OPOLE

[madohora]

W 1202 r. okazało się, że opustoszały trony dwóch sąsiednich dzielnic. Do Krakowa Mieszko miał prawo jako senior. Chętnych było więcej: Władysław Laskonogi z Wielkopolski, syn Mieszka III i Leszek Biały z Sandomierza, syn Kazimierza II Sprawiedliwego. Do Opola pretensje miał tylko Henryk Brodaty. Przypuszczenie: o dziedziczeniu tego grodu mógł Mieszko wcześniej się umówić z Jarosławem. Pomógł mu przecież go zdobyć. Może i doszło do walk. Obaj książęta porozumieli się. Na to mamy dokument.

[madohora]

1000 grzywien to suma nie mała. Połowa była przecież rocznym trybutem płaconym przez całą Polskę cesarzowi. Mogła to być rekompensata za prawa Mieszka do Opola. W średniowieczu był to drogi towar. Przypomnijmy choćby kłopoty króla Kazimierza Wielkiego z prawami Jana Luksemburga do tronu Polski. Dodatkowo Henryk Brodaty mógł zgodzić się poprzeć starania Plątonogiego o senioralny Kraków. Czy uczyniłby to gdyby stracił na rzecz stryja całkiem spory kawałek swego dziedzictwa?

[madohora]

Można przyjąć za całkiem wiarygodne, że w 1202 r. Mieszko nie zdobył ani Opola, ani Krakowa. Na pewno zyskał całkiem sporą gotówkę i sojusznika w walce o tron w Krakowie.

[madohora]

Miasto leży na Wysoczyźnie Wieruszowskiej, około 15 km na północ od Kluczborka. Lokalny ośrodek handlowo-usługowy. Drobny przemysł: materiałów budowlanych, drzewny i odzieżowy. Miejsce dorocznych mistrzostw Polski oldboyów w piłce nożnej, plenerów malarskich i turniejów rycerskich.

[madohora]

Pierwsza wzmianka o miejscowości w formie Byscina pochodzi z 1228 roku. Nazwa była później notowana także w formach Bychina (1268), Bitsina (1283), de Pitschin (1283), Bytschin (1294), circa Biczinam (ok. 1300), Byzina (1312), Bitschin (1331), Bitschin (1449), Pitschen (1460), circa Bitczinam (1488), Pitschen (1587), Biczinensi (1599), Pitschen (1783), Pitschen, Byczyna (1845), Byczyna, niem. Pitschen (1880), Byczyna, Pitschen (1939), Pitschen – Byczyna, -y, byczyński (1946). W roku 1613 śląski regionalista i historyk Mikołaj Henel z Prudnika wymienił miejscowość w swoim dziele o geografii Śląska pt. Silesiographia podając jej łacińską nazwę: Bicina

[madohora]

Jednym z dominujących w okolicy pagórków jest położone na wschód od Byczyny tzw. Wzgórze Krzyżowe, nad którym od niepamiętnych czasów miały krzyżować się drogi handlowe. Legenda głosi, że w miejscu tym, z którego widok rozciąga się na wiele kilometrów, pewnego razu zatrzymali się wędrowcy, podróżujący wraz z dobytkiem. Tutaj czuli się bezpieczni, bowiem dzięki korzystnemu usytuowaniu wzgórza nie mogli być znienacka zaskoczeni przez wroga. Wówczas to byczek ze stada owych wędrowców, grzebiąc racicą w ziemi natrafił na naczynie wypełnione złotymi monetami. Wędrowcy, uznawszy to za dobry i szczęśliwy znak, postanowili się osiedlić w tej okolicy, a założoną osadę nazwać Byczyną. Inna legenda mówi, że w pobliżu Wzgórza Krzyżowego odbywały się wielkie targi mięsem wołowym, które wówczas nazywano bykowiną, i stąd pobliską osadę nazwano Byczyną.

[madohora]

W bitwie pod Byczyną 24 stycznia 1588 wojska Jana Zamoyskiego zwyciężyły armię arcyksięcia austriackiego Maksymiliana, pretendenta do tronu polskiego.

[madohora]

Byczyna ulegała wielokrotnie pożarom, największe z nich odnotowano w latach: 1407, 1512, 1617, 1655, 1719 i 13 lipca 1757. Klęski miastu niosły też zarazy i wojny. Dotkliwe straty zadali mu husyci w 1430, nie oszczędziły go także wojna trzydziestoletnia, ani II wojna światowa.

[madohora]

Podczas plebiscytu w marcu 1921, na obszarze miasta z 2211 uprawnionych (w tym 985 niemieckich emigrantów), za Polską głosowało 59, zaś za Niemcami 2103 głosujących (5 głosów było nieważnych)

[madohora]

19 stycznia 1945 roku wojska niemieckie zostały wyparte z miasta przez oddziały 56 brygady pancernej i 23 brygady piechoty zmechanizowanej gwardii 7 korpusu pancernego 3 armii pancernej gwardii 1 Frontu Ukraińskiego. W walkach poległo 38 żołnierzy radzieckich. Ku ich czci wzniesiono po wojnie Pomnik Wdzięczności[16]. W 2022 roku z inicjatywy mieszkańców został on zlikwidowany.

[madohora]

Pomnik Wdzięczności Armii Czerwonej w Byczynie – obelisk, który był wzniesiony w 1945 r. w Byczynie dla uczczenia Armii Czerwonej.

[madohora]

W Urzędzie Miejskim w Byczynie znajduje się Izba Tradycji oraz punkt widokowy, które zostały otwarte 24 stycznia 2011 roku. W Izbie Tradycji gromadzone i udostępniane są dobra kultury z terenu Gminy Byczyna. Wystawy stałe poświęcone zostały m.in. Bitwie pod Byczyną, Janowi Zamojskiemu, lokalnym powstańcom śląskim, Byczynie dawniej i dziś, prowokacji w leśniczówce w pobliskim Kluczowie. Na wystawach możemy zobaczyć również monety z przeprowadzonych badań archeologicznych, medale, odznaczenia, dokumenty i przedmioty przekazane przez lokalnych mieszkańców, obrazy pokazujące dawną Byczynę ale również wykonane przez mieszkańców Gminy.

[madohora]

[madohora]

W tym mieście odbywają się zloty piłkarzy-weteranów. Wśród biorących udział w tych imprezach byli m.in.: Kazimierz Górski, Antoni Piechniczek, Grzegorz Lato.

[madohora]

Miasto zachowało wiele ze swego pierwotnego wyglądu, dlatego też jest określane jako jedno z ciekawszych miast województwa opolskiego.

[madohora]

domy, ul. Floriańska 16, 17 (nie istnieje),
domy, ul. Floriańska 20, 22
domy, ul. Okrężna 1, 2 (nie istnieje), 3, 7, 19, 21, 23, 25, 31, 33, 35, 37, 41, XIX w.
domy, Rynek 3 (d. 18), 4 (d. 17), 6 (d. 15), 12 (d. 35), 12a, 13 (I) (d. 33), 13 (II) (d. 34), 14 (d. 32), 15 (d. 31), 16 (d. 30), 18 (d. 28), 20 (d. 24), XVIII w., XIX w.

[madohora]

brama - wieża Zachodnia tzw. Niemiecka, z XV w. - murowana z kamienia łamanego, wzniesiona przypuszczalnie do pierwotnej wysokości murów, w wyższej partii ceglana, założona na planie kwadratu, nakryta obecnie płaskim dachem, w przyziemiu znajduje się ostrołukowy przejazd przebity w końcu XIX w., ponad nim, w połowie wąskie okienka strzelnicze oraz po dwa w każdej elewacji półkoliście zamknięte okienka umieszczone w prostokątnych niszach, od północy przylegała do wieży brama przejazdowa
brama - wieża Wschodnia tzw. Polska, z XV w.
baszta Południowa tzw. Piaskowa, XVI w.
fosa - obecny kształt fosy pochodzi z 1940, od wielu lat w fosie hodowane są pstrągi, pierwotnie fosa miejska otaczała miasto wzdłuż linii obwarowań, zachowany fragment fosy łączy się z parkiem miejskim

[madohora]

ratusz wraz z otaczającymi domami – pierwotny ratusz z przełomu XV w. i XVI w., odrestaurowany w stylu barokowo-klasycystycznym w XVIII w. Całkowicie spłonął w 1945, pieczołowicie zrekonstruowany z zachowaniem dawnej stylistyki oddano do użytku 25 stycznia 1968 r. – w 380 rocznicę pokonania arcyksięcia Maksymiliana. Zachowały się oryginalne zabytkowe piwnice i kartusz z 1709.

[madohora]

Zarządzeniem wojewódzkiego konserwatora zabytków z 15 października 1951 roku wpisane do rejestru zabytków zostało
ratusz wraz z otaczającymi domami, nr rej.: 6/51 (338) z 15.10.1951

[madohora]

W miejscu dzisiejszego kościoła, już w 1712 roku, istniał kościół o konstrukcji drewnianej. Wzniesiony został on przez cieślę Samuela Matuszkę. W 1757 roku budowla spłonęła. Dzisiejszy, barokowy kościół został wybudowany w latach 1765-1767. W 1787 roku dobudowana została wieża przez księdza Karola Schuberta z Krapkowic, ówczesnego kurator kościoła. W latach 1793–1807 przeprowadzono remont kościoła. M.in. otynkowano budynek, wewnątrz świątyni poszerzono chór muzyczny i wybudowano ambonę. W latach 1814–1818 zamontowano nowe organy i ołtarz główny, które ufundował L. Tomasz Smolnitzky. W 1838 roku w kościele przeprowadzono kolejne prace renowacyjne. W 1861 roku przeprowadzono restaurację kolejnego ołtarza. Do 1867 roku odnowiono wszystkie ołtarze w kościele. Gruntowny remont kościoła i jego otoczenia przeprowadzono w latach 1891–1892

[madohora]

Na kościelnej wieży wiszą 3 dzwony odlane w różnych latach oraz nieużywana sygnaturka. Codziennie o 12:00 chwilę przed kurantem z ratusza można usłyszeć dzwon średni. Dzwon z poprzedniego zestawu i utracony w czasach wojennych został zakupiony w 1841 roku

[madohora]

DZWONY KOŚCIOŁĄ W BYCZYNIE

[madohora]

HISTORIA PARAFII W BYCZYNIE - www.bycztna.pl

[madohora]

kościół ewangelicki św. Mikołaja, k. XIV w. - od czasów probostwa ks. Alberta Opali w XVI wieku ewangelicki, XIV w., styl gotycki, po odnowieniu w 1888 wnętrze utrzymane w stylu neogotyckim; wewnątrz tablica epitafijna pastora Opali i jego rodziny z wizerunkiem chrztu Jezusa w Jordanie

[madohora]

Kościół św. Mikołaja jest orientowany, wybudowany w układzie bazylikowym, oszkarpowany. Składa się z trójnawowego korpusu i prosto zamkniętego prezbiterium. Do prezbiterium dobudowana jest piętrowa zakrystia, natomiast od południa kruchta. Do korpusu nawowego od północy dostawiona jest druga kruchta, a od południa znajduje się kaplica św. Jadwigi. Do ściany szczytowej dostawiona jest wieża w kształcie kwadratu, do której przylega wieżyczka schodowa. Kościół wymurowano z cegły, w przyziemiu natomiast użyto kamienia. Korpus i prezbiterium przykrywa dwuspadowy dach z oknami połaciowymi. Na styku prezbiterium i korpusu nawowego jest murowana sygnaturka. Główne wejście prowadzi przez kamienny ostrołukowy portal w przyziemiu wieży. Wieża jest 4-kondygnacyjna. W ścianie po stronie prezbiterium wmurowana jest kamienna tabliczka z literami A M i J M oraz datą 1709. W wysokich, ostrołukowych oknach są witraże.