TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

Pokarm
Owady wodne i lądowe, pajęczaki, ślimaki i małe kręgowce.

[madohora]

Żaba moczarowa (Rana arvalis) – gatunek płaza bezogonowego z grupy żab brunatnych, występujący w Polsce. Tryb życia i sposób odżywiania się jest podobny jak u żaby trawnej.

[madohora]

Obszar jej występowania obejmuje Europę Północną, Afrykę i Azję Północną (aż po Syberię). Na północy sięga aż po koło podbiegunowe, a nawet nieco je przekracza. W Polsce występuje dość pospolicie, ale wyłącznie na nizinach.

[madohora]

Wykazuje większe od pozostałych naszych żab przystosowanie do życia w środowisku lądowym, żyć może nawet w dość suchych biotopach. Jest bowiem bardziej wytrzymała na brak wody. Występuje na łąkach, w lasach świerkowych, liściastych, polanach śródleśnych, a nawet w suchych terenach o podłożu wapiennym. Można ją spotkać w dzień nie tylko podczas deszczu, jak większość płazów, ale także przy słonecznej pogodzie. Często przebywa na zupełnie odkrytych terenach. Występuje na terenach podmokłych oraz na suchych łąkach.

[madohora]

Dobrze wykształcony dymorfizm płciowy. Godujący samiec ma na palcach przednich kończyn duże czarne modzele godowe, wyraźnie widoczne rezonatory i obwisłe fałdy skórne. Bardzo charakterystyczną cechą jest pojawienie się szaty godowej. Godujący samiec ma grzbiet i boki ciała ubarwione na kolor jaskrawo niebieski. U samic brak szaty godowej. W stawach wcześniej pojawiają się samce. Żaby w czasie godów gromadzą się na płyciznach i wśród trzcin i sitowia. Samce podczas godowania wydają donośne głosy i są bardzo ruchliwe (ale tylko te, które nie są w stanie ampleksus). Są przy tym bardzo ostrożne i przy każdym podejrzanym głosie, lub ruchu kryją się i milkną.

[madohora]

Żaba jeziorkowa (Pelophylax lessonae syn. Rana lessonae) – gatunek płaza z rodziny żabowatych. Bardzo podobna do żaby wodnej, w zasadzie zewnętrznie różni się od niej tylko długością goleni, średnią ogólną wielkością i typem preferowanego środowiska. Oba gatunki należą do rodzaju Pelophylax z rodziny żabowatych (żab właściwych). Żaba jeziorkowa zamieszkuje niziny (występuje do wysokości 400 m n.p.m.) Europy Środkowej i południowej Skandynawii.

[madohora]

Dojrzałe samce do 6 cm, samice do 7 cm.

[madohora]

Jaja składane w postaci nieregularnych kłębów. Okres godowy przypada na maj lub początek czerwca.

[madohora]

Niewielkie jeziora, oczka wodne, stawy i młaki.

[madohora]

W okolicach i pewno nie tylko tam możemy spotkać się z lisem rudym. Bliskość działek zachęca do zakradania się po jedzonko.

[madohora]

Ciąża trwa 49-58 dni i po tym czasie rodzą się młode. Z reguły jest ich 4-6 w jednym miocie, są łyse, ślepe, głuche i przychodzą na świat we wcześniej wykopanej rodzinnej norze. Szczeniaki w momencie porodu mogą ważyć od 56 – 110 gramów i mierzyć ok. 15 cm. Matka od urodzenia, aż do osiągnięcia przez zwierzaki samodzielności opiekuje się młodymi. Na początku, cały czas przebywa w norze, a pokarm dostarczają jej samiec lub starsze dzieci z poprzednich miotów. Gdy szczeniaki są już starsze i powoli zabierają się do opuszczenia nory, ale jeszcze się przy niej kręcą, wówczas opiekę nad nimi sprawuje całe stado. Młode opuszczają rodzinne gniazdo w wieku około 3, 4 miesięcy. Dojrzałość płciową uzyskują mając mniej więcej 7 miesięcy, u samic ten okres może się wydłużyć do 10 miesięcy. Po opuszczeniu gniazda przez jakiś czas przebywają jeszcze z rodziną, natomiast później im są starsze, decydują odejść i poszukać własnego rewiru. Nora służy tym zwierzętom także poza sezonem rozrodczym. Stanowi schronienie przed niebezpieczeństwem, miejsce odpoczynku, snu oraz magazyn jedzenia na wypadek, gdyby nie udał się nic upolować. Lisy przyjmują kilka strategii łowieckich, ale chyba najbardziej znaną z nich, a także najbardziej spektakularną są polowania na gryzonie oraz duże owady. Drapieżnik najpierw tropi ofiarę za pomocą słuchu oraz węchu. Jeśli już się do niej zbliży, obserwuje uważnie ruchy, a następnie przy nadarzającej się okazji wyskakuje w górę, nawet na dwa metry, by w mgnieniu oka chwycić zdobycz. To duży wydatek energetyczny, ale opłacalny. Dzienna dawka pokarmowa tego ssaka to koło 0,5 kilograma pożywienia w skład, której wchodzi około 300 gatunków zwierząt oraz roślin.

[madohora]

Jednak po latach, gdy ta transformacja środowiska ustała, człowiek dostosował „zdobyty” teren dla swoich potrzeb, zwierzęta z powrotem zaczęły wracać tam, gdzie wcześniej mieszkały. Powrót ten nie był jednak czymś przyjemnym, nie był powrotem do korzeni i miejsc z przeszłości w dosłownym tych słów znaczeniu. Zieleń została zastąpiona betonem, a jeśli już się pojawiła to na niewielkim skrawku, często zupełnie inna, niż ta wcześniejsza. Niby miejsce to samo, ale zastane warunki zupełnie inne, zatem zwierz musiał się dostosować do tego co spotkał. Wysokie budynki z piwnicami, gdzie jest mnóstwo kryjówek. Na skrajach miast wysypiska śmieci, gdzie pełno smakowitych, wbrew pozorom, kąsków. W centrach kosze na śmieci, do których wystarczy się tylko dobrać. Ale by to ogarnąć potrzeba było czasu. Zwierzęta musiały się nauczyć co do czego służy i jak mogą to wykorzystać na swoje potrzeby. I trzeba przyznać bez kozery, że zrobiły to świetnie.

[madohora]

Z punktu widzenia natury, wścieklizna miała być swego rodzaju filtrem, który pozwoli przerzedzić populację lisa rudego i nieco ją ograniczyć. Człowiek w obawie o swoje zdrowie, zaczął lisy uodparniać na wirusa. Postępowanie słuszne, bo to naprawdę groźna choroba. Pozostaje jednak pytanie, czy ryzyko zarażenia się od lisów rudych było rzeczywiście tak duże? Na pewno zastosowanie immunizacji tych zwierząt spowodowało wzrost populacji, przez co zwierzaki zaczęły kolonizować coraz to nowe obszary.

[madohora]

Produkcja skór na futra była głównym czynnikiem, który zadecydował o tym, że lisy rude trafiły do stworzonych przez ludzi wolier. Dziki lis rudy (Vulpes vulpes) dał początek innym formom barwnym. Ludzie chcieli mieć futro z lisa, ale niekoniecznie rude, to też hodowcy, zaczęli tworzyć, grzebać w genetyce i dzięki temu powstały lisy czarne, srebrzyste, płomieniste, białe, białoszyjne. Krzyżowano lisa rudego z lisem polarnym. Pierwsza lisia ferma powstała w roku 1894 w Kanadzie.

[madohora]

Lis rudy - długość ciała 50-90 cm, ogona 30-50 cm, wys. 35-45 cm, masa 3-10 kg. Grzbiet przeważnie rdzawoczerwony, spód biały, podobnie jak podbródek i gardło. Wiele odmian barwnych. Puszysty ogon z białym końcem (cecha gatunkowa).

[madohora]

Lis rudy dzięki ogromnym zdolnościom przystosowawczym rozprzestrzenia się wraz z rozwojem zachodniej cywilizacji. Zimą rzadko kryją się w norach, najczęściej zwijają się w kłębek i pozwalają przykryć się przez śnieg. Dorosłe drapieżniki żyją samotnie, ale nie oznacza to, że zupełnie się izolują. Dzięki sygnałom węchowym zwierzęta utrzymują kontakt z innymi osobnikami i znają dokładnie obszary przez nie zajmowane.

[madohora]

Lis (Vulpes) – rodzaj ssaka drapieżnych z rodziny psowatych (Canidae).

[madohora]

Długość ciała 33,3–90 cm, długość ogona 12,5–44 cm; masa ciała samic 0,8–7 kg, samców 0,8–14 kg

[madohora]

Największy z lisów z rodzaju Vulpes. Zwierzę dobrze znane, o wydłużonym ciele, wąskim pysku, spiczastych uszach i charakterystycznym długim i bardzo puszystym ogonie. Kończyny krótkie, lecz wytrzymałe, u niektórych podgatunków bardzo cienkie. Barwa futra zależna od zamieszkiwanego rejonu i podgatunku, np. u podgatunku skandynawskiego intensywnie rude, a u kaukaskiego srebrzystoszare.

[madohora]

Lis to zwierzę leśne o bardzo dużym zróżnicowaniu preferencji środowiskowych; żyje w tundrze, lasach liściastych i iglastych oraz na pustyniach i w górach. Spotykany również na polach i w miastach

[madohora]

Lis należy do gatunków znakomicie znoszących presję ze strony człowieka. Nawet populacje prześladowane ze względu na futro lub dziesiątkowane przenoszoną wściekliznę, szybko się odradzają. Nie jest zagrożony wyginięciem.

[madohora]

długość ciała z głową, bez ogona
50-90 cm
długość ogona
33-36 cm
masa ciała
2,2-11 kg

[madohora]

Lis zajmuje ważne miejsce w kulturze europejskiej i kulturze rodowitych mieszkańców Ameryki Północnej; w obu tych regionach jest tradycyjnie symbolem przebiegłości.

[madohora]

[madohora]

Walerian Kurowski – myśliwy, poseł na Sejm Wielki pisał o kunach w XIX wieku tak: „Mamy w Polsce dwa gatunki kun, to jest drzewne i kamienne”. Kamienne, czyli kamionki, tzn. dzisiejsze kuny domowe, natomiast drzewne zapewne autorowi chodziło o kunę leśną, inaczej nazywaną tumakiem. Ta mieszkanka lasów, podobnie jak jej miejska kuzynka należy do zwierząt o nocnym trybie czuwania i lubi płatać różne figle.