Nie tylko na Śląskim Szlaku IX

[madohora]

.

[madohora]

WIELOWIEŚ

[madohora]

ŻYGLIN, ŻYGLINEK

[madohora]

21 grudnia rano o godz. 9.00 w Katowicach Piotrowicach pochowany został Ryszard Gzik. W trakcie uroczystości ks. Waldemar Dekiel, proboszcz z miejscowej parafii, podziękował w imieniu biskupa katowickiego Herberta Bednorza wszystkim uczestnikom uroczystości oraz tym, którzy pomogli rodzinie załatwić formalności związane z pogrzebem. Następnie w kościele pw. NSPJ w Piotrowicach odbyła się Msza św. za duszę zmarłego. Podobny przebieg miał pogrzeb Zbigniewa Wilka, pochowanego tego samego dnia, dwie godziny później, także na cmentarzu w Piotrowicach. W ceremonii wzięli udział m.in. koledzy zabitego – ok. 70 osób – którzy przyjechali dwoma autokarami zakładowymi.

[madohora]

W latach 1954–1959 wieś należała do gromady Błażejowice, po jej zniesieniu należała i była siedzibą gromady Mochów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa opolskiego.
Według danych na 2011 wieś była zamieszkana przez 430 osób

[madohora]

STARE TARNOWICE

[madohora]

OJCIEC SYRACH JANICKI - RadioEm

[madohora]

NAKŁO ŚLĄSKIE

[madohora]

ŚWIERKLANIEC

[madohora]

ZBROSŁAWICE KOŚCIÓŁ

[madohora]

[madohora]

CZECHOWICE

[madohora]

SZAŁSZA

[madohora]

SOŚNICOWICE

[madohora]

CHUDÓW

[madohora]

☑️BYŁAM W MUZEUM PRL
☑️RUDA ŚLĄSKA NOWY BYTOM
☑️OSIEDLE STASZICA
☑️KOPALNIA WIREK W RUDZIE ŚLĄSKIEJ
☑️RUDA ŚLĄSKA BYKOWINA
☑️KOLONIA FICINUS
☑️POWIEDZMY, ŻE REPORTAŻ Z RUDY ŚLĄSKIEJ
☑️W WIŚNIOWYM SADZIE
☑️DWORZEC KOLEJOWY CHEBZIR
☑️RUDA ŚLĄSKA HALEMBA
☑️RUDA ŚLĄSKA

[madohora]

W ŚWIĘTOCHŁOWICACH CHCĄ OTWORZYĆ MUZEUM POWSTAŃ ŚLĄSKICH

[madohora]

WOJKOWICE KOŚCIELNE

[madohora]

PANIÓWKI

[madohora]

BOROWA WIEŚ

[madohora]

BIERUŃ STARY

[madohora]

IMIELIN

[madohora]

DĄBROWA GÓRNICZA

[madohora]

✅SOSNOWIEC CERKIEW W SOSNOWCU
✅SOSNOWIEC EGZOTARIUM
✅SOSNOWIEC
✅SOSNOWIEC

[madohora]

[madohora]

PAPIEŻ OGŁOSIŁ ROK MIŁOSIERDZIA - Deon

[madohora]

ROK JUBILEUSZOWY W KATOWICACH - www.wkatowicach.eu

[madohora]

ROK JUBILEUSZOWY - Gość

[madohora]

KOŚCIOŁY JUBILEUSZOWE W KATOWICACH - www.archidiecezjakatowicka.pl

[madohora]

Parafia św. Antoniego – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Katowicach, w dzielnicy Ligota-Panewniki. Należy ona do dekanatu Katowice-Panewniki, w archidiecezji katowickiej. Jej siedziba znajduje się przy ulicy Panewnickiej 451

[madohora]

4 czerwca 2023 roku abp. Wiktor Skworc uroczyście poświęcił nowy kościół parafialny. Zastąpił on dotychczasowy budynek, a jego budowę sfinansowano ze środków prowincji, wiernych oraz darczyńców

[madohora]

Budowany od 2019 r. nowy kościół wraz z domem parafialnym i klasztorem Braci Mniejszych w Katowicach-Starych Panewnikach został poświęcony 4 czerwca 2023 r. Nowy kościół parafii pw. św. Antoniego z Padwy zastąpił dotychczasowy, zlokalizowany obok, przy ulicy Panewnickiej 463.

[madohora]

Zakon Braci Mniejszych Św. Franciszka od początku XX w. interesował się okolicami Katowic, szukając możliwości osiedlenia się i założenia ośrodka kultu katolickiego. W 1901 r. wybrano tereny w ówczesnych Panewnikach i zakupiono od rolników teren pod klasztor i kościół wielkości 8,0 ha. W 1902 r. OO. Franciszkanie przybyli z góry Św. Anny (województwo opolskie) i osiedlili się w Panewnikach – dzisiejsze tereny klasztoru. Autorem projektu kościoła i klasztoru jest brat zakonny architekt – Manswetus Fromm. Kościół został zbudowany w stylu neoromańskim wzorowany na bazylikach średniowiecznych. Wraz z klasztorem tworzy on wspólny kompleks przestrzenny. Budynki zbudowano z cegły. Na kopule kościoła (30 m wysokości) postawiono miedzianą figurę Św. Franciszka (wysokość ponad 7 m). Kościół wraz z klasztorem został znakomicie skomponowany, a detal ceglany jest w stanie w szeregu przypadkach wprowadzić w zdumienie swą oryginalnością i perfekcją wykonania. Nawiązuje on do romańskich form zdobniczych.

[madohora]

W 1934 r. obok rozwijającego się parku wybudowano dom parafialny. Realizując idee franciszkańskie w 1936 r. rozpoczęto budowę Drogi Krzyżowej. W drodze konkursu przyjęto rozwiązanie autorstwa architektów Kruga i Brzozy. Większość kaplic Drogi Krzyżowej nosiła charakter “zamknięty” z rzeźbami lub obrazami we wnętrzach. Autorami obrazów do kaplic byli Edward Daniel Czuch ze Lwowa, zaś rzeźb prof. M. Wnuk także ze Lwowa. Realizacji towarzyszyła rozbudowa parku poprzez wytyczenie odpowiednich ścieżek i dróżek. II wojna światowa przerwała budowę kaplic Drogi Krzyżowej. Dzieła dokończono po wojnie. W czasie II wojny światowej klasztor został zamieniony na obóz przejściowy dla niemieckich przesiedleńców ze Wschodu.

[madohora]

Płazy są tu reprezentowane najliczniej przez pospolite żaby trawne i ropuchy szare. Na terenie leżącego nieopodal kalwarii wspomnianego już zespołu przyrodniczo-krajobrazowego “Uroczysko Buczyna” żyje bardzo bogata jak na warunki Śląska fauna ptaków. Dotychczas odnotowano 58 gatunków, w tym 40 lęgowych, 3 zalatujące i 15 przelotowych. Można je także spotkać w parku klasztornym. Do najczęściej występujących należą zięba, kos, drozd śpiewak, rudzik, kapturka, sójka czy szpak, ale przy odrobinie szczęścia możemy zobaczyć też pospolitego dzięcioła dużego a nawet dzięcioła czarnego. Często też słychać w parku kukułkę. Rosną też tutaj różne gatunki traw, mchy, paprocie, skrzyp polny i konwalie.

[madohora]

Od lat w Kalwarii Panewnickiej odprawiane jest misterium „Kalwaria Śląska”. Droga Krzyżowa z pochodniami odbywa się w Wielki Piątek wieczorem.

[madohora]

To miejsce nie tylko dla pielgrzymów czy poszukujących skupienia i spokoju przy modlitwie. Przechadzają sie tu często rodzice z dziećmi i dziadkowie z wnukami, a także osoby, które po prostu chcą odpocząć od – tak niedalekiego przecież – gwaru miasta i przejść sie przez moment po jakimś miłym miejscu.

[madohora]

Kluczową rozbudowę rozpoczęto jednak dopiero w 1937 roku i trwała kilkanaście lat ze względu na przerwę związaną z II wojną światową. Budowę kalwarii w obecnym kształcie rozpoczął pierwszy proboszcz parafii panewnickiej o. Karol Emanuel Bik-Zdzieszowski. Projekt kalwarii został wykonany zgodnie z oczekiwaniami wiernych. Kalwarię planowano budować po obu stronach rzeki Kłodnicy płynącej za klasztorem. Zachowany został podstawowy podział dla kalwarii na drogę pojmania i drogę krzyżową. Ograniczony areał działki nie pozwalał jednak na stosowanie odległości jerozolimskich. Franciszkanie zakładali wykonanie następujących pawilonów i kaplic - Góra Oliwna, gmachy Annasza i Kajfasza z kryptą dla Pana Jezusa przy słupie, gmach Piłata, w pobliżu gradusy - święte schody, pałac Heroda, stacje drogi krzyżowej. Stacja nr 11 miała być większą kaplicą na 200 osób.

[madohora]

22 lutego 2019 dokonano profanacji kalwarii. Sprofanowano figury związane z przedstawieniem Męki Pańskiej oraz cztery kaplice różańcowe.

[madohora]

Rozszerzył domenę królewską o hrabstwa Blois, Chartres i Sancerre, a także księstwa Normandii, Maine, Prowansji i Langwedocji. Zreformował administrację królewską – wprowadzając urząd inkwizytora i zmieniając rolę parlamentu paryskiego. Doprowadził do zakończenia długotrwałego sporu z królami angielskimi, po zwycięskiej bitwie pod Taillebourg podpisując długotrwały rozejm.

[madohora]

Blanka i Ludwik, chcąc zjednać sobie względy stryja młodego władcy, Filipa Hurepela, nadali mu dwa zamki znajdujące się wewnątrz jego dóbr (Mortain i Lillebonne), a także hrabstwo Saint-Pol. Sytuacja Rozczochranego była o tyle szczególna, że nie dość, że niektórzy podważali jego prawe pochodzenie, to jego ziemie zostały wcześniej skonfiskowane Renaldowi z Boulogne, wciąż znajdującemu się w paryskim więzieniu. Jego śmierć na Wielkanoc 1227 roku poszerzyła pole manewru Filipa. Więcej szczęścia miał współwięzień Renalda Ferrand z Portugalii, który został zwolniony 6 stycznia tego roku. Po objęciu z powrotem hrabstwa Flandrii stał się wiernym sojusznikiem królowej.

[madohora]

Pokojem z Meaux-Paryża z 11 kwietnia 1229 roku, zakończyły się walki w Langwedocji. Na mocy porozumienia hrabia Tuluzy Rajmund VII zachował jedynie część swego hrabstwa. Natomiast papiestwo otrzymało markizat Prowansji (Hrabstwo Venaissin), królowi przypadła północna część hrabstwa, z miastem Albi, a córka Rajmunda Joanna miała wyjść za Alfonsa i wnieść mu w posagu okręg Tuluzy ze stolicą; była też jedyną spadkobierczynią Rajmunda, gdyby ten nie pozostawił męskiego potomka. Dodatkowo na mocy pokoju z Rajmundem Trencevalem, hrabią Carcassonne i Narbonne, królowi przypadło Carcassonne. Nowe nabytki, wraz z posiadanymi już wcześniej, pozwoliły utworzyć dwie nowe seneszalie: Carcassonne i Beaucaire

[madohora]

Ludwik IX był też głęboko religijny. Gdy w 1244 r. Jerozolima została ponownie opanowana przez Ajjubidów, zorganizował i sfinansował w 1248 r. kolejną VI wyprawę krzyżową dla obrony Ziemi Świętej. Brało w niej udział prawie wyłącznie rycerstwo francuskie, które poprowadził osobiście. Choć krucjata zakończyła się klęską, a sam Ludwik IX przez pewien czas pozostawał w niewoli egipskiej, to gdy wrócił w 1254 r. uznany został za największego wśród monarchów Europy obrońcę chrześcijaństwa.

[madohora]

14, 15 i 16 MARCA NA ŚLĄSKIE TORY WYRUSZĄ POCIĄGI RETRO W POSZUKIWANIU WIOSNY - www slazag.pl - 25.02.2025

[madohora]

Do bazyliki prowadzą główne drzwi z 1858 (w prawo z przedsionka) ozdobione jednostronnie płaskorzeźbami aniołów oraz św. Pawła Pierwszego Pustelnika i św. Antoniego Opata. Bazylika ma 46 m długości, 21 m szerokości i 29 m wysokości. Jest budowlą orientowaną. Z prawej nawy bocznej (południowej) prowadzą schody w górę do kaplicy św. Pawła Pierwszego Pustelnika i kaplicy Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz schody w dół do kaplicy Świętych Relikwii. Wszystkie trzy kaplice na zewnątrz obłożone są piaskowcem pińczowskim. Z lewej nawy bocznej (północnej) prowadzi wejście schodami w górę do kaplicy Matki Bożej (przybudówki) z barokowym portalem, w supraporcie, którego widoczna jest polichromowana płaskorzeźba przedstawiająca spotkanie na pustyni św. Pawła Pierwszego Pustelnika i św. Antoniego Opata[8], dalej w północnej ścianie prezbiterium, znajdują się dwa dalsze wejścia, w tym pierwotne wejście do kościoła z około połowy XVII wieku. Ściany bazyliki pokryte są dekoracją stiukową, wnętrze rozczłonkowane filarami naw bocznych z masywnymi pilastrami zwieńczonymi głowicami kompozytowymi[8]. Ściany zostały na końcu XVIII wieku marmoryzowane[9]. Sklepienia zdobią freski wykonane w latach 1693–1695 przez artystę Karola Dankwarta i sztukaterie wykonane najprawdopodobniej przez artystów śląskich[8]. W prezbiterium przedstawiono sceny adoracji i znalezienia Krzyża Świętego, a w nawie głównej i bocznych treścią polichromii są cuda jakie działy się na Jasnej Górze, opisane w jasnogórskich księgach łask

[madohora]

Na chórze zachodnim znajdują się jedne z największych organów w Polsce, posiadające 120 głosów. Wybudowane zostały w latach 1953–1956 przez Stefana Truszczyńskiego z Włocławka. Otworzono wówczas szafę dawnych organów XVIII wiecznych, wykonanych przez Caspariniego.

[madohora]

Cały wystrój ołtarza sprawia wrażenie zwartej kompozycji architektoniczno-rzeźbiarskiej, z charakterystycznym późnobarokowym dynamizmem i bogactwem malarsko-światłocieniowych efektów

[madohora]

Kaplica nosi również nazwę kaplicy Denhoffów, ponieważ jest mauzoleum grobowym rodziny Denhoffów. Wejście do niej prowadzi z prawej bocznej nawy (południowej) bazyliki przez portal z czarnego marmuru dębnickiego, z XVII wieczną ozdobną kratą, zwieńczona godłem paulinów. Kaplica jest udostępniona dla pielgrzymów i zwiedzających. Ponadto jest tradycyjnym miejscem przedpogrzebowym wystawienia ciał zmarłych paulinów oraz odprawiania nowenny paulinów przed świętem patrona zakonu.

[madohora]

Na ołtarzu głównym umieszczono obraz Apoteoza św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Święty jest na nim unoszony przez aniołów i koronowany przez Trójcę Świętą. Po lewej stronie ołtarza znajduje się obraz św. Hieronima, piszącego żywot św. Pawła, z aniołem wskazującym na świętego w niebie, a po prawej obraz św. Antoniego Opata w scenie rozmowy z cenobitami i pustelnikami

[madohora]

Kaplica powstała w latach 1751–1759 jako mauzoleum grobowe Jabłonowskich. Fundatorem był Stanisław Wincenty Jabłonowski, wojewoda rawski (spoczywa on pod bazyliką). Była ona przebudowana z istniejącej wcześniej kaplicy świętych Aniołów Stróżów. Nakryta jest kopułą na pendentywach, której czaszę zdobi polichromia przedstawiająca cztery sceny z historii Krzyża Świętego, ujęte w dekoracyjne medaliony: wywyższenie węża na pustyni przez Mojżesza z Księgi Liczb, zapowiedź ofiary krzyżowej Chrystusa, znalezienie Krzyża przez św. Helenę i triumf Krzyża jako znaku odkupienia i miłości

[madohora]

W kaplicy tej w latach 1875–1926 umieszczono obraz Matki Bożej Kodeńskiej, usunięty z Kodnia przez rząd carski. Przejściowo kaplica ta była wtedy również pod wezwaniem Matki Bożej Kodeńskiej. W 1980 umieszczono tablicę pamiątkową z napisem:

[madohora]

Kaplica świętych relikwii
Położona jest w dolnej kondygnacji pod kaplicą Najświętszego Serca Pana Jezusa. Została przebudowana w 1666 z dawnej kaplicy św. Filipa Nereusza (Arcybractwa Różańcowego), wzniesionej w latach 1624–1628, a zaprojektowanej przez architekta Goltzmana pierwotnie jako krypta pw. św. Barbary. W kaplicy są trzy ołtarze. Na ołtarzu znajdującym się po prawej stronie pw. św. Walentego stoją dwa srebrne relikwiarze zwieńczone figurami czaszek świętych: św. Honorata i św. Kandyda. Sprowadzono je z Rzymu w 1682. Po lewej zaś stronie znajdują się relikwie: bł. Euzebiusza i św. Donata. W szklanych, złoconych gablotach pokrywających wszystkie ściany znajdują się ponadto relikwiarze innych świętych i błogosławionych. Kaplicę zamyka otwierana krata. Kaplica nie jest udostępniona dla pielgrzymów i zwiedzających (czasami jest otwierana w dniu 1 lub 2 listopada), zamknięta kratą.

[madohora]

W lunetach sklepiennych, na ścianie północnej i południowej znajduje się cykl siedmiu obrazów malowanych na płótnie po 1651, ze scenami z życia pustelników:
✓Komunii św. przyjętej przez św. Marię Egipcjankę (†500), po nawróceniu pokutującej
✓Św. Taidy, grzesznicy aleksandryjskiej z IV wieku, nawróconej przez św. Pafnucego, która resztę życia spędziła w samotności
✓Męczeństwa św. Dympty, opiekunki psychicznie chorych z VII wieku
✓Św. Romualda (952–1027), założyciela zakonu kamedułów
✓Kuszenia św. Antoniego Opata
Pogrzebu św. Sofronii, pustelnicy
✓Św. Martyniana, początek IV wieku

[madohora]

Epitafium Smoleńskie
Zostało umieszczone 3 maja 2012 na wprost wyjścia z kaplicy Matki Bożej jako 4 metrowej wysokości tablica pamiątkowa-epitafium w formie płaskorzeźby poświęconej tragicznie zmarłym 10 kwietnia 2010 w katastrofie samolotu Tu-154 pod Smoleńskiem, 96 jej ofiarom. Na tablicy zaprojektowanej przez krakowskiego artystę Lecha Dziewulskiego znajdują się nazwiska wszystkich ofiar. W epitafium wmontowana została także tablica upamiętniająca ofiary smoleńskie, którą Rosjanie usunęli z miejsca tragedii w nocy przed pierwszą rocznicą katastrofy, przekazana na Jasną Górę 10 lipca 2011 przez Stowarzyszenie Rodzin Katyń 2010. Ponadto umieszczono na nim następujący napis:

[madohora]

Na ścianach zbudowano w latach 90. XVII wieku pary pilastrów o korynckich głowicach ozdobionych motywami puttów, ptaków i gryfów. Całe wnętrze obiega belkowanie. W lewym północno-wschodnim narożniku Sali znajduje się furta klasztorna z portalem o rozbudowanym zwieńczeniu. Obok niej, między oknami stoi XVIII wieczny ołtarz św. Jana Ewangelisty, ze znajdującymi się na nim płaskorzeźbami przedstawiającymi widzenie św. Jana na wyspie Patmos oraz dwiema figurami świętych lub postaci alegorycznych. Główne drzwi znajdujące się na południowej ścianie prowadzą na galerię górnej kondygnacji tzw. Przybudówki, trzeciej części kaplicy Matki Bożej. Nad gzymsem ściany wschodniej (powyżej ołtarza) umieszczony jest polichromowany, monumentalny krucyfiks, a na przeciwległej stronie (ścianie zachodniej) relief przedstawiający Matkę Bożą Bolesną i dwa rokokowe lustra weneckie z XVII wieku w ozdobnych, złoconych ramach, zawieszone w 1957. U góry, po prawej stronie w lunetach sklepiennych znajduje się dziewięć obrazów olejnych na płótnie z XVII wieku anonimowych malarzy, przedstawiających następujące sceny z dziejów Jasnej Góry

[madohora]

[madohora]

W nocy jest bogato iluminowana. Z okazji 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości system oświetleniowy dla wieży zainstalowało przedsiębiorstwo energetyczne Tauron. Wieża zazwyczaj podświetlana jest białymi reflektorami. Od 11 listopada 2018 wieża iluminowana jest w barwach biało-czerwonych, w święta i uroczystości maryjne podświetlana na błękitno, a w adwencie na fioletowo. Wyjątkowo rozświetlano wieżę na czerwono w związku z akcją RedWeek Pomocy Kościołowi w Potrzebie i polskim Dniem Solidarności z Kościołem Prześladowanym lub na żółto-niebiesko w związku z konfliktem na Ukrainie[66], a także m.in. zastosowano klubowe barwy czerwono-niebieskie dla uczczenia miejscowego klubu sportowego Raków Częstochowa. Ponadto w listopadzie 2018 z okazji narodowych obchodów na hełmie wieży zainstalowano tymczasowo biało-czerwoną 100-metrową flagę, dar prezydenta RP Andrzeja Dudy.

[madohora]

Domy Muzykantów
Jednopiętrowy budynek Domów Muzykantów usytuowany jest w południowej części dziedzińca gospodarczego. Wybudowany został w XVII wieku z przeznaczeniem na mieszkania dla chórzystów, a następnie po likwidacji chóru, dla członków grupy wokalno-instrumentalnej (stąd nazwa). Muzycy byli wykonawcami krótkich utworów (intrad) w czasie odsłonięcia i zasłonięcia obrazu, a także w czasie wizyt niektórych osobistości państwowych. Na parterze Domów Muzykantów znajdują się obecnie toalety i punkt informacyjny.

[madohora]

Znalazły tu miejsce urny z ziemią gdzie walczyli: powstańcy wielkopolscy, żołnierze I wojny światowej, żołnierze biorący udział w wojnie z Rosją pod dowództwem Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego, żołnierze II wojny światowej oraz powstańcy warszawscy; nacierający na: Monte Cassino, Tobruk, Narwik, Arnhem, Falaise, Kołobrzeg i Kock. Jest tu grudka ziemi z Katynia. Ponadto urna z ziemią z grobu generała Władysława Sikorskiego, naczelnego wodza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, woreczek z ziemią z mauzoleum Józefa Piłsudskiego oraz okruch ziemi, zebranej 17 września 1939 pod Kołomyją przez generała Mieczysława Borutę-Spiechowicza. Jest tu również ziemia przesiąknięta krwią żołnierzy 18 Lwowskiego Batalionu Strzelców i 12 Pułku Ułanów Podolskich.

[madohora]

Klasztor jasnogórski
Budynek Klasztoru
Jest to monumentalna, czteroskrzydłowa budowla, trójkondygnacyjna, położona po północnej stronie kaplicy Matki Bożej, wzniesiona na planie mocno wydłużonego prostokąta z wewnętrznym dziedzińcem. Od zachodu łączy się z małym klasztorem zwanym Starym Światem o czterech dwukondygnacyjnych skrzydłach zamykających prostokątny podwórzec z XVI lub początku XVII wieku. Klasztor zbudowany został w stylu barokowym z dobudowanymi wielobocznymi basztami[76]. Oprócz cel dla zakonników (skrzydło wschodnie i zachodnie) mieści kaplicę Różańcową oraz dwie sale reprezentacyjne: Refektarz i Bibliotekę

[madohora]

Jest to prostokątna, barokowa sala, nakryta sklepieniem zwierciadlanym, ozdobionym bogatą dekoracją stiukową i malarską oraz oświetlona od zachodu, światłem z czterech okien. Na sklepieniu znajduje się wydłużony malowany plafon, ujęty konturem stiukowej fasety z wkomponowanymi medalionami. Na wielkim plafonie przedstawione zostało założenie ideowe biblioteki, tzn. pochwała Mądrości. Personifikacją jej jest bogini Minerwa, która zasiada w obłokach, opierając dłoń na zwierciadle, w którym odbija się otoczona promieniami Gołębica, symboliczne wyobrażenie Ducha Świętego oraz łacińskim napisem SAPIENTIA ÆDIFICAVIT SIBI DOMVM (pol. Mądrość zbudowała sobie dom). Czterej Ewangeliści, Ojcowie i Doktorzy Kościoła prowadzą dysputę, trzymając w ręku księgi. Poniżej, w medalionach, znajdują się emblematy św. Tomasza z Akwinu, protektora Zakonu Paulinów, oraz św. Augustyna, twórcy reguły zakonnej. Medaliony narożne ukazują przeciwstawne sobie wzory rozrywek godziwych i niegodziwych.

[madohora]

Refektarz
Zbudowany został w latach 60. XVII wieku, a ukończony 12 sierpnia 1669], w zachodnim skrzydle klasztoru w stylu barokowym jako obszerna sala jadalna na planie prostokąta o wymiarach (26,5 × 10) m i wysokości 5,5 m, nakryta bezprzęsłowym sklepieniem kolebkowym z lunetami o nisko schodzących kapach sklepiennych wspartych na odcinkach gzymsów, która jest poprzedzona przedsionkiem. Sala posiada 7 prostokątnych okien, osadzonych w głębokich wnękach. W ścianie zachodniej znajduje się główne wejście do refektarza w postaci okazałego portalu, wykonanego z piaskowca w 1670[83]. We fryzie na czarnej marmurowej tablicy widnieje napis (łac. Refectorium). Z pierwotnego wyposażenia refektarza pozostał późnobarokowy z 1736 lawaterz na ścianie północnej z czarnego marmuru dębnickiego ozdobiony różowym marmurem paczółtowickim. Jest to naczynie w kształcie misy z umieszczonym nad nią kranem.

[madohora]

Ponadto wyeksponowano wyroby włoskie, takie jak ślubny komplet koralowy króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego, austriackie, rosyjskie i polskie. Cennym eksponatem jest dar Augusta III i jego małżonki Marii Józefy w postaci relikwiarza Krzyża Świętego. Licznie zgromadzono kolekcję różańców składanych przez królów (m.in. królowej Bony czy Jana III Sobieskiego), magnatów i szlachtę[87]. Okazale prezentuje się duży zbiór zegarów i zegarków z różnych epok. W skarbcu umieszczono również zbiór zabytkowych szat liturgicznych i ornatów ofiarowanych przeważnie przez królów.

[madohora]

Na stelażach wzdłuż ścian stoją portrety prowincjałów i generałów zakonu malowane w pracowni jasnogórskiej (m.in. o. K. Biedrzychowskiego OSPPE, o. A. Gołdonowskiego OSPPE, o. Augustyna Kordeckiego OSPPE czy o. Tobiasza Czechowicza STD.)

[madohora]

Ponadto w sali znajduje się zbiór instrumentów muzycznych z XVII–XVIII wieku używanych przez kapelę jasnogórską założoną w XVI wieku oraz inne instrumenty muzyczne (m.in. harfa francuska z XIX wieku, skrzypce, trąbki, flety czy picola)

[madohora]

Obszernym elementem ekspozycji są wota katastrofy smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 (m.in. piuska biskupa polowego Wojska Polskiego Tadeusza Płoskiego, zniszczony mundur gen. Bronisława Kwiatkowskiego, mundur, czapka i generalskie odznaki gen. Andrzeja Błasika czy sutanna ks. ppłk. Jana Osińskiego)[43]. Ekspozycja złożona jest w kilku salach tematycznych:
Bóg, Honor, Ojczyzna. Niewola Polaków, martyrologia, narodowe zrywy XIX i XX wieku po czasy Narodowego Zrywu NSZZ „Solidarność”
Historia godła Polski i falerystyka
Sala panelowa. Zaduma nad Ojczyzną i jej wartościami
Archeologia. Lapidarium i pamiątki pielgrzymie (medale, medaliki, krzyżyki i inne wota)
Sala papieża św. Jana Pawła II („Totus Tuus”)
Sala bł. kard. Stefana Wyszyńskiego („Wszystko postawiłem na Maryję”)
Sala szat i naczyń liturgicznych oraz tkanin historycznych

[madohora]

Ponadto w Arsenale umieszczono szereg gablot m.in. z wotami, wyrobami złotniczymi, sygnetami herbowymi i świecącymi serduszkami jasnogórskimi

[madohora]

Kaplica, podobnie jak bazylika jest budowlą orientowaną, zwróconą na wschód. Składa się z trzech części, wznoszonych w różnych okresach: prezbiterium, kaplicy Matki Bożej i tzw. przybudówki. Kaplica mierzy około 56 m długości i 16 m szerokości.

[madohora]

Ożenił się z Małgorzatą Prowansalską, córką Rajmunda Berengara IV, hrabiego Prowansji, i Beatrycze Sabaudzkiej. Miał z nią kilkanaścioro dzieci:
Blanka (4 grudnia 1240 – 29 kwietnia 1243)
Izabela (2 marca 1241 – 17 kwietnia 1271), żona Tybalda V, hrabiego Szampanii i króla Nawarry
Ludwik (21 września 1243 – 13 stycznia 1259)
Filip III Śmiały (1245-1285)
Jan (1247 – 10 marca 1247)
Jan Tristan (1250-1270)
Piotr I d’Alençon (1251 – 6 kwietnia 1284)
Blanka (1253 – 17 czerwca 1320), żona Ferdynanda de la Cerda
Małgorzata (1255-1271), żona Jana I Zwycięskiego, księcia Brabancji
Robert de Clermont (1256-1318)
Agnieszka (1268 – 19 grudnia 1327), żona Roberta II, księcia Burgundii

[madohora]

Król Francji zmarł w trakcie drugiej organizowanej przez siebie wyprawy krzyżowej. Ludwik Święty nie zginął na polu bitwy z muzułmanami, ale jako ofiara zarazy panującej w obozie wojsk chrześcijańskich. Ekspedycja, która miała na celu zdobycie Ziemi Świętej, skierowała się jednak w zupełnie inne miejsce – Tunis.

[madohora]

Został królem w 1226 roku, po śmierci swojego ojca Ludwika VIII Lwa. Objął tron w niezwykle młodym wieku, miał bowiem zaledwie 12 lat, dlatego aż do 1234 roku rządy we Francji sprawowała jego matka Blanka Kastylijska. Był królem aż 44 lata, dzięki czemu jest do dzisiaj jednym z najdłużej panujących francuskich władców.

[madohora]

– Można powiedzieć, że Ludwik jest prekursorem kontroli państwowej. Chociaż co prawda był człowiekiem bardzo głęboko religijnym, ale trzymał Kościół na dystans od polityki, ponieważ rządzić państwem miał on, a nie episkopat – mówił prof. Jerzy Pysiak w audycji Polskiego Radia z 2016 roku.

[madohora]

Zmarły niedawno Jacques le Goff (1924-2014), autor książki o najmniej znanym z wielkich królów średniowiecznej Francji, miał wątpliwości, czy Święty Ludwik w ogóle istniał. Ludwik IX stanowił inspirację dla poetów, religioznawców, teologów. Władca wsławił się organizowaniem dwóch wypraw krzyżowych i niezwykłą religijnością.

[madohora]

publiczna).Regencja Blanki Kastylskiej nie była łatwym zadaniem: francuscy baronowie zdradzali ochotę wyzyskania rządu kobiety i cudzoziemki dla odzyskania utraconej potęgi. W 1234 roku Ludwik ożenił się z Małgorzatą Prowansalską, z którą doczekał się dziesięciorga dzieci. Od dzieciństwa pozostawał pod dużym wpływem matki, zwłaszcza w okresie jej regencji sprawowanej z uwagi na małoletniość syna. Był człowiekiem słabej kondycji, często zapadającym na zdrowiu. Blanka wychowywała go w atmosferze pełnej pobożności. Wilhelm de Saint-Pathus wspomina, iż król kilkakrotnie słuchał mszy w ciągu dnia i głośno śpiewał godzinki. Praktyki te nasiliły się zwłaszcza po powrocie z krucjaty w 1254 roku – stał się wtedy częstym gościem francuskich opactw i aktywnym uczestnikiem religijnych uroczystości. Królewskie szaty zastąpił strojem mnicha. Dawanie jałmużny i uczynki miłosierne były powszechną praktyką chrześcijańskiego średniowiecza, w przypadku Ludwika nie miały one jednak charakteru pokazowego, a wypływały z głębokiej chęci naśladowania cnót ewangelicznych. Z postawą tą związane były fundacje – początkowo cysterskie, później zaś bardzo liczne franciszkańskie i dominikańskie. W swoim pałacu król zgromadził pokaźną bibliotekę dzieł Ojców Kościoła, m. in. Augustyna, Ambrożego, Hieronima i Grzegorza Wielkiego, których lekturze chętnie się oddawał, zachęcając innych do studiowania owych ksiąg. Wiele czasu poświęcał na czytanie Pisma Świętego, właściwie nie rozstając się ze swoją Biblia glossata. Jan de Joinville odnotował kilka rozmów z królem, inspirowanych tą pobożną lekturą. Warto przytoczyć najbardziej typową dla postawy króla Ludwika. Zadał on kronikarzowi pytanie: Czy wolałby być trędowatym, czy popełnić grzech śmiertelny? Joinville odpowiedział bez wahania, iż to drugie. Król uznał tę odpowiedź za wielce nierozważną: Powinieneś wiedzieć, że nawet najgorszy trąd jest niczym w porównaniu z grzechem śmiertelnym. Człowiek, który umiera, jest uleczony z trądu ciała – powiedział dalej król i zdanie to trzeba uznać za bardzo charakterystyczne dla jego mentalności.

[madohora]

W Anglii król Henryk III (1216-1272) trwonił autorytet korony niedołężną polityką. Zwracał się nieustannie do papieża jako do swego protektora. Za Pirenejami dopiero rosła potęga królestw Kastylii i Aragonii. Na Wschodzie cesarstwo bizantyńskie podnosiło się dopiero po katastrofie IV krucjaty (1202-1204), odzyskując Konstantynopol w roku 1261 roku. Kuria papieska była pogrążona w konfliktach z Hohenstaufami. Po śmierci papieża Klemensa IV (1265-1268) w Rzymie zapanował zamęt. W tej sytuacji król Francji stał się pierwszoplanową postacią na politycznej scenie. Tradycyjny sojusz Kapetyngów z Kościołem nie oznaczał bynajmniej uległości wobec kurii papieskiej. Ludwik IX, pełen respektu dla spirytualnej władzy papieża, nie ukrywał niechęci wobec papieskich ambicji politycznych. Potępiał chciwość kurii i pompę papieskiego dworu. Zachowywał zręcznie równowagę w konflikcie papiestwa z Fryderykiem II. Zagrożony w Rzymie przez cesarza i jego stronników Innocenty IV przeniósł się do francuskiego Lyonu. Francuzi grozili jednak wymówieniem lyońskiej gościny, jeżeli papież nie pogodzi się szybko z Fryderykiem II. Ojciec święty rozglądał się już za nową siedzibą w należącym do Anglii Bordeaux. Innocenty IV mawiał podobno, że po zwycięstwie nad smokiem (cesarzem) wypadnie zdeptać małe węże (królów Francji i Aragonii). Konflikt z cesarstwem wyczerpał jednak papiestwo i kolejni papieże Urban IV (1261-1264) i Klemens IV (1265-1268) byli Francuzami. Stosunki Ludwika IX z „francuskimi papieżami” były dość dobre, a oni sami nie nie żywili ambicji zdeptania francuskiego węża.

[madohora]

Jak pisze Czesław Ryszka w książce "Przeor Kordecki" takich kpin było więcej. Müller powoływał się na list Karola Gustawa — króla Szwecji, który rozkazał, by Częstochowa poddała się.

[madohora]

Jego pobyt w klasztorze jasnogórskim nie należał do surowych. Mógł przyjmować gości, odwiedzała go również jego żona, która na terenie klasztoru zaszła z nim w ciążę. Jak można przeczytać we wspomnieniach członków sekty, na Jasnej Górze dochodziło także do rytualnych orgii seksualnych.

[madohora]

Po uroczystości przyszedł czas na wystawny obiad w refektarzu zakonnym. Na stole znalazło się 300 bażantów, 5 tys. kuropatw, 6 tys. indyków, 400 wołów, 4 tys. baranów, 3 tys. cieląt, 2 tys. zajęcy i 5 łosi.

[madohora]

Z kolei w 2009 r. w bazylice odkryto tajemniczą kryptę z rzadko spotykanymi w Polsce tzw. dłubankami — trumnami wydłubanymi w pniu drzewa.

[madohora]

Do najsłynniejszego cudu w częstochowskim sanktuarium miało dojść w 1540 r. podczas wieczornej modlitwy. Do dziś można oglądać przedstawiający go obraz

[madohora]

Rzeźnik Marcin Lanio mieszkał w Lublińcu z żoną Małgorzatą i dwójką synów, 4-letnim Piotrusiem i 2-letnim Kaziem. Mężczyzna pewnego dnia wybrał się po zakupy razem ze swoimi czeladnikami.

[madohora]

Wieczorem w kaplicy odbywały się nieszpory. "Kiedy śpiewano Magnificat i wybrzmiały słowa »Uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest i święte imię Jego, z trumien wstały kolejno Małgorzata, Piotruś i Kazio«" — opisuje aleteia.org. Tę scenę przedstawia obraz z 1680 r., który wisi niedaleko jasnogórskiej zakrystii.

[madohora]

[madohora]

W młodości przywódca napadu rabunkowego na klasztor jasnogórski, w późniejszych latach uczestnik wojny z Zakonem Krzyżackim (1431-1435) i wojny trzynastoletniej, a także dowódca wyprawy przeciwko księciu Janowi IV oświęcimskiemu w 1453. Syn Jaśka (Jana) Kuropatwy z Grodziny i Łańcuchowa (zm. przed 1421 r.), kasztelana zawichojskiego i starosty lubelskiego. Jego synem był Stanisław Kuropatwa (zm. 1520) – starosta lubelski i chełmski, córka (nieznanego imienia) była żoną Piotra Myszkowskiego (1450-1505), hetmana koronnego

[madohora]

W latach 40. XV wieku rozwój dworskiej kariery Jana Kuropatwy pozwolił mu zając szereg ważnych i prestiżowych stanowisk państwowych. W 1439 został nominowany przez Władysława III Warneńczyka na urząd podkomorzego lubelskiego. W latach 1442–1446 sprawował też urząd starosty sanockiego, w 1447 na krótko został starostą chełmskim, a w 1455 uzyskał ten urząd na stałe w nagrodę za zasługi wojenne. W roku 1441 uczestniczył w zjeździe panów polskich i litewskich w Parczewie, w latach 1455-1459 pełnił funkcję marszałka nadwornego

[madohora]

Obrona Jasnej Góry przede wszystkim była triumfem w wymiarze religijno-symbolicznym. Oblężenie to nie było punktem zwrotnym w przebiegu potopu szwedzkiego. Warto dodać, że z Wielkopolski wyruszyła wyprawa na pomoc Częstochowie pod wodzą starosty babimojskiego Krzysztofa Żegockiego, która dotarła na miejsce już po odejściu Szwedów.

[madohora]

W 1716 Jerzy Ignacy Lubomirski usiłował bezskutecznie zająć twierdzę jasnogórską. Zagrabił jednak dobra klasztorne, co wywołało oburzenie opinii publicznej. Dzięki protekcji królewskiej uniknął konsekwencji swego czynu

[madohora]

Jasna Góra stawiła też dzielny opór wojskom austriackim w wojnie 1809. Ostatnim oblężeniem w historii Jasnej Góry było oblężenie Twierdzy przez gen. Fabiana Sackena w kwietniu 1813. Po odcięciu wody do Klasztoru i uczynieniu wyłomu w murach oraz poczynieniu przez oblegających znacznych strat w Fortecy, dysponujący 1100 ludźmi płk Antoni Górski zmuszony był poddać Twierdzę na honorowych warunkach, po których okoliczni chłopi między 1 kwietnia a 15 lipca 1813 rozebrali jasnogórskie mury.

[madohora]

W 2005 obchodzono 350-lecie obrony Jasnej Góry. Z tego powodu zorganizowano m.in.:

3 maja widowisko batalistyczne w wykonaniu Bractw Kurkowych Rzeczypospolitej Polskiej;
11 września koncert-przedstawienie Częstochowska Victoria przy współudziale Telewizji Polskiej, w którym wystąpili m.in.: Krystyna Feldman, Anna Seniuk, Daniel Olbrychski, Maciej Kozłowski, Paweł Kukiz, Natalia Kukulska, Arka Noego, aktorzy Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie.
W 2023 Jasna Góra otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej nadany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

[madohora]

Nie znalazłszy skarbów, zawiedzeni w swej nadziei rzucają się na naczynia liturgiczne, mianowicie: kielichy, krzyże i ornaty.

[madohora]

Czy Długosz pisał prawdę? A może sprawcami napadu byli rzeczywiście czescy husyci, którzy zniszczyli obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z pobudek czysto religijnych? Od XIX wieku wielu historyków zarzucało słynnemu kronikarzowi, że zmyślił rabunkowy charakter napadu.

[madohora]

W zestawieniu jednak z relacją Długosza nie trudno powiązać całej trójki z napadem na jasnogórski klasztor. Szczególnie że panowie już wcześniej dobrze się znali. Potwierdzają to zapiski z ksiąg grodzkich dowodzące również, że (zgodnie z tym, co podawał kronikarz) wszyscy tonęli w długach.

[madohora]

Zdecydowanie jednak najlepiej powiodło się Janowi Kuropatwie. Już w czerwcu 1431 roku otrzymał od Jagiełły "jako posłaniec 2 konie w ramach podwód miasta Kazimierza". Osiem lat później został podkomorzym lubelskim.

[madohora]

Na przełomie XVII i XVIII wieku Twierdzę znacznie rozbudowano i zmodernizowano. W latach 80. XVII wieku wybudowano arsenał, czyli pomieszczenie do przechowywania broni, amunicji i armat. Na początku XVIII wieku utworzono prochownię i odlewnię kul, a następnie w 1709 zewnętrzny brzeg fosy otoczono tzw. palisadą, która liczyła ponad 15 tys. pali. Kolejną modernizację przeprowadzono w latach 1700–1721, znacznie przebudowując wszystkie bastiony i kurtyny. W następnych latach ograniczono się do przeprowadzenia bieżących remontów Fortecy. W 1813, po klęsce Napoleona i wkroczeniu Rosjan, car Aleksander I wydał rozkaz zlikwidowania twierdzy. W czasie półtora miesiąca rozebrano górne partie murów, oblankowania, zasypano fosy i zniwelowano wały ziemne[32]. W 1842 uzyskano pozwolenie cara Mikołaja I na uporządkowanie pozostawionych stert gruzów, które otaczały Sanktuarium oraz na odbudowę murów fortecznych (według pierwotnych planów), lecz przestały już one pełnić funkcję obronną

[madohora]

Dzwonnica i dzwony Jasnogórskie
W obrębie rawelinu, za parkanem znajduje się prowizoryczna dzwonnica z trzema dzwonami. Kilka razy dziennie bije najmniejszy dzwon – o godz. 5:30 słychać dzwon na pierwszą mszę świętą, następnie w południe na Anioł Pański, potem o godz. 18:00 na wieczorną mszę świętą i wreszcie o godz. 21:00 na Apel Jasnogórski. Wszystkie trzy dzwony można usłyszeć w dni świąteczne. Zabytkowy dzwon jest obecnie nie używany z powodu pęknięcia podczas bicia na Apel Jasnogórski w 1990. Posiada on łacińskie inskrypcje, noszący nazwę Jezus Maryja, waży ok. 5 ton. Jest to jeden z najstarszych polskich dzwonów powstałych w okresie renesansu, ufundowany przez króla Zygmunta Starego w 1544. 9 czerwca 2001 na bastionie południowo-wschodnim, gdzie znajduje się pomnik o. Augustyna Kordeckiego OSPPE, metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak poświęcił kopię dzwonu o nazwie Jezus Maryja, ufundowaną przez Pocztę Polską. Natomiast historyczny dzwon został zdjęty i umieszczony na bastionie południowo-zachodnim. Pozostałe dwa duże dzwony o nazwach Św. Pawła Pierwszego Pustelnika i Maryi zostały zakupione z ofiar i darów pielgrzymów w 1912. Pierwotnie dzwonnica znajdowała się obok prezbiterium kościoła, w miejscu, gdzie dziś stoi kaplica Pamięci Narodu, ale ze względów sytuacyjnych (brak miejsca na liczne dzwony) została przeniesiona na rawelin.

[madohora]

Dziedziniec sakralny
Po przejściu bramy wałowej wchodzi się na czworoboczny dziedziniec, gdzie na wprost wznosi się kopułowa kruchta Bazyliki, a obok z lewej XVII wieczny budynek tzw. Pokoi Królewskich (dawniej apteki). Z umieszczonej w nim sklepionej bramy prowadzi wejście na wieżę, a idąc dalej na prawo można dojść do kaplicy Matki Bożej. W zachodniej części dziedzińca znajdowały się zabudowania gospodarcze, do których prowadziła brama, oddzielająca część sakralną od gospodarczej. Krótsze boki dziedzińca zamykają dwie bramy: zachodnia oddzielająca gospodarczy dziedziniec klasztorny oraz brama wschodnia, Potockich, z herbem Pilawa w zwieńczeniu, zamykająca zlokalizowany po stronie wschodniej krużgankowy dziedziniec tzw. Wieczernik. Obok biegną schody, po których schodzi się z Wałów, a tuż przy nim usytuowana jest Sala Sakramentu Pokuty (dawniej Sala Maryjna). Schody prowadzące na Wały znajdują się po stronie zachodniej dziedzińca.

[madohora]

początek XVIII wieku dekoracja i wyposażenie wnętrza (prace rzeźbiarskie i sztukatorskie), realizowane staraniem przeora i prowincjała o. Konstantego Moszyńskiego

[madohora]

2009–2012 kompleksowe prace remontowo-konserwatorskie w bazylice oraz badania archeologiczne, wymiana posadzki oraz instalacji wentylacyjnej

[madohora]

KRAKÓW. W DAWNYM GMACHU PKO POWSTANIE HOTEL - www.bryla.pl - 25.02.2025

[madohora]

Ruchomy żłobek w Panewnikch

[madohora]

Pierwszy raz wybudowano stajenkę w centralnej części bazyliki nad ołtarzem głównym po II wojnie światowej w 1949 r. Od tego czasu zaczęto stawiać tymczasowy ołtarz w dolnej części prezbiterium, który po Soborze Watykańskim II stał się głównym ołtarzem świątyni. W latach powojennych kierownikami prac przy wznoszeniu panewnickiego żłóbka byli: br. Krzysztof Piątyszek OFM, br. Fabian Fryc OFM, Franciszek Falkus oraz Edward Kuczmik. Osoby te znacznie rozbudowały szopkę, ubogacając ją w coraz to nowe elementy architektoniczne (młyny, studnie, domy), dbając jednocześnie o to, by każdego roku misterium betlejemskie zostało przedstawione w różniący się od poprzednich sposób. W pracach brali również udział klerycy z Wyższego Seminarium Duchownego Braci Mniejszych. Instalację elektryczną rozbudowali Andrzej Brożyna, Jakub Wawro oraz br. Ksawery Majewski OFM. Głównie z ich inicjatywy w szopce pojawiały się w latach 90. XX wieku instalacje wodne i urządzenie produkujące efekty świetlne i dymne. Od 1995 r. pracami kieruje artysta rzeźbiarz z Jaworzynki Trzycatka Paweł Jałowiczor

[madohora]

Wewnątrz rozstawiane są figury z gipsu, drewna i masy żywicznej. Najstarsze wykonane zostały w drugiej połowie XIX w. (pastuszek z barankiem i kobieta z dzbanem z drewna lipowego)[9]. Figury Maryi i Józefa mają po 95 cm. Figurka Dzieciątka Jezus, długości 44 cm, sprowadzona została staraniem o. Damiana Szojdy OFM w 1981 roku z Betlejem. Wszystkich figur, które nie są wystawiane każdego roku, jest około 120.

[madohora]

Szopka