobnej nie są bliżej znane. Wiadomo, że zmarłych członków rodziny Wierbskich – właścicieli Sadowa, Wierzbia i Rusinowic – grzebano w podziemiach kaplicy św. Jadwigi w kościele św. Józefa w Sadowie. Wiadomo również, że kościół Świętej Trójcy należał do czasu utworzenia w Koszęcinie w 1869 roku samodzielnej wspólnoty, do bardzo starej sadowskiej parafii i prawdopodobnie pan von Wierbski był patronem tego zabytku. Wiadomo również, że w tym czasie kult kościoła Świętej Trójcy w Koszęcinie był bardzo znaczący. We wszystkich czterech narożach płyty wykute są herby rodowe, w tym jeden z nich należy do rodziny Wierbskich – pochodzącej zapewne z Moraw, a drugi, który udało się odczytać, to herb rodu Kochcickich – wywodzącego się z całą pewnością z Moraw – właścicieli Koszęcina w XVII wieku. Podobne płyty pochodzące z analogicznego czasu wykonane prawdopo­dobnie przez tego samego mistrza znajdują się w ko­ściele farnym w Tarnowskich Górach (żona wójta) i w ko­ściele w Lubecku (Jan Kochcicki). Pod wieżą został pochowany budowniczy tego kościoła Jakub Ridzinger. W 2000 roku potwierdził się zapis zamieszczony w sadowskiej księdze metrykalnej. Podczas wzmacniania wieży, w związku z ufundowaniem trzech nowych dzwonów, odkryto na głębokości około jednego metra ludzkie szczątki. Zna­ny jest również grób ks. Karola Dehnischa – kapelana zamko­wego (1817 – 1846), który usilnie zabiegał o utworzenie w Koszęcinie samodzielnej parafii. Grób ks. Karola Diettricha (1821 – 1882) – pierwszego kuratusa samodzielnej lokacji w kościele zamko­wym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny znajduje się po lewej stronie cmentarza. Grób – pomnik kryjący prochy 9 żołnierzy polskich z kampanii wrześniowej w 1939 roku znajduje się naprzeciw zachodniego wejścia do kościoła, od wieży. Przed głównym wejściem na prawo znajduje się grób Antoniego Dreszera, urodzonego w Koszęcinie w 1918 roku. Po lewej stronie cmentarza, naprzeciwko krzyża misyjnego, znajdują się dwa groby księży: pierwszego proboszcza parafii Trójcy Świętej księdza Antoniego Ryguły, który zmarł 27 kwietnia 2002 roku, po 35 latach posługi w Koszęcinie. Obok grobu księdza Ryguły znajduje się grób pochodzącego z Koszęcina księdza Leszka, Henryka Irka – salwatorianina. Zmarł w tym samym roku. Cmentarz do czasu ustanowienia parafii Świętego Krzyża w 1950 roku w Strzebiniu był miejscem pochówku dla mieszkańców okolicznych wiosek i przysiółków. Do 1909 roku, kiedy oddano do użytku nowy cmentarz dla ewangelików, koszęcińskich protestantów grzebano w wydzielonym sektorze cmentarza przy kościele Świętej Trójcy, po prawej stronie od bramy cmentarnej. Jedynie tam można było spotkać nieliczne pomniki i płyty nagrobne. Pozostałe groby – do początków XX wieku były usypane z ziemi, a tylko na niektórych znajdowały się drewniane krzyże. Po II wojnie światowej wykuto najpierw niemiecką pisownię na starych pomnikach, a później usunięto je z cmentarza. Oszczędzono wówczas jedynie nagrobki księży Denischa i Dietricha, na których do dnia dzisiejszego widnieją pisane gotykiem napisy.
Kostnica i kapliczka oraz ogrodzenie cmentarza – ułożone w szachownicę – z wyprodukowanych w książęcej cegielni cegieł, pochodzi z 1880 roku. Ta inwestycja została wykonana dzięki wyasygnowanym funduszom protestanckiej księżniczki Adelajdy zu Hohenlohe-Ingenfingen.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Logo
ODKRYJ
AKTYWNIE
Z DZIECKIEM
BEZ BARIER
PRAKTYCZNIE
DZIEJE SIĘ
BLOG
POLECANE SERWISY
WIĘCEJ
GRYWALIZACJA
PLANER PODRÓŻY
WYŚLIJ WIADOMOŚĆ DO PIT
Image
Image
Planer podróży0
Image
Główna
Dziedzictwo Kulturowe
Pałac W Koszęcinie
Pałac w Koszęcinie
Miejscowość:
KOSZĘCIN
FacebookTwitterWhatsAppMessengerPodziel się

ODSŁUCHAJ TEKST
Koszęcin to duża, blisko 4,5-tysięczna miejscowość gminna, położona kilka kilometrów na wschód od Lublińca. W krajobrazie tutejszym najatrakcyjniejsze są rozległe Lasy Lublinieckie (na południu) i malownicze tereny Parku Krajobrazowego „Lasy nad Górną Liswartą” (na północy). Historia Koszęcina rozpoczęła się już w czasach średniowiecznych, kiedy właścicielami tych terenów byli Piastowie opolscy. Później majątek trafił w ręce, wielokrotnie zmieniających się w ciągu wieków, rodów rycerskich, chociażby Kochcickich (w XVI i pierwszej połowie XVII wieku) czy - następujących po nich - von Rauthenów. W 1819 roku Koszęcin nabył książę Fryderyk August Karol zu Hohenlohe Ingelfingen, wkrótce też miejscowość stała się głównym ośrodkiem jego śląskich dóbr.

[madohora]

Kościół zamkowy nie mógł pomieścić wszystkich wiernych. Trudności w podjęciu budowy nowego stwarzał właściciel Koszęcina książę Fryderyk zu Hohenlohe. Uważał on, iż rolę kościoła parafialnego powinien pełnić drewniany kościół Świętej Trójcy, przy którym powinna zostać wybudowana mała plebania. Sytuacja zmieniła się po śmierci księcia Fryderyka w 1895 roku. Jego syn, książę Karol Gottfryd był przychylny budowie, widząc w tym jednocześnie szansę na przekazanie kaplicy zamkowej miejscowym protestantom. W 1906 roku podpisano stosowną umowę. Projektantem neogotyckiej budowli został architekt Ludwik Schneider z Opola. Książę Karol przeznaczył na budowę 60 tys. marek oraz 400 tys. cegieł z miejscowej cegielni. Resztę miała sfinansować parafia.

[madohora]

Dostępne źródła pozwalają w latach 1679-1868 ustalić nazwiska 35 księży będących tzw. kapelanami zamkowymi. Wśród nich było 10 ojców paulinów z Jasnej Góry.

[madohora]

[madohora]

Programy wokalno – instrumentalne – to szeroki wachlarz koncertów z udziałem chóru i orkiestry. W swoim zróżnicowanym repertuarze Zespół posiada wiele dzieł sakralnych skierowanych zarówno do wiernych Kościoła Katolickiego, jak i wiernych Kościołów ewangelickich, a także programy patriotyczne uświetniające uroczyści państwowe, nadając tym wydarzeniom niezapomniany charakter.

[madohora]

Od 2005 roku w strukturze Zespołu istnieje Śląskie Centrum Edukacji Regionalnej – merytoryczny dział zajmujący się działalnością edukacyjną, upowszechniającą i promującą wartości kulturowe. Służy rozwijaniu i kształtowaniu świadomości społeczeństwa edukacji dzieci, młodzieży i dorosłych w zakresie regionalizmu, kultury i sztuki. Centrum wykorzystuje doskonale przygotowaną infrastrukturę Zespołu „Śląsk” do twórczych działań edukacyjnych, organizując przedsięwzięcia na skalę krajową i międzynarodową m.in. tworząc Letnią Szkołę Artystyczną, festiwale folklorystyczne oraz przeglądy pieśni i tańca. Ciekawą propozycją edukacyjną oferowaną przez Zespół są warsztaty artystyczne, które prowadzone przez wybitnych pedagogów, wprowadzają uczestników zajęć w tajniki sztuki wokalnej
i tanecznej. Profesjonalizm oraz duże doświadczenie artystyczne sprawia, iż warsztaty stają się coraz bardziej popularne i doceniane przez uczestników zajęć.

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 64

[madohora]

Do dziś na terenie nekropolii zachowały się jedynie relikty nagrobków oraz podniszczony budynek kaplicy cmentarnej. Jaki czas temu przy głównej alei ustawiono dwa symboliczne kamienne obeliski – jeden z nich oddaje cześć wszystkim pochowanym w tym miejscu osobom, drugi natomiast upamiętnia spoczywających tu 45 żołnierzy Wehrmachtu, poległych 19 stycznia 1945 roku. W 2013 roku teren nieco uporządkowano i utworzono tu Ogród Biblijny – miejsce zadumy i refleksji. Obecnie przydało by się ponownie zaktualizować plany wyremontowania tego cmentarza i utworzenia w nim np. miejsca pamięci i pojednania ludzi mieszkających tu kiedyś i dziś….

[madohora]

SIERPIEŃ
01.08.2025 - plenerowe kino letnie w Rusinowicach
17.08.2025 - świętowanie patronalne przy kapliczce świętego Jacka, Koszęcin
23–24.08.2025 - VII CIAT Międzynarodowy Konkurs Tradycyjnego Powożenia - Koszęcin 2025, Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”, Koszęcin
30.08.2025 - dożynki w sołectwie Wierzbie
31.08.2025, godz. 14:00 - V Zjazd Starych Pojazdów w Ośrodku Rehabilitacyjnym św. Rafała w Rusinowicach

[madohora]

Pierwsze zapiski o Koszęcinie pochodzą z 1277 roku i dotyczą opisu dziesięciny ze wsi Koszęcin, nadanej przez biskupa krakowskiego Pawła z Przemankowa na rzecz kościoła w Kamieniu Śląskim.

[madohora]

W miejscowości urodził się i tutaj został pochowany prof. Jerzy Pietrucha (1931–1995), ekonomista i działacz harcerski, represjonowany w okresie stalinowskim

[madohora]

Na terenie Koszęcina działa organizacja Mniejszości Niemieckiej DFK Koszęcin, skupiająca osoby z pochodzeniem niemieckim

[madohora]

Dom Kultury

[madohora]

[madohora]

Pusta Kuźnica jest małą śródleśną osadą, położoną ok. 9,5 km na południe od centrum Lublińca, za lasem. Wraz z Kokotkiem stanowi mały zespół osadniczy. Położona blisko międzywojennej granicy Polski z Niemcami.
Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną z napisem: GEMEINDE – WÜSTEHAMR – LUBLINITZ – KREIS

[madohora]

Śląsk Zielony – określenie stworzone w międzywojennej Polsce, tworzące podział ówczesnych ziem śląskich w Polsce (województwo śląskie) na trzy części: („Śląsk Czarny”, „Śląsk Biały” i „Śląsk Zielony”).

[madohora]

Obecnie, odkąd w 1945 roku Polska dostała po konferencji poczdamskiej zachodnie tereny Górnego Śląska oraz Dolny Śląsk, sztuczny, trójkolorowy podział z okresu dwudziestolecia międzywojennego XX w. przestał być stosowany, choć nadal funkcjonuje pojęcie czarny Śląsk, oznaczające region górniczy Górnego Śląska.

[madohora]

W 1804 roku Koschentin przeszedł w ręce Fryderyka Ludwika, księcia Hohenlohe-Ingelfingen . Za panowania dynastii Hohenzollernów , w 1829 roku wzniesiono nowy, trójskrzydłowy pałac w stylu neoklasycystycznym. Części starego pałacu i budynku teatru, zamkniętego w 1784 roku, zostały włączone do jego struktury jako skrzydła pałacowe. Oprócz majątku Koschentin, w 1860 roku posiadłość obejmowała również pięć dworów i 19 wsi, a także rozległe lasy po obu stronach rzeki Malapane .

[madohora]

Friedrich Wilhelm zu Hohenlohe-Ingelfingen (1826–1895), pruski generał i dziedziczny władca Koschentin
Kraft zu Hohenlohe-Ingelfingen (1827–1892), pruski generał i pisarz wojskowy
Karl Gottfried zu Hohenlohe-Ingelfingen (1879–1960), niemiecki parlamentarzysta
Eugen Fuchs (1856–1923), prawnik
Horst G. Klein (1944–2016, urodzony w Sodow), językoznawca, romanista i wykładowca uniwersytecki

[madohora]

Rezerwat chroni stanowisko lęgowe żurawia zwyczajnego (Grus grus), gniazdującego tu od co najmniej 1840 roku. Do roku 1978 gniazdowała tu jedna para żurawi, lecz na początku lat 80. XX w. zaobserwowano stopniowy wzrost liczebności tego gatunku.

[madohora]

Rezerwat „Jeleniak Mikuliny”

Rezerwat ten został powołany na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 grudnia 1957 r. (M.P. 2, poz. 7 z 1958 r.), w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Celem jego utworzenia było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych śródleśnego torfowiska z pierwotną roślinnością, będącego zarazem miejscem lęgowym żurawi. Zgodnie z Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 24 grudnia 2012 roku rezerwat został powiększony. 58 Obecnie położony jest w leśnictwie Koszęcin (oddz.: 370k; 371i,j; 372,d,f,g, h,i,~c) oraz w leśnictwie Piłka (oddz.: 348g,h,i,j,~b,;349f,g,h,i, j,k,l,m,~b;350d, ~d; 373a,b,c,d, f,g,h,~c; 374a,b,c,d,f,g,~c,~d,~f; 375d,~c; 376a,~c), a jego ogólna powierzchnia wynosi 120,26 ha.

[madohora]

W okresie międzywojennym lasy koszęcińskie były własnością Księcia Hohenhlohe, upaństwowiono je w 1945 r. na mocy Dekretu PKWN, tworząc Nadleśnictwo Koszęcin.
W latach poprzedzających utworzenie rezerwatu Karola Gotfryda Von Hohenhloe, na tym terenie gospodarka ograniczała się jedynie do usuwania posuszu , złomów i wywałów – gdyż liczono się z możliwością jego powstania. W latach 1961 – 1971 obowiązywał oddzielny plan zagospodarowania rezerwatu , natomiast w 1976 roku dokonano rewizji planu urządzania powiększając jego powierzchnię o 3 ha- stan ten utrzymuje się do dziś.
Aktualnie zgodnie z Planem Urządzania Lasu obejmuje on powierzchnię 45.01 ha, z czego 28,22 ha to zarastające stawy, 4,41 ha to torfowiska, 11.71 ha stanowi powierzchnię leśną a 0,67 ha to drogi.
Cały chroniony obszar jest administrowany przez Nadleśnictwo Koszęcin – i wchodzi w skład leśnictw : Piłka obejmując oddział 97 f, g, h, i oraz Trójca oddział 122 a.

[madohora]

LEŚNE UROCZYSKA W OKOLICACH KOSZĘCINA - Gazeta Częstochowska (archiwum)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Irki (niem. Irrkau) – część kolonii Rzyce w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.
W latach 1975–1998 Irki przynależały do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Kalina wcześniej stanowiła oddzielną gminę, a miejscowość Herby, będąca dziś siedzibą gminy, wchodziła w skład gminy Kalina.
Od końca XVIII wieku wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której przedstawiono trzy kaliny obok siebie, środkowa wyższa i kolejną pieczęć z krzyżem kawalerskim.
Miejscowość w administracji kościoła katolickiego podlega parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olszynie (diecezja gliwicka).
15 sierpnia 2008 roku około godziny 17:24 nad miejscowością przeszła trąba powietrzna, uszkadzając kilkadziesiąt domów.

[madohora]

Pałac w Zielonej – wybudowany w XIX w., w miejscowości Kalety, w dzielnicy Zielona.
Pałac myśliwski otoczony parkiem został zbudowany w latach 1860–1861 z inicjatywy hrabiego Guidona Henckla von Donnersmarcka. Poza sezonem łowieckim zamieszkiwali w nim urzędnicy hrabiego, natomiast w sezonie łowieckim byli to pojedynczy lub małe grupki myśliwych. W okresach polowań zbiorowych rozpoczynano tam i kończono polowania. Po II wojnie światowej posiadłość upaństwowiono i ulokowano w niej bazę Ośrodka Transportu Leśnego. W pałacu urządzono biura oraz warsztaty. Na parterze zostały ustawione pięciotonowe tokarki, w wyniku czego podłogi uległy zniszczeniu. Działalność Ośrodka przyczyniła się do ogromnej dewastacji budynku; w chwili wpisania na listę zabytków potwierdzono 70-procentowe zniszczenia tego obiektu.
W 2020 roku zrujnowany pałac zakupił właściciel firmy NaturDay, podejmując się jego remontu. Ten zakończył się w lipcu roku następnego.

[madohora]

Boronów (niem. Boronow) – wieś w Polsce, w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, nad rzeką Liswartą, siedziba gminy Boronów.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa częstochowskiego. Liczy 2792 mieszkańców.

[madohora]

[madohora]

Kościół jest drewniany, orientowany, jednonawowy, konstrukcji zrębowej, a wieża słupowa. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Nad nawą sygnaturka z baniastą kopułką. Budowla jest posadowiona na podmurówce z kamienia. We wnętrzu kościoła znajduje się ołtarz w stylu neogotyckim datowany na XIX wiek, z malowanym obrazem św. Jana Chrzciciela z połowy XVIII wieku. Zwracają uwagę: drewniana chrzcielnica z datami 1400 i 1882, szesnastowieczne drewniane rzeźby św. Anny i Matki Bożej, na chórze niewielkie organy. Na wieży wiszą dzwony z 1947 roku, Juda Tadeusz i Jan Chrzciciel. W 1693 roku we wnętrzu kościoła wykonano dekorację szablonową, o czym świadczy napis wyryty na belce nad drzwiami do nawy: LORENC GROCHOWSKI MALAR. 1693. Podczas odnawiania kościoła w 1930 roku wnętrze ozdobiono nową polichromią szablonową. Kościół otacza cmentarz.
Kościół jest wpisany do rejestru zabytków woj. śląskiego.
Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej woj. śląskiego.

[madohora]

Wieś jest obecnie siedzibą sołectwa Strzebiń, które tworzą także Bukowiec, Dubiele, Łazy i Prądy, i liczy 3902 mieszkańców. Miejscowość jako parafia podlega dekanatowi woźnickiemu. Powierzchnia sołectwa wynosi 3322 ha. W latach 1954–1972 była to siedziba gromady Strzebiń.

[madohora]

Czajki – jest dzielnicą Strzebinia położoną w północno-centralnej części nad prawym brzegiem rzeki Leśnica (dopływu Małej Panwi), gdzie usytuowany jest staw Glinioki.

[madohora]

Bukowiec (niem. Bukowietz) – część wsi Strzebiń w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.

[madohora]

Obejmuje tereny przyłączone do Bagna oraz Kolonii Strzebińskiej w 1951 r. Nazwa pochodzi od nazwiska mieszkańca Dubiel. Teren Dubieli jest przede wszystkim terenem rekreacyjno-wypoczynkowym, znaczną jej część stanowią tereny zielone. Przez niego przebiega trasa rowerowa Strzebiń-Kalety. W jego skład wchodzi leśnictwo Dubiele.

[madohora]

Najwyższe wzniesienie wynosi 220 m n.p.m. i znajduje się w południowej części miejscowości. Terytorium wsi jest zróżnicowane geologicznie, wierzchnia część to osady polodowcowe: żwiry, piaski, gliny. W niedalekiej odległości od Strzebinia przepływa rzeka Leśnica.

[madohora]

Na terenie Strzebinia znajduje się kilka terenów objętych ochroną prawną: rezerwaty przyrody, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe oraz użytki ekologiczne. Lasy obejmujące tereny wsi są częścią jednego z największych kompleksów leśnych w Polsce: Lasów Lublinieckich.

[madohora]

1855 – pierwszym sołtysem Strzebinia zostaje Rogotz.
Do 1869 – Strzebiń należał do parafii Sadów, a następnie do parafii Koszęcin 1950 r. przy kościele pod wezwaniem Serca Pana Jezusa.
1912 – budowa ulicy Dębowej o długości 1,5 km.
1920 – założenie strzebińskiego chóru i teatru.
1922 – Strzebiń w granicach Polski (po plebiscycie z 20 marca 1921).
czerwiec 1924 – powstała ochotnicza straż pożarna, której głównym założycielem był druh Czornik Paweł z Bukowca.
1926 – oddanie do użytku trakcji kolejowej Kalety-Strzebiń-Herby Nowe.
1932 – uroczyste otwarcie linii kolejowej Strzebiń–Woźniki.
1934 – wprowadzenie prądu elektrycznego do Strzebinia, od 1939 do Kolonii Strzebińskiej.

[madohora]

W 2023 r. przy ulicy Katowickiej, na terenie Bukowca, wzniesiona została rzymskokatolicka kaplica pw. św. Franciszka z Asyżu, należąca do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. Uroczystego poświęcenia kaplicy oraz konsekracji ołtarza dokonał 25 lutego 2023 r. biskup Alfonso de Galarreta FSSPX. W ołtarzu znajdują się relikwie św. Bonifacego z Tarsu, św. Donata z Bad Münstereifel, św. Jana Nepomucena i św. Scholastyki.

[madohora]

Jedną z inicjatyw parafii jest działające w Strzebiniu "pogotowie modlitewne". Powstało ono na bazie Wspólnoty Miłosierdzia Bożego, która obok Wspólnoty Franciszkańskiej, Żywego Różańca i Grupy Adoratorów stanowi zaplecze modlitewne parafii. Od 1991 w każdy trzeci piątek miesiąca organizowana jest Godzina Miłosierdzia Bożego o godz. 15.00, po której odprawiana jest Msza święta.

[madohora]

Niektórzy duszpasterze zamkowi zabiegali o utworzenie osobnej parafii w Koszęcinie jak np. ks. Karol Dehnisch pracujący tutaj w latach 1817-1846. Starania te odniosły skutek i w 1868 roku utworzono kurację parafii sadowskiej, a 27 lutego 1896 samodzielną parafię. Tym samym kościół pw. Trójcy Świętej wszedł w jej skład, ale nie uzyskał statusu kościoła parafialnego. Stał się nią kościół zamkowy, który pełnił tę funkcję do 1908 roku. Wtedy to ukończono budowę kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa.

[madohora]

W kościele pw. Trójcy Świętej zachowało się bardzo dużo eksponatów sztuki i rzemiosła sprzed kilkuset lat. Wśród obrazów na szczególna uwagę zasługuje Legenda o kościółku Św. Trójcy oraz cudów z nim związanych pochodzący z 1564 roku. Z rzeźb najbardziej interesująca jest Pieta z ołtarza głównego. Posiadała ona korony, które zaginęły podczas wojny lub krótko po jej zakończeniu. Organy zostały albo zbudowane w 1886 roku przez Pawła Czopka z Olesna lub też zostały wyremontowane nabierając obecnego wyglądu. Obok ołtarza św. Jana Nepomucena znajduje się gablota, w której jest przechowywana uzda i pazur raka. Uzdę podarował, według podań, Wincenty Kluczyński wożący drewno na budowę pierwotnego kościoła, a pazur raka jest pozostałością po ogromnym raku, który rzekomo miał przetaczać składowane drewno z Żydowiny na ostateczny teren budowy. W 1999 roku zawieszono na wieży trzy dzwony o wadze 700 kg, 420 kg i 220 kg. Największy z nich został ufundowany przez ks. Antoniego Rygułę.

[madohora]

W roku 2011 impreza odbyła się w dniach 1–3 lipca. Oprócz Koncertu Galowego Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” wystąpili m.in.: Piotr Kupicha ze swoją drużyną z programu „Bitwa na Głosy”, Zakopower, Grzegorz Halama, Zespół PIN, Marcin Wyrostek

[madohora]

Fontanna w kształcie pianina

[madohora]

Pałac w Koszęcinie zaliczony został do I kategorii zabytków. Jest to jeden z największych w Polsce zespołów pałacowych z okresu neoklasycyzmu. Pałac jest budowlą składająca się z trzech niesymetrycznych skrzydeł. Najpiękniejsze – zachodnie – mieści Salę Balową i wychodzący na park taras, a także tzw. Salę Zieloną, w której zachował się empirowy, okrągły piec kaflowy. W wyniku przeprowadzonych w 1999 roku badań radarowych ustalono, że najstarszą częścią zabudowań pałacowych jest jego północne skrzydło – odkryto tu kamienie pochodzące z XVI wieku. Nieczynna od 1945 roku kaplica pałacowa pod wezwaniem Matki Boskiej Wniebowziętej i Świętych Męczenników Dionizego i Witalisa, w 2001 roku została wyremontowana, stając się Kameralną Salą Koncertową „Śląska”.

[madohora]

Koszęcin

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kaplica zamkowa w Koszęcinie, obecnie należąca do Państwowego Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”, jest integralną częścią zabytkowego kompleksu pałacowo-parkowego, pierwotnie powstałego na początku XVII wieku. Znajduje się na terenie zamku w Koszęcinie, a w jej podziemiach spoczywają członkowie rodziny Hohenlohe-Ingelfingen, dawni właściciele posiadłości
Kaplica jest częścią Zamku w Koszęcinie, mieszczącego się przy ulicy Zamkowej
Została zbudowana na początku XVII wieku jako część kompleksu pałacowego i pełniła funkcje sakralne aż do roku 1945
Obecnie, po wyremontowaniu, jest to piękne miejsce w ramach kompleksu pałacowo-parkowego, a jej wezwanie to Matki Boskiej Wniebowziętej i śś. Męczenników Dionizego i Witalisa
Kaplica stanowi ważny element dziedzictwa kulturowego regionu, a jej historia jest ściśle związana z budową i rozbudową pałacu

[madohora]

Pierwsza wzmianka historyczna o Koszęcinie pochodzi z 1275 roku. Mówiono wtedy o osiedlu mieszkalnym, okrążonym błotnymi stawami i bagnami, porośniętymi wikliną, a wikliniarstwo stanowiło główne zajęcie mieszkańców tych terenów. Ich wyroby cieszyły się popularnością w całej ówczesnej Europie. Istnieją jednak wiarygodne przypuszczenia, że miejscowość Koszęcin znana już była znacznie wcześniej. Do czasów przedchrześcijańskich odsyła nas legenda, wspominająca księcia Gosława Koszeńskiego i jego córkę Przesławę - znaną dziś z opowieści o Białej Damie.

[madohora]

Ponadstuosobowy skład artystyczny obejmuje chór, balet i orkiestrę. Współpraca z autorytetami w dziedzinie kulturoznawstwa to potencjał, gwarantujący realizację widowisk na najwyższym poziomie. Przyniósł on Zespołowi uznanie na całym świecie, liczne nagrody i dyplomy honorowe. „Śląsk” odwiedził 44 kraje na pięciu kontynentach, dał ponad 8 tysięcy koncertów dla ponad 26 milionów widzów.

[madohora]

7 maja 2017 roku nastąpiło podpisanie umowy pomiędzy Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego a Zarządem Województwa Śląskiego o współprowadzeniu Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny.

[madohora]

[url=https://www.msn.com/pl-pl/wiadomosci/polska/mi%C4%99dzynarodowy-konkurs-powo%C5%BCenia-w-kosz%C4%99cinie-za-nami-%C5%9Bl%C4%85sk-w-blasku-elegancji-zobacz-te-zdj%C4%99cia-za-nami-szalony-weekend/ar-AA1L5G59]ZA NAMI [KONKURS POWOŻENIA W KOSZĘCINIE - www.msn.com.pl - /url]

[madohora]

ZA NAMI [KONKURS POWOŻENIA W KOSZĘCINIE - www.msn.com.pl -

[madohora]

KOSZĘCIN. KONKURS POWOŻENIA - www.tvs.pl - 2025

[madohora]

[madohora1]

[madohora]

Lista obiektów sakralnych:
kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego (ul. Lubliniecka 47)
kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej
cmentarz parafialny (ul. Lubliniecka 19)
kaplica pw. MB Różańcowej w Łazach
kaplica pw. św. Jacka w Bukowcu
kaplica pw. św. Franciszka z Asyżu i MB Różańcowej wraz z krzyżem misyjnym