Śląskie Tańce Ludowe

[madohora]

[madohora]

ŚLĄSKIE TAŃCE LUDOWE - Radio Katowice - 22.11.2015

[madohora]

A może zamiast salsy, zumby, rumby ktoś zacznie uczyć Trojka?

[madohora]

[madohora]

Kiedyś wyjdzie z tego draka
Zapomnieli już "Trojaka"

[madohora]

Śląskie tańce powoli idą w zapomnienie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

Cóż mam mówić proszę mamy
Temat - trochę zapomniany

[madohora]

[madohora]

Kołomyjka, taniec i śpiew górali kar packich na Rusi, wziął nazwę od miasta Kołomyi. Składa się z dwuch części po 4 ta kty i jest mniej żwawym od kozaka. Muzy ce dosyć jednostajnej i minorowej, w tak cie na 2 / 4 towarzyszy bas, huczący wciąż jedno w tonice lub dominacie wedle wy gięć melodyi, jaki zwykle dudy, kobza lub lira dają. Śpiew jest krótki: 2, 4, 6, lub 8 wierszowy, na sposób krakowiaka, które go będąc naśladowaniem, przedstawia zwykle w pierwszym wierszu jakiś obraz z natury, a w dalszych bądź coś analogicz nego z życia ludzi, bądź jakąś sentencję, nie mającą z nim żadnego związku. Da wniej pod nazwą Katamaika taniec ten ulubionym był i w Niemczech.

Tańce Ludowe

[madohora]

Obertas, oberek — taniec ludowy pol ski, którego nazwa pochodzi od szybkiego obracania się, najbardziej ze wszyst kich tańców ludowych w kraju upowsze chniony. Miewa zwykle swą przód kującą (rej wiodącą) parę, za którą suną groma dnie i gęsto parjT następne. Przodkujący, ■obszedłszy izbę, puszcza się młynkiem na lewo , a za nim drużyna. Niekiedy przysta- wa on i śpiewa przed muzyką, częściej wszakże śpiewa wśród tańca. To znowu zwraca się nagle w prawą stronę, a cała gromada, tym zwrotem nieraz potężnie u- derżona, czas jakiś miesza się, przystaje, tłoczy lub wywraca, lecz potem szybko podąża za wodzem na prawo. Obrót ten dzieje się przeciwnie. W wirze tańca, od ywającego najczęściej drogi koliste, raz kobieta obraca się koło mężczyzny, to zno wu mężczyzna koło kobiety; raz on jest osią a drugi raz ona. Cechy te wskazują wszechstronną obertasa rozmaitość i wy bitnie różnią go od niemieckiego walca. Ale i w rytmie ważna zachodzi różnica, bo chociaż oba tańce idą na 3 (zwykle na 3 raz wiązane nuty w takcie, mimo pisania ich niekiedy na 3 ćwierciowe), to jednakże walc daje nacisk na pierwszej tylko nu cie zwanej mocną, robiąc d wie następne słabemi, obertas zaś akcentuje wszystkie trzy nuty taktu z równą siłą, lub akcent ten przenosi niekiedy na którąkolwiek (lub na dwie) taktu. Owszem, zostawia czasa mi pierwszą słabą, robiąc dwie drugie mo- cnemi. Własność pierwsza daje mu ponie kąd rytm zdrobniałego poloneza (trzy kró tkie równej siły nuty, gdy polonez ma trzy długie), odpowiadający w poezyi for mie stopy trójsylabowej Tribrachys. To też w Krakowskiem zowie on się zwykle drobnym, gdy krakowiak wielkim a polonez polskim. Obertas mniej żwawo tańczonym bywa w Wielkopolsce i Kuja wach (ob. Kujawiak), żywiej nieco na Mazowszu i Podlasiu, a najży wiej w Kra kowskiem i na Rusi. W wielu okolicach jest on jedynym tańcem ludu i rozmaicie się cieniuje i odmienia. Tu go zowią wyr- wasem (w Płockiem), ówdzie drygantem, zawijaczem, okrągłym i t. p. Śpiewka kró tka na jego nutę również najpopularniej szą jest w kraju formą poezyi, prześciga jącą krakowiaka nawet w wielu okolicach zit-mi Krakowskiej. Obrazy i myśli są w niej zwykle prozaiczniejsze niż w krako wiaku, za to przeważa dowcip i humor. Nie brak wszakże ustępów z gJębi serca wysnutych. Obertas wprowadził wiele ży wiołu ludowego do naszej wykształconej muzyki narodowej. Wszyscy niemal kom- pozytorowie posługiwali się nim z korzy ścią, a najznakomiciej Szopena

[madohora]

Pergameszka, z włosk. bergamasca , lu dowy taniec włoski, tańczony w Polsce za Zygmunta III pod nazwą pergameszki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]