Siemianowice Śląskie

[madohora]

1939 - Dywersyjny oddział Freikopsu zajął kopalnię i został wyparty po ciężkich walkach przez oddziały wojska polskiego, miejscowych powstańców oraz harcerzy.

[madohora]

1975 – połączenie kopalni "Michał" i kopalni "Siemianowice"

[madohora]

2007 – uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

[madohora]

[madohora]

Szyb Rozalia

[madohora]

Jak rewitalizować tereny pogórnicze? ak rewitalizować tereny pogórnicze?
Około 40 przedstawicieli śląskich
samorządów zjechało w poniedzia-
łek (29.03) do siemianowickiego ra-
tusza na organizowaną przez „Go-
niec Górnośląski”, przy współudzia-
le Urzędu Miasta, konferencję na te-
mat umocowań prawnych gmin
górniczych w Polsce.
- Po likwidacji naszych kopalń
chciano Siemianowicom Śląskim
odebrać status gminy górniczej –
powiedział zastępca prezydenta Da-
riusz Bochenek. – Walczyliśmy, aby
tak się nie stało i wygraliśmy. Te-
raz, jako gmina mocno osadzona
w tradycji górniczej z przyjemnoś-
cią gościmy uczestników konferencji.
Wśród prelegentów znalazła się
posłanka na Sejm RP Danuta Pie-
traszewska, uczestnicząca w kam-
panii na rzecz naprawy znajdują-
cego się na fi niszu jednego z za-
pisów nowelizowanej ustawy Pra-
wo Geologiczne i Górnicze, który
fatalnie skutkuje dla gmin górni-
czych pozbawiając je należnego im
podatku od nieruchomości (chodzi
o tzw. budowle podziemne – po-
górnicze). O sytuacji prawnej gmin
górniczych mówił też wójt gminy
Marklowice Tadeusz Chrószcz,
procedury odszkodowawcze przy-
bliżyła Irena Kuczera, temat wy-
korzystania środków w odtwa-
rzaniu przyrody poruszyła prezes
WFOŚiGW Gabriela Lenartowicz,
zaś skutki społeczne rewitalizacji
obszarów zdegradowanych zrefe-
rowała prof. zw. dr hab. Kazimie-
ra Wódz z Uniwersytetu Śląskiego.
- Chodzi o to, że gminy górni-
cze, przechodzą proces rewita-
lizacji, który realizowany jest na
trzech poziomach. – wyjaśnił za-
mysł zorganizowania konferen-
cji dr Zbigniew Widera reprezen-
tujący „Gońca Górnośląskiego”.
- Pierwszy z nich, to planowanie
owych procesów, czyli podjęcie de-
cyzji, co rewitalizujemy, następny
– to sytuacja prawna, czyli jak to
wygląda od strony przekształceń
i środków fi nansowych - zarówno
pochodzących z przedsiębiorstw
eksploatujących określone obsza-
ry, jak i z innych opłat wzbogaca-
jących budżet miasta. Trzeci ważny
poziom, to skutki społeczne w tych
rejonach, które są rewitalizowane.
Przecież trzeba pamiętać, że procesy
rewitalizacyjne zmieniają topogra-
fi ę miasta, że w ich efekcie powsta-
ją nowe obiekty, albo te wcześniej
istniejące, przeznaczane są na inną
działalność

[madohora]

Das W asserhebewerk Rosaliegrube.
Bis zum vorigen Jahre wurden zur Wasserhebung ausschließlich die
alten Wasserhaltungsmaschinen benutzt, die während des Betriebes der Zink-
erzgrube in Gebrauch standen. Es sind dies Rittingerpum pen, welche ihren
Antrieb m ittels eines über Tage liegenden Kunstkreuzes erhalten. Die Antriebsmaschinen sind liegende, doppelt wirkende Tandem verbund-
maschinen aus den Jahren 1886 und 1889. Mit jeder Maschine sind zwei
Rittingerdifferentialsätze verbunden; diese bestehen aus je zwei Zubringer-
pumpen und je zwei Druckpumpen. Die ältere Pumpenanlage leistet zurzeit
noch etwa 12 cbm und die jüngere 15 cbm Wasser in der Minute, so daß
beide Pumpen zusammen noch etwa 27 cbm Wasser in der Minute heben können.
Die beiden Wasserschöpfmaschinen gießen das von ihnen gehobene Wasser über Tage in Behälter aus, aus welchen es durch die vorhandenen Druckpumpen
in die Rohrleitungen gedrückt wird. Zurzeit sind vier Druckpumpen vor-
handen. Die drei älteren sind gleich gebaut und von der Firm a A. Borsig in
Berlin geliefert. Es sind horizontale doppelt wirkende Plungerpumpen. Die
normale Leistung einer Maschine beträgt 7,5 cbm minütlich. Die vierte im
Jahre 1904 von der W ilhelmshütte gelieferte Maschine ist eine Verbund-
maschine. Die hintereinander angeordneten Zwillingspumpen werden durch die
verlängerte Kolbenstange angetrieben. Diese Maschine leistet etwa 15 cbm
in der Minute. Um die Druckschwankungen auszugleichen, ist an die Leitung
jeder Maschine ein Druckwindkessel angeschlossen. Die Anordnung der Lei-
tungen ist so getroffen, daß jede Maschine sowohl in die beiden nach dem Bittkower Hochbehälter führenden Leitungen als auch in den Rohrstrang
nach dem Hochbehälter der Stadt Beuthen drücken kann. Sämtliche Ma-
schinen sind an eine Zentralkondensation angeschlossen, welche im Jahre 1904
erbaut worden ist.

[madohora]

Wasserhebewerk Rosaliegrube. — Das Wasserhebewerk
Rosaliegrube hat seit seinem Bestehen folgende Wassermengen geliefert:
1896 1 438 920 __ 2,730
1897 1 733 113 + 20,5 3,297
1898 3 500 389 + 102,0 6,666
1899 3 814 227 + 9,0 7,257
1900 4 204110 + 10,2 7,999
1901 4 903 404 + 16,6 9,329
1902 4 686 001 — 4,4 8,916
1903 5 223 604 + 11,5 9,938
1904 5 484 195 + 5,0 10,406
1905 5 827 893 + 6,0 11,088
1906 6 530 581 + 12,1 12,425
1907 6 994 335 + 7,1 13,307
1908 6 471 655 — 7,5 12,279
1909 6 259 837 — 3,3 11,910
1910 7 1 9 2 1 2 6 + 14,9 13,684
1911 7 975 346 + 10,9 15,174
1912 8 240 789 + 3,3 15,636
Die Steigerung des W asserverbrauches betrug also von 1896 bis 1900
rund 400% , in den letzten 10 Jahren 75,9% . Hierzu ist zu bemerken, daß die
Steigerung noch höher gewesen wäre, wenn nicht vom Jahre 1907 ab die Wasser-
lieferung an die Stadt Beuthen und an die an denselben Leitungsstrang ange-
schlossenen Gemeinden einen starken Rückgang erfahren hätte.
Sowohl bei der Wasserversorgungsanlage des Bergfiskus wie bei der
Rosaliegrube hat sich nach dem Vorstehenden die Steigerung des Wasserver-
brauches im Anfang sehr schnell vollzogen; späterhin war die jährliche Zu-
nahme geringer. An beide Wasserwerke sind bis in die jüngste Zeit hinein neue
Gemeinden und Gutsbezirke angeschlosseu worden. K ünftig wird dies dagegen
voraussichtlich nur noch vereinzelt geschehen. Die Steigerung des W asser-
verbrauches wird daher in Zukunft bedeutend langsamer und gleichmäßiger
vor sich gehen als bisher.

[madohora]

Miasto Siemianowice Śląskie zarządza drogami o łącznej długości 102,054 km. Na obszarze miasta znajduje się 47,2 km dróg powiatowych i 52,0 km dróg gminnych, zaś pod względem klasy dróg, na terenie miasta znajduje się 5 km dróg głównych (G), 31 km dróg zbiorczych (Z), 51 km dróg lokalnych (L) i 16 km dróg dojazdowych (D). W 2019 roku 46% dróg było w stanie niezadowalającym, a 30% zadowalającym. Do podstawowych ciągów komunikacyjnych w mieście należą następujące ciągi ulic:
Wrocławska – H. Krupanka (fragment drogi krajowej nr 94),
Tarnogórska – Kościelna – Oświęcimska – Bytkowska – W. Wróblewskiego (trasa wylotowa z Siemianowic Śląskich i droga dojazdowa do Katowic),
Katowicka – S. Staszica – Śląska – Zwycięstwa (główna oś komunikacyjna miasta i trasa wylotowa w kierunku Chorzowa i Katowic),
Mysłowicka (trasa wylotowa w kierunku Katowic, Mysłowic i Sosnowca

[madohora]

Przez centrum miasta i Bytków przebiega dwutorowa linia kolejowa nr 161 Katowice Szopienice Północne – Chorzów Stary, na której znajduje się stacja techniczna Siemianowice Śląskie, od 1969 roku wykorzystywana jedynie w ruchu towarowym. W 2004 roku Polskie Koleje Państwowe wyburzyły budynek dworca kolejowego z 1870 roku. W północnej części miasta przebiegały linie dawnej kolei piaskowej z Jaworzna i Łagiszy w kierunku Bytomia. Najbliższa stacja kolejowa czynna dla ruchu pasażerskiego znajduje się obecnie w Katowicach (stacja kolejowa Katowice) w odległości około 8 km od centrum Siemianowic Śląskich. W latach 1870–1968 miasto posiadało pasażerskie połączenia kolejowe

[madohora]

Linię kolei normalnotorowej przebiegającą przez Siemianowice Śląskie wybudowało Towarzystwo Kolei Prawego Brzegu Odry, które powołano w 1868 roku. Spółka ta wybudowała linię łączącą Wrocław z Górnym Śląskiem przez Kluczbork, Fosowskie, Tarnowskie Góry i Bytom do Siemianowic, a dalej linia ta kierowała się do Szopienic, Murcek, Pszczyny i Dziedzic. Odcinek linii Bytom – Siemianowice – Szopienice Północne oddano do użytku 1 lutego 1870 roku. Po wybudowaniu łącznicy Dąbrówka Mała – Bogucice (obecnie Katowice Zawodzie), 1 maja 1894 roku uruchomiono połączenia Bytom – Siemianowice – Katowice. Uruchamiano wówczas 8–9 par połączeń pasażerskich pomiędzy tymi miastami. W latach międzywojennych, w 1937 roku do Bytomia kursowało 16 transgranicznych pociągów. Połączenia pasażerskie funkcjonowały do 1 kwietnia 1968 roku. Stacja Siemianowice Śląskie pozostała punktem handlowym na magistralnej linii towarowej. W latach 1989–1990 linię zelektryfikowano, a w 2004 roku zburzono dworzec kolejowy na stacji Siemianowice Śląskie. Ponadto na tej linii do 1968 roku funkcjonował przystanek osobowy Siemianowice Bytków.

[madohora]

Obecnie w mieście funkcjonują połączenia komunikacji autobusowej i tramwajowej, które są realizowane na zlecenie Zarządu Transportu Metropolitalnego. Na terenie miasta, według stanu z końca 2020 roku, znajduje się 71 przystanków w różnych częściach miasta które zapewniają bezpośrednie połączenia ze wszystkimi dzielnicami miasta, a także z pozostałymi ośrodkami Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii. Z dwustanowiskowego przystanku autobusowego Siemianowice Plac Wolności odjeżdża według stanu z maja 2021 roku 12 linii autobusowych, z przystanku Bytków Osiedle Chemik 14 linii (w tym jedna nocna), z przystanku Michałkowice Kościół 14 linii (w tym jedna nocna), z przystanku Bańgów Zachodnia 9 połączeń (w tym linia nocna), a z przystanku autobusowo-tramwajowego Siemianowice Plac Skargi 12 linii autobusowych i 2 linie tramwajowe. Łącznie przez Siemianowice Śląskie kursowało w tym czasie 29 linii autobusowych (w tym jedna nocna) i 2 linie tramwajowe.

[madohora]

[madohora]

W dniu 29 kwietnia 2019 roku w Siemianowicach Śląskich po przeprowadzonym rok wcześniej programie pilotażowym ruszył w pełnym wymiarze system wypożyczalni rowerów miejskich – Siemianowicki Rower Miejski. W tym czasie działały następujące wypożyczalnie: Osiedle Bańgów, Park Pszczelnik, Centrum, Plac Alfreda, Grunwaldzka, Osiedle Młodych, Michałkowice, Jagiełły i Tuwim. Do dyspozycji użytkowników było wówczas 85 rowerów standardów, 10 rowerów dziecięcych, 3 tandemy i 2 rowery familijne typu cargo

[madohora]

W 2001 roku w mieście znajdowało się 30,2 tys. mieszkań, z czego większość powstała przed 1959 rokiem. Połowę z nich to obiekty prywatne, a do gminy należało wówczas 18,4 lokali. W 2017 roku w Siemianowicach Śląskich było 3 133 budynków mieszkalnych posiadających łącznie 31 058 mieszkań, co stanowiło 460 mieszkań na 1 000 mieszkańców miasta. Średnia powierzchnia użytkowa na jednego mieszkańca wynosiła wówczas 24,9 m². 99,4% wszystkich mieszkań wyposażonych było w wodę, 89,4% w łazienkę, natomiast 72,4% w centralne ogrzewanie. W 2019 roku w Siemianowicach Śląskich znajdowały się 31 142 mieszkania, co daje 464 lokale na 1000 mieszkańców. Przeciętna powierzchnia użytkowa w przeliczeniu na jednego mieszkańca wynosiła wówczas 25,2 m². Na jedno mieszkanie przypadało wówczas średnio 3,18 izb, a na jednego mieszkania w mieście przypadało średnio 2,16 osób

[madohora]

Sieć kanalizacyjna w mieście wynosiła w 2001 roku 88,7 km i korzystało z niej wówczas 98,0% mieszkańców, natomiast w 2020 roku dłgość sieci sięgałą 90,8 km. Wóczas gęstość sieci wynosiła 356,1 km/100 km². Gospodarstwa nie podłączone w sieć kanalizacyjną znajdują się głównie w Przełajce. Do sieci doprowadzono w 2020 roku 2,383 tys. dam³ ścieków bytowych. Ścieki z miasta są transportowane do położonej w Katowicach-Dąbrówce Małej przy ulicy Milowickiej 9a oczyszczalni ścieków Dąbrówka Mała-Centrum. Maksymalna przepustowość oczyszczalni wynosi 80 tys. m³ na dobę i po oczyszczeniu ścieki wpływają do Brynicy. Jej właścicielem oraz firmą eksploatującą są Katowickie Wodociągi. Kanalizacja przy nowych osiedlach mieszkaniowych jest rozdzielona na sanitarną i deszczową, natomiast starsza zabudowa Centrum i Bytkowa jest podłączona do kanalizacji ogólnospławnej

[madohora]

Usługi komunalne w mieście realizuje powołane w 1993 roku Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Prowadzi ona m.in. usługi oczyszczania miasta, a także prace remontowe i drogowe. W mieście przy ulicy Zwycięstwa funkcjonuje sortownia odpadów komunalnych LANDECO. Od 2017 roku przy ulicy Wyzwolenia 18e działa Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych. W 2020 roku z gospodarstw domowych zebrano łącznie 21,812 tys. ton odpadów komunalnych

[madohora]

Ratusz w Siemianowicach Śląskich – zabytkowy ratusz, obecnie jest siedzibą władz Miasta Siemianowice Śląskie, położony przy ul. Jana Pawła II 10 w dzielnicy Centrum.

[madohora]

Na parterze budynku swoje gabinety mieli pierwotnie naczelnik urzędu oraz sekretarz, znajdowały się tam także biblioteka, registratura, straż miejska, urząd dzielnicowy, urząd stanu cywilnego, urząd meldunkowy, urząd skarbowy oraz inne urzędy i wydziały. Na wyższych piętrach urządzono m.in. mieszkanie burmistrza, natomiast w podziemiach kuchnię i cztery cele więzienne

[madohora]

Z uwagi na zwiększenie liczby urzędników, w 1950 roku poddasze zaadaptowano na cele biurowe; projekt adaptacji wykonał inżynier Tadeusz Okoń. W tym czasie planowano także budowę trzech pięciokondygnacyjnych budynków dla robotników na zlecenie Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Katowicach, z czego dwa miały przylegać do siemianowickiego ratusza. Wschodnie skrzydło ratusza również miało być przebudowane. W ramach przebudowy, zaplanowanej na lata 1957–1959, zamierzano wyburzyć przeszklony balkon oraz wejście od strony obecnej ulicy Jana Pawła II, a w jej miejscu projektowano budowę warsztatu, garażu i ośmiu pokoi biurowych. Ostatecznie nie przystąpiono do realizacji obydwu inwestycji

[madohora]

Ratusz w Siemianowicach

[madohora]

Ratusz zlokalizowany jest przy ulicy Jana Pawła II 10 w Siemianowicach Śląskich[6], w granicach dzielnicy Centrum[8]. Gmach stanowi siedzibę Gminy Siemianowice Śląskie. Działa tu część jednostek Urzędu Miasta Siemianowice Śląskie, a spośród nich swoją siedzibę ma tu m.in. Prezydent Miasta oraz jego zastępcy, Sekretarz Miasta i Skarbnik Miasta. Ratusz jest także siedzibą Rady Miasta Siemianowice Śląskie

[madohora]

Charakterystycznym elementem ratusza jest znajdujący się w narożniku wykusz w formie cylindrycznej wieży z herbem Siemianowic Śląskich i zegarem, przykryty baniastym hełmem z latarnią i iglicą. Wieża ta przechodzi przez trzy kondygnacje, począwszy od drugiej. Herb na wieży ratuszowej przedstawiony jest w starej wersji, w której rybak trzyma w prawej ręce kufel

[madohora]

Siemianowice Ratusz

[madohora]

Reprezentacyjne pomieszczenia pierwotnie zdobiła drewniana boazeria. W sali posiedzeń znajdują się witraże, środkowy pochodzi z 1925 roku. Został on wykonany przez krakowską pracownię Żeleńskich, boczne zaś wykonała siemianowicka pracownia witraży Fryderyka Romańczyka. Przedstawiają one: białego orła na lancach, złotego orła śląskiego i herb Siemianowic Śląskich

[madohora]

Wioska Siemianowice po raz pierwszy została wymieniona w dokumentach historycznych w okresie średniowiecza. Przez stulecia jej mieszkańcy zajmowali się gospodarką rybacką oraz rolnictwem, a także ogrodnictwem. Miejscowość pozostawała w rękach wielu rodzin szlacheckich - m.in. w XVII wieku władali tutaj Mieroszewscy, a od początku XVIII stulecia – Donnersmarckowie. Wielkie zmiany zaszły w drugiej połowie XVIII wieku, kiedy na Śląsku rozpoczęła się epoka industrializacji. Wszystko miało początek w Bytkowie, gdzie uruchomiono wpierw kopalnię węgla kamiennego „Leśna”, a następnie „Szczęście”. W XIX wieku na terenie obecnych Siemianowic Śląskich powstały nowe zakłady - m.in. kopalnie, huty żelaza (wśród nich „Laura”), cynku oraz fabryki wyrobów metalowych. Na początku ubiegłego wieku Siemianowice, liczące wówczas ponad 20 tysięcy mieszkańców, były nadal wioską, zorganizowaną jako samodzielna gmina. Po wejściu w skład odrodzonej Polski, gminy Siemianowice i Huta Laura połączono, a w roku 1932 powołano do życia nowy organizm miejski – Siemianowice Śląskie.

[madohora]

Plac przed Ratuszem

[madohora]

DAWNY POMNIK WRÓCI NA SWOJE MIEJSCE - Nasze Miasto