WIEŻE CIŚNIEŃ

[madohora]

W 1758 roku naukowo wyszkolony jezuita Christian Mayer został wysłany do Francji, aby skontrolować wszystkie tamtejsze rury wodociągowe. Po powrocie ksiądz Mayer dużo pisał o hydraulice , ale nie zbudowano wodociągu.

[madohora]

Amerykański fizyk Benjamin Thompson z Massachusetts skłonił majora Palatynatu i administratora Johanna Andreasa von Traitteura do zajęcia się kwestią zaopatrzenia w wodę. Dzięki interwencji Traitteura osiągnięto punkt zwrotny w niekończącej się dyskusji. Zbadał cieki wodne powyżej Rohrbach i żyły wodne za Neckarem. 20 czerwca 1790 r. Traitteur ostatecznie złożył memorandum. Stwierdził w nim, że w ciągu dwóch lat wystarczająca ilość wody do picia i do użytku domowego zostanie przepompowana z gór w pobliżu Rohrbach do Mannheim w wystarczających ilościach do dwunastu fontann, różnych publicznych Rohrbrunnen, zamku w Mannheimi zaopatrywać wiele budynków prywatnych. (łącznie zaplanowano 54 krany/studnie). Ponadto w. Zdrajca zobowiązał się zbudować wodociąg - z góry - na własny koszt. Ponieważ Traitteur zażądał przywilejów , komisja zajęła się tymi postanowieniami i narzuciła warunki (teraz musiało to być 130 studni), które zmusiły Traitteura do zmiany planów. W drugim kontrakcie, podpisanym 1 marca 1791 roku, inżynier zobowiązał się do ukończenia akweduktu do końca 1792 roku, gdyż wtedy miał być obchodzony złoty jubileusz Karola Teodora .

[madohora]

Komisja ekspertów zbadała raport Smrekera i doszła do następującego werdyktu:

[madohora]

„Zewnętrzna część budynku powinna być prosta architektonicznie, ale dostojna i odpowiednia do jego przeznaczenia. W tym względzie należy zauważyć, że planowana budowa znajduje się w jednej z najlepszych lokalizacji w mieście i otoczona jest nowoczesnymi domami, z których część jest bogata w architekturę.”

[madohora]

Architekt Halmhuber został wezwany do Berlina jeszcze przed uroczystością wmurowania kamienia węgielnego, gdzie był zaangażowany w budowę gmachu Reichstagu . Kierownictwo budowy powierzono więc inżynierowi Oskarowi Smrekerowi , który często musiał pośredniczyć między Halmhuberem a miastem. Ponieważ Halmhuber określił tylko kształt i fasadę wieży, ale nie konstrukcję zbiornika na wodę ani wiele innych rzeczy technicznych, Smreker nadal wniósł duży wkład w projekt wnętrza wieży swoim planem technicznym. Smreker zbudował kontener z podwieszoną podłogą, który był mniej więcej na poziomie podłóg segmentowych i sięgał mniej więcej do głównego gzymsu.

[madohora]

Od 1887 r. mieszkańcy miasta Mannheim mogli dobrowolnie meldować się w celu podłączenia do wodociągu. Do czasu ukończenia budowy wieży ciśnień istniały 2263 połączenia z około 75 000 mieszkańców miasta. Nawet do 1900 roku zainstalowano tylko 5170 połączeń, chociaż do tego czasu liczba ludności wzrosła do ponad 120 000. Uczestnictwo wiązało się z kosztami.

[madohora]

Wieża została odrestaurowana w latach 1986/87 i od 1987 roku znajduje się na liście zabytków . Od tego czasu miały miejsce różne drobne remonty.

[madohora]

Poeta dialektu Mannheim, Ludwig Levy , opublikował swoje humorystyczne wiersze w dialekcie Palatynatu w 1898 r ., Wyjaśniając słowo cierń:

[madohora]

Mówiono też, że światowej sławy artysta owijający Christo chciał owinąć, przykryć i związać „ten bezsensowny manekin bez funkcji”. Dziś chce najpierw dokonać pomiarów. Przypadkowo odkrył wieżę ciśnień podczas wycieczki do Heidelbergu, gdzie osłaniał America House . O godzinie 14.00 pod wieżę ciśnień przybyło sporo osób. Starszy mężczyzna chciał „wydać temu Christo swoją opinię”, a właściciel galerii chciał sfotografować akcję

[madohora]

Zespół wokół wieży ciśnień został zaprojektowany jako półkolisty park w latach 1899-1903 według planów berlińskiego architekta Brunona Schmitza . Wokół placu prowadzi okrężna uliczka z czterema domami podcieniowymi. Sam park znajduje się około 2,50 metra niżej niż ulica i ma cztery wejścia po zewnętrznych schodach : przy wieży ciśnień, przy wyjściu na Augustaanlage , w kierunku ogrodu różanego iw kierunku galerii sztuki. Pomiędzy schodami a wieżą ciśnień znajduje się kaskada , z której woda spływa do dużego basenu. Od wody do parku biegnie półkolista pergola .

[madohora]

Po studiach teologicznych w Moguncji wstąpił do zakonu jezuitów . Następnie ukończył dalsze studia i początkowo pracował jako nauczyciel matematyki i języków starożytnych w Aschaffenburgu . W 1751 został po raz pierwszy mianowany profesorem filozofii na Uniwersytecie w Heidelbergu , aw 1752 przeniósł się na pierwszą katedrę fizyki doświadczalnej na tym samym uniwersytecie

[madohora]

Obserwatorium publiczne w Schriesheim nosi jego imię, niektóre eksponaty z jego obserwatoriów są wystawione w Technoseum w Mannheim. Jego imieniem nazwano księżycowy krater C. Mayer .

[madohora]

W 1719 ożenił się z Charlottą Franziską Becker, służącą elektorskiej księżniczki Elżbiety Augusty . Ślubu udzielił w heidelberskiej kaplicy dworskiej jezuita o. Nikolaus Staudacher . Elektor Karl Philipp wystąpił jako drużba i wręczył jako prezent ślubny pistolet paradny z wygrawerowaną osobistą dedykacją. Związek dał siedmioro dzieci

[madohora]

Franz Albert von Oberndorff był synem komisarza krajobrazowego i skarbnika Palatynatu-Neuburga Philippa Antona Leopolda Freiherra von Oberndorff (1675-1770) i ​​jego żony Marii Anny Susanny Auguste Josefa Freiin von Stingelheim (1700-46). Rodzina wyznawała wiarę katolicką.

[madohora]

W 1777 r. Oberndorff nabył dwór w Neckarhausen i przekształcił go w swój pałac mieszkalny

[madohora]

Franz Albert von Oberndorff zmarł w Mannheim 29 maja 1799 r., pozostał kawalerem.

[madohora]

Thompson urodził się jako syn małego rolnika w wiosce Woburn , około 15 km na północny zachód od Bostonu (obecnie w amerykańskim stanie Massachusetts ). Jego ojciec zmarł, gdy Thompson był jeszcze dzieckiem. Uczęszczał do miejscowej wiejskiej szkoły, aw wieku 13 lat został uczniem kupca w pobliskim Salem . Od najmłodszych lat wykazywał wielki talent i żywe zainteresowanie matematyką i naukami przyrodniczymi . Podczas pobytu rekonwalescenta w Woburn w 1769 roku przeprowadził pierwsze eksperymenty mające na celu badanie ciepła.

[madohora]

W 1779 Thompson został członkiem Towarzystwa Królewskiego, aw 1780 sekretarzem stanu ds. kolonii amerykańskich. W 1781 wrócił do Ameryki i założył w Nowym Jorku jednostkę kawalerii „King's American Dragons”, której dowódcą został mianowany podpułkownikiem wiosną 1782 i dowodził Fortem Huntington na Long Island .

[madohora]

W 1789 r. za namową Rumforda założono w Monachium gimnazjum dla chłopców. Mieścił się na trzech kondygnacjach w budynku kolegium zakonu jezuitów, które zlikwidowano w 1773 roku. Rumford zadbał o to, by młodzi ludzie z klas niższych („którzy zdradzają talent i geniusz”) mieli szansę na akceptację. Zgodnie ze swoją nazwą była to akademia wojskowa, ale wykładano w niej szereg przedmiotów wykraczających poza wojsko.

[madohora]

W wyniku swoich osiągnięć Thompson awansował w szeregach generała dywizji, generała porucznika i naczelnego wodza armii w 1788 roku, by zostać sekretarzem wojny i szefem policji. W 1785 został już honorowym członkiem Kurbayerische Akademie der Wissenschaften , aw 1789 został wybrany do American Academy of Arts and Sciences .

[madohora]

Naukowo-historyczne znaczenie Thompsona dla rozwoju teorii ciepła opiera się głównie na jego słynnych eksperymentach z wierceniem armatnim z 1798 roku. W królewskiej odlewni armat , dusze odlanych z brązu dział wiercono stalowymi wiertłami. Związane z tym znaczne wytwarzanie ciepła wzbudziło naukową ciekawość Thompsona i wzbudziło w nim wątpliwości co do ogólnie przyjętej wówczas materialnej teorii ciepła . Teoria ta, sformułowana przez Lavoisiera w 1787 r., postulowała istnienie „elementu ciepła” zwanego „ caloricum” .', niewidzialna, nieważka, płynna substancja związana w ciałach.

[madohora]

Rumford odrzucił ofertę prezydenta USA Johna Adamsa dotyczącą założenia i kierowania akademią wojskową w Stanach Zjednoczonych (później Academy of West Point ), połączoną z nominacją na Generalnego Inspektora Artylerii. W 1801 został wybrany członkiem Towarzystwa Królewskiego w Edynburgu , aw 1802 członkiem zagranicznym Akademii Nauk w Getyndze . [6] W tym samym roku wyjechał do Paryża, gdzie osiadł na stałe w 1804, został członkiem Institut de France ( Académie des sciences ) i w 1805 ożenił się z Marie Lavoisier , zamożną wdową po chemiku, który został zgilotynowany w 1794Antoine Laurent de Lavoisier i sama chemik. Małżeństwo nie było zbyt szczęśliwe; para rozstała się już w 1807 r., aw 1810 r. małżeństwo zostało rozwiedzione. Rumford osiadł w Auteuil pod Paryżem, gdzie nadal poświęcał się badaniom i wynalazkom ( m.in. Zapisał 50 000 dolarów na Uniwersytecie Harvarda , który w 1816 r. powołał katedrę fizyki stosowanej i matematyki Rumforda

[madohora]

Johann Andreas Traitteur , od 1790 Noble von Traitteur , (* 30 lipca 1752 w Philippsburgu ; † 20 stycznia 1825 w Bruchsal ) był inżynierem , elektorskim radnym administracji Palatynu i dyrektorem budowlanym w Heidelbergu i cesarsko-królewskim podpułkownik i właściciele solanek w Bruchsal i Mosbach (1824).

[madohora]

Brat Johanna Andreasa, Karl Theodor von Traitteur (1756–1830), był od 1788 r. nadwornym bibliotekarzem w Mannheim. Wraz z braćmi Jacobem Georgiem , Conradem Josephem i Karlem Theodorem Traitteurem został podniesiony do godności cesarskiej przez elektora Palatynatu-Bawarii Karola Teodora w Monachium 14 września 1790 roku , z dodaniem imienia Edler von Traitteur .

[madohora]

18 października 1784 roku w Burrweiler niedaleko Landau w Palatynacie miał miejsce jednoczący ludzi eksperyment :
„Pod kierownictwem radnego Palatynatu i komisarza budowlanego, pana Traitteura, dzisiejszego popołudnia o wpół do czwartej (15:30) kula powietrzna zwana Montgolfier [...] została uwolniona i skierowała się na południe, daleko za miasto Siebeldingen [.. .] na wysokości, według oceny optycznej i geometrycznej ponad 3000 stóp (ok. 915 m) i według najdokładniejszych obserwacji zajęło mu 85 minut, zanim osiadł w Elmstein . Napis brzmiał: Vivant Anna, Philippus, Damianus, Ervinus, Sophia, Carolina, comites a Petra, in terris Longaevi, in stellis perpetui i Vivent le Roi, la Reine et Monseigneur le Dauphin, du sang royal Bourbon-Austrichien.Tysiące widzów, Niemców i Francuzów, wykazało najżywsze rozbawienie i zasłużenie pochwaliło pana Ratha, że ​​naprawdę był jednym z największych ekspertów w dziedzinie aerostatyki w Europie , a także bezdyskusyjnie w dziedzinie hydrostatyki , ponieważ miał najbardziej przekonujące i niezapomniane na wieki i wdzięczne próby i wykonane dzieła”.