Drohiczyn, okolice Drohiczyna

[madohora2]

[madohora]

1038 – domniemana data założenia grodu

[madohora]

1044–1046 – od księcia Kazimierza Odnowiciela gród przejmuje książę kijowski Jarosław Mądry, w zamian za pomoc w stłumieniu buntu wojewody mazowieckiego Miecława.

[madohora]

1132 – Drohiczyn własnością Iziasława Mścisławowicza

[madohora]

1142 – grodem władał książę kijowski Wsiewołod II Olegowicz

[madohora]

1145 – Drohiczyn na krótko pod panowaniem brata Wsiewołoda Igora Olegowicza

[madohora]

1180 – Drohiczyn otrzymał książę Leszek mazowiecki (syn Bolesława Kędzierzawego) w zamian za pomoc zbrojną udzieloną Wasylkowi, księciu brzesko-drohiczyńskiemu w wyprawie przeciw Włodzimierzowi Wołodarowiczow

[madohora]

1182 – gród zajęty przez księcia Kazimierza Sprawiedliwego

[madohora]

1190 – władcą grodu jest prawdopodobnie Polevius

[madohora]

1192 – Kazimierz II Sprawiedliwy w trakcie odwetowej wyprawy przeciwko Jaćwingom pokonał pod Drohiczynem sprzymierzonych z nimi Rusinów i opanował gród

[madohora]

1209 – 1227 – Drohiczyn posiada książę Leszek Biały

[madohora]

1230 – Konrad I mazowiecki przejął Drohiczyn

[madohora]

1237 – 8 marca Konrad I mazowiecki nadał Drohiczyn wraz z posiadłościami od Nura do granicy z Rusią zakonowi rycerskiemu braci dobrzyńskich na czele z mistrzem Hermanem

[madohora]

1238 – najazd Daniela Romanowicza na gród, gdzie pojmał mistrza zakonu Braci Dobrzyńców Bruna i jego rycerzy (mogło też dojść do tych wydarzeń według A. Jusupovićia w 1243)

[madohora]

1241
gród spaliły oddziały rozpoznawcze Bajdara przed I najazdem mongolskim na Polskę
Drohiczyn zagarnął Erdwiłł (synowiec Mendoga)

[madohora]

1248 – Drohiczyn był atakowany przez Jaćwingów

[madohora]

1251 – książę Daniel Halicki opanował gród

[madohora]

1253 – 6 sierpnia legat papieski Opizo z Mezzano w obecności księcia Siemowita I mazowieckiego koronuje Daniela Halickiego na jedynego w dziejach Rusi króla. Po kilku latach Daniel na żądanie Tatarów zrywa unię z Rzymem.

[madohora]

1273 – książę litewski Trojden odebrał Drohiczyn książętom ruskim. Początek okresu panowania Litwinów na ziemi drohickiej

[madohora]

1342 – namiestnikiem książąt mazowieckich w Drohiczynie jest wojewoda drohiczyński Jan, syn Dobrogosta

[madohora]

1351 – gród wymieniony jako litewski

[madohora]

1357 – Olgierd oddał gród Kiejstutowi

[madohora]

1366 – gród wymieniony jako litewski w traktatach Kazimierza Wielkiego z księciem Olgierdem

[madohora]

1378 – splądrowanie grodu przez komtura Bałgi Teodoryka Elsnera wracającego z wyprawy na Kamieniec Litewski

[madohora]

1380 – w drodze do Brześcia Krzyżacy złupili Drohiczyn

[madohora]

1382 – Janusz I Starszy mazowiecki zajmuje gród jako wiano swojej żony Anny Danuty

[madohora]

1383 – zdobycie grodu przez Litwinów po obronie Mazowszan, którymi dowodził marszałek Sasin ze Smardzewa

[madohora]

384 – Jagiełło oddał Drohiczyn, Mielnik i Brześć Witoldowi

[madohora]

1390 – Jagiełło odebrał gród Witoldowi i oddał z powrotem Januszowi I ziemię drohicką z zamkami oraz powiatami w Drohiczynie, Mielniku, Surażu, bielsku i wszystkimi wsiami w tychże powiatach. Rok później Jagiełło potwierdził tę darowiznę na zamku w Łęczycy

[madohora]

1394 – Krzyżacy pustoszą okolice Drohiczyna uprowadzając ludzi i bydło

[madohora]

1405 – Witold ponownie władcą grodu

[madohora]

1408 – książę Janusz I Starszy prawdopodobnie nadał miejskie prawo magdeburskie, ustanawiając dziedzicznym wójtem Stanisława Dziadka

[madohora]

1409 – włączenie miasta (należącego dotąd do diecezji płockiej) do diecezji włodzimierskiej (od 1425 łuckiej)

[madohora]

1410 – Chorągiew Drohicka pod Grunwaldem

[madohora]

1414 – namiestnikiem w Drohiczynie jest Pretor z Korczewa

[madohora]

1429 – umiera książę Janusz I Starszy, w związku z czym Drohiczyn wraca pod władzę Litwy. Wójtem jest Stanisław Dziadek.

[madohora]

1430 – Witold rozkazał spalić Drohiczyn, przewidując wojnę z Koroną (rozkazu najprawdopodobniej nie wykonano)

[madohora]

1432 – Drohiczyn opowiedział się po stronie buntu Świdrygiełły

[madohora]

1440 – po śmierci wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Kiejstutowicza zgodnie z umową gród zajął książę mazowiecki Bolesław IV warszawski

[madohora]

1444

po oblężeniu grodu Kazimierz IV Jagiellończyk kupił od Bolesława IV ziemię drohicką za 6 tys. kop szerokich groszy praskich
przywilej Kazimierza Jagiellończyka – Drohiczyn (Drogicin) wpisany w poczet piętnastu znaczniejszych grodów Litwy, usunięcie namiestnika mazowieckiego Jerzego Nasuty i zastąpienie go Gasztołdem (ulubieńcem Kazimierza)

[madohora]

1454 – Drohiczyn otrzymał litewską organizację miejską, nastąpił rozkwit grodu

[madohora]

1458 – wójtem drohickim jest Andrzej, syn Stanisława Dziadka

[madohora]

1492 – Skarga krajczego litewskiego Mikołaja Radziwiłła do Kazimierza Jagiellończyka o to, że Drohiczyn został „najechany przez Polaków i obficie spustoszony”

[madohora]

1494, 23 listopada – Aleksander Jagiellończyk wyposażył aktem cerkiew św. Barbary

[madohora]

1498, 4 października – Aleksander Jagiellończyk wydał kolejny przywilej na miejskie prawo magdeburskie. Wymieniono w nim Drohiczyn Lacki na pn. brzegu i Drohiczyn Ruski na pd. brzegu

[madohora]

1520 – stolica nowego województwa podlaskiego, początki jego tworzenia to rok 1513.

[madohora]

1514, około – podskarbi ziemski Michael Józefowicz, brat Abrama, otrzymał przywilej na zbudowanie mostu i pobieranie myta

[madohora]

1569 – na mocy unii lubelskiej wcielenie województwa do Korony

[madohora]

1570 – wzmianka Karczem piwnych, w których piwo warzą i szynkują 63, Karczem miodowych natenczas 12, ale bywa ich więcej, Karczem gorzałczanych 2

[madohora]

1580 – miasto liczyło 320 domów i 2 tys. mieszkańców. W tym też roku doszło do tumultów przeciwko franciszkanom gdy mieszczanie protestanci spalili im klasztor i zniszczyli dzwon.

[madohora]

1601 – pożar miasta
1631 – pożar miasta
1637 – pożar miasta

[madohora]

1656, późna jesień – złupienie miasta przez Tatarów krymskich pod dowództwem Subchan Gazi aga

[madohora]

1657, 31 maja – zniszczenie miasta przez siedmiogrodzkie wojska Jerzego II Rakoczego i rzeź mieszkańców

[madohora]

1660 – zniszczenie miasta przez wojska moskiewskie Iwana Chowańskiego, pozostało w nim 80 z 380 domów

1660, kwiecień – w mieście zawiązała się konfederacja wojskowa, która obwołała swoim pułkownikiem generalnym Samuela Kmicica, mająca skłonić króla Jana Kazimierza do przywrócenia na stanowisko hetmana Pawła Jana Sapiehę

[madohora]

1661 – zakon jezuitów zakłada szkołę

[madohora]

1662 – po najazdach Tatarów, Węgrów i Moskwy miasto zamieszkuje zaledwie 680 osób

[madohora]

1678 – w celu wspomożenia rozwoju gospodarczego Sejm zwalnia miasto na kilka lat z podatków

[madohora]

1682 – początek budowy kościoła franciszkanów

[madohora]

1696 – początek budowy parafialnego kościoła jezuitów oraz konwiktu dla ubogiej szlachty

[madohora]

1710 – mieszkańców dziesiątkuje epidemia dżumy przywleczona przez wojska w czasie Wielkiej wojny północnej

[madohora]

III wojna północna (wielka wojna północna) – konflikt zbrojny, który toczył się w latach 1700–1721 pomiędzy Królestwem Danii i Norwegii, Rosją, Saksonią, Prusami i Hanowerem (od 1715) z jednej strony a Szwecją z drugiej. Rzeczpospolita Obojga Narodów formalnie pozostawała neutralna aż do 1704 roku, ale faktycznie znaczna część walk toczyła się na jej terytorium i jej kosztem już od 1700 roku. Zakończyła się podpisaniem pokoju w Nystad, w wyniku którego wzrosło znaczenie Rosji, a Szwecja utraciła status europejskiego mocarstwa.

[madohora]

1729 – rozpoczęcie budowy murowanego klasztoru jezuitów

[madohora]

1734 – początek budowy kościoła benedyktynek

[madohora]

1737 – początek budowy murowanego klasztoru franciszkanów

[madohora]

1747 – zakończenie budowy nowej szkoły jezuitów, która uzyskała rangę kolegium (Collegium Nobilium)

[madohora]

1759 – fundacja klasztoru bazylianów

[madohora]

1769, 3 lipca – odbyte w mieście zgromadzenie szlachty podlaskiej pod przewodnictwem marszałka Franciszka Kossowskiego przystępuje do konfederacji barskiej

[madohora]

1774 – przekazanie przez Komisję Edukacji Narodowej pijarom szkoły pojezuickiej, która działała odtąd jako kolegium pijarów

[madohora]

1794 16 kwietnia – podczas insurekcji kościuszkowskiej w mieście sformowano dywizję podlaską pod dowództwem gen. Andrzeja Karwowskiego

[madohora]

1795 – III rozbiór Polski, część prawobrzeżna wcielona do Królestwa Prus, lewobrzeżna do Austrii, utrata statusu stolicy województwa

[madohora]

1797 – franciszkanin Karol Gaudenty Żera napisał w Drohiczynie zbiór anegdot Vorago rerum, czyli Torba Śmiechu, Groch z kapustą, A każdy pies z innej wsi.

[madohora]

1799 – spis ludności wykazał, że w mieście zamieszkiwały 984 osoby, w tym 37 Żydów.

[madohora]

1805, 27 maja – pożar miasta, w którym spłonęło 175 domów, ratusz i kościół bazylianów

[madohora]

1807 – po traktacie w Tylży część prawobrzeżna włączona z Prus do Cesarstwa Rosyjskiego

[madohora]

1809 – część lewobrzeżna włączona do Księstwa Warszawskiego, a od 1815 do Królestwa Polskiego

[madohora]

1831, 22 lipca – w czasie Powstania listopadowego niewielki oddział pod dowództwem płk. S. Różyckiego wziął do niewoli rosyjski batalion

[madohora]

1832 – po powstaniu listopadowym władze rosyjskie zamknęły kolegium pijarów

[madohora]

1844 – w części lewobrzeżnej jest tylko 30 domów

[madohora]

1845 – zaborcze władze rosyjskie kasują klasztor pijarów

[madohora]

1857 – spadek liczby mieszkańców do 835 osób

[madohora]

1863 – część lewobrzeżna utraciła prawa miejskie i zanikła

[madohora]

883 – zaborcze władze rosyjskie likwidują szkołę pijarów

[madohora]

1883 – zaborcze władze rosyjskie likwidują szkołę pijarów

[madohora]

1915, sierpień – ucieczka Rosjan na skutek ofensywy wojsk niemieckich podczas I wojny światowej

[madohora]

1918, listopad – powrót do Polski

[madohora]

1920, 19 sierpnia – wojna polsko-bolszewicka, wyparcie bolszewików z miasta przez 8 kompanię 1 Pułku Piechoty Legionów

[madohora]

1939, 27 września – początek okupacji sowieckiej,

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zespół klasztorny jezuitów

Katedra Trójcy Przenajświętszej z lat 1696–1709 w stylu barokowym. Pierwotny kościół ufundował król Władysław Jagiełło w 1392. W 1657 przekazano parafię zakonowi jezuitów, którzy wybudowali istniejący dziś kościół. Po kasacie jezuitów parafię przekazano zakonowi pijarów. Kościół zniszczono w czasie I wojny światowej w latach 1914–1918. Odbudowany w 1919. Zdewastowany w latach 1939–1940 (szczególnie wnętrze). Zachował się późnogotycki krucyfiks, barokowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego, chrzcielnica późnorenesansowa z pocz. XVII w., rokokowa monstrancja z 1786 r., obraz św. Trójcy z XVII w.,XVIII w. tabernakulum. We wnętrzu odrestaurowane XVIII w.freski, w renesansowych podziemiach świątyni spoczywają zasłużeni Kościołowi i Polsce.
Klasztor jezuitów z lat 1729–1744 w stylu barokowym na planie podkowy pod kierunkiem jezuity Jakuba Ruoffa (obecnie Kuria Biskupia).
Kolegium jezuitów (budowa: 1746–1751) według projektu Wincentego lub Wojciecha Rachetti i fundacji superiora klasztoru o. Stefana Kuczyńskiego (1704–1773). W XVIII wieku Collegium Nobilium. Spalone w czasie I wojny światowej. Obecnie Wyższe Seminarium Duchowne.

[madohora]

[madohora]

Zespół klasztorny franciszkanów

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP (budowa: 1682–1715) z ołtarzem głównym z 1762, według tradycji zbudowany w miejscu drewnianego kościoła z 1400 fundacji wojewody Mikołaja Nasuty. Pierwsza potwierdzona wzmianka w źródłach o kościele pojawiła się w 1470 r. Budowa obecnego barokowego kościoła rozpoczęła się w 1682 r. ze składek miejscowej szlachty. Zakrystia od północy z 1682 r. i skarbczyk od południa wybudowany w 1734 r. jako drohickie archiwum ksiąg ziemskich. We wnętrzu Kaplica Loretańska z 1695 r. z ołtarzem rokokowym z 1774 r. oraz stiukowy rokokowy ołtarz główny z 1762–1764. Ołtarze przy filarach tęczowych z lat 1770–1774. Lewy z obrazem Wizja św. Antoniego z 1775 r., prawy z obrazem św. Franciszka z 1774 r. Na filarze tęczowym od południa ołtarz klasycystyczny z 1780 r. W zamknięciu nawy północnej relikty murowanego ołtarza barokowego z XVIII w. Kościół poważnie zniszczony w czasie II wojny światowej, do kultu przywrócony w 1949.
dzwonnica z ok. 1770, w stylu późnobarokowym według proj. Kazimierza Kamieńskiego
klasztor franciszkanów (budowa 1737–1751) zbudowany z funduszy chorążego ziemi bielskiej Marcina Kuczyńskiego (1663–1751). Po kasacie po powstaniu listopadowym w 1832 mieściły się w nim koszary. W 1889 przebudowany na szkołę. Obecnie pozbawiony cech stylowych, mieści Muzeum Diecezjalne, Zgromadzenie Zakonne Sióstr MB Loretańskiej i Dom Księży Emerytów.
stróżówka z XVIII w.
oficyna z XVIII w., ob. dom, ul. Kraszewskiego 4

[madohora]

[madohora]

Zespół klasztorny Mniszek Benedyktynek

Kościół Mniszek Benedyktynek p.w. Wszystkich Świętych z lat 1734–1738 w stylu późnobarokowym, projekt: Jakub Fontana, fundacja Wiktoryna Kuczyńskiego (1668–1737) i Marcina Kuczyńskiego. Pierwszy drewniany kościół ufundował w 1623 roku wojewoda Wojciech Niemira. Został zniszczony przez Szwedów w 1657 roku i odbudowany w 1659. Obecny kościół konsekrowano w 1744 roku. W 1854 roku władze rosyjskie zamknęły kościół. Odzyskano go w 1918 roku i od 1930 służył jako kościół szkolny. Podczas okupacji rosyjskiej w latach 1939–1941 służył jako szalet dla wojsk sowieckich. W latach okupacji niemieckiej 1941–1944 funkcjonował jako parafialny. W 1957 roku objęły go benedyktynki wypędzone z Nieświeża. Wewnątrz kościoła znajdują się dwie rzeźby barokowe: Św. Scholastyki i Św. Wojciecha, obraz Św. Benedykta z pocz. XVII w. i krucyfiks z 1 poł. XVIII w. z niezachowanego barokowego ołtarza głównego.
Klasztor Mniszek Benedyktynek – W drewnianym budynku poprzedzającym obecny w 1709 i 1714 roku funkcjonował szpital dla ofiar zarazy. Murowany klasztor w stylu barokowym wybudowano w latach 1734–1738. W 1856 roku zaborcze władze rosyjskie zamknęły klasztor i wywiozły zakonnice do Wilna. W następnych latach zakonnice wróciły do klasztoru i prowadziły polską szkołę, opiekując się też powstańcami w czasie Powstania styczniowego. Po upadku powstania władze carskie w 1864 roku ponownie zamknęły klasztor przeznaczając zabudowania na koszary, a zakonnice uwięziono w Bielsku Podlaskim. Po 1885 roku Rosjanie nakazali zburzenie klasztoru. Odbudowano go bez cech stylowych w latach 1958–1960 bez skrzydła wschodniego uzupełnionego w 1992. Obecnie bez cech stylowych.

[madohora]

KOŚCIÓŁ BERNARDYNÓW W DROCHICZYNIE ROK 1915

[madohora]

[madohora]

Kościół benedyktynek w Drohiczynie pw. Wszystkich Świętych – kościół należący do sióstr benedyktynek. Mieści się w Drohiczynie, w powiecie siemiatyckim, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Drohiczyn diecezji drohiczyńskiej.

[madohora]

1621 roku do świątyni pod wezwaniem Wszystkich Świętych, istniejącej od 1560 roku Wojciech Niemira sprowadził siostry benedyktynki, pochodzące z Torunia. Budowla została zbudowana w latach 1734–1738. Jej fundatorem był Wiktoryn Kuczyński. Benedyktynki uczyły dziewczęta ze stanu szlacheckiego. Pomimo ograniczeń, benedyktynki z Drohiczyna kontynuowały swoje działania oświatowe, aż do skasowania zgromadzenia w 1865 roku Pod koniec XIX stulecia klasztor razem z kościołem uległy poważnej dewastacji. Wtedy to właścicielka sąsiedniej wsi Korczew Krystyna Ostrowska zaczęła starać się o odbudowanie kościoła i klasztoru Sióstr Benedyktynek. W 1919 roku powstał Komitet Odbudowy Kościoła i Klasztoru Sióstr Benedyktynek. Dzięki jego działaniom również w dwudziestoleciu międzywojennym zostały wyremontowane sklepienia, zostały wprawione okna i zostały założone posadzki. W tych czasach świątynia pełniła funkcję kościoła szkolnego. Budowla posiada piękną rokokową fasadę

[madohora]

pierwszych wiekach naszej państwowości Podlasie było ziemią rywalizacji pomię dzy Polską, Rusią, Mazow szem i Litwą. W X w. teren ten znajdował się w granicach państwa polskiego. W XIII w. panował na Podlasiu ruski książę halicko- -włodzimierski Daniel Romanowicz. Wów czas to położony nad samym Bugiem Dro hiczyn stał się znaczącą miejscowością. Waż nym odnotowanym aktem historycznym była koronacja Daniela na króla Rusi, któ ra odbyła się w 1253 r. Dokonali jej legat pa pieża Innocentego IV oraz biskup krakow ski Prandota. Z kolei na początku XIV w. Podlasie z Drohiczynem opanowali Litwi ni. Poprzez nadanie praw miejskich Drohi czyn znalazł się w gronie ważnych miast Li twy. Pod względem narodowościowym jego mieszkańcy należeli do ludności polskiej i ruskiej, dlatego zamieszkiwane przez nich dzielnice nosiły nazwy: Lackiej i Ruskiej. W 1520 r. Drohiczyn stał się stolicą nowe go woj. podlaskiego, wydzielonego z woj. trockiego. W 1569 r. województwo to zosta ło odłączone od Wielkiego Księstwa Litew skiego i na podstawie ustaleń Unii Lubelskiej weszło w skład Korony. Drohiczyn aż do roz biorów pozostawał jego stolicą. Najpomyśl niejszym okresem tego miasta był wiek XVI, stało się ono wówczas ważnym centrum ad ministracyjnym, a także dużym ośrodkiem handlowym, ze względu na położenie nad spławną rzeką i usytuowanie na skrzyżowa niu ważnych szlaków handlowych. Znajdo wał się tu zamek warowny, siedem cerkwi oraz dwa kościoły. Ten pomyślny stan prze rwały klęski związane z najazdem szwedz kim. Miasto podupadłe pod względem go spodarczym i zaczęło się wyludniać. W XVIII w. nastąpił okres większej sta bilizacji. Odbudowano i zbudowano nowe kościoły, klasztory i cerkwie. Z tego okre su pochodzą obecne obiekty sakralne: kate dra - dawny kościół parafialny, usytuowa ny obok niej dawny klasztor i kolegium je zuitów, kościół i klasztor pofranciszkański, kościół benedyktynek i cerkiew parafialna. W XIX w. nastąpił kolejny upadek miasta. Zlokalizowana tu początkowo siedziba po wiatu w niedługim czasie uległa likwidacji, zmalała znacznie liczba mieszkańców. Za mknięte kościoły franciszkanów i benedyk tynek niszczały. Położona poza rzeką Ruska Strona stała się osadą wiejską. Dopiero po pierwszej wojnie świato wej podjęto odbudowę Drohiczyna, jednak już w niedługim czasie druga wojna świato wa spowodowała zniszczenia na wielką skalę. W 1939 r. miasto znalazło się w strefie gra nicznej przebiegającej wzdłuż Bugu pomię dzy wojskami radzieckimi i niemieckimi. W strefie tej w pasie 800 m od rzeki uległa wyburzeniu wszelka zabudowa, z wyjątkiem obiektów przydatnych dla wojska. Obiek ty sakralne zostały zdewastowane, nastąpiło całkowite zniszczenie ich wystroju i wyposażenia.

[madohora]

Po zakończeniu wojny przystąpio no do odbudowy miasta. Jego ranga wzro sła poprzez przeniesienie w 1950 r. z Biel ska Podlaskiego siedziby polskiej części die cezji pińskiej. W 1991 r. utworzona zosta ła diecezja drohiczyńska z siedzibą bisku pią w Drohiczynie. Niewątpliwie zlokali zowanie ważnej instytucji kościelnej było korzystne dla podjęcia odbudowy wznie sionego w XVIII w. zespołu pojezuickie- go z wykorzystaniem go do własnych celów. Zespół ten zgrupowany wokół zamknięte go dziedzińca składał się z kościoła (obec nie katedry), dawnego klasztoru, dawnego kolegium oraz w pewnym oddaleniu wol no stojącej dzwonnicy. Odbudowany kom pleks tych budowli, usytuowany na skarpie ponad rzeką, dominuje w panoramie mia sta. Dawniej ważnym obiektem był tu też zamek książęcy, który zniszczony został w czasie najazdu szwedzkiego. Pozostałe po nim wzgórze zamkowe stanowi teraz miej sce widokowe na rozległą dolinę Bugu

[madohora]

Najważniejszy obiekt w zespole pojezu- ickim, barokowy kościół św. Trójcy (obecnie katedralny) odznacza się skromnym ukształ towaniem architektonicznym. Czteroprzę- słowy korpus z wyższą nawą główną i niż szymi nawami bocznymi od wschodu łączy się poprzez nawę główną z jednoprzęsłowym półkoliście zamkniętym prezbiterium. Po bokach prezbiterium dostawiony jest skar biec i zakrystia, od zachodu zaś, na przedłu żeniu nawy głównej, kruchta o wysokości naw bocznych. Ponad kruchtą góruje ścia na fasady, zakończona trójkątnym szczy tem. Nawa główna i prezbiterium przekrytE są dachem dwuspadowym, a nawy boczne i kruchta dachami pulpitowymi. Na kalenicy nawy głównej osadzona jest barokowa czwo rokątna wieżyczka na sygnaturkę. We wnę trzu nawa główna i prezbiterium mają skle pienia kolebkowe, nawy boczne zaś kolebko- krzyżowe. Bogate wyposażenie wnętrza kościoła z je denastoma ołtarzami zachowało się do czasu wybuchu drugiej wojny światowej. Niestety, po zajęciu miasta przez wojska radzieckie zo stało ono całkowicie zniszczone. W pośpie chu zdołano uratować tylko nieliczne obiek ty, które znalazły schronienie w pobliskich kościołach. W okresie powojennym przepro wadzono nową aranżację wnętrza kościoła, z wykorzystaniem uratowanych obiektów za bytkowych. Na miejscu drewnianego baroko wego ołtarza głównego wykonano w 1956 r. nowy pseudobarokowy - murowany i mar- moryzowany, nienawiązujący do poprzed niego. W polu głównym umieszczono współ czesny obraz Trójcy Świętej, a w zwieńczeniu — Matki Boskiej Ostrobramskiej. W nawach bocznych na tle malarskich opraw ścien nych, stanowiących przypomnienie utraco nych nastaw, rozmieszczono obrazy zacho wane z dawnych ołtarzy. Wśród nich najstar szy — „Zwiastowanie” pochodzi z XVII w., a pozostałe, barokowe z przedstawienia mi świętych, z XVIII w. W malarskiej opra wie przy prezbiterium po lewej stronie zna lazł się drewniany krucyfiks z przełomu XVI - i XVII w. Późnobarokowa chrzcielnica w for mie kielicha ustawiona jest na tle malarskiej oprawy w lewej nawie bocznej. Pod koniec XVIII w. w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła św. Trójcy, wzdłuż kra wędzi skarpy Bugu wzniesione zostało ko legium jezuickie. Przez wiele lat obiekt wy korzystywany był na cele szkolne, obecnie znajduje się w nim siedziba biskupa i kuria diecezjalna. Piętrowy budynek, rozwiąza ny na prostokątnym planie, ma trzykondy gnacyjny wklęsło-wypukły ryzalit na osi fa sady i zwieńczony jest falistym szczytem, co nadaje całości charakter pałacowy. Przy ka tedrze znajduje się także kompleks semina rium duchownego. Składa się on z dwóch późnobarokowych skrzydeł dawnego klasz toru jezuickiego, usytuowanych prostopa dle do siebie, i nowej części, wzniesionej w latach 1993-1994 na miejscu rozebranego w 1885 r. trzeciego skrzydła. Położony w pobliżu dawnego placu ryn kowego zespół pofranciszkański składa się z kościoła, stojącej obok niego dzwonni cy i przybudowanego budynku klaszto ru. Kościół z dzwonnicą reprezentują nieco odmienną architekturę aniżeli kościół kate dralny. Trzyprzęsłowa fasada kościoła w czę ści środkowej zwieńczona jest półkolistym szczytem, a z obu stron ujęta niższymi jedno- przęsłowymi częściami z wolutowymi spły wami. Dzwonnica ma plan kwadratu, a jej najwyższa kondygnacja zakończona jest ła manym hełmem blaszanym. Całość fron towej części rozwiązana została przy użyciu skromnego linearnego detalu. Trójnawowy kościół klasztorny, ukształtowany na prosto kątnym planie, ma wyższą nawę główną i po łączone z nią poprzez półkoliste arkady niż sze nawy boczne. Dwuprzęsłowe prezbium, o wysokości nawy głównej, zamknię te jest prostokątnie. W zachodnim przęśle nawy usytuowany jest chór muzyczny, a po niżej niego kruchta. Na przedłużeniu naw bocznych, z prawej strony znajduje się kapli ca loretańska i za nią pomieszczenie skarb ca, z lewej zaś strony zakrystia. Nawa główna i nawy boczne mają sklepienia kolebkowo- -krzyżowe, prezbiterium sklepienie kolebko we. Prezbiterium i nawa główna przekryte są dachem dwuspadowym, niższe partie madachy pulpitowe, z wyjątkiem kaplicy lore tańskiej ze spłaszczoną kopułą zakończoną cylindryczną latarnią i cebulastym hełmem. Spośród kościołów drohiczyńskich jedy nie wnętrze kościoła pofranciszkańskiego w dużej mierze zachowało charakter dawne go wyposażenia. W okresie powojennym od tworzony został ołtarz główny w połączeniu z dwoma ołtarzami bocznymi przy filarach tęczowych. Tak ukształtowana całość two rzy jednoprzestrzenną strukturę, wypełniają cą prezbiterium z przejściem na ściany nawy głównej. W czasie prac rekonstrukcyjnych przeprowadzonych w latach 1980-1983 staano się przywrócić rokokowy wystrój z dru giej połowy XVIII w., wraz z marmoryzowa- ną kolorystyką w połączeniu z białymi ele mentami rzeźbiarskimi. Odnowione dzie ło było i jest nadal świadectwem związków z twórczością szkoły wileńskiej i jej najdalej wysuniętymi wpływami na tereny pozosta łych ziem dawnej Rzeczypospolitej. W ołta rzowej strukturze dostrzegalne są najbardziej charakterystyczne cechy tej szkoły: występo wanie cokołów gruszkowych oraz jednolity. wystrój - ołtarza głównego z przejściem na ściany nawy głównej. Wartość zrekonstruowanej struktury oł tarzowej podnoszą umieszczone w niej dwa osiemnastowieczne dzieła malarskie urato wane z dawnych ołtarzy bocznych. Obraz w lewym ołtarzu przedstawia postać św. An toniego w srebrnej sukience, w prawym zaś św. Franciszka. Oba wizerunki, o podob nym układzie kompozycyjnym, odznaczają się dobrze opanowanym warsztatem malar skim. Poza tym nie są to dzieła anonimowe, lecz sygnowane przez Antoniego Gruszec kiego - malarza, który prowadził działalność artystyczną w różnych stronach dawnej Rze czypospolitej. Przez pewien okres przeby wał też i w Krakowie, pracując twórczo pod zmienionym nazwiskiem Antoniego Ignace go Dombrowskiego. Świadectwem tego po bytu jest zachowany portret księdza kano nika Kazimierza Jarmundowicza, przecho wywany w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pod koniec życia Gruszecki związał się z Podlasiem. Zamieszkał w klasz torze bazyliańskim w Supraślu, malując dalej obrazy sakralne przeznaczone do kościołów okolicy, a także w innych regionach kraju. Z tego okresu pochodzą właśnie dwa obrazy drohiczyńskie. Po zamknięciu kościoła fran ciszkańskiego przez władze carskie w 1832 r. obrazy przechowywane były w pobliskich świątyniach, św. Antoniego w kościele po- jezuickim w Drohiczynie, a św. Franciszka w parafii Rudka. Obraz św. Antoniego po wtórnie ocalał dzięki temu, że w czasie ostat niej wojny wraz z innymi obiektami wypo sażenia wnętrz został uratowany od zagła dy i umieszczony w kościele w Miłkowicach Maćkach. Po dokonaniu w latach osiemdzie ¬ siątych XX w. rekonstrukcji zespołu ołtarzo wego w kościele pofranciszkańskim oba płót na powróciły na swoje dawne miejsce. Prze prowadzone jeszcze wcześniej, w 1961 r., prace konserwatorskie przy obu obrazach przyczyniły się do wydobycia w nich pier wotnej kolorystyki. Współczesny obraz Wniebowzięcia NMP w ołtarzu głównym kościoła pofranciszkań- skiego stanowi kolorystyczne dopełnienie ma larskiej kompozycji całej struktury ołtarzowej. W prawej nawie bocznej, na ścianie w pobli żu filara tęczowego znajduje się klasycysty ołtarz z barokowym obrazem św. Anny Samo trzeć w polu głównym. Z kolei na zamknięciu lewej nawy bocznej pozostawiono murowaną oprawę dawnego ołtarza w zrujnowanym sta nie i umieszczono w niej współczesny obraz św. Maksymiliana Kolbe. Od strony północnej łączy się z kościo łem trzyskrzydłowy, piętrowy budynek po- klasztorny. Z upływem lat, poprzez prze budowy utracił on swój pierwotny charak ter. W okresie międzywojennym i powojen nym wykorzystywany był na cele szkolne. W 1996 r. został odkupiony przez władze kościelne i po przeprowadzeniu prac remon towych umieszczono w nim Muzeum Diece zjalne i Dom Księży Emerytów

Drohiczyn - Grzelahowski Stanisław

[madohora]

Na uboczu Drohiczyna znajduje się ze spół klasztorny benedyktynek. Dominujący nim kościół wyróżnia się bardzo plastycz nie ukształtowaną fasadą, która szczęśliwie ocalała, mimo iż w XIX w. świątynia zosta ła opuszczona, a w obu wojnach światowych dotkliwie zrujnowana. Całość dawnego za łożenia klasztornego wiązana jest z twórczo ścią Jakuba Fontany. Rozwiązane ono zosta ło na prostokątnym planie z bryłą kościoła pośrodku, otoczoną z trzech stron skrzydła mi klasztoru. Wnętrze kościoła z trzyprzę- słową nawą, prawie tej samej szerokości pre zbiterium i przęsłem chóru, w kształcie elip sy, otrzymało bardzo jednorodny charakter. Zaokrąglenia ścian i brak kątów prostych nadają świątyni wrażenie dużej zwartości. Silnie rozbudowana część fasadowa z kruch- tą wejściową stanowi zamknięcie korpusu kościoła. Wkłęsło-wypukła fasada w części środkowej jest trójkondygnacyjna, a w czę ściach bocznych dwukondygnacyjna. Za kończona szczytem część środkowa otrzy mała porządek koryncki, nie zastosowa no go zaś w wieżowo ukształtowanych czę ściach bocznych. Wszystkie te części w ukła dzie poziomym powiązane są rozbudowany mi pasami belkowania. Z opracowaną w ten sposób fasadą kościół benedyktynek w Dro hiczynie należy do grupy osiemnastowiecz nych kościołów z rzeźbiarsko potraktowany mi falującymi frontami, wśród których mo delowymi przykładami są: w Warszawie ko ściół wizytek, a w Wilnie barokowe kościo ły z tej epoki. Fasada drohiczyńska stanowi indywidualne rozwiązanie z dostrzegalnymi wpływami obu tych środowisk. Do podnie sienia jej walorów przyczynia się także kra jobrazowe położenie zespołu klasztorne go, usytuowanego na lekkim spadku, ponad skarpą rzeczną. Stąd czołowa partia zespołu oglądana jest z podnóża, na tle wolnej prze strzeni. W 1856 r. władze carskie zamknęły klasz tor benedyktynek. Gdy próby wykorzystania zabudowań klasztornych nie powiodły się, ostatecznie dokonano ich rozbiórki, a ko ściół nie był użytkowany i jego wyposażenie uległo rozproszeniu. Dopiero w 1918 r. przy wrócono go do kultu jako szkolny. W 1957 r. kościół został przekazany siostrom benedyk tynkom z Nieświeża. W latach 1958-1960 na starych fundamentach zbudowano dwa nowe skrzydła klasztoru, a w 1992 r. uzupeł niono całość kompleksu klasztornego dobu dową trzeciego skrzydaraz po zakończeniu wojny przepro wadzono w kościele prace remontowe, któ re kontynuowano po 1957 r. Wobec utra ty wyposażenia wnętrze otrzymało nową, współczesną aranżację, z jednoczesnym wy korzystaniem nielicznych obiektów dawne go wystroju. W prezbiterium znalazł się kru cyfiks z pierwszej połowy XVIII w., a w na wie obraz św. Benedykta z pierwszej poło wy XVII w., pochodzący z dawnego ołtarza bocznego. W wykonanym niedawno fresku w górnej partii prezbiterium, przez zastoso wanie zbyt mocnej kolorystyki, nie osiągnię to efektu nawiązania do malarstwa osiemna stowiecznego. Spośród istniejących w dawnych latach w obu częściach Drohiczyna kilku obiek tów cerkiewnych do dziś zachowała się jedy nie parafialna cerkiew, usytuowana nieopo dal dawnego placu rynkowego. Zbudowana została w końcu XVIII w. w klasycystycznym stylu przy unickim klasztorze bazylianów. Przejęta w 1839 r. przez kościół prawosław ny, w następnych latach adaptowana była do wymogów nowego użytkownika. Niewiel ka budowla, z prostokątną dwuprzęsłowe awą, zakończona jest od strony frontowej półprzęsłem z kruchtą i chórem ponad nią. Na przedłużeniu nawy węższa część ołtarzo wa zamknięta jest absydą, z obu zaś jej stron przylegają do niej pomieszczenia skarbca i zakrystii. Trójosiowa fasada w części środ kowej ma zakończenie w formie wieży, na krytej dwuspadowym dachem. Nie zachował się pierwotny wystrój wnętrza, obecny dzie więtnastowieczny ikonostas pochodzi z cer kwi w Bielsku Podlaskim. Przetrwały nato miast dość liczne elementy dawnego wypo sażenia, także z innych (nieistniejących już) drohiczyńskich obiektów cerkiewnych. Są to fragmenty dawnego ikonostasu, feretrony, ikony i obrazy pochodzące z XVIII i XIX w. W okresie powojennym przy zachowa nych obiektach zabytkowych w Drohiczynie podjęto wiele prac związanych z odbudową, remontem i aranżacją wnętrz. Wykonano również wiele zabiegów konserwatorskich przy ocalałych elementach dawnego wyposa żenia. Odnowiono w ten sposób uratowane

Dohiczyn Grzelahowski Stanisław - Biblioteka Cyfrowa Polona.pl

[madohora]

Cerkiew św. Mikołaja z 1792, w stylu klasycystycznym fundacji Konstancji z Kuczyńskich i Jakuba Ciecierskiego. Wzniesiona pierwotnie jako cerkiew klasztorna unickiego zakonu bazylianów. Od 1839 prawosławna, czego efektem była przebudowa w 1848 i dodanie kopułek, usunięcie ołtarzy, ambony i organów. Obecnie świątynia parafialna. Znajduje się przy Placu Tadeusza Kościuszki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

kapliczka barokowa u zbiegu ul. Świętojańskiej i Mieszka I z figurą św. Jana Nepomucena z XVIII w.

[madohora]

dom z 1. poł. XIX wieku, pl. Tadeusza Kościuszki 23

[madohora]

Schrony bojowe z 1940–1941 (Linia Mołotowa)

[madohora]

niezachowane:
Zamek królewski na Górze zamkowej

[madohora]

Zamek w Drohiczynie – zbudowany w Drohiczynie na skarpie nad rzeką Bug, w XIV lub XV wieku przez książąt litewskich lub mazowieckich.

[madohora]

Pierwszy zamek drewniany, znajdujący się w strefie obwarowań grodu, był wielokrotnie niszczony do XIV w. Wówczas zniszczony został przez księcia Janusza Mazowieckiego w 1382, a w 1383 przez Jagiełłę. Odbudowany w czasach panowania Jagiellonów, uległ z czasem przekształceniu w siedzibę administracyjną i sądową tracąc znaczenie militarne.

[madohora]

[madohora]

W 1612 roku o istnieniu zamku w Drohiczynie wzmiankował wizytator klasztoru franciszkanów, który napisał „miasto drewniane bez murów obronnych, prócz zamku”. Prawdopodobnie na zamku mieścił się sąd grodzki i była to siedziba królewskiego starosty grodowego. Dwór ten został zniszczony podczas potopu szwedzkiego i na skutek braku opieki oraz osuwania się góry do rzeki uległ całkowitej zagładzie. Jedynie w pamięci mieszkańców Drohiczyna zachowało się wspomnienie o stojącym tu niewielkiej kwadratowej budowli, która mieściła tzw. górną wieżę i dolną wieżę, czyli areszt cywilny i więzienie kryminalne dla szlachty. W 1788 r. wieża ta została rozebrana. Pozostałościami rozebranej konstrukcji są obrabiane ciosy kamienne znajdujące się na dnie dawnej fosy.

[madohora]

[madohora]

Do lat 80. XX wieku było jeszcze widoczne wejście do lochów znajdujące się w zboczu góry, pod wałem. W 1383 r. podczas zdobywania zamku przez Jagiełłę, według słów Stryjkowskiego, Rusini będący w zamku w służbie mazowieckiej, podłożyli nocą ogień pod drewnianych obwarowań i uciekli na stronę litewską. Wojewoda Sasin wraz z resztkami mazowieckiej osady zamku został wzięty do niewoli Pozostałość przejścia podziemnego tak opisywał Zygmunt Gloger:

[madohora]

Góra po starożytnym zamku składa się z twardej, gliniastej opoki, osypującej się ciągle od strony Bugu, który ją u podnóża nurtem swoim podmywa i zniszczył już w znacznej części. W połowie jej wysokości od strony rzeki dostrzegliśmy duży otwór. Po spadzistej, a po deszczu nader trudnej do wyjścia pochyłości, dostaliśmy się do tego otworu, który wprowadził nas do ciekawej pieczary, wykutej w opoce. Pieczarę stanowił prosty, wąski na trzy kroki korytarz, długi na kroków kilkanaście. W obu jego bokach znajdowały się po dwie przeciwległe sobie nisze, czyli wgłębienia, co nadawało lochowi podobieństwo do wnętrza miniaturowego kościółka, z czterema kapliczkami. Pieczara ta wszakże w czasach dawnych, gdy na górze stał zamek (niewątpliwie drewniany) była najpewniej więzieniem, lub skarbcem, a nie świątynią. W każdym razie musiała być znacznie dłuższą, bo zaczynała się w części góry, już dziś nie istniejącej, ta zaś część pieczary, która obecnie pozostała, stanowiła tylko zakończenie, do którego woda z deszczów naniosła sporo ziemi zewnętrznej. Niszczenie góry od strony Bugu odbywa się powoli, bo opoka gliniasta, z której się góra składa, jest tak twarda, że na ścianach pieczary, znaleźliśmy nazwiska zwiedzających, zapisane tu przed laty dwudziestu. Jeżeli zważymy, że pomimo takiej oporności opoki, tak znaczna część góry, może połowa, podmytą i zniszczoną już została, a na pozostałym jej wierzchołku niema już miejsca na zamek, to musimy przyjść do przekonania, że tylko za bardzo dawnych czasów, zamek warowny mógł być na górze Drohickiej założony w tem miejscu. Podanie miejscowe, będące zwykłą baśnią ludową, do wszystkich naszych zamków przywiązaną, powiada, że góra ta usypaną, była rękoma jeńców wojennych, że we wnętrzu swojem zawiera podziemia pełne skarbów, że podziemia te pełne łączyły niegdyś zamek Drohicki z klasztorem Franciszkanów, w którego lochach miały znajdować się tajemne drzwi żelazne do tego przejścia na zamek.

[madohora]

[madohora]

Obecnie masyw Góry Zamkowej stanowi tylko małą część góry mieszczącej kiedyś zabudowania zamkowe. Na szczycie Góry Zamkowej znajduje się obelisk, wzniesiony w 1928 roku w 10. rocznicę odzyskania niepodległości.
Jedyną pozostałością po zamku jest nazwa ul. Zamkowej.

[madohora]

1886-1888 - Nikołaj Pietrowicz Avenarius
1955 - Krystyna Musianowicz
2011 - mgr Mieczysław Bienia („Izis. Usługi archeologiczne. Małgorzata Bienia)

[madohora]

Klasztor Bazylianów z 1798, znajdujący się koło cerkwi św. Mikołaja Cudotwórcy, skierowany piętrowym frontem do rynku i dłuższym parterowym od ul. Mazowieckiej.

[madohora]

[madohora]

Dworek Sądów Marszałkowskich z XVIII w. pomiędzy ul.Dmochowskiego i Biskupią. Drewniany, kryty czterospadowym dachem pokrytym gontem, z gankiem. Zburzony przez Rosjan prawdopodobnie w 1940.

[madohora]

Port rzeczny w zachodniej części Ruskiej Strony.

[madohora]

Bożnica żydowska z drewna znajdująca się przy ul. Piłsudskiego 9. Spłonęła 22 czerwca 1941.

[madohora]

Drewniana kaplica św. Barbary. Rozebrana przez Rosjan w 1940.

[madohora]

NIE ISTNIEJĄCA DREWNIANA CERKIEW W DROHICZYNIE - ROK 1915

[madohora]

WNĘTRZE KAPLICY CMENTARNEJ W DROHICZYNIE ROZEBRANA W 1915 ROKU

[madohora]

Muzeum Diecezjalne w Drohiczynie przy ul. Kraszewskiego 4 (w danym klasztorze franciszkanów). W zbiorach znajdują się dokumenty królów Władysława IV, Jana Kazimierza, Augusta II Mocnego, kielichy, relikwiarze, monstrancje Jabłonowskich, Sapiehów, Radziwiłłów, pasy słuckie, pacyfikały, tace, lichtarze, ornaty, pastorały: biskupa Zygmunta Łozińskiego i papieża Piusa XII, oraz krzesło papieża Jana Pawła II z wizyty ekumenicznej z 1999 roku, naczynia z cyny.

[madohora]

Muzeum Regionalne w Drohiczynie przy ul. Kopernika 9. W zbiorach znajdują się eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych, m.in. szklane paciorki, enkolpion z brązu, grzebienie z poroża jeleni i łosiów, gliniana kostka, bransolety z brązu, ołowiane plomby z XII, XIII, XIV w. W zbiorach są także narzędzia rolnicze i przedmioty codziennego użytku z XIX i pocz. XX w. oraz kolekcja rzeźb ludowych.Na ekspozycji wystawa dawnych motocykli.

[madohora]

Muzeum Kajakarstwa w Drohiczynie ul. Kopernika 9, jedyne tego typu w Polsce, gromadzi i eksponuje dawne kajaki, wiosła, osprzęt kajakowy, publikacje związane z historią kajakarstwa.

[madohora]

Pomnik ustawiony na rynku w dniu 3 maja 1919 roku na pamiątkę Konstytucji 3-go Maja
Grób Nieznanego Żołnierza
Obelisk z 1928 roku na Górze Zamkowej ustawiony z okazji 10 lecia odzyskania Niepodległości
Pomnik lotników polskich poległych we wrześniu 1939 roku i pochowanych na cmentarzu parafialnym
Tablica pamiątkowa z okazji 90 rocznicy walk stoczonych 19 sierpnia 1920 roku z bolszewikami przez 8 kompanię 1. Pułku Piechoty Legionów.
Pomnik Armii Krajowej
Obelisk upamiętniający 750 rocznicę Zjazdu Drohiczyńskiego

[madohora]

Cmentarz żydowski w Drohiczynie – zajmuje powierzchnię 0,45 ha, na której zachowało się około stu nagrobków, z których wiele jest rozbitych lub uszkodzonych.

[madohora]

Według danych z 30 czerwca 2020 Drohiczyn liczył 1957 mieszkańców Miasto położone jest we wschodniej Polsce, w południowej części województwa podlaskiego. Przez miasto przebiega droga krajowa nr 62 (Siemiatycze–Strzelno). Ośrodek usługowy dla rolnictwa; drobne przetwórstwo drzewne i rolno-spożywcze. Jest stolicą diecezji drohiczyńskiej. Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego w starostwie drohickim w ziemi drohickiej województwa podlaskiego w 1795 roku. Miejsce popisów szlachty województwa podlaskiego I Rzeczypospolitej
Historyczna stolica Podlasia.

[madohora]

W XI w. gród na pograniczu rusko-polskim z ważną komorą celną nad Bugiem, którym spławiano towary z Rusi Kijowskiej. W XII wieku stolica księstwa drohiczyńskiego w kręgu wpływów Kazimierza Sprawiedliwego. Następnie przejściowo należał do Mazowsza. W końcu XIII w. opanowany przez Litwę. Następnie przechodził z rąk do rąk. W XV wieku od książąt mazowieckich gród kupili Jagiellonowie. Prawa miejskie otrzymał Drohiczyn w 1498 z rąk Aleksandra Jagiellończyka, w związku z czym na rynku miejskim miały się pojawić jatki, postrzygalnia sukna, łaźnia, topnia wosku, budynek wagi i ratusz. Od 1520 stolica województwa podlaskiego, Drohiczyn pozostał nią aż do okresu rozbiorów. W 1569 został włączony do Korony. XVI wiek to okres największego rozkwitu miasta.

[madohora]

Na początku XVII w. były w Drohiczynie trzy kościoły, cerkwie unickie i prawosławne oraz cztery klasztory w tym dwa katolickie (franciszkanów i benedyktynek). W mieście istniały także szpital, apteka i szkoła. Okres pomyślnego rozwoju przerwał potop szwedzki i związane z nim zniszczenie miasta w 1657 r. przez wojska siedmiogrodzkie Jerzego II Rakoczego, a następnie moskiewskie w 1660 roku, w trakcie którego Drohiczyn utracił 68% ludności. W XVIII w. wybudowano istniejące do dzisiaj barokowe kościoły i klasztory. Pozbawiony dawnej świetności handlowej Drohiczyn zasłynął w tym okresie ze wspaniałych szkół: szkółki prowadzonej przez franciszkanów i jezuickiej szkoły, która w 1747 roku uzyskała rangę kolegium (Collegium Nobilium).

[madohora]

XIX wiek to okres upadku miasta. Dawna stolica województwa, do której zjeżdżano do szkół, na sejmiki i sądy, przekształciła się w prowincjonalne miasteczko bez perspektyw rozwoju, oddalone od nowych szlaków komunikacyjnych. W 1839 zaborcy rosyjscy zlikwidowali kościół unicki, w związku z tym drohiczyńskie świątynie unickie zamieniono w prawosławne cerkwie. W latach 1808–1842 miasto było siedzibą włączonego do Imperium Rosyjskiego powiatu w obwodzie białostockim. Liczba mieszkańców zmniejszyła się z około 2000 w 1775 do 835 w 1857 r. Całkowicie zaniknęła Ruska Strona, lewobrzeżna część Drohiczyna leżąca w Królestwie Polskim. Na początku XX w. napływ ludności żydowskiej spowodował, że liczba ludności wzrosła ponownie do 2000. Podczas dwóch wojen światowych miasto ponownie zostało zniszczone, a potem odbudowane, jednak pozycji sprzed rozbiorów już nie odzyskało.

[madohora]

W okresie międzywojennym istniały trzy kościoły katolickie, cerkiew prawosławna oraz gimnazjum państwowe. Działało Żydowskie Stowarzyszenie Oświatowe „Tarbutt”, Związek Kupców, Stowarzyszenie Rzemieślników Żydowskich. W 1929 r. burmistrzem był Henryk Moniuszko, komendantem Straży Pożarnej Wilhelm Haszko

[madohora]

Współcześnie Drohiczyn pełni funkcje usługowo-handlowe dla okolicznych wsi, a ze względu na malownicze położenie jest też miejscowością letniskową. Tradycje drohiczyńskich szkół podtrzymują: Wyższe Seminarium Duchowne, szkoła podstawowa oraz liceum ogólnokształcące. Od 1991 Drohiczyn jest siedzibą diecezji drohiczyńskiej. Znajdują tu się trzy kościoły katolickie i jedna cerkiew prawosławna. 10 czerwca 1999 odbyło tu się spotkanie ekumeniczne z papieżem Janem Pawłem II. Z Drohiczynem związany jest aktor Daniel Olbrychski, na cześć którego miejscowe kino nazwane zostało Daniel. W Drohiczynie kręcono filmy Panny z Wilka, Sanatorium pod Klepsydrą i Faustyna oraz odcinki seriali Nad Niemnem i Ojciec Mateusz.

[madohora]

VII w. – najstarsze ślady archeologiczne (kurhany)

[madohora]

1018–1022 – południowy brzeg rzeki Bug w rejonie grodu opanowuje Bolesław Chrobry.

[madohora]

1038 – domniemana data założenia grodu

[madohora]

1044–1046 – od księcia Kazimierza Odnowiciela gród przejmuje książę kijowski Jarosław Mądry, w zamian za pomoc w stłumieniu buntu wojewody mazowieckiego Miecława.

[madohora]

1132 – Drohiczyn własnością Iziasława Mścisławowicza

[madohora]

1142 – grodem władał książę kijowski Wsiewołod II Olegowicz

[madohora]

1145 – Drohiczyn na krótko pod panowaniem brata Wsiewołoda Igora Olegowicza

[madohora]

1180 – Drohiczyn otrzymał książę Leszek mazowiecki (syn Bolesława Kędzierzawego) w zamian za pomoc zbrojną udzieloną Wasylkowi, księciu brzesko-drohiczyńskiemu w wyprawie przeciw Włodzimierzowi Wołodarowiczowi

[madohora]

1182 – gród zajęty przez księcia Kazimierza Sprawiedliwego

[madohora]

1190 – władcą grodu jest prawdopodobnie Polevius

[madohora]

1192 – Kazimierz II Sprawiedliwy w trakcie odwetowej wyprawy przeciwko Jaćwingom pokonał pod Drohiczynem sprzymierzonych z nimi Rusinów i opanował gród

[madohora]

1209 – 1227 – Drohiczyn posiada książę Leszek Biały

[madohora]

1230 – Konrad I mazowiecki przejął Drohiczyn

[madohora]

1237 – 8 marca Konrad I mazowiecki nadał Drohiczyn wraz z posiadłościami od Nura do granicy z Rusią zakonowi rycerskiemu braci dobrzyńskich na czele z mistrzem Hermanem

[madohora]

1238 – najazd Daniela Romanowicza na gród, gdzie pojmał mistrza zakonu Braci Dobrzyńców Bruna i jego rycerzy (mogło też dojść do tych wydarzeń według A. Jusupovićia w 1243)

[madohora]

1241
gród spaliły oddziały rozpoznawcze Bajdara przed I najazdem mongolskim na Polskę
Drohiczyn zagarnął Erdwiłł (synowiec Mendoga)

[madohora]

1248 – Drohiczyn był atakowany przez Jaćwingów

[madohora]

1251 – książę Daniel Halicki opanował gród

[madohora]

1253 – 6 sierpnia legat papieski Opizo z Mezzano w obecności księcia Siemowita I mazowieckiego koronuje Daniela Halickiego na jedynego w dziejach Rusi króla. Po kilku latach Daniel na żądanie Tatarów zrywa unię z Rzymem.

[madohora]

1264 – gród odziedziczył Lew Daniłowicz (syn Daniela)

[madohora]

1273 – książę litewski Trojden odebrał Drohiczyn książętom ruskim. Początek okresu panowania Litwinów na ziemi drohickiej

[madohora]

1342 – namiestnikiem książąt mazowieckich w Drohiczynie jest wojewoda drohiczyński Jan, syn Dobrogosta

[madohora]

1351 – gród wymieniony jako litewski

[madohora]

1357 – Olgierd oddał gród Kiejstutowi

[madohora]

1366 – gród wymieniony jako litewski w traktatach Kazimierza Wielkiego z księciem Olgierdem

[madohora]

1378 – splądrowanie grodu przez komtura Bałgi Teodoryka Elsnera wracającego z wyprawy na Kamieniec Litewski

[madohora]

1380 – w drodze do Brześcia Krzyżacy złupili Drohiczyn

[madohora]

1382 – Janusz I Starszy mazowiecki zajmuje gród jako wiano swojej żony Anny Danuty

[madohora]

1383 – zdobycie grodu przez Litwinów po obronie Mazowszan, którymi dowodził marszałek Sasin ze Smardzewa

[madohora]

1384 – Jagiełło oddał Drohiczyn, Mielnik i Brześć Witoldowi

[madohora]

1390 – Jagiełło odebrał gród Witoldowi i oddał z powrotem Januszowi I ziemię drohicką z zamkami oraz powiatami w Drohiczynie, Mielniku, Surażu, bielsku i wszystkimi wsiami w tychże powiatach. Rok później Jagiełło potwierdził tę darowiznę na zamku w Łęczycy

[madohora]

1392 – Jagiełło ufundował (pierwszy w Drohiczynie) drewniany kościół, zastąpiony w 1555 murowanym, spalony przez Szwedów w 1657, odbudowany w 1709 (późniejszy kościół parafialny pw. św. Trójcy)

[madohora]

1394 – Krzyżacy pustoszą okolice Drohiczyna uprowadzając ludzi i bydło

[madohora]

1405 – Witold ponownie władcą grodu

[madohora]

1408 – książę Janusz I Starszy prawdopodobnie nadał miejskie prawo magdeburskie, ustanawiając dziedzicznym wójtem Stanisława Dziadka

[madohora]

1409 – włączenie miasta (należącego dotąd do diecezji płockiej) do diecezji włodzimierskiej (od 1425 łuckiej)

[madohora]

1410 – Chorągiew Drohicka pod Grunwaldem

[madohora]

1414 – namiestnikiem w Drohiczynie jest Pretor z Korczewa

[madohora]

1429 – umiera książę Janusz I Starszy, w związku z czym Drohiczyn wraca pod władzę Litwy. Wójtem jest Stanisław Dziadek.

[madohora]

1430 – Witold rozkazał spalić Drohiczyn, przewidując wojnę z Koroną (rozkazu najprawdopodobniej nie wykonano)

[madohora]

1432 – Drohiczyn opowiedział się po stronie buntu Świdrygiełły

[madohora]

1440 – po śmierci wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Kiejstutowicza zgodnie z umową gród zajął książę mazowiecki Bolesław IV warszawski

[madohora]

1444
po oblężeniu grodu Kazimierz IV Jagiellończyk kupił od Bolesława IV ziemię drohicką za 6 tys. kop szerokich groszy praskich
przywilej Kazimierza Jagiellończyka – Drohiczyn (Drogicin) wpisany w poczet piętnastu znaczniejszych grodów Litwy, usunięcie namiestnika mazowieckiego Jerzego Nasuty i zastąpienie go Gasztołdem (ulubieńcem Kazimierza)

[madohora]

1454 – Drohiczyn otrzymał litewską organizację miejską, nastąpił rozkwit grodu

[madohora]

1458 – wójtem drohickim jest Andrzej, syn Stanisława Dziadka

[madohora]

1492 – Skarga krajczego litewskiego Mikołaja Radziwiłła do Kazimierza Jagiellończyka o to, że Drohiczyn został „najechany przez Polaków i obficie spustoszony”

[madohora]

1494, 23 listopada – Aleksander Jagiellończyk wyposażył aktem cerkiew św. Barbary

[madohora]

1498, 4 października – Aleksander Jagiellończyk wydał kolejny przywilej na miejskie prawo magdeburskie. Wymieniono w nim Drohiczyn Lacki na pn. brzegu i Drohiczyn Ruski na pd. brzegu

[madohora]

1520 – stolica nowego województwa podlaskiego, początki jego tworzenia to rok 1513

[madohora]

1514, około – podskarbi ziemski Michael Józefowicz, brat Abrama, otrzymał przywilej na zbudowanie mostu i pobieranie myta

[madohora]

1569 – na mocy unii lubelskiej wcielenie województwa do Korony

[madohora]

1570 – wzmianka Karczem piwnych, w których piwo warzą i szynkują 63, Karczem miodowych natenczas 12, ale bywa ich więcej, Karczem gorzałczanych 2

[madohora]

1601 – pożar miasta

[madohora]

1631 – pożar miasta

[madohora]

1637 – pożar miasta

[madohora]

1656, późna jesień – złupienie miasta przez Tatarów krymskich pod dowództwem Subchan Gazi aga

[madohora]

1657, 31 maja – zniszczenie miasta przez siedmiogrodzkie wojska Jerzego II Rakoczego i rzeź mieszkańców

[madohora]

▶1660 – zniszczenie miasta przez wojska moskiewskie Iwana Chowańskiego, pozostało w nim 80 z 380 domów
▶1660, kwiecień – w mieście zawiązała się konfederacja wojskowa, która obwołała swoim pułkownikiem generalnym Samuela Kmicica, mająca skłonić króla Jana Kazimierza do przywrócenia na stanowisko hetmana Pawła Jana Sapiehę.

[madohora]

1661 – zakon jezuitów zakłada szkołę

[madohora]

1662 – po najazdach Tatarów, Węgrów i Moskwy miasto zamieszkuje zaledwie 680 osób

[madohora]

1678 – w celu wspomożenia rozwoju gospodarczego Sejm zwalnia miasto na kilka lat z podatków

[madohora]

1682 – początek budowy kościoła franciszkanów

[madohora]

1696 – początek budowy parafialnego kościoła jezuitów oraz konwiktu dla ubogiej szlachty

[madohora]

1710 – mieszkańców dziesiątkuje epidemia dżumy przywleczona przez wojska w czasie Wielkiej wojny północnej

[madohora]

1729 – rozpoczęcie budowy murowanego klasztoru jezuitów

[madohora]

1734 – początek budowy kościoła benedyktynek

[madohora]

1737 – początek budowy murowanego klasztoru franciszkanów

[madohora]

1747 – zakończenie budowy nowej szkoły jezuitów, która uzyskała rangę kolegium (Collegium Nobilium)

[madohora]

1759 – fundacja klasztoru bazylianów

[madohora]

ZAKON BAZYLIANÓW

[madohora]

1769, 3 lipca – odbyte w mieście zgromadzenie szlachty podlaskiej pod przewodnictwem marszałka Franciszka Kossowskiego przystępuje do konfederacji barskiej

[madohora]

1774 – przekazanie przez Komisję Edukacji Narodowej pijarom szkoły pojezuickiej, która działała odtąd jako kolegium pijarów

[madohora]

1775 – miasto liczyło 2 tys. mieszkańców

[madohora]

1794 16 kwietnia – podczas insurekcji kościuszkowskiej w mieście sformowano dywizję podlaską pod dowództwem gen. Andrzeja Karwowskiego

[madohora]

1795 – III rozbiór Polski, część prawobrzeżna wcielona do Królestwa Prus, lewobrzeżna do Austrii, utrata statusu stolicy województwa

[madohora]

1797 – franciszkanin Karol Gaudenty Żera napisał w Drohiczynie zbiór anegdot Vorago rerum, czyli Torba Śmiechu, Groch z kapustą, A każdy pies z innej wsi.

[madohora]

1799 – spis ludności wykazał, że w mieście zamieszkiwały 984 osoby, w tym 37 Żydów.

[madohora]

1805, 27 maja – pożar miasta, w którym spłonęło 175 domów, ratusz i kościół bazylianów

[madohora]

1807 – po traktacie w Tylży część prawobrzeżna włączona z Prus do Cesarstwa Rosyjskiego

[madohora]

1809 – część lewobrzeżna włączona do Księstwa Warszawskiego, a od 1815 do Królestwa Polskiego

[madohora]

1831, 22 lipca – w czasie Powstania listopadowego niewielki oddział pod dowództwem płk. S. Różyckiego wziął do niewoli rosyjski batalion

[madohora]

1832 – po powstaniu listopadowym władze rosyjskie zamknęły kolegium pijarów

[madohora]

1844 – w części lewobrzeżnej jest tylko 30 domów

[madohora]

1845 – zaborcze władze rosyjskie kasują klasztor pijarów

[madohora]

1857 – spadek liczby mieszkańców do 835 osób

[madohora]

1863 – część lewobrzeżna utraciła prawa miejskie i zanikła

[madohora]

1883 – zaborcze władze rosyjskie likwidują szkołę pijarów

[madohora]

1915, sierpień – ucieczka Rosjan na skutek ofensywy wojsk niemieckich podczas I wojny światowej

[madohora]

1918, listopad – powrót do Polski

[madohora]

1920, 19 sierpnia – wojna polsko-bolszewicka, wyparcie bolszewików z miasta przez 8 kompanię 1 Pułku Piechoty Legionów

[madohora]

1939, 27 września – początek okupacji sowieckiej,

[madohora]

1940, wiosna – sowieci wyburzyli zabudowę miejską na szerokości 800 metrów od rzeki Bug, zniszczenie wnętrz kościołów

[madohora]

1941, 22 czerwca – rozpoczęcie okupacji niemieckiej

[madohora]

1944, 1 sierpnia – ponowne zajęcie miasta przez Armię Czerwoną

[madohora]

1950 – przeniesienie do Drohiczyna siedziby Diecezji pińskiej (zwanej „diecezją w Drohiczynie”)

[madohora]

Diecezja pińska (biał. Пінская дыяцэзія; łac. Dioecesis Pinskensis Latinorum) – jedna z czterech diecezji obrządku łacińskiego na Białorusi, wchodząca w skład metropolii mińsko-mohylewskiej. Diecezja obejmuje obecnie swoim zasięgiem obwód brzeski i obwód homelski.

[madohora]

1966 – miasto odwiedził podczas uroczystości milenijnych ks. prymas kardynał Stefan Wyszyński i ówczesny ksiądz arcybiskup Karol Wojtyła

[madohora]

1991 – miasto siedzibą diecezji drohiczyńskiej

[madohora]

1999, 10 czerwca – wizyta ekumeniczna papieża Jana Pawła II

[madohora]

[madohora]

Dawne grodzisko Góra Zamkowa Wzniesienie będące dawniej elementem militarnej siły włodarzy drohickiego grodu, gdzie do czasu „potopu szwedzkiego” wznosił się zamek obronny. Na dzisiaj punkt widokowy na malowniczą dolinę rzeki Bug.

[madohora]

Zespół klasztorny jezuitów

Katedra Trójcy Przenajświętszej z lat 1696–1709 w stylu barokowym. Pierwotny kościół ufundował król Władysław Jagiełło w 1392. W 1657 przekazano parafię zakonowi jezuitów, którzy wybudowali istniejący dziś kościół. Po kasacie jezuitów parafię przekazano zakonowi pijarów. Kościół zniszczono w czasie I wojny światowej w latach 1914–1918. Odbudowany w 1919. Zdewastowany w latach 1939–1940 (szczególnie wnętrze). Zachował się późnogotycki krucyfiks, barokowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego, chrzcielnica późnorenesansowa z pocz. XVII w., rokokowa monstrancja z 1786 r., obraz św. Trójcy z XVII w.,XVIII w. tabernakulum. We wnętrzu odrestaurowane XVIII w.freski, w renesansowych podziemiach świątyni spoczywają zasłużeni Kościołowi i Polsce.
Klasztor jezuitów z lat 1729–1744 w stylu barokowym na planie podkowy pod kierunkiem jezuity Jakuba Ruoffa (obecnie Kuria Biskupia).
Kolegium jezuitów (budowa: 1746–1751) według projektu Wincentego lub Wojciecha Rachetti i fundacji superiora klasztoru o. Stefana Kuczyńskiego (1704–1773). W XVIII wieku Collegium Nobilium. Spalone w czasie I wojny światowej. Obecnie Wyższe Seminarium Duchowne.

[madohora]

Zespół klasztorny franciszkanów

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP (budowa: 1682–1715) z ołtarzem głównym z 1762, według tradycji zbudowany w miejscu drewnianego kościoła z 1400 fundacji wojewody Mikołaja Nasuty. Pierwsza potwierdzona wzmianka w źródłach o kościele pojawiła się w 1470 r. Budowa obecnego barokowego kościoła rozpoczęła się w 1682 r. ze składek miejscowej szlachty. Zakrystia od północy z 1682 r. i skarbczyk od południa wybudowany w 1734 r. jako drohickie archiwum ksiąg ziemskich. We wnętrzu Kaplica Loretańska z 1695 r. z ołtarzem rokokowym z 1774 r. oraz stiukowy rokokowy ołtarz główny z 1762–1764. Ołtarze przy filarach tęczowych z lat 1770–1774. Lewy z obrazem Wizja św. Antoniego z 1775 r., prawy z obrazem św. Franciszka z 1774 r. Na filarze tęczowym od południa ołtarz klasycystyczny z 1780 r. W zamknięciu nawy północnej relikty murowanego ołtarza barokowego z XVIII w. Kościół poważnie zniszczony w czasie II wojny światowej, do kultu przywrócony w 1949.

[madohora]

dzwonnica z ok. 1770, w stylu późnobarokowym według proj. Kazimierza Kamieńskiego

[madohora]

klasztor franciszkanów (budowa 1737–1751) zbudowany z funduszy chorążego ziemi bielskiej Marcina Kuczyńskiego (1663–1751). Po kasacie po powstaniu listopadowym w 1832 mieściły się w nim koszary. W 1889 przebudowany na szkołę. Obecnie pozbawiony cech stylowych, mieści Muzeum Diecezjalne, Zgromadzenie Zakonne Sióstr MB Loretańskiej i Dom Księży Emerytów.
stróżówka z XVIII w.

[madohora]

oficyna z XVIII w., ob. dom, ul. Kraszewskiego 4

[madohora]

Zespół klasztorny Mniszek Benedyktynek

Kościół Mniszek Benedyktynek pw. Wszystkich Świętych z lat 1734–1738 w stylu późnobarokowym, projekt: Jakub Fontana, fundacja Wiktoryna Kuczyńskiego (1668–1737) i Marcina Kuczyńskiego. Pierwszy drewniany kościół ufundował w 1623 roku wojewoda Wojciech Niemira. Został zniszczony przez Szwedów w 1657 roku i odbudowany w 1659. Obecny kościół konsekrowano w 1744 roku. W 1854 roku władze rosyjskie zamknęły kościół. Odzyskano go w 1918 roku i od 1930 służył jako kościół szkolny. Podczas okupacji rosyjskiej w latach 1939–1941 służył jako szalet dla wojsk sowieckich. W latach okupacji niemieckiej 1941–1944 funkcjonował jako parafialny. W 1957 roku objęły go benedyktynki wypędzone z Nieświeża. Wewnątrz kościoła znajdują się dwie rzeźby barokowe: Św. Scholastyki i Św. Wojciecha, obraz Św. Benedykta z pocz. XVII w. i krucyfiks z 1 poł. XVIII w. z niezachowanego barokowego ołtarza głównego.
Klasztor Mniszek Benedyktynek – W drewnianym budynku poprzedzającym obecny w 1709 i 1714 roku funkcjonował szpital dla ofiar zarazy. Murowany klasztor w stylu barokowym wybudowano w latach 1734–1738. W 1856 roku zaborcze władze rosyjskie zamknęły klasztor i wywiozły zakonnice do Wilna. W następnych latach zakonnice wróciły do klasztoru i prowadziły polską szkołę, opiekując się też powstańcami w czasie Powstania styczniowego. Po upadku powstania władze carskie w 1864 roku ponownie zamknęły klasztor przeznaczając zabudowania na koszary, a zakonnice uwięziono w Bielsku Podlaskim. Po 1885 roku Rosjanie nakazali zburzenie klasztoru. Odbudowano go bez cech stylowych w latach 1958–1960 bez skrzydła wschodniego uzupełnionego w 1992. Obecnie bez cech stylowych.

[madohora]

Cerkiew św. Mikołaja z 1792, w stylu klasycystycznym fundacji Konstancji z Kuczyńskich i Jakuba Ciecierskiego. Wzniesiona pierwotnie jako cerkiew klasztorna unickiego zakonu bazylianów. Od 1839 prawosławna, czego efektem była przebudowa w 1848 i dodanie kopułek, usunięcie ołtarzy, ambony i organów. Obecnie świątynia parafialna. Znajduje się przy Placu Tadeusza Kościuszki.

[madohora]

kapliczka barokowa u zbiegu ul. Świętojańskiej i Mieszka I z figurą św. Jana Nepomucena z XVIII w.

[madohora]

dom z 1. poł. XIX wieku, pl. Tadeusza Kościuszki 23

[madohora]

Schrony bojowe z 1940–1941 (Linia Mołotowa)

[madohora]

Zabytki, które nie przetrwały do dzisiejszych czasów a o których warto wspomnieć to:

[madohora]

Zamek królewski na Górze zamkowej

[madohora]

Klasztor Bazylianów z 1798, znajdujący się koło cerkwi św. Mikołaja Cudotwórcy, skierowany piętrowym frontem do rynku i dłuższym parterowym od ul. Mazowieckiej.

[madohora]

Dworek Sądów Marszałkowskich z XVIII w. pomiędzy ul.Dmochowskiego i Biskupią. Drewniany, kryty czterospadowym dachem pokrytym gontem, z gankiem. Zburzony przez Rosjan prawdopodobnie w 1940.

[madohora]

Port rzeczny w zachodniej części Ruskiej Strony.

[madohora]

Bożnica żydowska z drewna znajdująca się przy ul. Piłsudskiego 9. Spłonęła 22 czerwca 1941.

[madohora]

Drewniana kaplica św. Barbary. Rozebrana przez Rosjan w 1940.

[madohora]

Muzeum Diecezjalne w Drohiczynie przy ul. Kraszewskiego 4 (w danym klasztorze franciszkanów). W zbiorach znajdują się dokumenty królów Władysława IV, Jana Kazimierza, Augusta II Mocnego, kielichy, relikwiarze, monstrancje Jabłonowskich, Sapiehów, Radziwiłłów, pasy słuckie, pacyfikały, tace, lichtarze, ornaty, pastorały: biskupa Zygmunta Łozińskiego i papieża Piusa XII, oraz krzesło papieża Jana Pawła II z wizyty ekumenicznej z 1999 roku, naczynia z cyny.

[madohora]

Muzeum Regionalne w Drohiczynie przy ul. Kopernika 9. W zbiorach znajdują się eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych, m.in. szklane paciorki, enkolpion z brązu, grzebienie z poroża jeleni i łosiów, gliniana kostka, bransolety z brązu, ołowiane plomby z XII, XIII, XIV w. W zbiorach są także narzędzia rolnicze i przedmioty codziennego użytku z XIX i pocz. XX w. oraz kolekcja rzeźb ludowych.Na ekspozycji wystawa dawnych motocykli.

[madohora]

Muzeum Kajakarstwa w Drohiczynie ul. Kopernika 9, jedyne tego typu w Polsce, gromadzi i eksponuje dawne kajaki, wiosła, osprzęt kajakowy, publikacje związane z historią kajakarstwa.

[madohora]

Pomnik ustawiony na rynku w dniu 3 maja 1919 roku na pamiątkę Konstytucji 3-go Maja

[madohora]

Grób Nieznanego Żołnierza

[madohora]

Obelisk z 1928 roku na Górze Zamkowej ustawiony z okazji 10 lecia odzyskania Niepodległości

[madohora]

Pomnik lotników polskich poległych we wrześniu 1939 roku i pochowanych na cmentarzu parafialnym

[madohora]

Tablica pamiątkowa z okazji 90 rocznicy walk stoczonych 19 sierpnia 1920 roku z bolszewikami przez 8 kompanię 1. Pułku Piechoty Legionów.

[madohora]

Pomnik Armii Krajowej

[madohora]

Obelisk upamiętniający 750 rocznicę Zjazdu Drohiczyńskiego

[madohora]

Cmentarz żydowski w Drohiczynie – zajmuje powierzchnię 0,45 ha, na której zachowało się około stu nagrobków, z których wiele jest rozbitych lub uszkodzonych.

[madohora]

Monaster Trójcy Świętej – prawosławny męski klasztor w Drohiczynie działające od pocz. XVI w. do 1823, w 1905 reaktywowany jako żeński, funkcjonował do 1915 jako filia monasteru Narodzenia Matki Bożej w Krasnymstoku.

[madohora]

Monaster powstał na początku XVI w. na Kramczewskiej Górze w Drohiczynie jako drugi męski ośrodek prawosławnego życia mniszego w mieście, po istniejącym od XIII w. monasterze Przemienienia Pańskiego. W 1636 mnisi zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru, jednak w połowie XVII w. przywilej królewski zagwarantował Kościołowi prawosławnemu prawo jego ponownego otwarcia. W II poł. kolejnego stulecia monaster Przemienienia Pańskiego został podporządkowany klasztorowi Trójcy Świętej jako placówka filialna. W 1808 we wspólnocie przebywało tylko dwóch mnichów. Kompleks budynków monasterskich tworzyły drewniane świątynie Trójcy Świętej i św. Barbary (refektarzowa), folwark, budynek z kuchnią i mieszkaniem służących, wozownia, studnia, budynek przytułku dla trzech lokatorów. Mnisi prowadzili także parafię[1]. W związku z ubóstwem monasteru i niewielką liczbą mnichów został on w 1823 zlikwidowany, podobnie jak drugi prawosławny klasztor w Drohiczynie.

[madohora]

Reaktywowany monaster został poświęcony 31 maja 1905 przez Nikandra, biskupa wileńskiego i litewskiego. Głównym celem pobytu sióstr w Drohiczynie miało być prowadzenie istniejącej od 1888 męskiej szkoły, przemianowanej w 1904 na dwuklasową placówkę edukacyjną dla dziewcząt. Na potrzeby zakonnic zaadaptowana została część budynków skonfiskowanych wcześniej przez władze carskie katolickim zakonom franciszkanów i benedyktynek. Przy monasterze istniała cerkiew św. Barbary.

[madohora]

Monaster i szkoła przestały istnieć w 1915, kiedy mniszki zamieszkałe w Drohiczynie udały się na bieżeństwo razem z innymi zakonnicami monasteru w Krasnymstoku.

[madohora]

[madohora]

Kościół Katedralny pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej i zabudowania pojezuickie

Pierwotny kościół został zbudowany dzięki szczodrości Władysława Jagiełły w 1392 roku. W 1657 roku parafię przekazano zakonowi jezuitów, którzy po 1696 roku rozpoczęli budowę nowego, orientowanego kościoła w stylu barokowym z funduszy gwardiana o. Aleksandra Żardeckiego. Konsekracji, 10 stycznia 1723 roku, dokonał biskup łucki Stefan Bogusław Rupniewski. W XVIII wieku w kościele odbywały się wojewódzkie i ziemskie sejmiki szlachty podlaskiej. Po kasacji zakonu jezuitów, w 1773 roku, parafię przekazano, w 1781 r., zakonowi pijarów. Kościół został zniszczony podczas I wojny światowej, w latach 1914–1918, i odbudowany w 1919 roku. Świątynia została ponownie poważnie zdewastowana wiosną 1940 roku, przez wojska rosyjskie. Zniszczono wtedy 14 barokowych ołtarzy, dębowe konfesjonały i ławki, barokową ambonę, epitafia miejscowej szlachty i liczne obrazy. Po odbudowie powojennych zniszczeń, kościół został podniesiony do rangi Katedry Diecezji Drohiczyńskiej, ustanowionej w 1991 roku. Bezcenne skarby znajdujące się w Drohiczyńskiej Katedrze uległy zniszczeniu podczas II wojny światowej. Do czasów obecnych we wnętrzu zachował się późnogotycki krucyfiks z przełomu XVI i XVII wieku, XVIII-wieczna barokowa rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, późnorenesansowa chrzcielnica w kształcie kielicha z początku XVII wieku, rokokowa monstrancja z 1786 roku, oraz obrazy z pierwszej połowy XVII wieku – Świętej Trójcy w ołtarzu głównym i Zwiastowania w nawie bocznej. W podziemiach katedry, gdzie dawniej chowano wojewodów i kasztelanów podlaskich, obecnie spoczywają: biskup piński, ks. Kazimierz Bukraba, ks. kan. Jan Wasilewski, wikariusz generalny diecezji pińskiej i ks. Władysław Jędruszuk, pierwszy biskup drohiczyński.

[madohora]

Barokowy kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

W barokowym zespole klasztoru franciszkanów najbardziej wyróżnia się bryła kościoła p. w. Wniebowzięcia N. M. P., wzniesionego na miejscu starego, drewnianego kościoła, z 1409 roku, który powstał w miejscu pierwszej świątyni pod wezwaniem Przeczystej Bogarodzicy. Według tradycji, koronował się w niej Daniel Romanowicz. W 1832 roku, po klęsce powstania listopadowego, Kościół pofranciszkański został zamieniony na cerkiew, pod wezwaniem św. Nikanora. W budynkach klasztornych urządzono więzienie, a po upadku powstania styczniowego - koszary dla wojska. W 1897 roku, po opuszczeniu budynków klasztornych przez wojsko umieszczono w nich szkołę kształcącą nauczycieli szkół wiejskich, która z kolei w 1904 roku została przekształcona w szkołę żeńską. Po odzyskaniu niepodległości w budynkach klasztornych umieszczono gimnazjum im. J. l. Kraszewskiego. Rozpoczęto też renowację kościoła. Jednak w czasie drugiej wojny światowej uległ on ponownej dewastacji. Sowieci urządzili w nim śmietnik, a wycofując się z miasteczka 23 czerwca 1941 roku podpalili świątynię. Po wojnie kościół przez wiele lat był remontowany i rekonstruowany.

[madohora]

Barokowy kościół Zakonu Benedyktynek pw. Wszystkich Świętych

Kościół benedyktynek p. w. Wszystkich Świętych jest późnobarokową budowlą wzniesioną według projektu Pawła Fontany z fundacji braci Kuczyńskich - Wiktoryna i Marcina. Pierwszą drewnianą świątynię, wraz z konwentem dla sióstr, w tym miejscu ufundował, w 1623 roku, Wojciech Niemira, wojewoda podlaski. Do Drohiczyna przybyła z Torunia, 1 listopada 1623 roku, wraz z trzynastoma mniszkami Zofia Kiszczanka, która została pierwszą ksienią zakonu. W 1854 roku, rząd carski nakazał zamknięcie kościoła benedyktynek. Była to kara za patriotyczną postawę za konnic, które udzielały pomocy Powstańcom Listopadowym. Po upadku Powstania Styczniowego w zakrystii kościoła urządzono małą cerkiew pod wezwaniem św. Agapita. W 1918 roku świątynię przywrócono katolikom.

[madohora]

Kościół jest późnobarokową, bez wieżową budowlą jednonawową. Zdobi ją piękna fasada z dwoma ustawionymi pod kątem skrzydłami bocznymi. Fasada zwieńczona jest rozbudowanym szczytem ze spływami wolutowymi. Wnętrze świątyni przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. Z pierwotnego wystroju zachowało się niewiele. Jest to krucyfiks z pierwszej połowy XVIII wieku, obraz św. Benedykta z pierwszej połowy XVII wieku oraz trzy rzeźby barokowe przedstawiające Chrystusa Bolesnego, św. Jana Chrzciciela i św. Marka Ewangelistę. We wnętrzu umieszczono tablicę pamiątkową poświęconą Władysławowi Syrokomli (Ludwikowi Kondratowiczowi 1823-1862).

[madohora]

Klasycystyczna cerkiew prawosławna pw. Św. Mikołaja Cudotwórcy

Wzniesiono ją w latach 1763-1792 jako świątynię klasztorną przy monasterze bazylianów. W 1826 roku została ona przekazana unitom. Po likwidacji kościoła unickiego w Cesarstwie Rosyjskim cerkiew ponownie oddano prawosławnym. W 1848 roku została ona przebudowana, z dostosowaniem do wymogów prawosławia. Usunięto wtedy ołtarze boczne, ambonę i organy. Jest to budowla klasycystyczna wzniesiona na planie prostokąta z zamkniętą częścią ołtarzową. Po bokach znajdują się pomieszczenia skarbca i zakrystii. W ścianach bocznych zachowały się dwie arkadowe wnęki z dekoracją stiukową, w których pierwotnie były iluzjonistyczne ołtarze boczne. W cerkwi znajduje się ikonostas z końca XVII wieku z neorenesansowymi malowidłami, pochodzącymi z cerkwi w Bielsku Podlaskim. Umieszczono w nim otoczoną kultem ikonę Zesłania Ducha Świętego z XVII wieku. Każdego roku, 19 stycznia, obchodzone jest uroczyście Święto Jordanu. Nad Bug udaje się procesja, a woda w rzece zostaje poświęcona przez trzykrotne zanurzenie w niej krzyża. Jeżeli rzeka jest skuta lodem, krzyż zanurzany jest w wykutym przeręblu.

[madohora]

Muzeum Diecezjalne im. Jana Pawła II

Muzeum ma swoją siedzibę w skrzydle pofranciszkańskiego klasztoru, z przełomu XVII i XVIII wieku. Zbiory mieszczą się w kilku salach. Jest wśród nich sala papieska, z fotelem, na którym w 1999 roku zasiadł w Drohiczynie Jan Paweł II. W innych salach można zobaczyć argentalia, czyli przedmioty ze srebra: kielichy, relikwiarze, monstrancje (a wśród nich wspaniałe zdobne monstrancje Jabłonowskich, Sapiehów, Radziwiłłów), pacyfikały, tace, lichtarze. Na specjalnych stojakach pysznią się bogato zdobione i haftowane ornaty, a w gablocie pastorały: kandydata na ołtarze, biskupa Zygmunta Łozińskiego i papieża Piusa XII. Można też obejrzeć zabytkowe rzeźby i obrazy, a także oryginalne dokumenty królewskie, podpisane przez Władysława IV, Jana Kazimierza i Augusta II. Są staropolskie naczynia z cyny, a ich kolekcja, licząca ponad 300 przedmiotów, jest prawdopodobnie największa na Podlasiu.

[madohora]

[madohora]

Muzeum Parku Historyczno – Kulturowego „Bug – pogranicze kultur i religii”

Nadbużański Park Historyczno-Kulturowy „Bug – pogranicze kultur i religii”, powstał w 2012 roku, dzięki zagospodarowaniu placu przyległego do budynków: Muzeum Regionalnego oraz “Starej Gminy”, w ramach projektu „Bug rajem dla turysty”. W budynkach, mieszczą się obecnie zbiory archeologiczne, zabytkowe eksponaty, wystawy malarskie, fotograficzne, wystawa zabytkowych motocykli oraz starych kajaków. Na zewnątrz, dzięki 18 tablicom historycznym, zapoznać się można z niezwykle bogatą historią Drohiczyna. W jednej z sal Muzeum Regionalnego można obejrzeć zbiory z dziedziny etnografii. Przechowywane tam eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych potwierdzają starą metrykę grodu, przez który przed wiekami przechodziło kilka szlaków handlowych. Do najciekawszych, należą zabytki wczesnośredniowieczne: szklane paciorki sprowadzane z Rusi Kijowskiej, grzebienie wykonane z poroży jeleni, gliniana kostka, oraz brązowe bransolety. Drohiczyn w wiekach średnich był znanym ośrodkiem garncarstwa, o czym świadczą zachowane fragmenty naczyń glinianych zdobionych rytymi, poziomymi żłobkami. Najcenniejszym zabytkiem znajdującym się w muzeum jest XII wieczny Atlas Świata, wydany w Amsterdamie

[madohora]

Muzeum kajakarstwa

Drohiczyńskie muzeum jest jedynym, tego typu, w Polsce. Istnieje od 2013 roku. W budynku dawnego muzeum regionalnego, podziwiać można ponad 100 eksponatów, w tym ponad 20 kajaków, z których najstarsze pochodzą z lat 50-tych – 60-tych XX wieku. W większości są to kajaki składane, które z łatwością można było przetransportować na spływ, odbywający się w najdalszych zakątkach Polski a nawet świata. Co ciekawe, na wystawie prezentowane są także kajaki z żaglami i silnikami

[madohora]

Uwagę przyciąga kajak Pelikan, z 1950 roku. Jest on kompletny, z wiosłami, sterem, wózkiem, żaglem i niemieckim silnikiem spalinowym. W drohiczyńskim muzeum kajakarstwa prezentowany jest także kajak, należący w przeszłości do, znanego w środowisku kajakowym, Jarosława Frąckiewicza.

[madohora]

Na ścianach widnieją fotografie starych eksponatów, spływów organizowanych w naszym regionie, materiały klubów kajakowych oraz publicystyka odnosząca się tematycznie do muzeum.

[madohora]

Wystawa starych motocykli

Na parterze murowanego budynku, położonego na terenie Parku Historyczno-Kulturowego, znajduje się wystawa starych motocykli. Obejmuje ona kilkadziesiąt eksponatów pochodzących z Polski i różnych krajów Europy. Najstarsze motocykle pochodzą z początku XX wieku. Prawdziwą perełką, przyciągającą uwagę turystów jest Sokół 1000, polski motocykl, rzadko spotykany na tego typu wystawach. Na uwagę zasługuje także kolekcja, przywiezionych z różnych zakątków świata, tablic rejestracyjnych. Wystawa ma charakter stały i ciągle poszerza się o nowe eksponaty.

[madohora]

[madohora]

Góra Zamkowa

Góra Zamkowa była przed wiekami elementem siły dawnych włodarzy tego grodu, którymi na przemian byli książęta ruscy, litewscy i mazowieccy. Stąd gród był przez wieki przedmiotem politycznych rozgrywek i dynastycznych sporów. Na wałach drohiczyńskiej twierdzy rozpoczynały się wzloty i upadki świetności książąt i władców. Dzisiaj Góra Zamkowa to punkt widokowy na niezwykle malowniczą dolinę rzeki Bug. Po drohickim zamku, który wznosił się na tym miejscu przed wiekami, nie pozostał żaden ślad. Prace archeologiczne prowadzone w 2012r. pozwoliły odkryć zarys jego kamiennych fundamentów. Na szczycie obelisk wzniesiony w X rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę.

[madohora]

Umocnienia linii Mołotowa

Schrony bojowe linii Mołotowa z lat 1940-41, należące do ówczesnego 62 Brzeskiego Rejonu Umocnionego. Fortyfikacje o konstrukcji żelbetowej wzniesione w bezpośredniej bliskości granicy pomiędzy III Rzeszą , a Związkiem Sowieckim, ustalonej mocą tzw. Paktu Ribentrop-Mołotow. Na terenie miasta i bezpośrednio przyległym zachowanych jest 12 bunkrów jedno i dwukondygnacyjnych, w niektórych przetrwały pancerze strzelnic. Większość z nich jest wysadzona, ale przy zachowaniu ostrożności nadaje się do zwiedzania. W Drohiczynie jedno z umocnień usytuowane jest obok Góry Zamkowej.

[madohora]

Kopiec Pamięci Podlasia

Kopiec Pamięci Podlasia powstał w miejscu, w którym 10 czerwca 1999 roku Jan Paweł II odprawił nabożeństwo ekumeniczne. Usypany na pamiątkę pobytu papieża Polaka w Drohiczynie. Został uroczyście odsłonięty i poświęcony 10 czerwca 2009r, w X rocznicę tego wydarzenia. Ten posiadający 10 metrów wysokości kopiec, powstał z kilkuset ton ziemi, przywiezionej przez wiernych z wszystkich parafii diecezji drohiczyńskiej. Wieńczy go pęknięty krzyż, będący symbolem podziałów w chrześcijaństwie, połączony jedynie ramionami Chrystusa ukrzyżowanego i rybacką siecią Św. Piotra.

[madohora]

Okolice:
Kościół pw. św. Rocha w Miłkowicach Maćkach

Jest to świątynia drewniana wybudowana na początku XIX wieku. Stoi w miejscu kaplicy cmentarnej, wokół której grzebano zmarłych z okolicznych wsi. Wiele nagrobków oraz krzyży zachowało się do dnia dzisiejszego, m.in. klasycystyczny nagrobek fundatora kościoła, Jana Smorczewskiego i jego małżonki. W kościele miłkowickim znajduje się zabytkowa ambona z XVII w. W latach 1939–1941, gdy wszystkie kościoły w Drohiczynie były zajęte przez wojska sowieckie, w Miłkowicach miała swą siedzibę parafia drohiczyńska. Na terenie cmentarza kościelnego, w 1949 r., wzniesiono murowaną kapliczkę, wewnątrz której znajduje się studnia ze źródlaną wodą posiadającą, według miejscowej legendy, właściwości uzdrawiające. Obok bramy kościelnej usytuowana jest drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej, zbudowana w 1864 r.

[madohora]

Diecezjalne Sanktuarium Maryjne w Ostrożanach

Obecny kościół sanktuaryjny jest trzecią z kolei świątynią w Ostrożanach. Pierwsza została wzniesiona w 1450 roku, z fundacji ówczesnych właścicieli – Bartłomieja i Dadźboga Ostrożańskich. Około 1700 roku wybudowano drugą świątynię, natomiast w latach 1765-1758 dziedzic Ostrożan, Ignacy Ciecierski, ufundował trzecią, istniejącą do dziś. W polu głównym ołtarza znajduje cudowny obraz Matki Bożej Ostrożańskiej. Jak głosi legenda, w miejscu gdzie wznosi się kościół, właścicielom Ostrożan objawiła się Matka Boża. Wyraziła ona życzenie, by w tym miejscu wybudowano świątynię. Przenajświętsza Panienka pozostawiła ślady swych stóp na dużym kamieniu, który podobno znajdował się przed głównym ołtarzem pierwszego kościoła. W latach sześćdziesiątych XVII wieku, w ołtarzu głównym umieszczono wizerunek Matki Bożej, który szybko zasłynął cudami

[madohora]

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Narojkach

Najstarsza wzmianka mówiąca o cerkwi w Narojkach pochodzi z 1629, jednak nie jest do końca wiadomo, czy świątynia powstała jako unicka czy prawosławna. Cerkiew w Narojkach stała się de facto świątynią unicką w połowie XVII w., podobnie jak większość innych prawosławnych obiektów sakralnych w regionie. Najstarsza cerkiew w Narojkach istniała do 1738, gdy na jej miejscu wzniesiono nową. Obydwie były świątyniami drewnianymi. W 1789 świątynię częściowo wyremontowano i powiększono. Od I poł. XVIII w. parafia w Narojkach była ośrodkiem kultu Galackiej Ikony Matki Bożej.

[madohora]

Nową, murowaną cerkiew wzniesiono w latach 1865 – 1866. Szczególnym obiektem kultu nadal była Galacka Ikona Matki Bożej, której parafianie przypisywali cudowne właściwości. Według miejscowej tradycji, Matka Boża, w tymże wizerunku, objawiła się mieszkańcom Narojek w cudowny sposób, ukazując się na drzewie. Co ciekawe cerkiew w Narojkach nie odniosła zniszczeń podczas II wojny światowej i ciągle służy wiernym.

[madohora]

Drohiczyn - miasto w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, na pograniczu Wysoczyzny Drohiczyńskiej i Podlaskiego Przełomu Bugu, na pr. brzegu rzeki.

[madohora]

W XI w. gród na granicy z Mazowszem; wzmiankowany 1142; ośr. dalekosiężnego handlu na szlaku z Rusi do Polski; od pocz. XII w. należał do książąt ruskich, na pocz. XIII w. do Konrada I Mazowieckiego, następnie do Księstwa Halicko-Wołyńskiego i od 1280 do Księstwa Litew., 1569 przyłączony do Korony; prawa miejskie 1498; 1566–1795 stol. woj. podlaskiego; od 1795 w zaborze pruskim; 1807 prawobrzeżna część Drohiczyna włączona do Rosji, lewobrzeżna — do Księstwa Warsz., od 1815 do Królestwa Pol.; od 1918 w Polsce; IX 1939–41 pod okupacją sowiecką, VI 1941–44 pod okupacją niem., 1941–42 getto (ok. 700 osób, większość zginęła w obozie zagłady w Treblince); teren działalności partyzantki AK i sowieckiej. Ośr. usługowy dla rolnictwa; drobne przetwórstwo drzewne i rolno-spoż.; stolica diecezji drohiczyńskiej Kościoła rzymskokatol.; Wyższe Seminarium Duchowne; późnobarok. zespół klasztorny Benedyktynek (1744), cerkiew (XVIII w.), barok. kolegium Jezuitów (później Pijarów, 1661–1710, kościół 1696–1709, obecnie katedra), barok. klasztor Franciszkanów (kościół XVIII w., budynek klasztorny przebudowany XIX–XX w.).

[madohora]

[madohora]

Drewniana cerkiew Świętego Mikołaja (nie istniejąca)

Około 1629 roku wybudowana została w Drohiczynie pierwsza drewniana Cerkiew Św. Mikołaja. Początkowo służyła prawosławnym mieszkańcom miasta, by po potopie szwedzkim zostać przekazaną greko-katolikom. W tej wierze cerkiew przetrwała do końca swych dni. Spłonęła w wielkim pożarze miasta w 1805 roku.

[madohora]

Gdy w 1792 roku, za sprawą Jakuba Ciecierskiego, wybudowana została druga Cerkiew Świętego Mikołaja. Przez 13 lat, w odległości od siebie nie większej niż 100 metrów, funkcjonowały dwie Cerkwie o tym samym tytule oraz obrządku.

[madohora]

Budowę pierwszej, drewnianej Cerkwi Świętego Mikołaja rozpoczęto w 1626 roku. 11 grudnia mieszczanin Iwan Prodiło ofiarował plac pod budowę nowej świątyni („ad eclesiam Ruthenicam Sancti Nicolai Episcopi sub arce piaque opera eiusdem ecclesiae perpetuis temporibus dat”). Rok później mieszczanie drohiccy otrzymali przywilej od Zygmunta III na utworzenie parafii św. Mikołaja. Wkrótce też nastąpiły darowizny i zapisy na jej rzecz. 10 marca 1628 roku Mikołaj Kiewluk nadał proboszczowi parafii Stefanowi Kuczyńskiemu ziemię na Zabużu zw. „Gromończyńską”. W roku następnym prezbiter cerkwi św. Mikołaja otrzymał zgodę na pobieranie ze wsi (Chutkowicze dziesięciny z każdej włóki po kopie żyta, a od włościan wsi Stadniki po 5 snopów żyta, owsa i jęczmienia. W dokumencie wymienia się, że danina ta przeznaczona została na budującą się w Drohiczynie nową świątynię. Niewątpliwie była to cerkiew św. Mikołaja, gdyż innej w tym czasie nie wznoszono.

[madohora]

Pierwsze nadania i darowizny na rzecz cerkwi znajdowały się poza granicami miasta. Parcele i ogrody miejskie proboszcz parafii nabywał drogą zakupu, zapisów rodzinnych lub zamian gruntów. 19 marca 1639 roku o. Stefan Kuczyński kupił u mieszczan drohickich włókę ziemi oraz otrzymał tytułem darowizny 6 morgów i 2 pręty gruntów zw. „Krupiczki”. Poprzez małżeństwo z mieszczanką Apolonią Skijan dostał 11 lutego 1642 roku od teściowej Anny Skijanowej posesję w centrum Drohiczyna, a 16 lutego 1643 roku piwiarnię z sadem owocowym.

[madohora]

Przy cerkwi istniało bractwo Św. Mikołaja. Jego początki związane były z walkami o charakter wyznaniowy nowej cerkwi. Liczne nadania ziemskie w grunty pozamiejskie nasuwają przypuszczenie, że jego założycielami była okoliczna szlachta drohicka. Jej to komisarze królewscy 14 marca 1636 roku pozostawili decyzję co do oblicza religijnego cerkwi. Był to przypadek odosobniony w działalności komisarzy królewskich. „Parafianie S. Mikuły z swiaszczennikiem swem odstąpiwszy uniey diversam, że chcą sectari confessionem świadczyło się, przeto my o fundatorach y o collatorach do tey cerkwie należących pilny uczyniwszy opyt dostaliśmy tego, że pewna do tey cerkwi collaty swiaszczennika jako fundatorowie należy szlachta, zaczem tantisper tę pomienioną cerkiew in suo esse zostawiwszy, nil derogando juri patronatus tych, którzy di- sunitami bydź się mienią, do zgody y decisy wszystkich collatorów pomienionych cerkiew S. Mikuły zawieszczamy (...)”. Wspomniani „collatorzy” nie tylko opowiedzieli się za przynależnością do Kościoła prawosławnego, ale wystąpili w obronie wszystkich cerkwi „greckich” na terenie miasta. Decyzje komisarzy królewskich w sprawie cerkwi św. Mikołaja i św. Trójcy zostały wpisane do ksiąg grodzkich mielnickich na wniosek szlachcica Łukasza Waleńskiego, a następnie 22 maja 1640 roku potwierdzone przez Władysława IV w Mereczu. Łukasz Waleński należał do inicjatorów powstania bractwa cerkiewnego i był jego czołowym działaczem.

[madohora]

Cerkiew Św. Mikołaja po wyjeździe komisarzy królewskich została zajęta przez starostę drohickiego Marcina Leśniowolskiego. Jej parafian unicki protopopa drohicki Jan Harasimowicz oskarżył 31 marca 1636 roku o zorganizowanie przy cerkwi bractwa na wzór wileńskiego, odebranie jemu cerkwi i pozostawanie w „wierze greckiej” . Ponadto zarzucano prawosławnym podburzanie ludności do powstania przeciwko wierze katolickiej. Efektem oskarżeń protopopy drohickiego był pozew do sądu grodzkiego obejmujący mieszczan, członków bractwa: Szymona Dubińskiego, Jakuba i Mateusza Odojewskiego, Mikołaja i Grzegorza Kościanczuka, Walentyna Zahomiennika, Iwana i Grzegorza Atysika, Andrzeja Taptuna, Damiana i Pawła Jakusika, Mikołaja Kiewłę, Rafała Olechnę, Damiana Wołosowicza, Prokopa Panasiuka, Damiana Wołoczka, Łukasza Zamybarse, Jana Kozaczyka. Duchowny unicki nie mógł oskarżyć członków bractwa pochodzenia szlacheckiego, obawiąjąc się ich wystąpień w obronie tolerancji wyznaniowej. Dzięki swej pozycji prawno-społecznej szlachta wchodząca w skład bractwa stała się opiekunem wszystkich jego członków i cerkwi św. Mikołaja. Do niej to apelowali o pomoc duchowni prawosławni innych cerkwi drohickich. 7 listopada 1641 roku przełożony monasteru Przemienienia Pańskiego Piotr Packowski upoważnił Stefana Turowskiego i Łukasza Waleńskiego do prowadzenia wszelkich spraw prawnych związanych z klasztorem.

[madohora]

W końcu lat 40. XVII wieku wystąpiły niekorzystne zjawiska dla działalności bractwa cerkiewnego. Część jego działaczy, zwłaszcza pochodzenia szlacheckiego, przeszła na katolicyzm lub unię. Był to efekt rozruchów na tle wyznaniowym powstałych w 1648 roku, a wywołanych sukcesami wojsk kozackich. Nader często w manifestacjach fetujących zwycięstwa Bohdana Chmielnickiego znajdowały się hasła o charakterze społecznym. Represje władz miejskich wobec uczestników zajść objęły głównie członków bractwa. Ze wspomnianego dokumentu królewskiego wynika, że nowo wybudowana cerkiew św. Mikołaja wymagała remontu. W latach 1648-1652 świątynia ta była kilkakrotnie okradana, co świadczy o wyraźnym osłabieniu pozycji bractwa w mieście. Do pierwszej kradzieży doszło w 1648 roku. Wiosną 1649 roku cerkiew św. Mikołaja została ponownie okradziona przez pastucha Krzysztofa Czapskiego. Sąd wójtowski w Drohiczynie 16 kwietnia skazał go za zabranie szat i przedmiotów liturgicznych na karę więzienia. Prokozackie sympatie członków bractwa wywołały nieprzychylne nastawienie do niego ludności unicko-katolickiej. W obawie przed konfliktami wyznaniowymi Jan Kazimierz 3 lipca 1652 roku polecił staroście mielnickiemu Wojciechowi Mleczce niedopuszczenie do prześladowań społeczności prawosławnej Drohiczyna

[madohora]

Zmiana charakteru wyznaniowego cerkwi brackiej nastąpiła po sprowadzeniu w 1654 roku do Drohiczyna jezuitów. Na sejmiku szlachty ziemi drohickiej odbywającym się w 1656 roku w kościele łacińskim doszło do walki prawosławnych i z katolikami, konsekwencją której były znaczne zniszczenia świątyni. Konflikt został wywołany sprzeciwem prawosławnej rodziny szlacheckiej Turnów wobec uchwały podnoszącej rezydencję jezuitów w Drohiczynie do rangi kolegium. W rewanżu za zniszczenia w kościele farnym szlachta katolicka wymogła na królu w 1658 roku przekazanie cerkwi św. Mikołaja unitom. Superior zakonu jezuickiego motywował konieczność podjęcia takiej decyzji tym, że świątynia bracka „choć ongiś prawosławna, przed 1657 rokiem należała do unitów a schizmatycy zajęli ją dopiero po najeździe Rakoczego”. Jan Kazimierz wysłał specjalną komisję, która „zbadawszy rzecz na miejscu przyznała unitom prawo do cerkwi św. Mikołaja”. Mimo formalnego przekazania cerkwi brackiej unitom, nadal nabożeństwa i życie parafialne odbywało się zgodnie z praktyką Kościoła prawosławnego. Dopiero w 1678 roku unicki władyka włodzimierski Benedykt Gliński dokonał zmiany liturgii na greko-katolicką i odprawił w tym obrządku pierwsze nabożeństwo w cerkwi św. Mikołaja. Część jego członków już w latach 50. XVII wieku przeszła do bractwa św. Spasa. Jeden ze starszyzny brackiej, Łukasz Waleński, przyjął stan zakonny w monasterze Przemienienia Pańskiego. Pozostający przy cerkwi św. Mikołaja parafianie prawosławni jeszcze przed 1681 rokiem czynili starania o przywrócenie dawnego charakteru wyznaniowego swej świątyni. Staranie te groziły odebraniem cerkwi unitom i nowym konfliktem w mieście, dlatego Jan III Sobieski 1 marca 1681 roku zakazał ludności prawosławnej Drohiczyna i innych miast Wielkiego Księstwa Litewskiego manifestowania swej wiary i domagania się zwrotu zabranych im obiektów.

[madohora]

Społeczność prawosławna przy cerkwi św. Mikołaja istniała jeszcze w 1757 roku. Wizytacja parafii z tego roku wymienia „80 dyzunitów” uczęszczających na nabożeństwa do tej świątyni. Prawosławni domagali się powrotu proboszcza parafii do Kościoła prawosławnego, motywując to posiadaniem dokumentów potwierdzających „grecki” charakter cerkwi. Dokumenty te były przechowywane w monasterach drohickich św. Trójcy i św. Spasa. Uniccy wizytatorzy bezskutecznie poszukiwali aktów fundacyjnych cerkwi przyznając, że „dokumenty takowej fundacji mają być w cerkwi Dyzunitów Drohickich”.

[madohora]

Wizytacja z 1726 roku wskazuje na przechowywanie w cerkwi brackiej typowych ksiąg liturgicznych charakterystycznych dla liturgii prawosławnej np. „służebnik dyzunit”. Służebnik należał do parafian skupionych w bractwie. Wizytacja określała zasady funkcjonowania bractwa i powinności jego członków. Zmiany w statusie bractwa w XVIII wieku zmieniły jego cele i zadania oraz całkowicie podporządkowały go władzy protopopów unickich. Ludność prawosławna należąca uprzednio do parafii św. Mikołaja uczęszczała do prawosławnych cerkwi klasztornych św. Trójcy i św. Spasa.

[madohora]

Gdy w 1792 roku, za sprawą Jakuba Ciecierskiego, wybudowana została druga Cerkiew Świętego Mikołaja. Przez 13 lat, w odległości od siebie nie większej niż 100 metrów, funkcjonowały dwie Cerkwie o tym samym tytule oraz obrządku. Starsza cerkiew spłonęła w wielkim pożarze miasta w 1805 roku.

[madohora]

Cerkiew drewniana, gontem kryta, z kopułą po środku. Podłoga i sufit ułożone z tarcicy. Dwoje pojedynczych drzwi oraz tyle samo dużych na zawiasach z zamkami. Okien w ołów oprawionych siedem. Nad kruchtą chór, przy boku zakrystia, a pośrodku świątyni malowana poręcz. W cerkwi był jeden konfesjonał. Znajdowała się ona po prawej stronie Góry Zamkowej patrząc z rynku.

[madohora]

Wnętrze cerkwi zdobiło pięć ołtarzy. Ołtarz główny z dwiema kolumnami i obrazem za szkłem Matki Boskiej Częstochowskiej. Ponad wielkim ołtarzem, dwunastu apostołów na płótnie oraz osobno obraz Zbawiciela Pana.

[madohora]

Po prawej stronie ołtarzyk ozdobiony obrazkami z głównym przedstawiającym Maryję Pannę. Natomiast po lewej stronie dwu kondygnacyjny ołtarz w którym obraz Św. Mikołaja, zasuwany obrazem Św. Trójcy. Wizytator nie opisuje dokładnie obrazu patrona cerkwi. Dlatego nie wiadomo czy był to obraz ofiarowany przez fundatorów, przedstawiający Św. Mikołaja Cudotwórcę z mieczem w prawej ręce, a w lewej trzymającego miniaturę świątyni drohickiej. W drugiej kondygnacji ołtarza umieszczony był obraz Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej.

[madohora]

Po bokach świątyni znajdował się dwa małe ołtarzyki. Jeden z obrazem Św. Kazimierza, drugi – Św. Mikołaja.

[madohora]

Plebania i wszystkie inne budynki postawione były na placu funduszowym. Dom mieszkalny drewniany, kryty słomą, długi na 36, a szeroki na 25 stóp (1 stopa = 29,78 cm). W środku biała izba z alkierzem, izba czeladna z komorą oraz przedsionek w którym była kuchenka z zielonym piecem kaflowym.

[madohora]

Jak napisał wizytator w 1804 roku „gumno i chlewy słowa dobrego nie warte”. Przy plebanii znajdował się nieduży sad. Plac na którym znajdowała się cerkiew, cmentarz i plebania z budynkami gospodarczymi zajmowała powierzchnię pół morga.
Cerkiew Św. Mikołaja była w nienajlepszym stanie. W 1797 roku wizytator wydał dekret w którym nakazał proboszczowi i bractwu, by zapobiegając dalszej rujnacji cerkwi: naprawili kopułę, ułożyli sufit i podłogę w zakrystii i kruchcie, naprawili pokrycie dzwonnicy, poprawili ogrodzenie cmentarza oraz odnowili ornaty.

[madohora]

Z kolejnego inwentarza z 1804 roku dowiadujemy się, że proboszcz nie wykonał zalecanych mu działań. Wizytator zastał cerkiew n nędznym stanie. Kopuła, która miała zostać naprawiona, była rozrzucona wokół świątyni. Część okien była wybita. Opisujący tak przedstawia cerkiew: „stara, nie zdatna do reperacyi, opadły budynki całkiem”.

[madohora]

Rok później Drohiczyn spustoszył wielki pożar w którym spłonęła między innymi Cerkiew Św. Mikołaja. Czy gdyby nie pożar, świątynia miała by szansę przetrwać jeszcze więcej lat? Zapewne nie, widząc jak była pod koniec swego istnienia zaniedbywana. Wpływ na taki stan miała nowa murowana cerkiew Św. Mikołaja, wybudowana w odległości nie całych 100 metrów od starej budowli. Być może nowa cerkiew była budowana z myślą o zastąpieniu starej, stąd ten sam patron. Nie ma jednak dokumentów potwierdzających tą hipotezę.

[madohora]

Ówczesnym proboszczem był protopop Mikołaj Hładyjewski. Po spłonięciu cerkwi przekazał parafię bazylianom, jak również sam wstąpił do zakonu. Fakt ten również ukazuje nową świątynie jako spadkobierczynię starej cerkwi Św. Mikołaja.
W połowie XIX wieku w miejscu gdzie znajdowała się cerkiew stał drewniany krzyż, pod którym był duży kamień z wyrytym krzyżem.

[madohora]

[madohora]

NIE ISTNIEJĄCA KAPLICA CMENTARNA

[madohora]

DROHICZYN WNĘTRZE NIE ISTNIEJĄCEJ KAPLICY CMENTARNEJ

[madohora]

Śledzianów – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Drohiczyn

[madohora]

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 250 osób, wśród których 245 było wyznania rzymskokatolickiego, 1 greckokatolickiego a 4 mojżeszowego. Jednocześnie 245 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 4 żydowską a jeden inną. Było tu 35 budynków mieszkalnych.

[madohora]

Folwark Śledzianów (leżący przy drodze na Arbasy), zamieszkiwało 78 osób, 68 było wyznania rzymskokatolickiego, 6 prawosławnego a 8 mojżeszowego. Tak samo rozłożyły się deklaracje narodowościowe. W folwarku było 7 budynków mieszkalnych

[madohora]

zespół kościoła parafialnego, nr rej.:A-46 z 14.10.1994:
kościół pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła, 1924-1927
drewniana dzwonnica, 1916
cmentarz kościelny
plebania, po 1920

[madohora]

Inna alternatywa to:
Podróż pociągiem z Katowic do Warszawy

POŁĄCZENIA PKP KATOWICE - WARSZAWA
A następnie autobusem do Drohiczyna:

ROZKŁAD JAZDY PKS WARSZAWA - DROHICZYN

[madohora]

U tej dziewki z Drohiczyna
Dzisiaj jest nietęga mina
BO z górki spadła
I w pokrzywy wpadła
Ale to nie była jej wina

[madohora]

Pewien dziad w Drohiczynie
Mówił, że pandemia minie
Zapewniał że potrwa chwilę
Potem już będzie milej
Lecz był po dużym winie

[madohora]

Pewna pani w Śledzianowie
Bacznie się przygląda krowie
Coś z nią było nie tak
Podobno miała gdzieś znak
A mnie przez to przechodzi mrowie

[madohora]

[madohora2]

[madohora]

Dobrzyńscy bracia, zwani po łacinie Ft aires milit.es Chrisii de Dobrzyń, byli zakonem rycerskim, założonym przez Konrada ks. Mazowieckiego za radą bi skupa Krystyna w celu obrony Mazowsza od pogan pruskich, ale założonym nie na ziemi pruskiej i w r. 1228, jak podają nie które encyklopedje polskie, tylko na zie mi mazowieckiej i przed rokiem pomienio- nym. Gdy podejrzliwy i gwałtowny Kon rad kazał zabić wojewodę płockiego Kry styna z Gozdowa, który najdzielniej bro nił Mazowsze przeciwko napadom pogan pruskich, wówczas na ziemie mazowieckie spadły najsroższe klęski z powodu usta wicznych najazdów dziczy pogańskiej od północy. Papież Honorjusz HI rozkazał arcybiskupom ogłosić wyprawę krzyżową przeciw Prusakom, ale gdy prowadzenie wojny (r. 1219 — 1222) z ludem ukrytym bo bagnach i puszczach okazało się bezo- wocnem, wówczas to postanowiono założe nie na ziemiach polskich w pobliżu grani- cy pogan, zakonu rycerskiego, którego za daniem byłaby ciągła obrona ziem pol skich i nawrócenie pogan pruskich. Za konnik oliwski Krystyn, mianowany jesz cze r. 1212 biskupem dla Prusaków, spro wadził 14-tu rycerzy, którym przepisano jako ubiór białe płaszcze zakonne z czer woną gwiazdą, wyszytą na piersiach i mie czem w czerwonej pochwie u boku. Kon rad wybudował im zamek Dobrzyń na gó rze warownej nad Wisłą i dał przywilejem na utrzymanie wieś Siedlce z przyległoś- ciami. Oni zaś obowiązali się nawzajem, że podzielą się z księciem ziemią, którą zdobędą na poganach. Nadano im ustawy rycerzy inflanckich czyli „mieczowych", a że każdy miał poczet giermków i pachoł ków, to też choć było ich tylko 14-tu, stali się wkrótce groźni dla pogan pruskich. Rozjątrzeni tem Prusacy skorzystali z nie obecności Konrada na Mazowszu i wypwili się przeciw Dobrzyńcom w ogromnej liczbie. Przybył Konrad z pomocą i sto czył z Prusakami pod Brodnicą (r. 1225) dwudniową ale niepomyślną dla siebie bi twę. Moc Mazowszan w tej walce zaciętej poległa, a z braci dobrzyńskich czterech tylko czy pięciu uszło z pogromu. Gdy bi twa ta przekonała Konrada, że siły Do- brzyńców są zbyt słabe, a lud mazowiecki' jako rolniczy nie może wiecznie czuwać pod bronią na granicy pogańskiej, powziął myśl sprowadzenia braci niemieckiego, t. j. krzyżackiego zakonu, do czego namawiał go także Henryk Brodaty, książę szląski, na którego dworze wpływ niemiecki prze ważał. Książę oddał w posiadanie i użyt kowanie zakonu krzyżowego ziemię Cheł mińską przywilejem wydanym mu w r. 1228, ale nie przewidując jeszcze potęgi i dostatecznej obrony w Krzyżakach, wkrót ce po zawarciu z nimi układu, wydał no wy przywilej dla Braci dobrzyńskich, w którym potwierdzał im własność Dobrzy nia i dodawał ziemię położoną pomiędzy rzeczkami Chełmicą i Kamienicą i część wsi Dembowa między Wisłą i Sadłowica- mi, uwolnił ich od płacenia ceł i oddał są downictwo nad ludźmi darowanego tery- torjum, wyjąwszy ludzi książęcych, co za trzymał przy sobie jako widomy znak swe go panowania. W tymże samym przywi leju Gunter, biskup płocki, ustępuje Do brzyńcom wieś kościoła biskupiego w Do brzyniu, wraz z wyspą na Wiśle i dziesię cinami. W przywileju tym, wydanym przez Konrada na zjeździe panów duchownych i świeckich, d. 4 lipca 1228 r. nad brze giem Wisły, naprzeciwko Płocka, kanoni cy kościoła włocławskiego ustępują także Dobrzyńcom praw swych do wsi Wiszyn. Na dwa dni przed napisaniem tego doku mentu, biskup płocki wydał Braciom przy wilej, którym przelewał na nich różne do brodziejstwa i prawa własne na ich nowej- ■ dziedzinie. Jakoż w tymże jeszcze roku udali się Dobrzyńcy z prośbą do RDOLA. 0 zatwierdzenie ich przywilejów, co z jed nej strony dowodzi, że, wobec układów Konrada z zakonem niemieckim, obawiali się o własne losy, a z drugiej, że na Mazo wszu usiłowano utrzymać zakon dobrzyń ski niezależnie od krzyżackiego. Skutkiem tych zabiegów Grzegorz IX wydał dwie bulle, obie pod datą 28 października 122S r. "W jednej potwierdzał założenie zakonu rycerskiego Dobrzyńców przez biskupa pruskiego Krystyna, w drugiej nadania Konrada, Guntera i kanoników włocław skich. Wobec jednak utwierdzonego świe żo zakonu niemieckiego w ziemi Chełmiń skiej, słabe stanowisko zajmowali Do- brzyńcy i nie mogli ostać się długo w tak blizkiem sąsiedztwie chciwych zdobyczy 1 znaczenia sąsiadów. Jakoż ostatni doku ment, dotyczący Braci dobrzyńskich, nosi datę 24 lutego 1233, a bulla z d. 19 kwiet nia 1235 r. potwierdza ich połączenie się z zakonem niemieckim. Pokazuje się jed nak z przywileju Konrada, wydanego d. 8 Marca 1237 roku, że nie wszyscy ryce rze dobrzyńscy uznawali przeprowadzone przez Krzyżaków połączenie się dwuch za konów. Oświadcza bowiem im książę, że oddaje mistrzowi i braciom zakonu nie gdyś dobrzyńskiego zamek Drohiczyn (z przyległościami od połączenia się rzek Nur u i Buga po tamtej stronie aż do gra nic Rusi), zastrzegając w tych ziemiach prawo mazowieckiego kościoła i szlachty. Nawzajem zakon zobowiązywał się księ ciu i jego następcom dochować wiernie powinności wasalów, bronić wraz z księ ciem ziemię Mazowiecką przeciw wszel kim najazdom, Prusaków zaś i innych po gan (Jadźwingów) własną odpędzać siłą. Był to właśnie kęs Podlasia, zaludniający się wówczas szlachtą i ludem mazowiec kim, leżący dziś pomiędzy miastami Dro hiczynem, Ciechanowcem i Boćkami. Wkrótce jednak dalsze losy Dobrzyńców giną ostatecznie z widowni dziejów, bo za kątek kraju na siedzibę i na głównym szlaku napadającego na Pol skę od północo-wschodu i żyjącego gra bieżą, ale sławnego męstwem plemienia, prusko-litewskiego Jadźwingów

Encyklopedia Staropolska z 1901 roku

[madohora]

1264 – gród odziedziczył Lew Daniłowicz (syn Daniela)

[madohora]

1392 – Jagiełło ufundował (pierwszy w Drohiczynie) drewniany kościół, zastąpiony w 1555 murowanym, spalony przez Szwedów w 1657, odbudowany w 1709 (późniejszy kościół parafialny pw. św. Trójcy)

[madohora]

KAPLICA CMENTARNA W DROHICZYNIE ROZEBRANA W 1915

[madohora]

1580 – miasto liczyło 320 domów i 2 tys. mieszkańców. W tym też roku doszło do tumultów przeciwko franciszkanom gdy mieszczanie protestanci spalili im klasztor i zniszczyli dzwon.

[madohora]

Mimo czołowej roli szlachty w działalności bractwa podstawowa jego część była pochodzenia mieszczańskiego. Mieszczanie w latach 40. XVII wieku stali się ofiarodawcami placów i ogrodów miejskich na rzecz bractwa i cerkwi. Np. 7 listopada 1641 roku bractwo otrzymało w darowiźnie od Andrzeja Ilikowicza i Tomasza Fiedorowicza Pindy plac i ogród przy ulicy Ruskiej w Drohiczynie. Rodzina Zerczyńskich przekazała cerkwi brackiej 16 lutego 1643 roku całą własną posesję. Zróżnicowany skład społeczny bractwa (szlachecko-mieszczański) zapewniał mu korzystną pozycję polityczno-ekonomiczną. Pozycja członków bractwa czyniła z niego jedną z głównych sił społeczno-politycznych XVII-wiecznego Drohiczyna. Bractwo reprezentowało więc interesy całej społeczności prawosławnej. Dzięki interwencji starszyzny brackiej 15 września 1636 roku Władysław IV polecił staroście drohickiemu Marcinowi Leśniowolskiemu, aby mieszczanom „religiey Greckiey disunitów (...) domy i cerkwie ich własne, mianowanym swiaszczennikom świętospaskiemu i Piotrowi Packowskiemu, świętotroickiemu Łukaszowi Sawickiemu i świętomikulskiemu - Stephanowi Kulczyńskiemu y innym mieszczanom zabrane przywrócił y oddać rozkazał (...).

[madohora]

Kościół pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Śledzianowie

Pierwsze historyczne pewne wzmianki o istnieniu parafii i kościoła w Śledzianowie pochodzą z drugiej połowy XV w. Obecna świątynia pochodzi z pierwszej połowy XX wieku. W 1924 roku przystąpiono do budowy murowanego kościoła, według projektu warszawskiego architekta Zygmunta Wóycickiego. Jest to neobarokowy, orientowany, jednonawowy Kościół z węższym prezbiterium. Atrakcją świątyni jest ołtarz główny z XVII wieku oraz barokowa ambona.

[madohora]

Miejscowość jest przepięknie położona, spokojna w sam raz na wakacje. Niestety trochę kiepsko z dojazdem. Najlepiej wybrać się tam samochodem.

[madohora]

Ja co prawda byłam w Drohiczynie wiele lat temu ale był jakiś problem z PKS - chyba nie jeździł w poniedziałki ale może po tylu latach to się już zmieniło.

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

Obniże – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Drohiczyn. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

[madohora2]

Narojki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Drohiczyn. Za II RP siedziba wiejskiej gminy Narojki. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1508. W dokumencie mówiącym o przejęciu dóbr po księciu Michale Glińskim przez Iwana Sapiehę wymienia się wieś Narojty. Wieś nosiła też inne nazwy: Narojczyce, Narowicze, Narejko.
prawosławna cerkiew parafialna pod wezwaniem Świętych Kosmy i Damiana, 1865-1866, nr rej.:A-29 z 25.03.2002
cmentarz cerkiewny, nr rej.:A-29 z 25.03.2002

[madohora2]

IKONY

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora]

[madohora]

Śmieje mi się mina
Na widok Drohiczyna

[madohora]

1018–1022 – południowy brzeg rzeki Bug w rejonie grodu opanowuje Bolesław Chrobry.

[madohora]

Dawne grodzisko Góra Zamkowa Wzniesienie będące dawniej elementem militarnej siły włodarzy drohickiego grodu, gdzie do czasu „potopu szwedzkiego” wznosił się zamek obronny. Na dzisiaj punkt widokowy na malowniczą dolinę rzeki Bug.

[madohora]

Drohiczyn – miasto w Polsce, położone w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Drohiczyn. Leży na Wysoczyźnie Drohiczyńskiej nad Bugiem.

[madohora]

Drohiczyn 1.) D.-podlaski, osada, przedtem mko nad Bugiem, w łaściw ie przedmieście miasta D., położonego z przeciwnej strony na prawym brzegu Bugu; pow. sokołowski, gm. Korczew, par. Knychówek. Liczy obecnie 26 dm., 243 mk. i 192 m. obszaru, posiada szkołę początkową. Był on niegdyś stolicą Jadźwingów i stanowił całość z drugiem miastem na prawym brzegu Bugu mieszczącem się; podług
kronik ruskich miał być założony w r. 1061. Naruszewicz utrzymuje, iż część Jadźwingów, szukając sobie u dolnego Bugu bezpiecznej siedziby, na pamiątkę dawnego D. inną tegoż imienia stolicę tutaj założyła. W XII w. należała do książąt mazowieckich, z których Konrad I w r. 1237, gdy część braci dobrzyńskich
wzbraniała się połączyć z krzyżakam i, nadał im zamek tutejszy ze znaczną przestrzenią ziemi między Bugiem i Nurem, aż ku granicom Rusi, z obowiązkiem bronienia Mazowsza od napadów nieprzyjacielskich, szczątki tego zakonu zaginęły najpodobniej około r. 1240, kiedy Tatarzy zniszczyli D. z całą okolicą.
Korzystając z powszechnej klęski zagarnął je Mendog,' książę litewski; odbudował miasto i odtąd należało do Litwy. Niesnaski między książętami litewskimi podały Janowi księciu mazowieckiemu sposobność opanowania w r. 1382 D. wraz z przyległą ziemią. W r. 1443 podstąpili Litwini w znacznej sile pod miasto,
które nie mogąc go obronić, książę Bolesław mazowiecki sprzedał Kazimierzowi, w. ks. l litewskiemu,
wraz z całą ziemią za 6,000 kóp szerokich groszy praskich. Nowy władca osobnym przywilejem 1444 r policzył D. do liczby piętnastu celniejszych miast Litw y, dozwolił wolnego handlu i udzielił różnych swobód, a następnie w. książę Aleksander w 1498 r. obdarzył obie strony miasta, po obu brzegach rzeki, prawem magdeburskiem, nadał jarmarki i t. p. Po zapadłej unii Litwy z Koroną, D. był ustanowiony starostwem,
i zostawał przez długi czas w ręku rodziny Miszko w. Dobry b y t miasta trwał do roku 1657, kiedy Szwedzi z Rakoczym, księciem siedmiogrodzkim, w gruzy i popiół zamienili D. w raz z zamkiem. D. teraźniejszy, Ruską
stroną zwany, na lewym brzegu Bugu, był dawniej od początku założenia swego przedmieściem miasta D. Lackiego, położonego na prawym brzegu tejże rzeki. Składa się on z trzech oddzielnych części, z tych R uska
strona pierwsza, najdawniejsza; przedmieście Bużyska, druga część dawniejsza; i Góry, trzecia część, od r. 1843 pow stała. Rozłączenie obu tych miast nastąpiło dopiero po r. 1815, to jest za ustaleniem królestw a. Część w cesarstwie, będąc właściwem miastem, została zawsze zamożniejszą i ludniejszą; kiedy przeciwnie
w królestwie, z położenia swego pomiędzy wodami, dołami i przerwam i na niskich gruntach, które corocznie rujnuje wylew wody Bugu, doszła do takiego upadku, iż na mocy postanowienia rad y adm nistracyjnej, D.,
Ruską stroną zwany, od 1 stycznia 1863 zamieniony został na osadę wiejską. Część ta w 1861 r. posiadała ogólnej ludności 315 głów, pomiędzy któremi katolików 182, prawosławnych 88, starozakonnych 45, żyjących z rolnictw a oraz z prostego wyrobku

Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego z 1895 roku

[madohora]

Raz pewien pan w Drohiczynie
Chciał zatańczyć na linie
I już z samego rana
Robił przygotowania
A co będzie gdy linę minie...

[madohora]

Nie wiem jak to teraz wygląda, ale kiedyś tam było tak spokojnie.