KIELCE

[madohora]

W połowie XIX wieku bodzentyńscy Żydzi podlegali dozorowi bożniczemu w Szydłowcu. Tam też chowali swoich zmarłych. W 1866 zwrócili się do władz powiatowych o przydzielenie terenu pod budowę własnego kirkutu. Wyznaczony plac pod cmentarz, tzw. Krakowiec, stanowił zsekularyzowaną własność kościoła katolickiego i już od kilkunastu lat był wykorzystywany przez społeczność starozakonnych dla celów grzebalnych. Został nieodpłatnie przekazany przez władze gminie żydowskiej. 18 sierpnia 1867 inżynier budowniczy powiatowy Alfons Welke sporządził plan cmentarza i wyznaczył jego granice. Na początku XX wieku kirkut był ogrodzony. W 1933 dokupiono pole w celu powiększenia cmentarza. Ostatni pochówek odbył się w 1942. Po likwidacji bodzentyńskiego getta Niemcy częściowo zdewastowali kirkut. Cmentarz zamknięto dla celów grzebalnych w 1964. W pierwszej dekadzie XXI wieku cmentarz został uporządkowany i odrestaurowany.
Na cmentarzu spoczywa Dorota z Bryczkowskich Herling-Grudzińska – matka pisarza Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.

[madohora]

Bodzentyn – dawna wąskotorowa stacja kolejowa w Podgórzu, w gminie Bodzentyn, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim, w Polsce.

[madohora]

BODZENTYN

[madohora]

[madohora]

Góra ma dwa wierzchołki. Wschodni wierzchołek, nazywany Skałą Agaty lub Zamczyskiem, wznosi się na wysokość 614 m n.p.m. Jest to skalna grań (wychodnia kwarcytów) o długości około pół kilometra. Na nieznacznie niższym wierzchołku zachodnim (613 m n.p.m.) znajduje się replika pamiątkowego krzyża z 1930 r. oraz nieliczne pozostałości wieży triangulacyjnej. Z tego miejsca roztacza się ograniczony widok w kierunku północnym – na Górę Miejską i Psarską. Wierzchołki oddalone są od siebie o około 700 m.

[madohora]

Podania mówią, że u podnóża Łysicy istniała kiedyś słowiańska świątynia, na miejscu której obecnie znajduje się klasztor sióstr bernardynek.

[madohora]

Do roku 2018 uważano, iż najwyższy punkt to zachodni wierzchołek, na którym ustawiony jest krzyż, a jego wysokość to 612 metrów n.p.m. Pomiary z roku 2018 wykazały, iż wyższy jest jednak wierzchołek wschodni, Agata, który osiąga 613,96 m n.p.m.

[madohora]

Łysa Góra (pot. albo daw. Łysiec lub Święty Łysiec; Święty Krzyż) – szczyt o wysokości 594 m n.p.m. w Górach Świętokrzyskich, położony we wschodniej części pasma Łysogór w Nowej Słupi, objęty ochroną w ramach Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Drugi szczyt (po Łysicy) pod względem wysokości w tych górach. Zbudowany z piaskowców kwarcytowych zwanych niezbyt precyzyjnie „kwarcytami” i łupków kambryjskich.

[madohora]

wrzesień 1916 – Przywrócenie praw miejskich, włączenie do miasta wsi Nadole

[madohora]

....

[madohora]

14 grudnia 2006 nastąpiło uroczyste oddanie ostatniego remontowanego odcinka od ulicy Paderewskiego do ulicy Żelaznej. Podczas otwarcia prezydent Kielc Wojciech Lubawski wraz z przewodniczącym Rady Miasta i dyrektorem Miejskiego Zarządu Dróg przecięli wstęgę, kończąc tym samym modernizację ulicy. Rewitalizacja całej ulicy w ciągu 5 lat została zamknięta kwotą 28 milionów złotych. Środki na jej przeprowadzenie pochodziły z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, budżetu państwa i miejskiej kasy.

[madohora]

1912-1914 – zainstalowano nowe organy, przebudowano chór muzyczny, sklepienia prezbiterium oraz położono w nim nową polichromię. Przemalowanie kaplicy Pana Jezusa (Franciszek Nowakowski).

[madohora]

...

[madohora]

W lewej - północnej nawie bazyliki wmurowana jest w ścianę rzeźba z 1646 r. przedstawiająca Matkę Boską z Dzieciątkiem, wykonana z bryły galeny z Karczówki. Od XV wieku górnicy, zwani gwarkami, wydobywali metodą chałupniczą rudę ołowiu (galenę) ze szczelin skalnych wzniesień Pasma Kadzielniańskiego, górującego nad miastem. Urobek wydobywali z ciasnych szybów, bez kanałów wentylacyjnych. Rocznie jeden gwarek wydobywał ok. 200 kg galeny, zazwyczaj w małych grudkach. W grudniu 1646 r., przed dniem św. Barbary, górnik Hilary Mala wydobył 3 niespotykanej wielkości samorodki ołowiu. Z największej bryły starosta kielecki Antoni Czechowski kazał wyrzeźbić posąg św. Barbary, mierzący 156 cm, który ustawiono w jednym z ołtarzy kościoła na Karczówce. Z pozostałych brył zostały wyrzeźbione: płaskorzeźba Matki Bożej do kieleckiej katedry i figura św. Antoniego do kościoła w Borkowicach koło Przysuchy.

[madohora]

Łysa Góra stanowiła w okresie wczesnego średniowiecza prawdopodobnie ośrodek kultu związanego z religią Słowian.

Jego pozostałością jest wał kultowy, otaczający partię szczytową wzniesienia. Składa się on z dwóch części, mających kształt podkowy. Ich łączna długość wynosi ok. 1,5 km, a wysokość dochodzi do 2 m (obj. około 32 tys. m³ kamienia
). Usypane zostały prawdopodobnie w IX–X w. z występujących tu licznie bloków kwarcytu. Podobne budowle występują na Ślęży, Raduni i Górze Kościuszki w województwie dolnośląskim. Zachowało się także wejście do wnętrza wału, tuż przy drodze z Nowej Słupi. Prace nad budową wału przerwano po przyjęciu chrześcijaństwa.

Na jej szczycie znajdować się miała bożnica w bałwochwalstwie żyjących Słowian, gdzie bożkom Lelum i Polelum ofiary czyniono i podług innych czczono tu bożyszcza: Świst, Poświst, Pogoda...

kronika Jana Długosza

Na tym też miejscu był kościół trzech bałwanów, które zwano Łada, Boda, Leli. Do których prości ludzie schadzali się pierwszego dnia maja, modły im czynić i ofiarować. Tedy Dąbrówka przerzeczona pokaziwszy ich bóżnice, kazała zbudować kościół i poświęcić ku czci i ku chwale wielebnej Świętej Trójce
Powieść rzeczy istey z l. poł. XVI w.

[madohora]

[madohora]

Święta Katarzyna – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Bodzentyn
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.
Miejscowość jest siedzibą parafii św. Katarzyny. W strukturze kościoła rzymskokatolickiego parafia należy do metropolii krakowskiej, diecezji kieleckiej, dekanatu bodzentyńskiego.

[madohora]

Podania mówią, że istniała tu kiedyś pogańska świątynia. Według tradycji w średniowieczu osiedlali się tu pustelnicy. W 1399 r. miał tu osiąść rycerz Wacławek, który ufundował kościółek św. Katarzyny.
W XIV w. ziemia ta należała do biskupów krakowskich. Około 1478 r. biskup Jan Rzeszowski osadził przy kościele bernardynów. Początkowo przy kościółku istniał także oddzielny dom emerytów. W 1490 r. Maciej z Pyzdr, opat świętokrzyski nadał dom wraz z kościołem bernardynom. W 1817 r. bernardyni ustąpili miejsca bernardynkom, których klasztor w Drzewicy spłonął w pożarze
W 1910 r. powstało tu schronisko turystyczne PTK, pierwsze w Górach Świętokrzyskich. Jego założycielem był Aleksander Janowski.
W 1943 r. w miejscowości stacjonował oddział niemieckiej żandarmerii pod dowództwem Alberta Szustera. Odpowiada on za wiele mordów dokonanych w okolicznych miejscowościach. W samej Świętej Katarzynie rozstrzelano łącznie 50 mieszkańców. Zbiorowe mogiły pomordowanych znajdują się na skraju lasu.
W 1957 r. w Świętej Katarzynie wybudowano nowy Dom Wycieczkowy PTTK.

[madohora]

Drewniana kapliczka św. Franciszka przy drodze na Łysicę. Obok kapliczki znajduje się źródło, uznawane przez wiernych za cudowne. Według tradycji woda z tego źródełka leczy choroby oczu.

[madohora]

Bazylika mniejsza pw. Trójcy Świętej i sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego – kościół świętokrzyskiego opactwa i sanktuarium znajdujące się na Świętym Krzyżu (Łysej Górze) w Górach Świętokrzyskich, na terenie diecezji sandomierskiej w parafii Nowa Słupia. Święty Krzyż jest integralną częścią miasta Nowa Słupia. Najstarsze polskie sanktuarium, miejsce szczególnego kultu w wieku XV.

[madohora]

Obecna późnobarokowa świątynia została zbudowana w latach 1781-1789 wg projektu Józefa Karsznickiego w miejscu dwóch wcześniejszych kościołów. W 1914 roku Austriacy zburzyli wieżę, którą zrekonstruowano w 2014 roku. W niszach znajdują się rzeźby z XVII wieku, pochodzące prawdopodobnie z wcześniejszego kościoła. Wnętrze kościoła ma charakter klasycystyczny:

ołtarz główny w stylu klasycystycznym z obrazem św. Trójcy pędzla Franciszka Smuglewicza (1745-1807)
obrazy Franciszka Smuglewicza (św. Józefa, św. Emeryka, św. Scholastyka ze św. Benedyktem).
płyta nagrobna sekretarza królewskiego i opata Michała Maliszewskiego
portal z marmuru
stalle z XVIII w.
zakrystia ze sklepieniem kolebkowo-krzyżowym i polichromią ze scenami z życia św. Benedykta. Meble w niej są intarsjowane i zostały ufundowane przez opata Karskiego w 1777 roku.

Do bazyliki przylega Kaplica Oleśnickich (zwana także Kaplicą Relikwii Krzyża Świętego) powstała w latach 1614-1620 z funduszy Mikołaja Oleśnickiego (więcej: Kaplica Oleśnickich). Znajdują się w niej od 1723 roku relikwie Krzyża Świętego.

Bazylika i cały kompleks opactwa wpisana jest do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.440/1-4 z 24.03.1947 i z 23.06.1967)

[madohora]

[madohora]

Kielce – miasto na prawach powiatu w południowo-wschodniej Polsce, stolica województwa świętokrzyskiego. Położone w Górach Świętokrzyskich, nad rzeką Silnicą, historycznie w Małopolsce. Centralny ośrodek aglomeracji kieleckiej, stanowi regionalne centrum gospodarcze, naukowe, kulturalne oraz wystawienniczo-targowe. Według danych GUS z 31 grudnia 2020 roku, w Kielcach mieszkało 193 415 osób
Kielce uzyskały lokację miejską przed 1259 rokiem[4]. W ostatniej ćwierci XVI wieku położone były w powiecie chęcińskim województwa sandomierskiego, były własnością biskupstwa krakowskiego

[madohora]

Legenda wiąże powstanie Kielc z Mieszkiem, synem Bolesława Szczodrego. Przed ponad 900 laty w miejscu, gdzie dziś leży stolica województwa świętokrzyskiego, były nieprzebyte, pełne zwierzyny lasy, które przyciągały myśliwych. Polował tu także Mieszko. Kiedy w pogoni za zwierzyną zgubił swoich kompanów, wyjechał na nieznaną polanę i strudzony zasnął w trawie. Przyśniło mu się, że został napadnięty przez zbójców, a ci usiłują wlać mu do ust truciznę. Gdy zaczął już tracić siły, nagle objawił mu się św. Wojciech, uniósł pastorał i na ziemi nakreślił kręty szlak, który przemienił się w strumień wody. Mieszko obudził się, nieopodal ujrzał źródło. Woda w nim była smaczna, przejrzysta, taka jak we śnie. Poczuł przypływ nowych sił i szybko odnalazł swój orszak. Odjeżdżając z polany Mieszko zauważył ogromne, białe kły nieznanego zwierzęcia, być może dzika. Zapowiedział, że wybuduje tu gród z kościołem. Niedługo potem zbudowano w sercu puszczy osadę. Na polanie postawiono kościół pw. św. Wojciecha, a strumień, z którego woda przywróciła księciu siły, mianowano Silnicą. Osadę nazwano zaś Kiełce – na pamiątkę znalezionych tajemniczych kłów. Nazwa z biegiem czasu przekształciła się w Kielce.

[madohora]

[madohora]

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Busku-Zdroju – najstarszy, po-norbertański kościół parafialny w Busku-Zdroju. Pierwotny kościół został wzniesiony w miejscu dzisiejszego ok. 1166. W latach 1180-1820 był kościołem wchodzącym w skład kompleksu klasztornego dla istniejącego w tym okresie w Busku-Zdroju zakonu norbertanek.

[madohora]

W 1804 dokonuje się przebudowa fasady świątyni, jej wnętrze wzbogaca się o nowy ołtarz główny.
W 1819 z ukazu Cara nastąpiła kasata zakonu norbertanek. W 1820 w Busku miał miejsce wielki pożar, który zniszczył miasto, w tym również kościół i przyległe budynki klasztorne. Wkrótce potem świątynię odbudowano i w związku z tym, że wraz z kasatą zakonu, obiekt zaczął pełnić funkcję ogólnie dostępnego kościoła parafialnego, dodatkowo znacząco przebudowano tak by główne wejście znajdowało się od strony przylegającej ulicy. Dlatego, wbrew średniowiecznym nakazom odwrócono orientację budowli – ołtarz przeniesiono na ścianę zachodnią, nowe prezbiterium zastąpiło dawną nawę, a nawa – prezbiterium ( dlatego dzisiejsza nawa jest węższa od prezbiterium). Od strony wschodniej dobudowano też okazałą fasadę w stylu barokowo-klasycystycznym.

[madohora]

synagoga z 1929 r., zdewastowana przed hitlerowców w czasie II wojny światowej, zamieniona na pomieszczenia handlowe, ul. Partyzantów 6

[madohora]

zespół uzdrowiskowy
Łazienki, ob. sanatorium „Marconi” z 1836 r.,
park zdrojowy z lat 1833–1835,
kaplica pw. św. Anny w parku zdrojowym, z lat 1884–1886, rozbudowana w 1907 r.

[madohora]

Busk, Busko, os., przedtem mko poduchowne, pow. stopnicki, gm. i par. Busk, o 2 mile od Stopnicy. Posiada kościół par. murowany, sąd gm. okr. VI, urząd gm., st. tel. i poczt., szkołę początkową, szpital letni na 32 łóżek i dom schronienia. W 1827 r. B. liczył 78 dni. i 648 mk.; w 1859 r. miał 148 dni. i 933 mk., obe cnie liczy 193 dni., w tej liczbie 21 murowa nych i 1585 mk., w tej liczbie 384 żydów. Sławę swą i obecną pomyślność zawdzięcza B. źródłom słonym, znajdującym się o pół mili od miasta ku południowi. Historya osady B. jest następująca. W końcu XII wieku żyło dwóch braci Wit i Dzierżysław, albo Dzierżek. Wit, starszy, upodobawszy sobie stan duchowny, już w 1190 r. piastował mitrę płockiego biskup stwa, a sprowadziwszy słynnych wówczas bra ci kanoników regularnych premonstrateńskich, reguły św. Norberta, nadał im majętność swoją Witów, dziś w gubernii warszawskiej, powiecie piotrkowskim, położoną, i tamże ich osadził; wkrótce brat jego Dzierżek, młodym jeszcze będąc człowiekiem, część tych zakonników, wraz z zakonnicami tejże reguły, z Witowa do Bu ska, to jest do swego dziedzictwa, sprowadził, a wyjeżdżając na wojnę przeciw Bomanowi ha lickiemu, zrobił testament, mocą którego cały prawie majątek tymże braciom i siostrom regu ły ś. Norberta w Busku przeznaczył. Umarł Dzierżek w 1241 r.; testament jego pisany był przed r. 1206, a gdy już w nim o braciach i sio strach norbertańskich jest mowa, należy wno sić, że założenie tutejszego kościoła około roku 1190 przypaść mogło. Wieś tę wyniósł Leszek Czarny do stopnia miasta w r. 1287 i nadał mu prawo niemieckie; od wszelkich służebności, z polskiego prawa wynikających, mieszkańców uwolnił. Władysław Jagiełło, Kazimierz IV i Zygmunt III nadali Buskowi przywileje na jarmarki. W początkach XV wieku były tu fabryki sukienne i postrzygalnia miejska, którą mieszczanie klasztorowi ustąpili, oraz liczne ce chy rozmaitych rzemiosł, z których cztery do tąd istnieją; największą pomiędzy niemi rolę odgrywał zawsze cech szewcki, ustanowiony w r. 1490 przez kardynała Fryderyka Jagiel lończyka, brata królewskiego. Busko wiele ucierpiało od szlachty, udającej się w r. 1474 na wyprawę do Węgier. Podobnież złupione było podczas zatargów dyssydentów z katoli kami; wojny następne także je niszczyły; osta tecznie jednak największą klęskę poniosło w r. 1820, w którym stracili przez pogorzel miesz kańcy tutejsi prawie cały swój dobytek, tak dalece, że nie mając żadnego do wystawienia nowych domów funduszu, w dołach w ziemi kopanych zamieszkiwać musieli. W takim sta nie zastało miasto odkrycie, a raczej wznowie nie źródła siarczano-słonego w r. 1824, które go doświadczona w wielu cierpieniach skutecz ność coraz liczniejszych sprowadzała tu gości. Kościół tutejszy nie jest pierwotną fundacyą Dzierżka, o której wyżej było wspomniane; zda je się, że początkowo przy klasztorze mała była kaplica, która po wystawieniu kościoła wię kszego z korytarzami klasztornemi została z takowym połączoną. Jedyna bowiem staro żytność tutejsza, to jest kamień grobowy zało życiela klasztoru, staraniem późniejszych dzier żawców z gruzów wydobyty i zachowany, na tychże korytarzach miała się znajdować; napis na tym nagrobku jest następujący: Derslaus
Sus. Bus. 479 de Chotel militari Palatinus Sandomiriae, (^api- taneus Cracoviensis, fundator loei hujus obiit anno Domini 1241. Dzisiejszy kościół wy stawiony został na miejscu zniszczonego w r. 1592, ukończony atoli dopiero w r. 1621, gdyż sklepienie na nim dopiero wtedy za rządów ksieni Zofii Chomentowskiej, zacienione zosta ło, jak o tern naucza w murze umieszczona mai- murowa tablica. Powiększyła go w r. 1804 ksieni Konstancya Kochanowska, zmarła w r. 1806, i niektóre ołtarze przerobić w niem ka zała; supresya zgromadzeń klasztornych za stała tu jeszcze dwadzieścia kilka zakonnic. Rząd, nie chcąc ponosić kosztów na reperacyą mocno uszkodzonego pożarem gmachu, oddał pozostałym pannom klasztor w Pińczowie; ko ściół zaś wyreperowano, komunikacyą jego z klasztornemi zabudowaniami przecięto, i te ostatnie na mieszkanie dla dzierżawców prze znaczono. Jak długo przy kościele buskim mieszkali norbertanie, razem z zakonnicami pierwotnie do niego wprowadzeni, nie wiadomo. W ostatnich czasach przy supresyi sam tylko spowiednik był z tego zakonu; wszystkie zaś inne beneficya jako to: komendarza, kapelana, kaznodziei i prokuratora, zajmowało świeckie duchowieństwo. Kościół buski po pogorzeli odnowiony, ma postać zupełnie nowoczesną, i urządzenie też jego, wewnątrz ubogie, niczem się nie odznacza. Już w drugiej połowie ze szłego stulecia, za staraniem Franciszka Ossow skiego, kustosza katedry krakowskiej, spółka obywatelska czyniła tu poszukiwania soli. Nieco później zajął się tern król Stanisław Au gust, a wreszcie sprowadził tu barona L. Beu- sta, żupnika saskiego, który na mocy ugody dzierżawnej, zawartej z norbertankami buskie- mi, zawiązał towarzystwo akcyjne ku robie niu warzonki z tamecznej wody słonej. Król Stanisław August, jadąc z Kaniowa do Krako wa, wstąpił do Buska w roku 1787 dnia 12 czerwca, aby obejrzeć tameczną warzelnię. Atoli w kilka lat potem, przypływ wody za- skórnej, utrudniający coraz to bardziej roboty, miał być powodem do zaniechania tej eksploa- tacyi. Po wielu latach przypomniano sobie te źródła wody słonej, a w r. 1824 zaczęto z od krytych korzystać winny sposób, t. j.używając ich wody ku celom leczniczym. Wszakże przez lat kilkanaście źródło najpierw odkryte zosta wało w zupełnem zaniedbaniu: a przybyli tu na kuracyą chorzy mieścili się jak mogli po domkach mieszczan buskich. Woda buska, we dług rozbioru chemicznego doktora T. Heinri cha, zawiera w funcie 142 gran części stałych, pomiędzy któremi najwięcej znajduje się soli kuchennej (96 gran), soli gorzkiej (24 gran) i gipsu (25 gran); pomiędzy gazami zaś w tej wodzie zawartemi, pierwsze co do ilości trzyma miejsce gaz siarko-wodorny. Tempera wody ze źródła pierwszego + 9° Pt. W r. 1836 spółka kapitalistów warszawskich z d-rem me dycyny Fnochem i miejscowym dzierżawcą dóbr p ©klasztornych Rzewuskim na czele, w bezpośrednim sąsiedztwie źródeł mineralnych, 0 półtory wiorsty od miasteczka, zbudowała zakład kąpielowy o sześciudziesięciu sześciu wannach, obok którego postawiła dwa pawilo ny mieszkalne dla gości kąpielowych i założy ła piękny park z drzew przeważnie liściastych, który od owego czasu ślicznie się rozrósł. Spół ka ta przez lat 25 zapewniony miała bezpłatny wyzysk zakładu kąpielowego i źródeł, poczem cały zakład przeszedł w posiadanie skarbu, zrazu od r. 1865 pod jego własną administra- cyą, a od r. 1875 aż do 1879 wydzierżawiany był na krótkie termina, co go do ostatecznego zaniedbania doprowadziło. Dopiero od r. 1879 objął go w długoletnią dzierżawę lekarz spe- cyalista dr. Dobrzański, a reformy w jego urzą dzeniu, jakie już zaprowadził i do zaprowadze nia których w najbliższych pięciu latach kon traktowo się zobowiązał, stanowią rękojmię, że zakład ten, przez świeżo dokonane pogłębienie 1 oczyszczenie źródeł zaopatrzony już w dosta tek wody, nader skutecznej w leczeniu wielu rodzajów chorób, skoro tylko lepszą komunika cyą z Warszawą połączony zostanie, stanie się jednym z pierwszorzędnych zakładów bal neologicznych. Osada B. tymczasem, w której z powodu braku miejsca w samym zakładzie, znaczna część przyjeżdżających gości mieścić się musi, od lat dwudziestu żadnego prawie ulepszenia nie zaprowadziła. Kilkanaście ka mieniczek w okół karłowatemi drzewami wy * sadzonego rynku, stanowiącego miejsce space rowe dla gości, i w niektórych sąsiednich ulicz kach, stanowi jedyne możliwe pomieszczenie dla przyjezdnych. W sąsiedztwie parku za kładowego na wzgórzu wznosi się szpital dla potrzebujących kuracyi buskiej biednych, na trzydzieści łóżek urządzony a w r. 1843 zbu dowany. Pomimo dotychczasowych niewygód, liczba gości, corocznie wzrastając, w roku 1879 dosięgła 1200 osób, a kąpieli w ciągutegoż se zonu wydano około 38,000. W miesiącach le tnich wre tu bardzo znaczny ruch; między mia steczkiem i szeroką aleą topolową połą

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Król polski Władysław na żądanie posłów króla węgierskiego zatwierdza dziesięciodniowe zawieszenie broni. Król polski Władysław wyjechawszy we czwartek w dzień św. Gerwazego i Protazego z klasztoru Św. Krzyża na Łysej Górze, przybył do Bodzentyna i pozostał tam dwa dni z powodu przybycia posłów książąt słupskich, szczecińskich i meklemburskich ofiarowujących królowi posiłki przeciw Krzyżakom, według ich słów wielki Księga jedenasta i silne, w rzeczywistości zaś zebrane naprędce i śmiesznie skromne. Król Władysław odprawiwszy ich udał się w sobotę z Bodzentyna do Bliżyn, w niedzielę przybył do Żarnowa , w poniedziałek do Sulejowa , a we wtorek, w dzień św. Jana Chrzciciela wysłuchawszy mszy w klasztorze sulejowskim i zjadłszy tam śniadanie, przybył do miasta Wolborza 129 , gdzie zgodnie z rozkazem króla byli już niektórzy prałaci i doradcy i niemal cała siła wojska polskiego, z wyjątkiem wojsk i rycerzy wielko polskich, którzy wyszli królowi naprzeciw dopiero nad Wisłą. Był tam również baron czeski Sokół z innymi obcymi rycerzami najętymi za żołd. Zebrały się również pod- wody żywności, czterokonne zaprzęgi do dział i reszta sprzętu wojennego. Kiedy tam król Władysław zatrzymał się przez trzy dni na ciągłych rozmowach z doradcami, przybyli do jego Najjaśniejszego Majestatu posłowie panów węgierskich Mikołaja Gara i Ścibora ze Ściborzyc donosząc, że zawarli dziesięciodniowe zawieszenie broni między królem a Krzyżakami od św. Jana Chrzciciela , prosząc króla, aby polecił go przestrzegać i nie pozwalał teraz pustoszyć lub najeżdżać ziem wrogów. Król zgodził się na to zawieszenie broni. Było ono bowiem bardzo pożyteczne dla niego i jego planów, ponieważ w ciągu zawieszenia broni mogły się zgromadzić i dotrzeć do ziem krzyżackich wojska jego Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litew skiego

[madohora]

[madohora]

Jakby to dziś panu rzec
Chciałam pojechać do Kielc
Uciec przed całym światem
Zanocować w Tokarni latem
Wejść spacerkiem na Łysą Górę
I zrobić tam jakąś bzdurę
Potem zjeść na Sienkiewicza lody
Dla przyjemności i dla ochłody
Lecz można tak sobie marzyć
A to się może nie wydarzyć.

[madohora]

A ndrzej S tanisław K ostka Z ałuski przebyw ał
i zaprow adzał mons pietatis, k tóra z czasem u
padła. Tu um arł biskup K ajetan S o łty k dnia
30 lipca 1788 r., a po jego śmierci, za adm inistrac
y i księdza A dama Przerębskiego, kustosza
koronnego, kanonika katedralnego krakow skie
go, opata jędrzejow skiego, zamek z dobram i d
26 sierpnia 1789 r. na rzecz skarbu koronnego
za ję ty został. W reszcie d. 1 lutego 1818 roku
um arł tu Józef W ojciech z Bożej W oli Górski,
ostatni biskup kielecki. N astępnie zamek b y ł
przeznaczony na m ieszkanie prezesów kom isyj
w ojew ódzkich, później gubernatorów cyw ilnych
gubernii kieleckiej, a po złączeniu tej ostatniej
z gubernią sandom ierską, oddany b y ł w roku
1845 na posiedzenia try b u n a łu cyw ilnego, d aw
niej w gm achu poszpitalnym pomieszczonego,
oraz na lazaret w ojskow y. G dy w r. 1860
przeznaczony został na umieszczenie w szystkich
w ładz sądow ych, zaraz zaczęto go na ton cel
w ew nątrz z w ielką starannością odnaw iać, z
zam iarem przyw rócenia do daw nego stanu. B udow
la ta znacznym kosztem i w pięknym bardzo
a zupełnie oryginalnym sty lu w ystaw iona,
je st praw ie ta k szeroką ja k długą, a dla tego,
z powodu ta k znacznej szerokości, nie jednym
ale dw om a dachami p o k ry tą być m usiała, k tó re
to dachy łączą się z sobą ry n n ą czyli tak
zw anym hultajem . W ielkie i piękne dłutow anemi
kam iennem i futram i otoczone okna zdobią
głów ną ścianę tego zam ku, a po rogach
wznoszą się cztery baszty ośm iokątne, podobnemi
do w ież kościelnych kopułkarai zakończone.
W łaściw a sień poprzedzona je s t kolum nadą
czyli gankiem , pod którym nade drzw iam i
wchodow em i znajdują się h erb y państw a i k a p
itu ły krakow skiej. M ury łączące głów ną
ścianę zam ku z basztam i, przyozdobione są
czterem a kam iennem i posągami, które po dw a
z każdej stro n y budow li stoją. P osągi te w y obrażają
p arlam entarzy szw edzkich i ruskich,
z którym i założyciel zam ku zaszczytny dla
B zeczpltej pokój zaw ierał. Ze stro n y lewej
przedstaw ieni są: M ichał Teodorowiez bo ;ary n
Bzerem etiew i kniaź A lexy M ichałowicz Lw ów ,
pełnom ocnicy przy zaw arciu tra k ta tu w iazem -
skiego nad rzeką Polanow ką w r. 1634. Są
oni w narodow ych strojach i trzym ają w ręku
rzeczony tra k ta t, k tó ry zdają się czytać. D rugie
dw a, po praw ej stronie będące, w yobrażają
pełnom ocników szwedzkich: Achacego O xen-
8tjerna i P iotra hrabiego B rahe. k tó rzy p rzy
rozejmie sztum dorfskim w r. 1635 znajdow ali
się. N a dole było m ieszkanie m arszałka, kom isarza,
izby skarbow e ze skarbcem i sklepy, w
k tó ry ch ak ta m ieściły się; b y ły kaw iarnie, cu kiernie,
izba kredensow a, kuchnia, w ogóle izb
15, dw ie sienie, dw a korytarze, w ejście do 4
piw nic i 2 galerye. N a piętrze sale ogrom ne
m alow idłam i przyozdobione; najw spanialsza z :
nich otoczona je s t dokoła samemi portretam i
biskupów krakow skich, poczynając od n ąjp ierwszego
Prochorusa, aż do Ja n a A lbrychta W azy,
poprzednika Zadzikowego. P o rtre ty te m alow
ane są po prostu na m urze dosyć m iernym
pędzlem, z napisam i łacińskiem u Zapew ne początkow
e w ym yślone, lecz następue m ają n ie zaw
odną cechę podobieństw a. Znajdują się pom
iędzy niemi w izerunki: W incentego K a d łu b ka,
Ja ro sław a Skotnickiego, Z bigniew a O leśnickiego,
P iotra Tomickiego, Sam uela i B ernarda
M aciejow skich, P io tra T ylickiego i innych. Są
tu p o rtre ty P a w ła z Przem ankow a, Zaw iszy z
K urozw ęk i G am rata. Szkoda że następcy Z adzika
nie przedłużali tej g alery i, chociaż są ś la d
y w lu stra cy i zam ku z r. 1789, że było tu j e denaście
portretów na płótnie m alow anych,
późniejszych biskupów po Ja n ie ;Ylbercie, lecz
te zaginęły. W reszcie i strop d rew niany z b elek,
p o k ry ty ch pierw otnem jeszcze m alo w aniem
w arabeski, daje tej sali pow ażuą dziejow
ą postać. Po lew ej stronie są sale, które b y ły
m ieszkaniem biskupów , a po praw ej k ró le w
skie, może od pobytu K arola X I I ta k n a z w a ne.
Sal w szystkich je st 16, m niejszych 8, k ilka
k o ry ta rz y i sionek. W pokojach biskupich
jeden przebudow any przez S o łty k a na kaplicę,
ma sufit szczególny z listew rzeźbionych złoconych,
stanow iących ram ę obrazu, m ającego
napis A rianism us proscriptus, pięknego pędzla;
b y ł on już mocno uszkodzony, ale um iejętna i
sum ienna teraźniejsza re s ta u ra c ja u ra to w a ła
go od zniszczenia. W y s ta w ia zaś spraw ę a ry a -
nów na sejm ie 1638 r. sądzoną, na którym biskup
Zadzik publicznie ich oskarżał przed W ła dysław
em IV , k tó ry siedzi na tronie pod baldachimem,
otoczony senatoram i i dostojnikam i
państw a. Po praw ej stronie siedzi kaznodzieja
królew ski Kazimierz S arbiew ski, jezu ita i p o eta,
po lew ej sędziw y Zadzik, rzecz królow i
przekładający. S taranne w ykończenie, zręczne
ugrupow anie osób, dobre ośw ietlenie i w idoki
gm achów W a rsz a w y przez okna, czynią to
m alow idło nieoszacow anem , a jako w spółczesne,
mieści w izerunki z podobieństw em ty lu
sław nych ludzi, oraz ubiorów w czasie sejm u
u żyw anych Ooraz ten otaczają cz tery kątow e
obrazy, w y sta w iają ce cztery pory roku. Za tą
kaplicą je st obszerny pokój z pięknym w idokiem
, k tó ry b y ł na bibliotekę przeznaczony i w
nim też uczony A ndrzej Załuski m iał sw ój
zbiór książek, będący początkiem sław nej później
biblioteki Załuskich. Za biblioteką b y ł p o kój
sy p ialn y sklepiony, miejsce spoczynku i
skona kilku znakom itych mężów. Obok pokój
wązki, garderobą zw any, a z tego w ejście do
pierw szej sali. N a drugiej stronie pokoje, z w a ne
królew skie, m ają także na sufitach obrazy:
w pierw szym je st przedstaw iony sejm po z a w
arciu tra k ta tu sztum dorfskiego w r. 1 6 3
na którym król przyjm ował publicznie powinszowania
szczęśliwego zawarcia pokoju ze
Szwecyą od cesarza niemieckiego Ferdynanda
II, przez nowego jego posła Aleksandra h rabiego
Greisenau. Król pod baldachimem, w
hiszpańskim białym w złote hafty stroju, zw rócony
nieco w prawą stronę, z której zbliżają
się ku tronowi trzej posłowie cesarscy, w czarnej
hiszpańskiej odzieży. Po lewej stronie Zadzik,
jako głów ny sprawca pokoju. Obok niego
na szabli oparty Rafał Leszczyński, w ojewoda
bełzki; poniżej obrazu koło senatorów.
W czterech rogach tegoż są umieszczone mniejsze
obrazy, przedstawiające szczegóły w ypraw
wojennych, w których przy królu był Zadzik
nieodstępny, i wypadki odnoszące się do późniejszych
jego czynności. Z tych jeden przedstaw
ia zawarcie pokoju w Altmarn; tu są portrety:
Zadzika, hetmana Koniecpolskiego, Jerzego
Ossolińskiego itd.; drugi wyobraża zawarcie
pokoju w Sztumdorfie; trzeci oblężenie
Torunia, a na nim sceny we flamandzkim sty lu;
czwarty, wykonanie umowy zawartej pod
Smoleńskiem. Trzeci z większych obrazów w y obraża
pożar jednej z dzielnic M oskwy (Troićkiej),
tudzież bitwę w r. 1611, w której poległ
Maciej, starszy brat biskupa Zadzika. Otaczają
go cztery narożniki, przedstawiające cztery
żywioły: ogień, powietrze, ziemia i woda.
W szystkie te obrazy większą wprawdzie mają
wartość pod względem portretowania osób
historycznych i oddania jak najwierniejszego
strojów i obyczajów ówczesnych, aniżeli pod
względem sztuki. I tej nie można jednak całkowicie
zaprzeczyć artyście, który po dwakroó
siebie w ystaw ił w kawalerskim stroju, z
czarnem okiem, pociągłym nosem i czarną bródką
z wąsami. W ogóle są to nieocenione zabytki
dla historyi polskiej X V II wieku, zw łaszcza
po odnowieniu ich i w yrestaurow aniu
przez malarzów Rycerskiego i Borkowskiego.
Na ramach rzeźbionych, podobnież odnowionych
i wyzłoconych, znajdują się herby: Korab
Zadzika, Łabędź biskupa Trzebickiego, d alej
są herby: Jelita, Rola i Dołęga. Podobne
herby wyrobione są na odrzwiach i futrach od
okien, a nadto Kroje i Zagłoby. Obok zamku
stoi starożytna św iątynia Pańska w Kielcach,
zabytek budownictwa z końca X II wieku, który
, pomimo częstych przerabiań, jeszcze w g łó w
nym frontonie zachował pierwotną swoją postać.
W łaściwie atoli niewiadomo jest z pew nością,
w który

[madohora]

produkcyą 38617 rub. w pow. włoszczowskim.
Kopalnia galmanu jedna w pow. olkuskim, zatrudniająca
392 robot., dostarczyła tej rudy za
240885 rub. Kopalnia siarki w Czarkowych,
w pow. pińczowskim, zatrudniająca 112 robot.,
dostarczyła w r. 1880 produktów za 40000
rub. Kopalni i zakładów obrabiających marmury
znajdowało się 8, zatrudniających 65 robot,
i dostarczyły produkcyi tylko za 7180 rubli.
Z tego fabryka kielecka o 47 robot., produkcyi
m iała 5680 rubli, 6 zakładów w Chęcinach o
15 robot, dostarczyło produkcyi 1200 rubli i
wreszcie jeden zakład w pow. kieleckim dostarczył
tylko za 300 rubli. Pomimo znacznych
skarbów kopalnych w ziemi, przemysł górni
czy gubernii kieleckiej, jak powyższe cyfry
wykazują, z powodu braku ułatwionych komunikacyj,
bardzo nieznaczne przedstawiał rezulta
ty w r. 1880. Ze wszelkich zakładów przemysłowych
w gub. kieleckiej, najwyższą sumą
produkcyi odznaczała się fabryka wyrobów bawełnianych
braci Ginsbergów, w osadzie Zawiercie
w pow. olkuskim, której to osady druga
połowa, zwana Zawierciem Mrzygłodzkiem,
należy do pow. będzińskiego. F abryka tu należąca,
o 1200 robot., w r. 1880 dostarczyła w yrobów
za 1,668,000 rubli. F abryka ta w roku
poprzedzającym dostarczyła wyrobów za rubli
3,000,000, a umniejszenie jej produkcyi w r.
1880 nastąpiło w skutek otwarcia, przez ty c h że
Ginsbergów, drugiej podobnej fabryki w
Zawierciu Mrzygłodzkiem. Znaczniejszą sumą
produkcyi odznaczała się tylko grupa fabryk
przerabiających płody roślinne Młynów w gubernii,
wodnych amerykańskich znajdowało się
28, zatrudniających 106 robot., z ogólną sumą
produkcyi 953154 ruble. Z młynów tych: je den
z produkcyą 275287 rubli znajdował się w pomiędzy nich z produkcyą
pow. olkuskim, 8 z produkoyą 331046 rubli
w pow. miechowskim, 9 z produkcyą 115000
rubli w pow. stopnickim, 3 z produkcyą 39500
rubli w pow. kieleckim, jeden z produkcyą
48000 rubli w pow. jędrzejowskim, 3 z produkcyą
67401 rubli w pow. włoszczowskim i
wreszcie 3 z produkcyą 76920 rubli w powiecie
pińczowskim. Oprócz wielkiego m łynu wodnego
w pow, olkuskim, tamże znajdował się
jedyny m łyn parow y w gubernii z produkcyą
123750 rubli, zatrudniający 17 robot. Ogółom
więc produkcyą m łynarstw a w gubernii kieleckiej
w r . 1880, oprócz wiatraków, co do których
brak danych, wynosiła 1,076,904 rubli.
Gorzelni w r. 1880 było czynnych 42, z produkcyą
959962 rubli, z tych: 13 w pow. w ło szczowskim,
10 w stopnickim, 8 w jędrzejow skim,
po 3 w olkuskim, miechowskim i pińczo- ^ garncarskich, 3 miodogytnie i jedna fabryczka
wskim i 2 w kieleckim. W r. 1876 gorzelni cykoryi. Ogółem w gub. kieleckiej w r. 1880
czynnych w gubernii było 51, z produkcyą statystyka urzędowa wykazuje 358 zakładów
1,618,000 rubli. Cukrowni w r. 1880 czynnych ! przemysłowych, zatrudniających 3701 robotni*
hyło 2, utrudniających 180 robot., z ogólną! ków, a ogólną ich sumę produkcyi za rok ten
produkcyą 275900 rubli. Cukrownia „Szreniaw
a“ w pow. miechowskim o 40 robotnikach,
dostarczyła produktu za 175900 rubli; druga
cukrownia ,,Łubna“ w pow. pińczowskim o
140 robotnikach, dostarczyła produktów za
100,000 rubli. Browarów było 25, zatrudniających
83 robotników, które dostarczyły ogółem
produktu za 217912 rubli; z tej liczby trzy
największe w mieście Kielcach, o 40 robotnikach,
dostarczyły piwa za 80000 rubli, 5 w
pow. olkuskim, wyprodukowało piwa za rubli
100087, nadto znajdowało się pomniejszych: 5
w pow. miechowskim, 2 w stopnickim, 2 w j ę drzejowskim,
3 we włoszczowskim i 5 w pińczowskim.
Olejarni w całej gubernii było ty lko
7 z ogólną sumą produkcyi 27227 rubli. Z
tej ogólnej liczby: 2 w mieście Działoszycach,
po 2 w pow. stopnickim i włoszczowskim i jedna
nieco większa w jędrzejowskim. Posiadając
większe stosunkowo niżeli inne gubernie
przestrzenie lasami porosłe, gub. kielecka liczyła
też w r. 1880 znaczniejszą liczbę ta rta ków,
bo aż 67 z produkcyą 366937 rubli. Z
pomiędzy nich 23 znajdowało się w pow. ol
kuskim, z produkcyą 289,162 rubli; pozostałe:
13 w pow. miechowskim, 10 w stopnickim, 12
w kieleckim, 5 w jędrzejowskim i 4 we włoszczowskim.
Smolarni w gubernii liczono 10.
Cegielni czynnych było ogółem 60, z produkcyą
147,174 rubli. W mieście Kielcach i w
pow. kieleckim znajdowało ich się 8, z produkcyą
108!5 rubli, w miechowskim 16 z produkcyą
88345, w olkuskim 11 z produkcyą 15810;
pozostałe pomniejsze we wszystkich innych
powiatach gubernii rozrzucone. H ut szklanych
liczono 3, zatrudniających 63 robotników
z ogólną produkcyą 77200 rubli. Największa z
40000 rubli położoną
była w pow. olkuskim, dwie mniejsze w
pow. włoszczowskim i jędrzejowskim. G arbarni
liczono 23, zatrudniających 78 robotników,
z ogólną produkcyą 63850 rubli. W szystkie
były pomniejsze: 9 z nich w miastach, pozostałe
14 we wszystkich powiatach rozrzucone.
F abryk papieru liczono w gubernii 3, z ogólną
sumą produkcyi 278,872 rubli, zatrudniających
170 robotników. Dwie większe z pomiędzy
nich zatrudniające 166 robotników z produkcyą
278,872 rubli znajdowały się w pow. olkuskim
Oprócz powyższych istniały następne pomniejsze
zakłady przemysłowe: 4 mydlarnie i
fabryki świec łojowych, z ogólną sumą produkcyi
55490 rubli, 7 warsztatów sukienniczych
z ogólną produkcyą 10044 rubli, jedna farbiarnie,
2 fabryki kafli. 11 wapielni, 18 zakładów

[madohora]

Miejscowość leży przy drodze krajowej nr 73 i drodze wojewódzkiej nr 766. Miejscowość jest siedzibą gminy Morawica.
Przez Morawicę przepływa Czarna Nida oraz Morawka będąca dopływem tej pierwszej.
Dla rozwoju wsi zasłużeni byli dziedzic Edward Oraczewski i wójt Władysław Herod.
Dojazd z Kielc zapewniają autobusy komunikacji miejskiej linii 45.

[madohora]

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy – parafia rzymskokatolicka w Morawicy (diecezja kielecka, dekanat morawicki).
Erygowana w dniu 5 lutego 1982 roku przez biskupa Stanisława Szymeckiego.

[madohora]

Miedziana Góra – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Miedziana Góra (siedziba władz).
W latach 1975–1998 należała administracyjnie do województwa kieleckiego. Dawne kieleckie osiedle górnicze obecnie wchodzące w skład aglomeracji kieleckiej.

[madohora]

Kaplica św. Barbary w Miedzianej Górze – murowana XIX-wieczna kaplica położona w Miedzianej Górze przy trasie Kielce – Łódź. Obiekt znajduje się na szczycie zalesionej Góry Buchcinej. Jego powstanie związane jest z działalnością górniczą prowadzoną na terenie gminy Miedziana Góra (niedaleko kaplicy znajduje się zapadlisko szybu wydobywczego nazywanego „św. Barbara”).
Kaplica została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.423 z 1.04.1986)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pręgierz w XVI wieku stał w pobliżu Ratusza, na Rynku. Dawne księgi rajców miejskich głoszą, że przez wiele lat były tu wymierzane kary chłosty. Najprawdopodobniej został zniszczony podczas pożaru w 1800 roku. Obecny pręgierz, będący repliką dawnego, stanął na Rynku po jego modernizacji, w 2011 roku. Ma dwa metry wysokości, wykonany jest z granitowego monolitu i ma kółko na łańcuchach. To do takiego łańcucha przykuwano niegdyś skazanych. Pręgierz jest miejscem, przy którym turyści chętnie uwieczniają na pamiątkowych zdjęciach

[madohora]

Ławeczka Jana Karskiego zlokalizowana jest na deptaku, blisko wejścia do Parku Miejskiego. Upamiętnia Jana Karskiego, kuriera i emisariusza Polskiego Państwa Podziemnego. Rzeźbiarz Karol Badyna stworzył serię siedmiu ławeczek z Karskim. Stoją w kilku miastach Polski, także w Nowym Jorku, Waszyngtonie i Tel Awiwie.

[madohora]

2) W 1171 r. wybudowano tu kolegiatę pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, a w 1364 r. nadano Kielcom prawa magdeburskie czyli Kielce stały się miastem.

[madohora]

6) Główny deptak miasta, to znajdująca się w samym centrum, ulica Henryka Sienkiewicza. Została wytyczona w latach 20. XIX wieku, łączy dworzec PKP z placem Moniuszki. Są tu m.in. sklepy, restauracje i placówki bankowe. Także hotel Bristol z 1902 roku i hotel Versal z 1912 roku.

[madohora]

Kielce
10) Targi Kielce, to ośrodek wystawienniczy przy ul. Zakładowej 1, mający 90 tys. metrów kwadratowych powierzchni. Powstały w 1992 roku, jako Centrum Targowe Kielce. Odbywają się tu imprezy targowe, konferencje i wystawy.

[balzack]

Niy chce się wierzyć. Byłech wszyndzie dookoła a nigdy żech niy dojechoł do Kielc. Nawet jak siora tam miyszkała.

[madohora]

Budowę rozpoczęto w 1975 roku, budynek oddano do użytku 20 lipca 1984. Zaprojektowali go arch. Edward Modrzejewski, inż. Jerzy Radkiewicz i inż. Mieczysław Kubala (odpowiedzialny za komunikację). Docelowo w założeniu miał obsługiwać 1500 autobusów i 24 800 pasażerów w ciągu doby.

[madohora]

1902: ks. bp ordynariusz Tomasz Kuliński ustanawia miejsce kościoła, przekazując 7 tys. rubli.

[madohora]

1910: nowy ks. bp ordynariusz Augustyn Łosiński upoważnia do kierowania pracami budowlanymi ks. prof. Obuchowicza, a potem ks. Rafała Rączkę kanonika – wtedy kolejarze ufundowali ołtarz Matki Boskiej. Dotychczas wierni należeli do parafii katedralnej.

[madohora]

25 lutego 1918: przekazanie kościoła i parafii księżom Salezjanom.

[madohora]

1933–1939: budowa: schodów wejściowych, neogotyckiego ołtarza Serca Jezusowego, portali, wykonano witraże.

[madohora]

PARAFIA PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO W KIELCACH

[madohora]

Targi Kielce, które początkowo nosiły nazwę Centrum Targowe Kielce, powstały w 1992 roku, dzięki inicjatywie prezydenta Kielc Roberta Rzepki, wojewody Józefa Płoskonki oraz dyrektora odpowiedzialnego za świętokrzyską gospodarkę Stanisława Gieronia, dzięki którym targi uzyskały swoją siedzibę; oni też przekonali do idei powstania ośrodka targowego kieleckich radnych.

[madohora]

Pierwsze wzmianki na temat kieleckiego parku pojawiły się w 1804 roku. Opisany został jako użytkowo-ozdobny ogród włoski posiadający na swym terenie staw, alejki z altankami oraz ogród kuchenny. W roku 1818 w parku wytyczono główną aleję biegnącą od wejścia przy obecnej ulicy Jana Pawła II do stawu oraz sieć rozchodzących się promieniście alejek. W 1821 roku pojawiła się propozycja utworzenia publicznego ogrodu, która doczekała się realizacji w roku 1830, kiedy to Rada Administracyjna Królestwa Polskiego zadecydowała o przekazaniu ogrodu do użytku publicznego oraz określiła jego kształt i położenie. Po tej decyzji rozpoczęto porządkowanie i urządzanie terenu parku oraz budowanie ogrodzenia wokół niego. Przy pracach projektowych zaangażowani byli kieleccy architekci: Wilhelm Giersz, Karol Meyzer i Aleksander Dunin-Borkowski. Ówczesne prace porządkowe zostały przerwane przez powstanie listopadowe. W 1835 roku na terenie parku stanęły przywiezione z dziedzińca przed klasztorem Cystersów w Jędrzejowie dwie rzeźby z okresu baroku. Jedną z nich, stojącą do dzisiejszego dnia koło stawu, jest figura św. Jana Nepomucena z XVIII wieku, której autorem jest jeden z kieleckich rzeźbiarzy – Jakub Kornecki. W 1837 roku opiekę nad parkiem objął Maksymilian Strasz. Przeprowadzono w tym okresie porządkowanie terenu – między innymi został rozebrany młyn mieszczący się nad wodą, ale pełniący wówczas funkcję zbiornika przeciwpożarowego staw nie doczekał się oczyszczenia z braku pieniędzy. W 1872 roku przy głównej alei parkowej zamontowano latarnie. W dniu 2 września 1906 roku, z okazji 80 rocznicy śmierci, z inicjatywy prezydenta Kielc Władysława Garbińskiego, został odsłonięty pomnik Stanisława Staszica, który był pierwszym pomnikiem tej osoby na terenie kraju. Autorem pierwszego popiersia wykonanego z żeliwa był Stanisław Szpakowski, jednak z powodu zbyt małych wymiarów w stosunku do całego pomnika zostało ono dwa lata później zastąpione marmurowym, wykonanym przez Wacława Smyczyńskiego. W 1922 roku park zyskał imię Stanisława Staszica. Już po wojnie w 1953 roku swojego pomnika doczekała się także kolejna osoba związana z kielecką ziemią: Stefan Żeromski. Pomnik został zaprojektowany przez Stanisława Sikorę i stanął przy miejscu, gdzie kiedyś mieściła się już rozebrana restauracja. W uroczystym odsłonięciu pomnika uczestniczyła Monika Żeromska, córka pisarza oraz profesor Kazimierz Wyka, na propozycję którego patronem parku został właśnie Żeromski. W 1973 roku nad źródełkiem przy skrzyżowaniu ulic Solnej i Staszica stanęła rzeźba „Przysięga miłości”, której autorem jest Ryszard Wojciechowski. W 1986 roku dokonano zmiany patrona parku i stał się nim ponownie Stanisław Staszic. W 2001 na drzewach umieszczono tabliczki z informacją o gatunkach drzew. 3 lata później przy murze Pałacu Tomasza Zielińskiego została wybudowana ptaszarnia, którą zasiedlono bażantami, kuropatwami, przepiórkami oraz pawiami.

[madohora]

1364 r. – nadanie Kielcom prawa magdeburskiego

[madohora]

1655 r. – zniszczenie miasta podczas potopu szwedzkiego

[madohora]

1662 r. – okupacja miasta przez zbuntowane oddziały (ok. 12 tysięcy żołnierzy) Związku Święconego

[madohora]

24 maja 1800 r. – groźny pożar strawił niemal wszystkie domy mieszkalne w centrum, spalił się także ratusz

[madohora]

1815 r. – włączenie miasta do Królestwa Polskiego

[madohora]

1818 r. – przeniesienie do Kielc stolicy województwa krakowskiego