🐯Wszystko o zwierzętach🐯

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

S. scrofa pierwotnie występował na krańcach zachodnich Wysp Brytyjskich, przez Eurazję, od południowej Skandynawii po południową Syberię, sięgając na wschód aż do Korei i Japonii, a na południowy wschód do niektórych Wysp Sundajskich i Tajwanu. Na południu gatunek ten występował wzdłuż Doliny Nilu do Chartumu i na północ od Sahary w Afryce, a także mniej więcej wzdłuż kontynentalnych wybrzeży południowej, wschodniej i południowo-wschodniej Azji. W tym zasięgu gatunek ten nie występował jedynie na skrajnie suchych pustyniach, np. w najsuchszych regionach Mongolii i Chin na zachód od Syczuanu; oraz w strefach alpejskich, takich jak wysokie szczyty Pamir i Tien-Szan.

W ostatnich stuleciach zasięg występowania S. scrofa uległ drastycznej zmianie z powodu polowań i zmian w dostępnym siedlisku. Gatunek zniknął z Wielkiej Brytanii w XVI wieku , z Danii w XIX wieku, a w XX wieku jego zasięg i liczebność znacznie się zmniejszyły w tak odległych obszarach jak Tunezja, Sudan, Niemcy i Rosja. Po tych poważnych spadkach nastąpiły niewielkie odbudowy populacji w Rosji, Włoszech, Hiszpanii i Niemczech w połowie XX wieku , a także naturalne i wspomagane rozszerzenia zasięgu w Danii i Szwecji. Gatunek został również przypadkowo reintrodukowany w różnych miejscach w Wielkiej Brytanii przez uciekinierów o mieszanym pochodzeniu z komercyjnych przedsiębiorstw rolniczych. Dawne stada S. scrofa występują również jako introdukowane populacje dzikie w różnych innych częściach świata, w tym w Australii, Nowej Zelandii, wschodnim Archipelagu Malajskim oraz w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, gdzie obecnie są one powszechnie uznawane za poważnego szkodnika.

Cztery główne grupy naturalnie występujących podgatunków są rozmieszczone następująco:

Rasy zachodnie, tj. co najmniej sześć, a prawdopodobnie nawet osiem podgatunków, choć tylko dwa ( algira i meriodionalis ) mają wyraźnie określone zasięgi:

Sus scrofa scrofa Linnaeus, 1758 – północna Hiszpania, północne Włochy, Francja, Niemcy, Holandia, Belgia, Dania, Polska, Czechy i Albania? Status taksonomiczny zwierząt w Austrii, Szwajcarii, Słowenii i Słowacji jest niejasny, ale przypuszczalnie populacje te należą do S. s. scrofa ; podobnie jak populacje Szwecji, Norwegii, Finlandii i krajów bałtyckich. Jednak odbudowa populacji, na przykład we Włoszech, prawdopodobnie wiązała się z wprowadzeniem i wymieszaniem tego podgatunku z innymi podgatunkami, takimi jak S. s. attila .

Sus scrofa meridionalis Forsyth Major, 1882 – Sardynia i Korsyka, z zastrzeżeniem, że obie populacje najprawdopodobniej zostały introdukowane lub zdziczałe.

Sus scrofa baeticus Thomas, 1912 – Ten podgatunek został pierwotnie opisany z Coto Doñana w Andaluzji, w południowej Hiszpanii, a później połączył się z S. s. meridionalis . O ile nie zostaną znalezione dowody na to, że te włoskie i hiszpańskie populacje są reliktami znacznie większego, dawniej zwartego zasięgu, podgatunek ten powinien zostać uznany za odrębny.

[madohora]

Występują znaczne różnice geograficzne w przypadku S. scrofa .

Rasy zachodnie : Nominalny podgatunek S. s. scrofa ma długość czaszki dorosłego samca wynoszącą od 363 do 406 mm, która dodatkowo zwiększa się bliżej granicy zasięgu z S. s. attila . Gatunek ten jest matowy do ciemnobrązowego lub oliwkowoszarego, z obfitym ciemnoszarym lub czerwonobrązowym podszerstkiem i zauważalną grzywą, która jest często długa i gruba. Masa ciała u S. s. scrofa waha się znacznie od 54 kg do ponad 200 kg u samców, przy czym lochy są znacznie mniejsze (44,6–61,4 kg). W kierunku Hiszpanii i Włoch wielkość ciała stopniowo maleje. W północnej Hiszpanii średnia masa ciała 637 dojrzałych samców i samic wynosiła odpowiednio 74,3 kg i 55,3 kg. Średnia długość ciała-głowy samców i samic wynosiła odpowiednio 154,4 cm i 142,2 cm. Podgatunek S. s. meridionalis w południowej Hiszpanii i na wyspach Sardynii i Korsyki jest znacznie mniejszy niż S. s. scrofa , ze średnią długością czaszki dla samców pomiędzy 307,8 mm i 327 mm. Ten podgatunek jest umaszczony na matowo oliwkowo-płowy kolor, z rzadkim podszerstkiem i przeważnie pozbawiony grzywy. Występują wyraźne zróżnicowania klinowe od północno-zachodniej Europy do południowej Hiszpanii i nie jest jasne, gdzie przebiega granica między S. s. scrofa i S. s. meridionalis . W środkowych i południowych Włoszech podgatunek S. s. majori jest najwyraźniej mniejszy niż S. s. scrofa, z wyższą i szerszą czaszką. Od lat 50. XX wieku był on ekstensywnie krzyżowany z wprowadzonymi populacjami S. s. scrofa , co prawdopodobnie zaciemnia różnice morfologiczne. Dalej na południe, w północnej Afryce, podgatunek S. s. algira jest podobny do S. s. scrofa , ale ma mniejsze zęby i szerszą potylicę. Sierść tego podgatunku jest czarna z żółtawymi lub czerwonymi końcówkami, ciemnobrązowym podszerstkiem i niewielką grzywą. S. s. attila jest bardzo dużym podgatunkiem, z długością czaszki u samców powyżej 450 mm, stosunkowo małymi zębami, ale z długością M 3 zawsze powyżej 40 mm. S. s. attila jest zwykle jasnożółtoszary, z długimi końcówkami włosów w kolorze słomkowożółtym, obfitym brązowym podszerstkiem i długą grzywą, która sięga do lędźwi. Najnowsze informacje sugerują, że podgatunek jest mniej wyraźny niż wcześniej sądzono i może pokrywać się pod względem wielkości, a także układu chromosomów z S. s. scrofa . S. s. lybicus jest małym, bladym i prawie bezgrzywym podgatunkiem. S. s. nigripes jest podgatunkiem o jasnym umaszczeniu z ciemnymi nogami — zwykle bledszymi z tyłu —, prawie białą twarzą i bez grzywy. Ma bardzo szeroką czaszkę. Masę dzików z dzisiejszego Uzbekistanu i południowego Kazachstanu szacuje się na 220–240 kg.Podobnie jak S. s. scrofa , S. s. nigripes ma 36 chromosomów, a nie 38, jak to zwykle bywa u tego gatunku, ale translokacja jest inna.

[madohora]

Rasa malajska : Czasami nazywana 'świnią pręgowaną', S. s. vittatus z półwyspu Malezja i zachodniej Indonezji jest małą świnią o niskiej koronie i krótkim pysku z bardzo rzadkim futrem. Jest na ogół brązowa lub aguti z czarnymi nogami, zwykle z wyraźnym białawym pasem rozciągającym się od obu stron pyska do policzków (stąd 'świnia pręgowana') i wyraźną grzywą. Ma bardzo rzadkie owłosienie ciała i nie ma wełny pod spodem. W całym regionie występuje ogromna różnorodność wielkości i koloru, ale jest ona tak sporadycznie rozmieszczona, z pośrednimi punktami między skrajnościami, że nie da się jej podzielić. Gatunek ten ma krótsze nosy i węższą potylicę niż S. s. cristatus . Wyróżnia się również od wszystkich innych podgatunków S. scrofa kształtem kości łzowej i kształtem tylnego końca podniebienia twardego.

[madohora]

Pokarm i karmienie . S. scrofa to typowy gatunek wszystkożerny. Zjadają prawie wszystko, co napotkają na swojej drodze, w tym trawę, orzechy, jagody, padlinę, korzenie, bulwy, odpady, owady i małe gady. Wiadomo również, że polują na młode jelenie i jagnięta, a w Indiach zaobserwowano, że polują na osi axis i siłą przywłaszczają sobie świeżo upolowane zwierzęta lampartów. Ofiary kręgowców prawdopodobnie stanowią ważną część diety gatunku w niektórych obszarach; chociaż badania w Hiszpanii wykazały, że ofiary (głównie ptaki i raki) stanowiły tylko 4% ich diety. Ślimaki i stawonogi lądowe były często spotykane, ale zajmują mniejszą objętość. Gatunek ten powoduje znaczne szkody na gruntach ornych, przy czym szkody na trwałych użytkach zielonych są częstsze i poważniejsze niż szkody w uprawach jednorocznych. Na S. scrofa poluje wiele gatunków, w tym wilki Canis lupus , cyjon azjatycki Cuon alpinus , tygrys Panthera tigris , lampart Panthera pardus , ryś euroazjatycki Lynx lynx i niektóre większe gady, takie jak krokodyle ( Crocodylus spp.) i pytony ( Python spp.).

[madohora]

Przemieszczenia, zasięg osobniczy i organizacja społeczna . Zagęszczenia S. scrofa są bardzo zróżnicowane w zależności od jakości siedliska i wskaźników śmiertelności. Na przykład we Włoszech zagęszczenia wynoszą na ogół około 3–5 zwierząt/100 km2 , w Hiszpanii od 0,7 do 16,3 zwierząt/100 km2 , a w Szwajcarii około 10 zwierząt/100 km2 . W Malezji S. scrofa lokalnie osiąga zagęszczenie populacji 47,0 świń/km2 , przynajmniej w okresach wysokiej dostępności pożywienia. Biomasę świń w takich okresach szacowano na 1346–1837 kg/km2 . Przegląd 54 badań zagęszczenia w zachodniej Eurazji wykazał, że w zakresie geograficznym 37–60 ° N zagęszczenie populacji dzików spadło o trzy rzędy wielkości, od 1 do 1000 osobników na 100 km2 . Średnia temperatura stycznia i produktywność roślinności były najważniejszymi czynnikami wyjaśniającymi biogeograficzne zróżnicowanie zagęszczenia populacji S. scrofa , przy czym wpływ temperatury był silniejszy niż produktywności. Obecność wilków miała słaby efekt ograniczający na zagęszczenie populacji dzików w skali biogeograficznej.

[madohora]

Na Ukrainie około 80% samic S. scrofa rozmnaża się corocznie. Ich współczynnik płodności wynosi 7,21 ± 0,26 prosiąt, ale w pierwszym roku życia ponad 50% z nich pada. Zwierzęta mogą żyć ponad 20 lat na wolności, ale w populacjach dominują osobniki młodsze. Na przykład, populacja dzikich zwierząt stepowych w Eurazji obejmowała 58,6% osobników młodych (w pierwszym roku życia), 14,3% roczniaków (w drugim roku życia) oraz 11,5% dorosłych samców i 15,6% samic.

Zaskoczony lub przyparty do muru dzik (a zwłaszcza locha z prosiętami) potrafi bronić siebie i swoich młodych z ogromną siłą i będzie to robił. Samiec opuszcza głowę, szarżuje, a następnie tnie w górę kłami. Samica, której kłów nie widać, szarżuje z głową uniesioną do góry, szeroko otwierając pysk i gryzie

[madohora]

Na Wyspach Riukiu w południowej Japonii endemiczny gatunek S. s. riukiuanus jest uznawany na arenie międzynarodowej za gatunek poważnie zagrożony na swoim niezwykle ograniczonym i nieciągłym obszarze występowania, a rząd japoński oficjalnie chroni go jako pomnik narodowy. Niemniej jednak jest on powszechnie polowany dla sportu i w ramach odwetu za szkody w uprawach, a władze państwowe wypłacają rolnikom nagrody za zabicie tych zwierząt. W różnych miejscach Indonezji, zwłaszcza na Jawie, w przeszłości podejmowano celowe próby całkowitego wytępienia dzików poprzez zorganizowane polowania i akcje trucicielskie. Jednak pomimo zabicia w ten sposób wielu tysięcy dzików, jest oczywiste, że nie miało to trwałego wpływu na te zwierzęta.

[madohora]

Chociaż introdukowane dziki są niemal niezmiennie uważane za poważne szkodniki, niektóre pozornie „starożytne rasy” mają szczególne znaczenie naukowe i/lub społeczno-ekonomiczne dla lokalnych społeczności. Najbardziej znane z nich to maleńkie dziki z Wysp Andamańskich i Nikobarskich; te pierwsze obejmują najmniejsze na świecie wolno żyjące dziki (z wyjątkiem świń karłowatych, Porcula salvania ), które występują w dwóch odrębnych morfotypach: „długopysym” i „krótkopysym” i stanowią jedno z najważniejszych źródeł pożywienia dla nielicznych pozostałych rdzennych społeczności plemiennych Onge, Jarawa i Sentinilese. Podczas gdy plemiona Andamańskie są tradycyjnie myśliwymi-zbieraczami zależnymi od ciągłego polowania na dziki i inne gatunki; Zarówno dzikie, jak i udomowione świnie mają ogromne znaczenie kulturowe dla plemion Shompen z Wysp Nikobarskich, które nie tylko hodują świnie w dużych ilościach, ale także rozwinęły jedną z najbardziej złożonych kultur „ludzko-świńskich” na świecie. Podobna sytuacja ma miejsce we wschodniej Indonezji, Papui oraz na wyspach Mikronezji i Makronezji, gdzie udomowiony S. scrofa (a także udomowiony S. celebensis ) odgrywają bardzo ważną rolę kulturową.

[madohora]

Po nazwie naukowej podano nazwisko autora dotyczące gatunku lub rodzaju; nawiasy wokół nazwiska autora wskazują, że nie było to pierwotne umiejscowienie taksonomiczne. Podane kody statusu ochrony są zgodne z Czerwoną Listą Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) . Mapy zasięgu są dostępne, o ile to możliwe; jeśli mapa zasięgu nie jest dostępna, podano opis zasięgu gatunku. Zasięgi oparte są na Czerwonej Liście IUCN dla danego gatunku, o ile nie zaznaczono inaczej. Wszystkie wymarłe gatunki lub podgatunki wymienione obok gatunków współcześnie żyjących wymarły po 1500 roku n.e. i są oznaczone symbolem sztyletu „†”.

[madohora]

KOTY SĄ NIEWDZIĘCZNE - www.tatoufaux.com

[madohora]

Ta popularna świąteczna ozdoba może zagrażać zdrowiu kotów i psów
Zimą, w okresie przygotowań do świąt, dekoracje takie jak choinki, wieńce i kwiaty stają się nieodłącznym elementem naszych domów. Jednak specjaliści z Euroflorist apelują do właścicieli zwierząt domowych o ostrożność, zwłaszcza w przypadku jemioły – popularnej ozdoby świątecznej.

[madohora]

Objawy zatrucia jemiołą u zwierząt
Po spożyciu jemioły zwierzęta mogą doświadczyć różnorodnych objawów, zależnych od ilości zjedzonej rośliny oraz wielkości pupila. Najczęściej obserwuje się:
Problemy żołądkowo-jelitowe: wymioty, biegunka, bóle brzucha.
Objawy neurologiczne: osłabienie, brak koordynacji, a w cięższych przypadkach drgawki.
Problemy sercowe: spowolnione tętno, niskie ciśnienie krwi, zaburzenia rytmu serca.
Inne: nadmierne ślinienie, letarg.

[madohora]

Dbając o detale dekoracyjne w swoim domu, pamiętaj o bezpieczeństwie swoich zwierząt, by święta były radosne dla wszystkich członków rodziny!

[madohora]

[madohora]

Tym większe było zaskoczenie, gdy w listopadzie w gęstych zaroślach rozległo się ciche ćwierkanie. Kamera leśna rozwiała wszelkie wątpliwości: siedmiotygodniowe pisklę istniało naprawdę. Informację utrzymywano w tajemnicy, by nie narażać młodego ptaka na niepotrzebne ryzyko.

[madohora]

Nowo narodzone pisklę przechodzi już tzw. „fazę dinozaura” – ma długie, masywne nogi i dziób, który zaczyna nabierać dorosłych kształtów, kontrastując z puszystym, dziecięcym upierzeniem. Jego płeć nie jest jeszcze znana, ale jedno wiadomo na pewno: rodzice spisują się wzorowo.

[madohora]

W Wigilię spróbujcie swoich sił w wypieku sodeny pitki. Wyrabiajcie ciasto z rozmysłem, formujcie je z dbałością i pieczcie z miłością. Niezależnie od tego, czy kontynuujecie rodzinną tradycję, czy rozpoczynacie nową, ten prosty chleb sprawi, że każdy posiłek będzie wyjątkowy, a każdy stół kompletny.

[madohora]

Dość dobrze znoszą rosyjskie zimy. Szpice niemieckie są również niezwykle lojalne wobec swoich właścicieli, bardzo żywe, chętne do zabawy i łatwe w tresurze – wspaniały towarzysz rodziny. Wszystkie te cechy sprawiły, że zdobyły serca Rosjan i od lat utrzymują swoją pozycję lidera.

[madohora]

Internet jest przepełniony filmami z chihuahua, często prezentującymi upartą, a czasem wręcz bezczelną naturę. Tymczasem Rosjanom ta reputacja nie przeszkadza – psy te konsekwentnie zajmują drugie miejsce w rankingu.

[madohora]

Chihuahua pochodzą z Meksyku. Uważa się, że mają pewne dziedzictwo genetyczne z psem Techichi, który żył wśród Tolteków i Majów. Źle znoszą zimę, ale to doskonała okazja dla właścicieli, aby zapewnić im ciepło w modnych ubraniach i pokazać ich futrzaste oblicze. Ten mały towarzysz doskonale czuje się w mieszkaniach.

[madohora]

Wszystko się zmieniło, gdy przyszły król Wielkiej Brytanii Jerzy VI podarował szczenięta swoim córkom, Elżbiecie i Małgorzacie. Szybko zyskały reputację przyjaznych i lojalnych zwierząt. Psy te łatwo adaptują się do każdego klimatu, świetnie czują się w mieszkaniach i kochają zarówno dzieci, jak i koty. Są idealnymi, współczesnymi towarzyszami, odpowiednimi nie tylko dla rodziny królewskiej, ale także dla przeciętnego mieszkańca miasta.

[madohora]

Szczególne cechy rasy obejmują: linieją bardzo mało, nie wydzielają zapachu, są łatwe w tresurze, bardzo inteligentne i bystre. Kynolodzy polecają tę rasę początkującym właścicielom psów z minimalnym doświadczeniem. Choć kiedyś w Europie uznawane były za zwierzęta domowe, były dostępne tylko dla członków arystokracji, teraz walczą o miejsce w pierwszej trójce najpopularniejszych ras.

[madohora]

Pies ten ma zrównoważony temperament i silne nerwy, co czyni go idealnym do szerokiego spektrum zastosowań, od pracy w policji po pasterstwo. Jest niezastąpionym psem stróżującym, obronnym, tropiącym, ratownikiem i gończym. Może być również po prostu towarzyszem rodziny. Ta różnorodność zastosowań owczarka niemieckiego sprawia, że ​​stale plasuje się w pierwszej dziesiątce najpopularniejszych ras.

[madohora]

Standard rasy Cavalier został ustalony w Wielkiej Brytanii w 1928 roku. Są to radosne, czułe psy do towarzystwa i nie wymagają częstej pielęgnacji. Regularne szczotkowanie specjalną odżywką jest niezbędne. To naprawdę przyjemne doświadczenie. Nie znoszą samotności, dlatego dobrze odnajdują się nawet w dużej rodzinie z dziećmi.

[madohora]

Dlatego, pomimo swoich rozmiarów, psy te wymagają regularnego szkolenia, w przeciwnym razie podarte kapcie są nieuniknione. Ze względu na długą, falującą sierść, te zwierzęta potrzebują gumek i kokardek, aby elegancko dopełnić swój wygląd. Yorkshire terriery pozostają jednymi z najpopularniejszych psów do towarzystwa, choć w porównaniu z rokiem 2021 spadły z trzeciego na siódme miejsce.

[madohora]

W porównaniu z innymi rasami, labrador retriever nie jest zbyt stary. Pierwszy klub rasy powstał w 1916 roku. Ten inteligentny, posłuszny pies wyróżnia się „chęcią zadowolenia”, co zostało nawet zaznaczone w jego wzorcu. Pozwala to na wykorzystanie go w różnych sytuacjach, na przykład jako psa towarzyszącego osobom z wadami wzroku lub rehabilitującego dzieci z opóźnieniami rozwojowymi. Labradory retrievery doskonale sprawdzają się również jako psy rodzinne.

[madohora]

Ich głównym przeznaczeniem było pilnowanie bydła i domostw, a także eskortowanie przyczep kempingowych. Rolę tę pełnią do dziś. To psy nieustraszone i o silnym charakterze, ale agresja wobec ludzi i nerwowość są wadami dyskwalifikującymi. Nie nadają się do życia w mieście i najlepiej sprawdzają się na wsi.

[madohora]

Żywiołowy, zwinny i przyjacielski, jest uosobieniem psów ekstrawertycznych. Doskonale odnajduje się w środowisku miejskim, ale potrzebuje aktywnego właściciela, który poświęci dużo czasu na ćwiczenia i szkolenie. Z przyjemnością będzie towarzyszył Ci w psim parku lub na krótkiej wycieczce.

[madohora]

Jednym z problemów, z jakimi borykają się naukowcy badający pochodzenie psów domowych, jest to, że trudno jest ustalić, czy skamieniałości, zwłaszcza te bardzo stare z ostatniej epoki lodowcowej, należały do ​​psów czy wilków

[madohora]

Analiza ta ujawniła charakterystyczny kształt czaszki psa – skrócony i szerszy pysk w porównaniu z wilkami – po raz pierwszy zidentyfikowany w skamieniałościach sprzed prawie 11 000 lat, znalezionych w północno-zachodniej Rosji. Wcześniejsze badania wykazały, że genomy tych okazów przypominały również genomy psów domowych. Wkrótce potem psy żyjące z późnymi łowcami-zbieraczami i wczesnymi rolnikami doświadczyły eksplozji zróżnicowania kształtu i wielkości czaszki, co stanowi ponad połowę zróżnicowania występującego u współczesnych ras.

[madohora]

Jednakże ekstremalne kształty czaszek, takie jak płaski pysk mopsów i buldogów, nie występują w znaleziskach archeologicznych i musiały pojawić się później.
Przyczyna tak wczesnego zróżnicowania ras psów jest niejasna. Może to być wynik wczesnych prób selektywnej hodowli, kiedy ludzie starali się dostosować psy do potrzeb różnych populacji, takich jak polowanie, stróżowanie, a nawet towarzystwo.

[madohora]

Kiedy naukowcy przeanalizowali genomy psów i dane dotyczące dawnych ludzi, odkryli pewną prawidłowość: różne linie ewolucyjne człowieka wykazywały tendencję do kojarzenia się z regionalnie odrębnymi populacjami psów.

[madohora]

[madohora]

Ssaki, takie jak niedźwiedzie czy wiewiórki, często hibernują, co pozwala im oszczędzać energię i przetrwać zimowe miesiące. Hibernacja, choć przypomina głęboki sen, jest w rzeczywistości odrębnym biologicznie stanem. Zwierzęta zmniejszają swój metabolizm w procesach, które wciąż nie są w pełni zrozumiane przez naukowców. NASA bada nawet możliwość wywołania hibernacji u ludzi, co mogłoby pomóc w przyszłych długoterminowych misjach kosmicznych.

[madohora]

Zmiany klimatu szczególnie dotykają owady zapylające, takie jak trzmiele. Te ważne dla rolnictwa i bioróżnorodności stworzenia już teraz zmagają się z utratą siedlisk i pestycydami. Ocieplenie klimatu powoduje opóźnienia w nadejściu zimy i wcześniejsze wiosny, co dezorientuje królowe trzmieli. Wcześniejsze budzenie się królowych prowadzi do zakładania nowych kolonii w nieodpowiednich porach roku, co skutkuje wysoką śmiertelnością młodych owadów.

[madohora]

[madohora]

NAUKOWCY ODKRYLI NAJWIĘKSZĄ SIEĆ PAJĘCZĄ NA ŚWIECIE - Bild - 07.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dokarmiasz wiewiórki? Możesz im zaszkodzić!
Jeśli rude wiewiórki spożywają zbyt dużo orzeszków ziemnych, ich szczęki stają się słabsze niż u wiewiórek odżywiających się naturalnym pokarmem – donoszą naukowcy na łamach Royal Society Open Science. Wyniki badań sugerują, że dokarmianie może prowadzić do zmian morfologicznych u wiewiórek, co potencjalnie wpływa na ich przyszłą zdolność do rozwoju populacji.

[madohora]

Rude wiewiórki z rezerwatu Formby w pobliżu Liverpoolu miały czaszki z bardziej płaskimi mózgoczaszkami i dłuższymi pyskami. Ich żuchwy były mniej wytrzymałe, a miejsca przyczepu mięśni znajdowały się bliżej stawu żuchwowego, w porównaniu z wiewiórkami z innych populacji. Sugeruje to, że wiewiórki z Formby miały mniej wydajne mięśnie szczęki i słabszy zgryz niż ich krewni z innych regionów.

[madohora]

Różnice mogą być wynikiem przypadkowych mutacji genetycznych lub chowu wsobnego, ponieważ rude wiewiórki z Formby przeżywały załamania populacji spowodowane chorobami. Jednak badania wskazują, że dieta mogła być kluczowym czynnikiem wpływającym na te zmiany.

[madohora]

Mietje Germonpré , zooarcheolog z Królewskiego Belgijskiego Instytutu Nauk Przyrodniczych w Brukseli, zastanawia się, czy ten wczesny handel psami nie sięga jeszcze dalej, aż do okresu sprzed ostatniej epoki lodowcowej, 11 700 lat temu, znanego jako plejstocen. Badania genomiczne sugerują, że główne linie rozwojowe psów zaczęły się rozdzielać około 20 000 lat temu

[madohora]

Zaginieni przodkowie: 7 wymarłych (i niegdyś bardzo ważnych) ras psów
Wiemy mniej więcej, jak wyglądali, lecz niestety nigdy nie będziemy mogli zobaczyć ich na żywo.
Obecnie na świecie istnieje ponad 400 ras psów. Ich rozwój to długi proces historyczny: początkowo pod wpływem selekcji naturalnej, później tradycji narodowych i potrzeb człowieka. Niestety, wiele ras zniknęło bez śladu z różnych powodów, od globalnych wstrząsów historycznych po zmiany w systemie gospodarczym.

[madohora]

Było to duże, silne zwierzę używane do polowań na niedźwiedzie. Pies tej rasy o imieniu Sapsan należał do słynnego pisarza Aleksandra Kuprina, który poświęcił nawet wzruszającą historię swojemu pupilowi.

[madohora]

O psach gończych wspominali w swoich pracach znany przyrodnik Karol Linneusz i Karol Darwin. Z czasem psy te wyszły z użycia: bezpośrednią przyczyną wymarcia rasy była mechanizacja kuchni, zanik tradycji i brak wysiłków hodowlanych.

[madohora]

Były to odważne zwierzęta, prawdziwi obrońcy, ale zaczęły być wykorzystywane do celów mniej dobroczynnych – do nękania byków i niedźwiedzi, a także w walkach psów. W 1835 roku w Anglii uchwalono prawo zakazujące znęcania się nad zwierzętami, co stopniowo położyło kres tym krwawym sportom. Rasa stopniowo zanikała, przekształcając się we wczesne angielskie buldogi wystawowe. Należy jednak podkreślić, że rasa nie zniknęła całkowicie – nadal istnieje u współczesnych psów.

[madohora]

Istnieje również hipoteza, że ​​Tesem były psami bezszczekowymi, podobnie jak współczesne basenji. Niektórzy naukowcy uważają, że ich krew płynie w żyłach basenji, choć nie ma na to bezpośrednich dowodów genetycznych.

[madohora]

Rasa wymarła w XIX i XX wieku w wyniku krzyżowania się z rasami europejskimi i zaniku tradycyjnej kultury hodowli psów. Wiarygodne informacje na temat kuri są ograniczone; większość z nich opiera się na znaleziskach archeologicznych, eksponatach muzealnych i źródłach ustnych. Ostatni znany kuri i jego potomstwo znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego Nowej Zelandii.

[madohora]

Cechy morfologiczne: miniaturowe rozmiary, krótkie nogi, czasami „wybrzuszona” głowa. Ich rola kulturowa była zróżnicowana: psy te służyły nie tylko jako pożywienie, ale także jako towarzysze, a czasem jako symbol duchowej ochrony.

[madohora]

Spadek rasy przypisuje się kolonizacji, zmianom w stylu życia plemienia Sahtu, rezerwatom i krzyżowaniu z innymi psami. Psy te były małe i zwinne, przystosowane do polowania na zające i do zimnego klimatu. Nie ma wzmianki o żadnych genetycznych ani kulturowych powiązaniach z innymi rasami północnymi.

www.vokrugsveta.ru/history/utrachennye-predki-7-vymershikh-i-kogda-to-ochen-vazhnykh-porod-sobak-id6695714/

[madohora]

Deinosuchus schwimmeri żył we wschodnich Stanach Zjednoczonych 83–76 milionów lat temu i był dinozaurem wielkości autobusu szkolnego, żywiącym się krewnym współczesnych aligatorów. Nowy okaz mierzył do 9,4 metra długości.
W odtworzeniu szkieletu wziął udział dr David Schwimmer , ekspert w dziedzinie gigantycznych północnoamerykańskich krokodyli z rodzaju Deinosuchus i profesor geologii na Ohio State University.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zwierzę to miało dużą głowę, było krępe i miało maść jasnobrązową. Genetycy ustalili później, że koń Przewalskiego pochodzi od dzikich koni rasy Botai. Niestety, gatunek ten niemal wyginął w XX wieku, a wszyscy jego współcześni przedstawiciele pochodzą od zaledwie 11 ogierów i jednej mongolskiej klaczy. Wiele krajów realizuje obecnie programy mające na celu reintrodukcję tego gatunku na wolności.

[madohora]

Koń marwari
Ta niezwykła rasa została wyhodowana w historycznym regionie Marwar w Indiach w XII wieku. Pochodzenie konia marwarskiego pozostaje przedmiotem debaty. Według legendy, statek, który rozbił się u wybrzeży Indii, uratował kiedyś kilka koni. Krzyżując je z lokalnymi końmi, hodowcy uzyskali silne, majestatyczne konie, nadające się do służby wojskowej.

[madohora]

Konie rasy achał-tekiński mierzą około 145–160 centymetrów w kłębie, a ich budowa przypomina charty lub gepardy. Są smukłe, pełne gracji i dość wysokie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i cienką skórą, przez którą widoczne są naczynia krwionośne. Sierść tych koni, niezależnie od umaszczenia, mieni się złotem i srebrem. Konie rasy achał-tekiński mają porywczy temperament, dlatego niedoświadczeni jeźdźcy powinni zachować szczególną ostrożność podczas obchodzenia się z nimi.

[madohora]

Hrabstwo
Do transportu ciężkich ładunków i orki ziemi, ludzie starali się wyhodować duże i niezwykle silne konie. Rezultatem tej selektywnej hodowli była angielska rasa shire. Jej średnia wysokość w kłębie wynosi około 180 centymetrów, a waga może przekraczać tonę. Para tych łagodnych olbrzymów bez problemu pociągnęłaby ciężarówkę.
Przedstawiciel tej rasy, wałach o imieniu Sampson lub Mammoth, mierzył 219 centymetrów w kłębie i ważył 1524 kilogramy. Ten olbrzym, żyjący w XIX wieku, został później wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako najwyższy koń w historii.

[madohora]

Te silne i wytrzymałe konie, mierzące od 155 do 160 centymetrów w kłębie, są bardzo podatne na szkolenie, dlatego często występują na arenach cyrkowych oraz w zawodach skoków przez przeszkody i ujeżdżania.

[madohora]

Rdzennymi mieszkańcami tych pustkowi są małe, krępe, jasnoszare konie rasy Camargue, które prowadzą półdziki tryb życia. Eksperci uważają, że o prehistorycznych korzeniach rasy świadczą malowidła naskalne przedstawiające konie w słynnej jaskini Lascaux, datowane na około 15 000 lat p.n.e., oraz skamieniałe szkielety, prawdopodobnie należące do ich przodków, odkryte podczas wykopalisk na górze Solutré w Burgundii.

[madohora]

Przedsiębiorczy właściciele gospodarstw znaleźli inne zastosowanie dla spokojnego, lecz zwinnego Camargue, siodłając wyszkolone konie dla turystów przybywających podziwiać dziką przyrodę. I to wytrzymałe zwierzę nie zawodzi: Camargue nie nadaje się do kłusa, ale galopuje płynnie i z łatwością niesie jeźdźca. Otaczające bagna, z ostrymi wiatrami i słoną wodą, która zamarza zimą, stworzyły prawdziwie wytrzymałą rasę. Miejscowi nazywają Camargue „koniami morza”.

www.vokrugsveta.ru/quiz/441/

[madohora]

ŚMIESZNE ZDJĘCIA KONI - Dookoła Świata

[madohora]

Step jest miejscem dramatów nie mniej dramatycznych niż te w serialach telewizyjnych. Schludna klacz Lavender – jasna, z idealnie wyczesaną grzywą, jakby prosto od fryzjera – urodziła źrebię w czyimś haremie. Pewnego dnia uciekła od starszego Avena, by poślubić Makosa, młodszego, bardziej asertywnego i bardzo popularnego mężczyznę. Kiedy źrebię się urodziło, klacz uznała, że ​​ma zbyt wielu rywali i wróciła do swojego pierwszego „męża”, który przyjął ją ze spokojem. Spodobała mu się Lavender.

[madohora]

W stadzie panuje ścisła hierarchia, a ogier rządzi. Klacze mają różną rangę, zazwyczaj na czele stoi najbardziej doświadczona. Ona, wraz z ogierem, może decydować, dokąd stado powinno się udać, i nikt nie będzie pożądał jej wybranego pożywienia. Każdy koń o wyższej randze ma prawo przegonić obcego. Źrebięta mają najniższy status, więc mądre trzymają się blisko matki: będzie je chronić i dzielić się smakołykami. Czasami status może się zmienić. Na przykład Lavender, po urodzeniu źrebaka, zaczęła zaciekle bronić praw dziecka i znacząco awansowała w hierarchii. Odwrotna sytuacja może mieć miejsce również wtedy, gdy koń zachoruje lub osłabnie.Aven stracił swój harem: młodszy ogier o imieniu Regnum zajął klacze dla siebie.

[madohora]

Walki między ogierami wprowadzają znaczne zamieszanie w życie rodzinne dzikich koni, a tragedie nie należą do rzadkości. W 2019 roku sześciomiesięczna Basia została oddzielona od swojego stada. „Klacze są niezwykle podekscytowane, gdy obserwują walki” – wyjaśnia Jewgienij. „Wtapiają się w siebie, wchodzą w interakcje, a czasem nawet walczą. W tym chaosie źrebak trafił do dziwnego haremu, tracąc matkę”.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WSPÓLNE ĆWICZENIA PRZEWODNIKÓW PSÓW SLUŻOWYCH - www.dlapilota.pl - 29.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gawron – opis, występowanie i zdjęcia. Ptak gawron ciekawostki
Niemal siedem lat spędziłem na liczeniu gniazd w koloni gawronów w moim rodzinnym mieście. Wszyscy narzekali, że ptaki załatwiają swoje potrzeby gdzie popadnie i ich głów też nie oszczędzają. Muszę przyznać, że moją oszczędziły, mimo że chodziłem od drzewa do drzewa i pod drzewem, gdzie były gniazda, spędzałem dużo czasu, żeby oszacować ile gniazd w jego koronie rzeczywiście jest. Gawrony mają to do siebie, że lubią budować gniazda wspólnie, jedno obok drugiego, co sprawia naprawdę wiele trudności przy ich liczeniu. Można jednak temu zaradzić, a najlepszym rozwiązaniem jest w tym przypadku czas.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kątnik domowy to jeden z najczęstszych domowych „lokatorów”, a widok dużego, szybkiego pająka w kącie pokoju potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Ale czy wiesz, że ten nocny myśliwy jest jednym z najbardziej pożytecznych gatunków, jakie mogą pojawić się w naszych czterech ścianach? Poznaj prawdę o kątniku domowym: jego zwyczaje, rozmiary, różnice między gatunkami i powody, dla których warto pozwolić mu… zostać.

[madohora]

Dlatego, że lubi zbierać pokarm. Przechadzając się dumnie po łąkach, czy wcześniej wspomnianych polach uprawnych, co jakiś czas swoim długim, stożkowatym dziobem sprawdza co w glebie piszczy. A to pędraka sobie skubnie, a to uda mu się natrafić na gniazdo jakiejś myszy, którym nie pogardzi. Ot taki ptasi kolekcjoner wszystkich potrzebnych rzeczy. Ale co najważniejsze wszystkie te czynności wykonuje w stadzie, bardzo rzadko samemu, zazwyczaj z innymi swoimi pobratymcami. Czasami wraz z innymi gatunkami, najczęściej i najbardziej znanymi są stada gawronów i kawek, ale także dołączają do nich również wrony. W ten sposób rodzina krukowatych przemierza łąki, pastwiska, pola uprawne w poszukiwaniu smakowitych kąsków. Ktoś z Was zapyta jak to jest z mniejszymi ptakami? Czy gawrony im rzeczywiście szkodzą?

[madohora]

Ludzie już nie chcą sprzątać? Wrony robią to za nich – i wychodzi lepiej!

Problem zaśmiecania ulic dotyka niemal każdego miasta na świecie. Jednym z najbardziej uciążliwych odpadów są niedopałki papierosów — małe, toksyczne, ale wszechobecne. W samej Szwecji stanowią nawet około 60% wszystkich miejskich śmieci. Gmina Södertälje pod Sztokholmem postanowiła więc zrobić coś naprawdę nietypowego: skorzystać z pomocy… wron.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WYŚCIG Z CZASEM O URATOWANIE ŚLIMAKA WŁOCHATEGO - www.ekoloia.pl - 30.11.2025

[madohora]

Uwielbiam słonie

[madohora]

Czarna Mamba
Jak mogłoby być gorzej?
Czarna mamba jest przyczyną niezliczonych zgonów w całej Afryce – ponadto jest znana ze swojej niesamowitej siły rażenia i dużej toksyczności.
Warto również wspomnieć, że mogą one zaatakować nawet 12 razy z rzędu, a ponadto każde ukąszenie dostarcza ogromne ilości śmiercionośnych neurotoksyn. Co więcej, potrafią one wtłoczyć w ofiarę wystarczającą ilość jadu, aby zabić ją 25 razy. Nieleczone ukąszenie czarnej mamby jest niemal w 100% śmiertelne – śmierć może nastąpić już w 15 minut.

[madohora]

Boomslang
Ważne jest, aby pamiętać, że skutki ukąszenia nie będą odczuwalne od razu — objawy mogą się ujawnić dopiero po kilku godzinach.
Obecnie Boomslang jest przyczyną wielu zgonów na całym świecie, głównie w Republice Południowej Afryki i Afryce Subsaharyjskiej.




Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin Jane Austen: francuscy fani dzielą się fantazją na temat „Dumy i uprzedzenia” z okazji 250. rocznicy
×
Oślizgłe, śliskie i naprawdę niebezpieczne. Moglibyśmy tu mówić o wielu rzeczach, ale w tym przypadku mówimy o jednym z najbardziej śmiercionośnych gatunków na świecie – wężach. Pomyślcie, na świecie żyje 3000 gatunków węży. Spośród tych 3000 tylko około 400 jest szczególnie jadowitych, a jeszcze mniejsza część z nich jest niezwykle śmiertelnie niebezpieczna dla ludzi. Zakładając, że nie jesteś Stevem Irwinem, skąd wiesz, które węże należą do tej kategorii? Na szczęście dla was, przygotowaliśmy taką listę, ale nie zdziwcie się, jeśli ogarnie was przerażenie.

Kobra królewska
W całej Azji i dżunglach Indii znajdziesz kobrę królewską – najdłuższego i najbardziej jadowitego węża na świecie. ŁUP. Dorastając do ponad 5,6 metra, nie jest tak naprawdę „prawdziwą kobrą”. Co ty mówisz? To prawda, ale należy do swojego podrodzaju. Bo to w jakiś sposób czyni ją mniej przerażającą? Dobra, dobra, może to pomoże. Kobry królewskie zazwyczaj nie są śmiertelnie niebezpieczne dla ludzi, ponieważ polują na jaszczurki, gryzonie i inne węże. Jednak ten stwór ma w swoim jadzie wystarczająco dużo neurotoksyny, aby sparaliżować i zabić słonia w ciągu zaledwie kilku godzin. A jeśli ugryzie człowieka, wskaźnik przeżywalności wynosi około 40 procent.

Kobra królewska
Kobra królewska

Żmija łuskowata
Zacznijmy od tego, że ubezpieczenie zdrowotne nie pomoże, jeśli ukąsi cię żmija piłkowata. Brzmi jak absolutna tortura, prawda?

REKLAMA
Żmija łuskowata
Żmija łuskowata

Występują zazwyczaj w Indiach, Chinach i Azji; te żmije są nocne i szybkie jak błyskawica. Co więcej, jeśli zostaniesz przez nie ukąszony, odczujesz to natychmiast.

REKLAMA

Co więcej, ukąszenie będzie opuchnięte i zaczniesz krwawić z ust, a ciśnienie krwi gwałtownie spadnie, a tętno zwolni. Cóż, tak jest, a co gorsza, bez leczenia możesz umrzeć w ciągu zaledwie jednego dnia lub cierpieć w straszliwym bólu przez ponad dwa tygodnie. To, że nie jest to objęte naszym ubezpieczeniem zdrowotnym, jest zaskakujące.

REKLAMA
Czarna Mamba
Jak mogłoby być gorzej?

REKLAMA

Czarna Mamba
Czarna Mamba

Czarna mamba jest przyczyną niezliczonych zgonów w całej Afryce – ponadto jest znana ze swojej niesamowitej siły rażenia i dużej toksyczności.

REKLAMA

Warto również wspomnieć, że mogą one zaatakować nawet 12 razy z rzędu, a ponadto każde ukąszenie dostarcza ogromne ilości śmiercionośnych neurotoksyn. Co więcej, potrafią one wtłoczyć w ofiarę wystarczającą ilość jadu, aby zabić ją 25 razy. Nieleczone ukąszenie czarnej mamby jest niemal w 100% śmiertelne – śmierć może nastąpić już w 15 minut.

REKLAMA

Boomslang
Ważne jest, aby pamiętać, że skutki ukąszenia nie będą odczuwalne od razu — objawy mogą się ujawnić dopiero po kilku godzinach.

REKLAMA

Boomslang
Boomslang

Obecnie Boomslang jest przyczyną wielu zgonów na całym świecie, głównie w Republice Południowej Afryki i Afryce Subsaharyjskiej.

REKLAMA

Są nie tylko szybkie, ale potrafią też wspinać się na drzewa i są wypełnione jadowitymi toksynami – a kiedy gryzą, potrafią przerażająco otworzyć szczęki nawet o 170 stopni. Jednak największym błędem, jaki można popełnić, jest zlekceważenie zagrażającego życiu ukąszenia boomslanga. Jak najszybciej wezwij pomoc i podaj odtrutkę.

[madohora]

Wąż brunatny wschodni
Szczególnie śmiercionośny jad to mało powiedziane – ukąszenie węża brunatnego wschodniego może zabić każdego dorosłego człowieka.
W końcu to drugi najbardziej jadowity wąż lądowy na świecie. Pochodzący z Australii, Papui-Nowej Gwinei i Indonezji, brunatny wąż jest bardzo agresywny i odpowiada za około 60% zgonów spowodowanych ukąszeniami węży w Australii.

[madohora]

Grzechotnik diamentowy zachodni
Następny w kolejce jest grzechotnik diamentowy, który zazwyczaj występuje w południowo-zachodnich rejonach Stanów Zjednoczonych. Eee, hashtag „nie, dziękuję”?
Podobno jest ona przyczyną większości zgonów w wyniku ukąszeń węży w północnym Meksyku, a także największej liczby ukąszeń węży w całych Stanach Zjednoczonych.

[madohora]

PRAWOMOCNY WYROK W SPRAWIE NUMBII - Gazeta - 29.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JAK ODSTRASZYĆ GOŁĘBIE - www.msn.com.pl - 18.10.2025

[madohora]

Słonie to największe zwierzęta lądowe. W normalnych warunkach i przy zachowaniu szczególnej ostrożności nie ma powodu, by się ich bać (pod warunkiem zachowania odpowiedniej odległości), ale rozdrażnionego słonia należy jak najszybciej usunąć z drogi. Szczególnie niebezpieczny jest stan zwany musth, który od czasu do czasu występuje u dorosłych samców. W tym stanie poziom testosteronu wzrasta u nich nawet sześćdziesięciokrotnie, a samice stają się wyjątkowo agresywne. Znane są nawet przypadki, gdy słoń w tym stanie bez powodu zabił nosorożca.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LUDZIE POSTAWILI BUDKI DLA JEŻY. TE JE OMIJAJĄ - Interia - 26.10.2025

[madohora]

OD DINOZAURÓW DO CZŁOWIEKA - Radio Katowice - 26.10.2025

[madohora]

Sójka (łac. Garrulus glandarius, ang. Eurasian Jay), kojarzona głównie z wierszem Jana Brzechwy, to pospolity ptak z rodziny krukowatych, którego często możemy obserwować jesienią, gdy uwija się nosząc żołędzie do swoich zimowych spiżarni. Co oznacza łacińska nazwa sójki? Pierwszy człon z gatunkowej nazwy sójki Garrulus glandarius oznacza po łacinie gadatliwy. Jeśli chodzi o glandarius, oznacza to „żołądź” i odnosi się do intymnego związku między sójką a dębem (Quercus spp.). Związek jest najbardziej oczywisty między końcem września a początkiem listopada, kiedy ptak ten zbiera żołędzie do swoich zimowych spiżarni. Każda Garrulus glandarius zamieszkuje na stałe jeden obszar, który może obejmować drzewostany dębów lub nie. Jeśli tak się nie stanie, ptaki muszą wędrować do najbliższego lasu, aby zdobyć zapasy. Przybywają do lasu i na ogół zabierają żołędzie prosto z drzew. Zbierają od 3 do 9 (9 w przypadku długich podróży, niektóre przechowują w przełyku) i wracają do domu, gdzie ukrywają każdego w osobnym miejscu. Żołądź jest wyciskany pod ściółką liści, między korzeniami, w glebie lub czasami w szczelinie kory. W sumie sójka może zebrać i ukryć w sumie około 5000 żołędzi. Uważa się, że te praktyki przyczyniają się do rozsiewania dębów. Dlatego leśnicy traktują sójkę jako swojego sprzymierzeńca w sadzeniu lasów.

[madohora]

Upierzenie sójki zwyczajnej jest przeważnie jasne, szaro-czerwono-brązowe. Ich pióra odbijają światło UV. Ich grzebienie, które często unoszą się podczas komunikacji, są białe z czarnymi plamkami. Dzioby czarne, z czarnymi wąsami. Ich ogony są czarne na grzbiecie z białą łatą wokół podstawy. Charakterystycznym elementem upierzenia sójki są białe i niebieskie lusterka na bokach skrzydeł. Co ciekawe, błękitna barwa piór nie jest wynikiem obecności barwnika, ale efektem odpowiedniej struktury pióra, w których ma miejsce rozszczepienie wiązek światła i odbicie widma niebieskiego. Na skrzydłach widoczne są też białe paski widoczne podczas lotu. Pozostała część skrzydeł jest czarna, z wyjątkiem czerwonego trójkąta, w którym skrzydło łączy się z korpusem. W porównaniu do innych krukowatych, takich jak Corvus i Pica, sójki zwyczajne trzymają ogon raczej wysoko. Też w odróżnieniu od innych krukowatych sójki zwyczajne mają dwie fazy upierzenia: młodocianą i dorosłą. Młodociane upierzenie tracą do jesieni podczas pierwszego roku życia, więc wszystkie ptaki widziane jesienią to dorosłe osobniki.

[madohora]

[madohora]

Coś się chyba tutaj komuś pomyliło.

[madohora]

[madohora]

LWY W CYRKACH - www.oko.press - 18.11.2025

[madohora]

DO EUROPEJSKIEGO KRAJU WRACAJĄ PIĘKNE PTAKI - Interia - 18.11.2025

[madohora]

Dominująca przez długie wieki teoria Darwina głosi, że żyrafa „wyciągnęła” swoją szyję w ramach konkurencji z innymi gatunkami kopytnych roślinożerców. Tym sposobem zyskała możliwość zbierania soczystych liści z wyższych partii drzew, nie dostępnych antylopom czy okapi. Brzmi logicznie, ale wcale nie musi to być prawdą.

[madohora]

ZAJRZAŁ DO BUTÓW I ZAMARŁ - www.ekologoa.pl

[madohora]

Starszy mieszkańcy Żor wspominają, że w latach 70. chomik europejski był tu stosunkowo częstym bywalcem pól i ogrodów. Z czasem jednak populacja gwałtownie spadła, głównie wskutek intensyfikacji rolnictwa, utraty siedlisk oraz przebudowy krajobrazu. W wielu regionach kraju gatunek ten uznawany jest dziś za skrajnie rzadki.

[madohora]

Miejsce, w którym natrafiono na chomika, znajduje się na terenie planowanej inwestycji drogowej. To rodzi poważne pytania dotyczące konieczności ochrony siedlisk gatunków zagrożonych wyginięciem. Eksperci podkreślają, że każda ingerencja w środowisko powinna uwzględniać obecność rzadkiej fauny.

[madohora]

Rolnicy, którzy natknęli się na gryzonia, poinformowali odpowiednie służby i deklarują chęć współpracy w celu ochrony stanowiska.

[madohora]

Pająk ten mierzy 10-18 mm długości ciała, a rozpiętość odnóży waha się między 35 a 100 mm! Tak ogromna skala wielkości mogła wśród ówczesnych badaczy przyprawić o zawrót głowy. Opisywali gatunek po gatunku, a tutaj za pomocą jednego prostego, ale bardzo czułego testu przekreślono ich dotychczasową pracę.

[madohora]

Jest to grzbietowa część szkieletu zewnętrznego, która pokrywa głowotułowie. Na karapaksie kątnika przebiegają dwa ciemne paseczki, które w przypadku poszczególnych osobników mogą być zredukowane do trzech kropek lub trójkątów. Szczękoczułki – aparat gębowy – mają 3 zęby w swojej przedniej, a 6-9 w tylnej części. Zajrzyjmy teraz pod spód ciała tych zwierząt. Tam mamy do czynienia ze sternum. Sternum z łaciny oznacza mostek, zatem w tym przypadku będzie chodziło o coś co mogłoby być odpowiednikiem klatki piersiowej. Na wspomnianym sternum kątnik ma jasną przepaskę biegnącą przez środek ciała, a po bokach trzy pary jaśniejszych kropek. Opistosoma to z kolei ostatni element ciała pająków, może bywać nazywany także odwłokiem. Dalej znajdują się kądziołki przędne – niezwykle wdzięczna nazwa, która określa gruczoły odpowiadające za produkcję sieci pajęczej.

[madohora]

Najpierw argumenty za mieszkaniem w ludzkich domach. Jest ciepło, a temperatura otoczenia raczej stała. W miarę bezpiecznie jeśli chodzi o młode, bo do domu nie wleci żaden ptak, zwłaszcza w okresie lęgowym, i nie weźmie do dzioba małych pajączków, którymi nakarmi swoje pisklęta. Jednak są ludzie, przed nimi trzeba się schować, bo ręce mają ciężkie, bo ich klapki też potrafią krzywdę zrobić.

[madohora]

Kątnik domowy mniejszy ma karapaks o przyciemnionych brzegach. Na nim znajdują się dwa ciemniejsze, podłużne paski na grzbiecie. Z przodu opistosomy rozciąga się żółtawy pasek, a na sternum, czyli z drugiej strony ciała, jest wzór złożony z jasnej przepaski oraz symetrycznie ułożonych trzech par jasnych plamek.

[madohora]

Ma brązowo-szare ciało, długie nogi o rozpiętości nawet do 10 cm, ciemne paski na karapaksie oraz charakterystyczny, owalny odwłok.

[madohora]

Tak, najlepiej łagodnie złapać go w słoik i wypuścić w spokojnym miejscu, choć na zewnątrz ma więcej naturalnych wrogów.

[madohora]

Można czekać, czekać i jeszcze raz czekać, i się nie doczekać. Bo ryś jak to kot, własnymi ścieżkami chadza a szukać tego kota w lesie, to jak szukać igły w stogu siana. Chociaż ryś jest naprawdę duży, potrafi chować się jak najmniejsza mysz. Niedościgniony, niezauważony przemyka obok nas, a my możemy tylko pomarzyć o spotkaniu z nim w dziczy. W końcu ryś to drapieżnik, więc ostrożny być musi, ale dlaczego aż tak ostrożny?

[madohora]

Oboje rodzice budują i wyścielają gniazdo. Ich gniazda mają kształt kielicha i są zlokalizowane w krzakach. Są zbudowane z patyków, świeżo odłamanych z gałęzi i wyłożonych drobnymi korzeniami, lub drzewach. W sezonie odchowuje się tylko jeden lęg, na który składa się od 4 do 5 jaj. Sójki bardzo zaciekle bronią swojego gniazda. Gdy zbliża się drapieżnik, inkubujący ptak zareaguje stosownie do sytuacji. Jeśli intruz jest daleko i mógł nie zauważyć ptaka, rodzic po prostu wymknie się z gniazda lub całkowicie odleci, czasami wydając alarmujące okrzyki. Jeśli drapieżnik się zbliży, rodzic przykucnie niżej w gnieździe, twarzą w twarz z zagrożeniem, z otwartym dziobem. Jeśli sójka zdecyduje, że jedynym sposobem działania jest atak, poleci na drapieżnika, atakując go pazurami i dziobem i skrzecząc, używając dowolnej liczby sygnałów alarmowych.
Młode wykluwają się po 18 dniach i są nagie i ślepe. Opuszczają gniazdo po raz pierwszy, kiedy osiągają 20 do 23 dni, ale pozostają na utrzymaniu rodziców. Rodzice zaczynają je odzwyczajać, gdy mają około 40 dni, a niezależność uzyskują w wieku około dwóch miesięcy, chociaż nadal okradają rodziców z pożywienia przez kilka dni. Sójki zwyczajne osiągają wiek rozrodczy w wieku 2 lat.

[madohora]

😸😸

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wykazano, że związki PFAS mogą kumulować się w organizmach ludzi i zwierząt i przyczyniać się do wielu schorzeń. Chodzi tutaj m.in. o choroby tarczycy, problemy z płodnością, uszkodzenia wątroby, a nawet nowotwory (między innymi nerek i jąder).

[madohora]

[madohora]

Jeśli zobaczysz, że ktoś rzuca jedzenie na wybieg małp, spieprzaj jak najdalej. Małpy odrzucą to w publiczność z całej siły. Byłem świadkiem, kiedy małpiszon uderzył ananasem kolesia. Oberwał w bok głowy, padł na ziemię jak nieżywy, musieliśmy wzywać karetkę. Proszę was, nie przynoście jedzenia dla zwierząt, one nie głodują w żadnym zoo.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Podczas przeprowadzki zdarzyło mi się, że całkiem nowe ubrania poszły na śmietnik a stare ciuchy pojechały do nowego mieszkania. Jeszcze nie było tego szaleństwa z PSZOK.

[madohora]

[madohora]

I w dodatku ruska

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z drugiej strony badacze podkreślają, że wieloetapowe, powtarzalne działanie może świadczyć o pewnym poziomie rozumienia przyczynowo-skutkowego. Gdyby podobnie zachował się człowiek, nikt nie miałby co do tego wątpliwości.

[madohora]

Odkrycie ma wymiar nie tylko naukowy, lecz także kulturowy i symboliczny. Wilki wciąż budzą w wielu społecznościach strach i są postrzegane jako zagrożenie. Tymczasem nagranie z Kolumbii Brytyjskiej ukazuje je jako zwierzęta o złożonych zdolnościach poznawczych, zdolne do adaptacji i kreatywnego myślenia.

[madohora]

[madohora]

Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie "Environmental Toxicology and Chemistry" donosi, że wiele populacji jaskółek drzewnych w Stanach Zjednoczonych żyje na obszarach o wysokim poziomie narażenia na PFAS. Ku zaskoczeniu naukowców, nie wydaje się mieć to negatywnego wpływu na rozród nadobniczek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zespół naukowców z programu „Psy z Czarnobyla”, działającego w ramach organizacji Clean Futures Fund, potwierdził autentyczność fotografii wykonanych 6 października 2025 roku. Co najmniej trzy psy o niebieskawym umaszczeniu zaobserwowano w pobliżu zniszczonej elektrowni.
Po kilku dniach obserwacji badacze odkryli potencjalnego sprawcę niezwykłego koloru. Jak się okazało, psy najprawdopodobniej wytarzały się w chemicznej substancji pochodzącej z pobliskiej, uszkodzonej toalety przenośnej.
– „Wygląda na to, że tarzały się w substancji, która nagromadziła się na ich futrze. Podejrzewamy, że pochodziła ona ze starej toalety, która stała w pobliżu” – wyjaśniła dr Jennifer Betz, dyrektorka ds. medycyny weterynaryjnej programu, w rozmowie z IFLScience. Dodała również: „W żaden sposób nie twierdzimy, że ma to związek z promieniowaniem w Czarnobylu.”

[madohora]

[madohora]

Szyja nie jest jednak oczywiście po to, aby pętała się pod stopami. Chelodyna jest zdeklarowanym mięsożercą i z radością poluje na ryby, żaby i ropuchy. Wbrew stereotypom o żółwim tempie potrafi ona „wystrzelić” swoją szyję niby wąż i w mgnieniu oka pochwycić bezsilną ofiarę. W innych sytuacjach wymagających podstępu żółw chowa się cały pod wodą, wystawiając na powierzchnię tylko niewielką głowę, a szyja pełni wówczas funkcję 2w1: peryskopu i fajki do nurkowania.

[madohora]

Sensacyjne odkrycie w Żorach. Rolnicy natrafili na krytycznie zagrożonego chomika europejskiego
Podczas piątkowych prac polowych w Żorach doszło do niezwykłego spotkania. Rolnicy z Gospodarstwa Rolnego Dzierżęga, w trakcie zbioru marchwi, zauważyli zwierzę, które od lat uchodzi tu za niemal wymarłe. Spomiędzy redlin wybiegł niewielki gryzoń, po czym szybko skrył się w ziemi. Jak się okazało, był to chomik europejski (Cricetus cricetus) – gatunek objęty ścisłą ochroną i uznawany przez IUCN za krytycznie zagrożony.

[madohora]

[madohora]

Trzymetrowy wstęgor z głębin oceanu pojawił się na plaży. Czy to zwiastun katastrofy?

W północno-zachodniej Tasmanii wydarzyło się coś, co mogłoby pochodzić prosto z legend – na brzeg Preservation Bay w miejscowości Penguin wyrzucono gigantycznego, trzymetrowego wstęgora królewskiego. W Japonii ten wężokształtny stwór od wieków uznawany jest za zwiastuna katastrof.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIECHCIANE I PRZYWIĄZANE DO BRAMY - www tvp.pl - 25.11.2025

[madohora]

W Polsce dzień bez futra obchodzi się od 1994 roku. Przy tej okazji co roku dogłębnie analizuje się postawy etyczne osób noszących futra, a w mediach królują obrazy zwierząt żywcem obdzieranych ze skóry. Działacze różnych organizacji ekologicznych wykrzykują w mediach, że noszenie futer to barbarzyństwo, przypominają jak okrutnie zabija się zwierzęta w imię snobistycznych zachcianek. Padają mocne słowa, słyszymy szereg argumentów etycznych, by nie nosić futer. Szkoda tylko, że przy okazji najmniej mówi się o samej ekologii i o zagrożeniach dla środowiska oraz przyrody związanych z hodowlą zwierząt futerkowych.

[madohora]

Zwierzęta uciekały i uciekają z ferm nawet tych najnowocześniejszych, skąd i przysłowiowa mysz nie powinna się wymknąć. Ale sami uciekinierzy nie stworzyliby stabilnej populacji, gdyby nie celowe wypuszczenia dziesiątek i setek takich zwierząt. Kto jednak uwalniał takie zwierzęta? Rzecz jasna hodowcy, myśliwi… oraz radykalni działacze „ekologiczni”, często skupieni wokół Frontu Wyzwolenia Zwierząt. Oczywiście każda grupa czyniła to z innych pobudek. Hodowcy – bo zamykali interes albo chcieli uchronić zwierzęta przed zawieruchą wojenną, myśliwi by wzbogacić łowiska w nowy, atrakcyjny gatunek a „ekolodzy” by uwolnić cierpiące zwierzęta. Niestety, mimo tych szlachetnych pobudek skutki dla środowiska są opłakane.

[madohora]

Na efekty pojawienia się nowych drapieżników nie trzeba było długo czekać. Zmieniają się całe ekosystemy. Nowe gatunki są często bardziej plastyczne niż rdzenne, co skutkuje wypieraniem miejscowych gatunków drapieżników. W efekcie norka amerykańska prawie w całej Europie zastąpiła norkę europejska, chociaż ta ostatnia nie była destrukcyjna dla europejskich ekosystemów. Nowe gatunki to także nowe choroby i pasożyty które atakują nie tylko miejscowe gatunki, ale zagrażają też człowiekowi. Doskonałym przykładem są glisty Baylisascaris procyonis których nosicielem jest szop pracz.

[madohora]

Jak wspominałem, większość zwierząt futerkowych to drapieżniki, które w naturze zajmują określone terytoria sięgające niekiedy setek metrów kwadratowych. Zajmowany teren zapewnia schronienie i różnorodny pokarm – nic więc dziwnego że jest broniony przed innymi przedstawicielami własnego gatunku. Tymczasem rzeczywistość zwierzęcia fermowego jest zupełnie inna: druciana siatka o wymiarach 70×20 lub 30×40 cm to standard na fermach norek. Zwierzęta, które w naturze spotykały by się sporadycznie bo każde zajmowałoby swój teren – tutaj widują się na co dzień, całe życie spędzając w odległości kilkunastu centymetrów od siebie. To tak jakby miłośnika wędrówek zamknąć w malutkim boksie, przy czym po prawej i lewej, w podobnych boksach żyliby jego nielubiani sąsiedzi.

[madohora]

Czy zatem trzeba jeszcze szukać innych argumentów opartych o empatię lub stosunek do świata przyrody, by nie nosić futer?

[madohora]

Krokodyle afrykańskie mają niezwykle potężne szczęki. Powszechnie wiadomo, że potrafią wywierać nacisk 200–350 kilogramów na centymetr kwadratowy między zębami, co czyni je kandydatami do tytułu zwierzęcia o najsilniejszym ugryzieniu. Ze wszystkich gatunków, krokodyl nilowy jest najniebezpieczniejszy dla ludzi, a następnie krokodyl słonowodny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Od tamtej pory zainteresowanie hipoterapią stale rosło prowokują powstanie wielu organizacji i stowarzyszeń zajmujących się doskonaleniem metod leczenia i promocją dobrych praktyk. Europejskie standardy bardzo szybko zostały przeniesione za ocean prowadząc do rozwoju wielu ośrodków terapeutycznej jazdy konnej w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie. Współcześnie w wielu krajach świata hipoterapia jest refundowana przez powszechne ubezpieczenie zdrowotne.

[madohora]

Wyspecjalizowany terapeuta prowadzący zajęcia potrafi wykorzystać różne typy i prędkości ruchu konia oraz różne pozycje jeźdźca do osiągnięcia pożądanych celów sensorycznych oraz neurologicznych. Ze studiów wynika, że hipoterapia poprawia napięcie osłabionych mięśni, koordynację ciała, posturę, ale także gibkość, wytrzymałość i siłę. Może również wpływać korzystnie na spazmy i poprawiać koordynacje wzrokowo-motoryczną. W dłuższym efekcie czasu obserwowana jest często korekcja nietypowych i niekontrolowanych przyzwyczajeń ruchowych. Poczynając więc od wspierania kontroli pionowej pozycji kręgosłupa, poprzez ogólną sprawność ruchową i odbiór bodźców fizycznych, a skończywszy na doskonaleniu komunikacji i przewodnictwa nerwowego, terapia z wykorzystaniem koni oddziałuje na pacjentów w sposób kompleksowy i poniekąd naturalny. Niebagatelny jest również jej wpływ na wrażliwość, empatię, koncentrację, a także samoocenę człowieka.

[madohora]

Dotychczasowe studia naukowe sugerują skuteczność hipoterapii w leczeniu bardzo wielu dolegliwości i problemów rozwojowych, w szczególności, ale nie wyłącznie u dzieci niepełnosprawnych.

[madohora]

Sesje hipoterapii często przebiegają w z udziałem szerszego zespoły specjalistów. Poza przeszkolonym terapeutą, który zajmuje się kontaktem z pacjentem, w zajęciach udział bierze zwykle trener konia, a czasem także instruktorzy jazdy. Towarzyszą oni zwierzęciu, podążając za nim na piechotę, i nadzorują bezpieczeństwo jeźdźca oraz sprawny przebieg całej terapii. Jeśli chodzi o konia, jest on dobierany na bazie pożądanych atrybutów takich jak posłuszeństwo, odpowiednia budowa, wiek i charakter. Różni pacjenci mogą wymagać nieco odmiennych zwierząt. W Polsce do hipoterapii bardzo często wykorzystuje się konie huculskie.

[madohora]

Hipoterapia uważana jest za bardzo bezpieczną metodę rehabilitacji ze względu na środki ostrożności w niej stosowane. Konie są starannie selekcjonowane według wspomnianych wyżej kryteriów, zaś pacjenci podczas sesji wyposażeni są w kask i ewentualne ochraniacze. Również terapeuci są przeszkoleni w zasadach bezpieczeństwa oraz pierwszej pomocy i mają obowiązek unikać wszelkich sytuacji stwarzających zagrożenie. Tym niemniej, nie da się zaprzeczyć, że każda relacja ze zwierzęciem obarczona jest pewną dozą ryzyka wynikającą ze spontanicznej natury istot żywych.

[madohora]

Hipoterapia jest przede wszystkim dzieciom, dla których samo obcowanie z wspaniałymi zwierzętami, jakimi są konie, przynosi niebywałe korzyści psychologiczne. Młode organizmy łatwiej też dają się rehabilitować, a samo manewrowaniem pacjentem jest prostsze. Eksperci polecają więc zajęcia z końmi w przypadku wielu różnych zaburzeń rozwojowych, również tych niezdiagnozowanych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Historia duńskich wilków brzmi niemal jak współczesna baśń. Ostatnie z nich zniknęły z kraju w 1813 roku, wytępione przez człowieka. Przez dwa stulecia istniały tylko w legendach i ludowych opowieściach. Aż w 2012 roku na Półwyspie Jutlandzkim pojawił się samotny samiec, który przekroczył granicę z Niemiec. Wkrótce dołączyły do niego kolejne osobniki. W 2017 roku Dania mogła świętować narodziny pierwszego od ponad 200 lat stada rozrodczego.

[madohora]

Naukowcy przecierają oczy. Ptaki uodporniły się na "wieczne chemikalia"
Wieczne chemikalia występują już wszędzie, od gleby po ludzką krew. Co zaskakujące, naukowcy nie zaobserwowali znaczącego ich wpływu na reprodukcję ptaków. Nadobniczki drzewne, kuzynki naszych jaskółek, zdają się być odporne na PFAS.

[madohora]

Wirusy zombie

Kto wie, ile wirusów czai się w wiecznej zmarzlinie? W 2014 roku naukowcy z Centre National de la Recherche Scientifique na Uniwersytecie Aix–Marseille we Francji wykopali z syberyjskiej wiecznej zmarzliny fascynujący organizm: tak zwany gigantyczny wirus mający około 30 000 lat, który nazwali Pithovirus sibericum. Gigantyczne wirusy nazywane są w ten sposób, ponieważ choć wciąż małe, są łatwo widoczne pod mikroskopem. Jest jednak coś jeszcze, co wyróżnia P. sibericum. Jest to wirus DNA zawierający dużą liczbę genów – a dokładniej aż 500. Stanowi to wyraźny kontrast w porównaniu z innymi wirusami DNA, takimi jak ludzki wirus niedoboru odporności (HIV), który zawiera w sumie tylko około 12 genów. Rozmiar gigantycznych wirusów, a także fakt, że zawierają tak dużą ilość DNA, mogą czynić je szczególnie niebezpiecznymi.
„Wśród znanych wirusów te gigantyczne są zwykle bardzo twarde, prawie niemożliwe do złamania” – wyjaśnia dwóch odkrywców wirusa, Jean-Michel Claverie i Chantal Abergel, w wywiadzie dla National Geographic.
„Specjalne środowiska, takie jak głębokie osady oceaniczne i wieczna zmarzlina, bardzo dobrze chronią drobnoustroje [i wirusy], ponieważ są zimne, beztlenowe i ciemne” – dodają.
Po „ożywieniu P. sibericum zakażał jedynie ameby – archaiczne organizmy jednokomórkowe. Jednak Claverie i Abergel ostrzegają, że w wiecznej zmarzlinie mogą znajdować się podobne gigantyczne wirusy, które mogą okazać się niebezpieczne dla ludzi. Chociaż do tej pory pozostawały bezpiecznie izolowane, globalne ocieplenie i działania człowieka mogą spowodować ich powrót do życia, co może spowodować nieznane zagrożenia dla zdrowia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Bawoły są często nazywane „Czarną Śmiercią” i podobno odpowiadają za około 200 zgonów ludzi rocznie. Nawet ranny bawół jest w stanie ścigać i zabić swoich prześladowców.

[madohora]

Hipopotamy dalekie są od spokojnych leniwców, za jakie często się je uważa. Potrafią poruszać się z niepokojącą prędkością i na krótkim dystansie osiągają prędkość, z którą z łatwością doganiają biegnącego człowieka. Nie można powiedzieć, że aktywnie szukają konfliktów, ale problem pojawia się, gdy człowiek wkracza na ich terytorium. Dlatego należy zapewnić tym nieprzewidywalnym zwierzętom jak najwięcej przestrzeni i unikać ich podczas pływania łodzią, zwłaszcza przy niskim poziomie wody.

[madohora]

W 1970 roku w Afryce żyło około 1,3 miliona słoni. W 1989 roku ich liczba spadła do 600 000, a obecnie szacuje się, że na kontynencie żyje od 450 000 do 700 000 słoni. Chociaż populacja słoni stale maleje, ich siedliska również się kurczą, co przyczynia się do częstszych konfliktów z ludźmi. Każdego roku w atakach słoni ginie około 500 osób, a liczba ta podobno rośnie.

[madohora]

Szop pracz: słodki najeźdźca z Azji i wszystkożerna katastrofa
Niepozorny, ale przystojny i uroczy szop pracz pochodzi z Dalekiego Wschodu. Potrafi jednak zaaklimatyzować się niemal wszędzie, a nawet zamieszkuje czeskie lasy. Dla rodzimych mieszkańców może być prawdziwą katastrofą.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Skandynawii szop pracz czuje się już jak u siebie. W swojej niepozornej, ale jak dotąd nieustającej ekspansji, systematycznie posuwa się na zachód. Osiedlił się w Polsce, Słowacji, Czechach, a nawet dotarł do Holandii przez Niemcy i Szwajcarię. Z tego powodu słusznie uważany jest za gatunek inwazyjny i jest chętnie polowany przez myśliwych w Europie jako szkodnik . Natomiast w Japonii wszedł do legend jako Tanuki – psotne stworzenie przynoszące ludziom szczęście. Tanuki jest bohaterem popularnych komiksów dla dzieci i uwielbianych seriali animowanych. Ponieważ cieszy się nie tylko ochroną w Japonii, ale i powszechną popularnością, z powodzeniem „skolonizował” również miejskie dżungle gigantycznych japońskich miast, gdzie żeruje w pobliżu kontenerów na śmieci.

[madohora]

[madohora]

TEGO NIE WOLNO ROBIĆ W TURCJI - Gazeta - 26.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

INDIE. WILKI ZACZĘŁY SIĘ DZIWNIE ZACHOWYWAĆ - Interia - 04.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zawstydzić nas mogą również bobry, u których „czystość krwi” u potomstwa sięga aż 73%. Nieco gorzej natomiast wypadają surykatki (60%) oraz gibony białorękie (63%). Wszystkie inne naczelne wydają się jednak niewrażliwe na urok lojalności i zmieniają partnerów jak rękawiczki. Dla przykładu u goryli górskich jedynie 6% rodzeństwa pochodzi od tych samych rodziców, a u szympansów zaledwie 4% – tyle samo co u znanych z rozwiązłości delfinów.
Trudno w tym kontekście nie wspomnieć o teorii głoszącej, że to właśnie monogamia pomogła człowiekowi zawładnąć światem, stając się podstawą społecznej organizacji i zwiększając szanse potomstwa na przeżycie. Wszystko wskazuje na to, że wierności w związkach warto się trzymać!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LWY ŻYŁY W EUROPIE I ATAKOWAŁY LUDZI - Interia - 11.12.2025

[madohora]

[madohora]

PRZEPIĘKNY PTAK PRZYLATUJE ZIMĄ DO POLSKI - Interia - 12.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ATAK AGRESYWNEGO PSA W WARSZAWIE - Gazeta - 18.10.2025

[madohora]

[madohora]

Według definicji hipoterapia jest fizyczną, zajęciową i logopedyczną formą terapii wykorzystującą naturalne ruchy konie do stymulacji motorycznej i zmysłowej pacjentów. Samo słowo pochodzi greckiego słowa „hippos” czyli koń. Faktycznie, już w starożytnej Grecji wykorzystywano kopytne czworonogi do pomocy ludziom cierpiącym na trudne do leczenia choroby.

[madohora]

Niemniej imponujące efekty obserwuje się u dzieci z porażeniem mózgowym poddawanych hipoterapii. Z licznych badań wynika, ze wspiera ona motorykę dużą i kontrolę nad ciałem, zasadniczo poprawiając codzienne funkcjonowanie. U małych pacjentów zaobserwowano również redukcję asymetrii korpusu oraz miednicy. Podobne korzyści odnieść mogą ofiary fizycznych uszkodzeń mózgu oraz choroby naczyniowo-mózgowej oraz pacjenci ze schorzeniami kręgosłupa, zanikiem mięśniowym czy reumatologicznymi schorzeniami stawów. Hipoterapię z powodzeniem przeprowadza się również u osób dotkniętych zespołem Downa, po przebytych amputacjach, a także dzieciach z opóźnieniami rozwojowymi różnego rodzaju.

[madohora]

Gąsienice zombie

Jeśli śledzisz wiadomości, być może pamiętasz „plagę” gąsienic zombie, która kilka lat temu zaatakowała brytyjskie pikniki. Gąsienice mają nieszczęście zostać zarażone wirusem zwanym baculovirus. Baculovirus infekuje wszystkie rodzaje owadów i stawonogów. Ale ma dziwny wpływ na gąsienice. Kiedy infekuje gąsienicę, powoduje, że zaczyna jeść w sposób ciągły, bez odpoczynku. Gąsienica po prostu je i je, aż w pewnym momencie wspina się na wyższą część drzewa, gdzie normalnie by jej nie było (bo grozi jej drapieżnictwo). Tam po prostu eksploduje. Z rozkładających się zwłok spada więcej wirusa na liście poniżej, umożliwiając mu infekowanie przyszłych ofiar.

[madohora]

SZCZURY POLUJĄ NA LATAJĄCE NIETOPERZE - Interia - 30.10.2025

[madohora]

Logo 100+1 zagranicznych ciekawostek

Szop pracz: słodki najeźdźca z Azji i wszystkożerna katastrofa
Niepozorny, ale przystojny i uroczy szop pracz pochodzi z Dalekiego Wschodu. Potrafi jednak zaaklimatyzować się niemal wszędzie, a nawet zamieszkuje czeskie lasy. Dla rodzimych mieszkańców może być prawdziwą katastrofą.

29.10.2025 - Jarosław Monte Kvasnica




sklik-łapa
Szop pracz (Nyctereutes procyonoides) pochodzi z Dalekiego Wschodu, zamieszkując Mandżurię, Chiny, Koreę i region Amuru. Jednak ze względu na piękne futro został już wcześniej sprowadzony przez ludzi do innych miejsc. Do Japonii dotarł pięć wieków temu, a później, w czasach byłego Związku Radzieckiego, został z entuzjazmem wprowadzony do europejskiej części tego komunistycznego imperium.

Miotła i maskotka
Wcześniej w naszym kraju nazywano ją kuną szopową i rzeczywiście, ta psia bestia wyglądem bardziej przypomina szopa niż psa. Jest również do niego podobna rozmiarami. Jest to gatunek niewymagający, o dobrych zdolnościach rozrodczych, który – jako biologiczny intruz – ma asa w rękawie, gwarantując sobie zwycięstwo w walce o przetrwanie. Obecnie w samej Finlandii można spotkać tysiące tych skrytych, małych stworzeń. Znaczna ich liczba przetrwała tutaj, mimo że w krainie tysiąca jezior nadal obowiązuje zasada „martwy pies to grzeczny pies”.

W Skandynawii szop pracz czuje się już jak u siebie. W swojej niepozornej, ale jak dotąd nieustającej ekspansji, systematycznie posuwa się na zachód. Osiedlił się w Polsce, Słowacji, Czechach, a nawet dotarł do Holandii przez Niemcy i Szwajcarię. Z tego powodu słusznie uważany jest za gatunek inwazyjny i jest chętnie polowany przez myśliwych w Europie jako szkodnik . Natomiast w Japonii wszedł do legend jako Tanuki – psotne stworzenie przynoszące ludziom szczęście. Tanuki jest bohaterem popularnych komiksów dla dzieci i uwielbianych seriali animowanych. Ponieważ cieszy się nie tylko ochroną w Japonii, ale i powszechną popularnością, z powodzeniem „skolonizował” również miejskie dżungle gigantycznych japońskich miast, gdzie żeruje w pobliżu kontenerów na śmieci.

„Niewybiórcza” restauracja
Budowa ciała azjatyckiego „najeźdźcy” wykazuje wiele pierwotnych cech rozwojowych przodków współczesnych psowatych. W przeciwieństwie do innych psowatych, szop pracz doskonale wspina się na drzewa. W jego krótkim pysku znajdują się czterdzieści cztery zęby, czyli dokładnie tyle, ile miały wymarłe psowate. Jego zęby trzonowe mają szerokie korony, co wskazuje na to, że preferuje dietę mieszaną.

Dzięki swojej zdolności adaptacji pokarmowej praktycznie nigdy mu nie brakuje. Żywi się żabami lub małymi rybami i potrafi złowić żywe ryby w płytkiej wodzie. Nie pogardzi jednak również ślimakami, owadami, znalezioną padliną, pisklętami, jajami i mniejszymi ssakami. Znaczną część jego diety, zwłaszcza jesienią, stanowią różnorodne owoce leśne. Jeśli ma okazję, bez opamiętania żeruje na dojrzewającej kukurydzy, którą absolutnie uwielbia. Jest aktywny głównie nocą, spędzając dzień w dziupli lub innym odpowiednim schronieniu. Jest jedynym psowatym, który zapada w sen zimowy – zapada w płytki sen zimowy, podobnie jak np. borsuk leśny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TYSIĄCE DZIKICH GĘSI LATAJĄ TAM I Z POWROTEM NAD POLSKĄ - Interia - 30.11.2025

[madohora]

Aby odwrócić los rzadkiego mięczaka, Citizen Zoo i Zoological Society of London (ZSL) rozpoczęły zakrojone na szeroką skalę badania terenowe. Poszukiwania prowadzone są zarówno w znanych stanowiskach, jak i potencjalnych lokalizacjach w dzielnicach takich jak Newham, Richmond upon Thames, Barnet czy okolice Kew.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Modne nakrycia głowy obserwowane są również u innych morskich gatunków. Żyjące wzdłuż zachodniego wybrzeża Australii delfiny garbate, zwane również garbogrzbietami chińskimi, regularnie przybierają się w różnobarwne gąbki, aby zaimponować potencjalnym partnerom. Naukowcy są zgodni, że strojenie się w tym przypadku ma zdecydowanie seksualny podtekst, co bardzo łatwo odnieść do naszej ludzkiej garderoby.

[madohora]

O szminkowanie podejrzewane są również flamingi, które w okresie godowym są zawsze znacznie bardziej różowe. Obserwacje prowadzone na mokradłach w Hiszpanii dowiodły, że chęć znalezienia partnera motywuje piękne ptaki do intensywnego rozprowadzania na piórach oleistej substancji produkowanej w gruczołach pod ogonem. Z uwagi na specyficzną dietę flamingów jest ona bardzo bogata w czerwonawe karotenoidy, co przydaje się właśnie w porze zalotów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RANNY MYSZOŁÓW URATOWANY - Dziennik Zachodni - 19.10.2025

[madohora]

REKORDOWY SUM ZŁOWIONY W RYBNIKU - Radio Katowice - 19.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZNALEŹLI MUMIĘ DINOZAURA - Interia - 24.10.2025

[madohora]

Jeden z najbardziej zagrożonych wielorybów świata wraca z krawędzi wyginięcia
Po ponad stu latach balansowania na granicy przetrwania, północnoatlantycki wieloryb biskajski (Eubalaena glacialis) wreszcie daje powody do ostrożnego optymizmu. Naukowcy odnotowali pierwszy od dawna wzrost populacji tego krytycznie zagrożonego gatunku.

[madohora]

Według organizacji Oceana, każdego roku około jedna czwarta populacji północnoatlantyckich płetwali biskajskich w USA i Kanadzie ulega zaplątaniu w sieci rybackie, a aż 85 procent osobników miało z tym problem co najmniej raz w życiu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJWIĘKSZY SAMIEC ŻARŁACZA WYNURZYŁ SIĘ Z OCEANU - Interia - 14.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pozostaje pytanie, czy zaobserwowane zmiany anatomiczne były wynikiem ewolucji na przestrzeni kilku pokoleń, czy też reakcją rozwojową zachodzącą w życiu pojedynczej wiewiórki. Modelowanie kości, proces występujący u wszystkich kręgowców, sprawia, że masa kostna zmniejsza się przy mniejszym użyciu mięśni – tak jak u astronautów, którzy nie muszą pokonywać grawitacji. Szybkie zmiany widoczne u wiewiórek z Formby po zaprzestaniu dokarmiania sugerują, że były to zmiany rozwojowe.

[madohora]

[madohora]

Kiedy będziemy obserwować ich zachowania godowe, możemy odnieść nieodparte wrażenie, że samica chce uciec przed samcem. Ssaki biegają wokół, tak jakby urządzały zabawę w berka. Jednak z czasem samica ustępuje i przysiada w charakterystyczny sposób, a wtedy samiec próbuje wdrapać się na nią. Dochodzi do aktu kopulacji, który bądź co bądź jest niezwykle ważny, ale nie należy do najbardziej efektownych w świecie przyrody. Trwa chwilę. Samica zapłodniona oddala się, a samiec szuka kolejnej partnerki, by posłać swoje geny dalej. Ciąża trwa około 2óch miesięcy. Już w czerwcu można spodziewać się pierwszych miotów. Oseski rodzą się ślepe, głuche i bez okrywy włosowej ale z kolcami. Po około dwóch tygodniach otwierają oczy, a już po sześciu osiągają samodzielność oraz masę ciała 700 gramów, co zapewnia im swego rodzaju bezpieczeństwo energetyczne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WE WROCŁAWIU ZAGINĄŁ MĘŻCZYZNA. ODNALAZŁ GO JEGO PIES - Interia - 15.11.2025

[madohora]

TO JEDNE Z NAJBARDZIEJ BYSTRYCH PTAKÓW - Interia - 15.11.2025

[madohora]

Nosorożec biały

[madohora]

Zebry

[madohora]

Rosyjski ośrodek powstał na terenie byłego poligonu wojskowego, wcześniej niewykorzystywanego do celów rolniczych. W ten sposób powstała piąta część Rezerwatu Stepów Orenburskich, 16 538-hektarowy „Step Przeduralski”, na który sprowadzono konie z Węgier i Francji. W 2016 roku pierwsze stado wyszło z padoków aklimatyzacyjnych na wolność. Po nim pojawiły się kolejne. Konie zadomowiły się, zaadaptowały i zaczęły rodzić potomstwo. Obecnie po stepie wędrują cztery stada, liczące ponad 60 osobników, a klacze urodziły ponad 30 źrebiąt.

[madohora]

Do najbardziej zaskakujących zwierząt o białym umaszczeniu należy podlistnik białawy (Ectophylla alba) będący de facto nietoperzem! Spotykany jedynie w Hondurasie, Nikaragui, Kostaryce i Panamie jest widokiem naprawdę niezwykłym. Jego mały, pięciocentymetrowy tułów pokrywa puszyste białe futro, na tle którego wyróżniają się żółty nos, wargi i uszy. Słoneczna barwa okazuje się być wynikiem najwyższej wśród zwierząt koncentracji betakarotenu w tkankach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

„Patrz, pająk, jaki wielki i krzyż ma na odwłoku!” – tak często anonsują go dzieci lub nastolatkowie, kiedy natkną się na tę postać. Siedzi po środku sieci, która utkana jest zazwyczaj w jakiś zakamarkach, a w nią łapią się różnego rodzaju owady, skrupulatnie owijane wytworami z kądziołków przędnych. Krzyżak ogrodowy (Araneus diadematus) to jeden z najciekawszych drapieżników zamieszkujących blisko ludzi.

[madohora]

[madohora]

Zabajkalskiego Kręconego Konia
Patrząc na tego małego konia, nie sposób powstrzymać uśmiechu. Wygląda, jakby wyszedł z książki dla dzieci albo został stworzony przez utalentowanego rysownika. Całe jego ciało pokryte jest lokami, nawet rzęsy są kręcone. Konie z kręconymi włosami mają krótkie szyje i nogi, długie ciało i wysokość w kłębie około 140–145 centymetrów.

[madohora]

Krzyżak ogrodowy (Araneus diadematus) dorasta do 18 mm długości ciała i jest jednym z największych pająków występujących w Polsce. Jego nazwa pochodzi od białego krzyża znajdującego się na odwłoku, który ma ubarwienie w rożnych odcieniach brązu. Sam odwłok jest duży, masywny o nieco trójkątnym kształcie zwężający się od nasady ku tyłowi. Głowotułów pająka brązowawy, gęsto pokryty włoskami, nieprześwitujący, ze wzgórkiem ocznym, bardzo wyraźnym. Ciekawym elementem ciała pająków są ich odnóża, bowiem obserwujemy wśród nich bardzo dużą zmienność. Kończyny pająków krzyżaków mogą być cienkie i długie, masywne, grube, krótkie, bardziej lub mniej owłosione, o sztywniejszym lub bardziej miękkim włosie, zakończone pazurkiem, prześwitujące albo prążkowane. Samice są z reguły większe od samców. Nierzadko spotyka się osobniki o wielkości nawet 20 mm, natomiast w przypadku samców zazwyczaj mierzą one 6-7 mm, a wyjątkowo duże sztuki dorastają do nawet 8-9 mm. Budują duże, koliste sieci o promienistym układzie ze średnicą wynoszącą nawet 45 cm. Sieć to niezbędne narzędzie w życiu tych zwierząt, dlatego że dzięki niej pajęczak chwyta swoje ofiary. Polowanie wygląda w ten sposób, że krzyżak „chowa” się gdzieś w rogu, na którym została umocowana pajęczyna, a następnie wyczekuje kiedy jakiś owad wpadnie w sidła. Następnie, w momencie schwytania się ofiary, wybiega ze swojego „kąta”, owija ją siecią i wbija zęby jadowe, którymi wstrzykuje jad porażający układ nerwowy. Odczekuje chwilę, aż zdobycz przestanie się ruszać, a następnie wysysa wnętrzności, zostawiając mało wartościowy dla siebie pancerzyk. Z powrotem idzie do rogu sieci i znowu wyczekuje ofiary. Jest bardzo pospolitym zwierzęciem oraz licznie zamieszkującym nasz kraj.

[madohora]

Samce są mniejsze od samicy. Ma to wiele względów praktycznych z punktu widzenia gatunku. Na przykład dzięki temu obie płcie nie konkurują ze sobą o nisze do budowy sieci. Samce z tego względu, że są mniejsze wolą unikać spotkań z samicami, bowiem poza okresem rozrodu, te kończą się dla nich bardzo źle, a w wielu przypadkach tragicznie, bowiem przypłacają za to życiem. Nawet w czasie zbliżenia samiec musi być ostrożny. Ale zacznijmy od początku.

[madohora]

Dojrzałość płciowa pająków zaczyna się w drugim roku życia, ponieważ młode pajączki wykluwają się wiosną. Z kolei dorosłe szukają swojego miejsca na ziemi, potem stanowiska do przetrwania zimy, a następnie pod koniec wiosny i na początku lata zaczynają swoje „miłosne” podwoje, o ile o takich w przypadku tych zwierząt możemy mówić. Relacje między samcem a samicą mają charakter co najmniej trudny. Właściwie płeć przeciwna pozwala samcowi zbliżyć się tylko wtedy, kiedy przyjdzie na to odpowiedni czas. Cóż to oznacza? Stwierdzenie wydaje się być enigmatyczne, zakrawające o pewną pruderyjność tych zwierząt. Otóż nic z tych rzeczy! Postaram się to przedstawić. Zbliża się czas na wiosennoletnie amory. Samiec nabuzowany hormonami „miłości” zbiera się na odwagę i kroczy w stronę sieci samicy. Idzie coraz bardziej pewnym krokiem, nie widząc dobrze świata, wspomagając się substancjami „fruwającymi” w powietrzu. W końcu dociera do sieci utkanej przez bardzo dużą, dorodną samicę. Po drodze oczywiście musiał uważać, by nie stać się ofiarą jakiegoś ptaka czyhającego na jego życie, który akurat w tym czasie ma w gnieździe całą gromadkę piskląt do wykarmienia. Nasz bohater dotarł do sieci. Wszedł na nią i zaczął drgać. Drgać w odpowiedni sposób. Wysyłać sygnały do samicy, że nadszedł ten moment. Samica w odpowiedzi, również porusza sieć. Drga. Daje znać samcowi: „Jestem gotowa, to już ten czas”. Samiec zachęcony, wchodzi coraz bardziej ochoczo na sieć, jest odważny, kroczy ku samicy, a ona wychodzi mu naprzeciw. Kiedy pajęczaki się spotkają, wtedy zaczyna się spektakl, niezwykle ważny. Gatunek zyskuje możliwość przetrwania. Samczyk wdrapuje się na odwłok samicy i przystępuje do procesu kopulacji. Akt ten trwa, ale najważniejszy jest moment kulminacyjny. Samiec musi wyczuć, kiedy do niego dojdzie, bowiem inaczej straci życie. Zatem tuż po zapłodnieniu musi znikać. Części osobników udaje się to, części nie. Giną w zębach jadowych samicy, a potem zostają po prostu zjedzone. Jedyne co po nich zostanie, ale najważniejsze, to następne pokolenia krzyżaków ogrodowych. Późnym latem lub jesienią samica składa jaja. Owija je oprzędem i sama odchodzi, i albo umiera, albo szuka kryjówki, by przetrwać zimę. Młode pająki wykluwają się wiosną, najczęściej w kwietniu lub maju. Można wówczas spotkać całą masę małych krzyżaków ogrodowych wałęsających się to tu, to tam, które następnie, wzorem swoich rodziców zaczynają pajęczy krąg życia.

[madohora]

Odpowiedź na to pytanie brzmi NIE! Ale to zależy w jakich kategoriach rozpatrujemy jadowitość krzyżaka ogrodowego. Czy jest jednym z najbardziej jadowitych pająków na świecie? Oczywiście, że nie, natomiast jeśli spojrzymy już na nasze, krajowe pająki, to tutaj odpowiedź jest z goła inna. Ale nie przerażajcie się, bowiem ta jadowitość nie należy do najbardziej niebezpiecznych. W razie ukąszenia zostawia na ludzkim ciele niewielki ślad, lekkie zaczerwienienie, tworzy się delikatny wzgórek, a wokół niego stan zapalny. Owszem może powodować pewien dyskomfort lub bolesność, jednak i one miną po czasie. Inaczej sytuacja ma się wtedy, kiedy zwierzę ukąsi osobę uczuloną na jad. Wtedy możemy mieć duży problem. W takiej sytuacji należy przygotować się na możliwość wystąpienia wstrząsu, a to stanowi bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia. Trzeba zatem udać się jak najszybciej do najbliższej placówki medycznej, gdzie zostanie udzielona fachowa pomoc. Jednak do takiego zdarzenia może dojść tylko wtedy, kiedy jesteśmy uczuleni, tzn. układ odpornościowy organizmu nadmiernie reaguje na obecność czynnika wywołującego jego odpowiedź. Pamiętajmy także, że zwierzęta, również te jadowite używają swojej najsilniejszej broni, tylko wtedy kiedy nie mają możliwości schronienia lub ucieczki przed niebezpieczeństwem. Ludzie, jako istoty o stosunkowo dużych rozmiarach, zwłaszcza dla takiego pająka, wydają się istotami stwarzającymi zagrożenie, ale tylko w pewnych, określonych sytuacjach. Jeśli nie chcecie być narażeni na „atak” ze strony krzyżaka ogrodowego, po prostu nie przekraczajcie bariery bezpieczeństwa zwierzęcia, bo wtedy może się zrobić naprawdę groźnie.

[madohora]

Hipopotamy dalekie są od spokojnych leniwców, za jakie często się je uważa. Potrafią poruszać się z niepokojącą prędkością i na krótkim dystansie osiągają prędkość, z którą z łatwością doganiają biegnącego człowieka. Nie można powiedzieć, że aktywnie szukają konfliktów, ale problem pojawia się, gdy człowiek wkracza na ich terytorium. Dlatego należy zapewnić tym nieprzewidywalnym zwierzętom jak najwięcej przestrzeni i unikać ich podczas pływania łodzią, zwłaszcza przy niskim poziomie wody.

[madohora]

W WIELKIEJ BRYTANII ZNALEŹLI JAJA NIEBEZPIECZNYCH KOMARÓW - Interia - 20.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W swoich tekstach medycznych Hipokrates wielokrotnie poruszał korzyści zdrowotne płynące z jazdy konnej. Myśl tą podjęli również lekarze i terapeuci z Europy między XVI a początkiem XIX w. sugerując chorym specjalne sesje na grzbiecie powoli kroczącego zwierzęcia. W angielskim Oxfordzie wykorzystywano konie do rehabilitacji żołnierzy powracających z I Wojny Światowej – używano w tym celu nawet zwierząt kawalerii.

[madohora]

[madohora]

Szop pracz żyje w ukryciu w niektórych miejscach w Czechach, zwłaszcza w dolinach rzek i na obszarach stawów. Co zaskakujące, potrafi odstraszyć ze swojego terytorium nawet borsuki i lisy, które są najwyraźniej silniejsze. W naszym kraju praktycznie nie ma naturalnych wrogów poza ludźmi i wilkami.

[madohora]

Szympansy myślą podobnie jak ludzie: potrafią brać pod uwagę dowody i zmieniać zdanie
Nowe badania pokazują, że szympansy potrafią nie tylko brać pod uwagę dowody i na ich podstawie zmieniać swoje wnioski, ale także „myśleć o swoim własnym myśleniu” – umiejętność, którą od dawna uważano za wyłącznie ludzką.

[madohora]

W serii eksperymentów przeprowadzonych w Rezerwacie Wyspy Ngamba w Ugandzie naukowcy testowali, jak szympansy radzą sobie z różnymi rodzajami dowodów. Podstawowym założeniem był prosty dylemat: jedzenie było ukryte w kilku pudełkach. Szympansowi podano pierwszą wskazówkę, na podstawie której wybierał jedno z pudełek. Następnie pojawiała się druga, często sprzeczna informacja – a zwierzęta miały możliwość zmiany swojego wyboru .

[madohora]

W jednym z testów szympansy usłyszały dźwięk dochodzący z pudełka – coś toczyło się w środku. Logicznie założyły, że w środku znajduje się jabłko. Jednak gdy eksperymentator otworzył pudełko i wyjął kamień, zwierzęta natychmiast zdały sobie sprawę ze swojego błędu i skierowały uwagę na inne pudełko.

[madohora]

Choć wiele zwierząt potrafi zachowywać się „racjonalnie” w podstawowym sensie – na przykład bakterie reagują na sygnały chemiczne wskazujące na pożywienie – nie jest to prawdziwe rozumowanie, lecz raczej automatyczna reakcja na bodźce zewnętrzne.

[madohora]

„Wygląda na to, że szympansy nie tylko ufają swoim instynktom” – dodaje Christopher Krupenye z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa. „Mają pewną świadomość, że ich wnioski mogą być błędne – i potrafią je skorygować”.

[madohora]

Udekorowane sieci pajęcze mogą pomóc pająkom w słyszeniu ruchów ofiary
Niektóre pająki ozdabiają swoje sieci skomplikowanymi wzorami, znanymi jako stabilimenta, które według włoskich naukowców pomagają im lepiej wyczuwać wibracje i lokalizować ofiarę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SPEKTAKULARNE ODKRYCIE WE WŁOSZECH - Interia - 17.12.2025

[madohora]

Choć jej nazwa sugeruje jedno miejsce występowania, gatunek zasiedla nie tylko Amazonię. Spotyka się go także w północnej części Ameryki Południowej oraz w południowych rejonach Karaibów. A co trafia na jej menu? Zwykle są to bezkręgowce: chrząszcze, pająki czy karaczany. Jednak menu Scolopendra gigantea wykracza daleko poza dietę typowej stonogi. Poluje również na małe kręgowce — jaszczurki, żaby, młode węże, a nawet myszy i ptaki.
Jej jad nie jest porównywalny z toksynami najbardziej niebezpiecznych zwierząt tropików, ale wystarcza, by szybko obezwładnić zdobycz, nierzadko ważącą tyle co ona sama.

[madohora]

Okazało się, że jeden niedźwiedź polarny uśmierca fokę średnio raz na 3-5 dni. W skali roku to ok. 1000 kg wysokokalorycznego pożywienia złożonego z mięsa i tłuszczu. Drapieżnik nie pożera jednak wszystkiego, ale ok. 30% zdobyczy pozostawia

[madohora]

Arachnolodzy od dziesięcioleci debatują nad tym, dlaczego pająki tworzą stabilimenta. Wcześni badacze uważali, że te wzory służą mechanicznemu wzmacnianiu sieci (stąd nazwa, od słowa „stabilis” – „podpora” ), ale teoria ta została później obalona. Inne hipotezy mówiły o ochronie przed promieniowaniem UV, gromadzeniu wody lub sygnałach wizualnych, które mogą przyciągać lub odstraszać ofiary. Jedyną funkcją, która została jak dotąd stosunkowo dobrze potwierdzona, jest to, że te wzory pomagają pająkom ukryć się przed drapieżnikami .

[madohora]

Greco i jego zespół badali pająka pasiastego (Argiope bruennichi) , znanego z charakterystycznych stabilimentów. W lasach Sardynii naukowcy sfotografowali sześć różnych rodzajów tych wzorów w ciągu dwóch lat – od klasycznego, silnego motywu „zygzakowatego”, przez cieńszą odmianę „młodą”, po asymetryczne, niekompletne lub gęste, płaskie formacje pośrodku sieci. Następnie naukowcy przekształcili każdy rodzaj w model komputerowy, gdzie symulowali rozchodzenie się drgań w sieci.

[madohora]

Według niezależnego biologa Todda Blackledge'a z Uniwersytetu w Akron, badanie stanowi „kolejny element układanki pajęczej sieci ”. Choć nie jest to przełomowe odkrycie, jak twierdzi, stanowi ono ważny postęp w zrozumieniu, jak struktury dekoracyjne mogą wpływać na zachowanie pajęczych sieci. Blackledge ostrzega również, że wyniki symulacji komputerowych będą musiały zostać zweryfikowane w naturze.

[madohora]

Pulchne syreny
syreny | 2. połowa XVIII wieku
Średniowieczni europejscy żeglarze oddaliby cały swój rum, by choć raz w życiu zobaczyć syrenę – piękną syrenę z rybim ogonem i słodkim głosem, która niebezpiecznie wabiła żeglarzy na skały. W końcu starożytny bohater Odyseusz wiedział już, że może spotkać te stworzenia, choć syreny z mitologii greckiej miały niewiele wspólnego z rybami: wyglądały jak uskrzydlone potwory z głową kobiety i podobno potrafiły doprowadzić żeglarzy do szaleństwa, tak że rzucali się w fale w przypływie miłości

[madohora]

Tak zwane syreny zostały odnotowane przez Krzysztofa Kolumba na Karaibach lub przez średniowiecznych europejskich żeglarzy w regionie Indo-Pacyfiku. Uważa się, że były to głównie manaty lub diugonie : obie te rodziny syren, podobnie jak bieługi, zostały opisane przez zoologów w drugiej połowie XVIII wieku.

[madohora]

Naród ludzi futrzastych
Goryle górskie | 1847
Chociaż goryle są prawdziwymi zwierzętami, niegdyś, zwłaszcza Europejczycy, uważali je za stworzenia mityczne. Termin „gorillai” pierwotnie kojarzono z dzikim plemieniem napotkanym przez starożytnego odkrywcę Hanno Żeglarza podczas jego podróży wzdłuż wybrzeża Afryki . Pomimo ogromnych wysiłków, nie udało mu się schwytać ani jednego samca z „plemienia włochatych ludzi”. Złapał tylko trzy samice, ale z powodu ich krnąbrności musiał je zabić i przywieźć do rodzinnej Kartaginy jedynie ich skóry. Goryle zostały po raz pierwszy opisane jako gatunek przez zoologa Thomasa Savage'a w 1847 roku.

[madohora]

Zwierzęcy Frankenstein
dziobaki | 1799
Dziób kaczki, ogon bobra, ciało przypominające wydrę, płetwiaste stopy i fakt, że składa jaja, a jednocześnie karmi młode – opisana kombinacja wprawiła w zakłopotanie europejskich naukowców, którzy uznali dostarczone im okazy za podróbki, będące połączeniem ciał bobra i kaczki. Jednak rdzenni mieszkańcy Australii byli jednomyślni: według nich były to stworzenia hybrydowe, powstałe w wyniku porwania kaczek przez szczury wodne. Dziobak został uznany przez świat naukowy za prawdziwe, choć bardzo nietypowe, zwierzę dopiero w 1799 roku.

[madohora]

Żywe skamieniałości
Latimer
Dziś możemy z całą pewnością stwierdzić, że naukowcy mylili się co do latynoski . Jej szczątki odkryli dopiero paleontolodzy, którzy sądzili, że gatunek ten wyginął około 66 milionów lat temu. Ku wielkiemu zaskoczeniu całej społeczności naukowej, w 1938 roku u wybrzeży Afryki złowiono jeden okaz, a do 1975 roku znaleziono osiemdziesiąt trzy kolejne. Latanoski nazywane są żywymi skamieniałościami, ponieważ w głębokich wodach nie mają wielu drapieżników ani innych form presji ewolucyjnej, a zatem przetrwały praktycznie niezmienione przez cały czas.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODCIĄŁ KOTU JĘZYK, JEST WYROK - Gazeta - 05.11.2025

[madohora]

OWCA W POCIĄGU - www.msn.com.pl - 05.11.2025

[madohora]

Gatunek ten charakteryzuje się zatem znacznym poziomem naturalnie występującej zmienności geograficznej/genetycznej, odpowiednio spotęgowanej przez antropogeniczne zakłócenia wynikające z powszechnych uwolnień (zarówno celowych, jak i przypadkowych) czystorasowych, hybrydowych i udomowionych wariantów pochodzących z innych części ich szerokiego zasięgu. W związku z tym zaproponowano i uznano w literaturze zadziwiająco dużą liczbę podgatunków, z których niektóre są ewidentnie nieważne. Wszelkie dokładniejsze analizy prawdopodobnej liczby w pełni rozpoznawalnych/zróżnicowanych podgatunków są nadal przedmiotem debaty i rozbieżności, biorąc pod uwagę, że różni autorzy rozpoznali od 4 do 25 podgatunków. Spośród nich Colin Groves przeprowadził zdecydowanie najbardziej kompleksowy przegląd, proponując uznanie co najmniej 16 morfologicznie odrębnych populacji S. scrofa na podstawie cech zewnętrznych i kraniometrycznych. Jego praca została od tego czasu zakwestionowana przez Petera Genova, który zaproponował rozpoznanie tylko 4 podgatunków w oparciu o podobne analizy kraniometryczne, ale które to analizy były wadliwe, ponieważ nie obejmowały niektórych z najbardziej odrębnych populacji tych zwierząt. Niemniej jednak Genov połączył te podgatunki w 4 szeroko geograficzne grupy, tym samym szeroko odzwierciedlając bardziej kompleksowy przegląd Grovesa; mianowicie: „rasy zachodnie” lub „ grupa scrofa ”; „rasy indyjskie” lub „ grupa cristatus ”; „rasy wschodnie” lub „ grupa leucomystax ”; i „rasa sundajska” – „ Sus vittatus ”. Dlatego też podążamy za taksonomią Grovesa ze względu na siłę i szerokość jego analizy oraz wykorzystanie cech zewnętrznych (nieuwzględnionych w analizie Genova); jednocześnie akceptując, że wszelkie nowe i dodatkowe (np. filogenetyczne) zestawy danych najprawdopodobniej wzmocnią argumenty za uznaniem konkretnych dodatkowych podgatunków (lub podniesieniem niektórych obecnie uznawanych podgatunków do rangi pełnoprawnych gatunków) lub połączeniem innych, obecnie uznawanych podgatunków. Na przykład Groves zakwestionował również, czy wszystkie jego podgatunki są wariantami jednego gatunku, czy też kompleksem kilku różnych gatunków i niedawno zaproponował podniesienie zarówno „ vitattus ”, jak i „ moupinensis ” do statusu pełnoprawnego gatunku. Spośród nich „ vittatus ” jest łatwiejszy do zrozumienia, ponieważ jest nie tylko morfologicznie i geograficznie odróżnialny od tzw. „świnki indonezyjskiej”, występującej na odległych granicach zasięgu S. scrofa w Azji Południowo-Wschodniej – tj . od Półwyspu Malajskiego przez Sumatrę, Jawę i Bali (choć, co ciekawe, nieobecny na Borneo i okolicznych wysepkach); natomiast „ S. moupinensis” jest najwyraźniej ograniczony do Myanmaru, Indochin i południowo-wschodnich Chin (Fujian), a zatem obejmuje także problematyczny S. bucculentus (patrz osobny rozdział dotyczący tego gatunku).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niedźwiedzie polarne karmią całą Arktykę. Co się stanie, gdy ich zabraknie?

Naukowcy policzyli, że każdy niedźwiedź polarny co roku pozostawia za sobą ok. 300 kg niezjedzonego mięsa. Nie jest to jednak przejaw marnotrawstwa – resztkami z niedźwiedziej uczty raczą się dziesiątki innych gatunków, które same nie posiadają tak zaawansowanych talentów łowczych. Zmiana klimatu na Arktyce może poważnie zachwiać tą solidarną stołówką.

[madohora]

Organizatorzy Dnia Ryby zachęcają do podejmowania konkretnych działań:
rozpowszechniania materiałów edukacyjnych na temat biologii i etyki traktowania ryb,
organizowania lokalnych akcji informacyjnych i happeningów,
refleksji nad własnymi wyborami konsumenckimi, w tym zachęcania do ograniczenia spożycia mięsa rybiego lub wyboru produktów roślinnych jako alternatywy.

[madohora]

Jak piszą autorzy badania: „Opiekunowie płci męskiej mogą potrzebować bardziej dosadnych wokalizacji, aby zauważyć i zareagować na potrzeby swoich kotów, co wzmacnia tendencję do częstszego miauczenia.”
Krótko mówiąc: kot uczy się, co działa. Skoro miauczenie przyciąga uwagę – będzie miauczał częściej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Życie sowy śnieżnej nigdy nie było łatwe. W XIX wieku była jednym z najbardziej prześladowanych gatunków. Tysiące osobników zostało zastrzelonych w celach taksydermii, a dorosłe ptaki i jaja były łupem polowań. Dziś populacja na świecie szacowana jest na zaledwie 14–28 tysięcy osobników, a gatunek figuruje na Czerwonej Liście IUCN jako narażony na wyginięcie.

[madohora]

Po 2015 roku nastała cisza. Nie ma gniazd, nie ma piskląt, nie ma żadnych oznak lęgów. Jesienią 2025 roku sowę śnieżną oficjalnie uznano za gatunek regionalnie wymarły.

[madohora]

Największym zagrożeniem pozostają zmiany klimatu. Cieplejsze zimy oznaczają więcej deszczu i mniej śniegu, niszcząc tunele śnieżne – podstawę przetrwania lemingów, głównego pożywienia sowy. Bez gryzoni sowy nie przetrwają. Zmieniająca się Arktyka zabiera im również krajobrazy, od których zależą.

[madohora]

[madohora]

STRAŻACY URATOWALI KOTKA - www.wkatowicach.eu - 22.12.2025

[madohora]

WRACAJĄ CIETRZEWIE - Interia - 23.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZABÓJCZY WIRUS W ODDECHU WIELORYBÓW - 🐳 - Interia - 24.12.2025

[madohora]

[madohora]

POLICYJNY PIES PIORUN UDUSIŁ SIĘ W RADIOWOZIE - www.oko.press - 05.11.2025

[madohora]

SZTUCZNA INTELIGENCJA W SŁUŻBIE PINGWINOM - www.ekologia.pl - 05.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GROŹNY WIRUS BYDŁA DOTARŁ DO POLSKI - www.msn.com.pl - 22.10.2025

[madohora]

BEHAWIORYSTKA. BĘDĄ KOLEJNE PRZYPADKI ZAGRYZIEŃ - Interia - 22.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KWICZOŁY PLĄDRUJĄ SADY - Interia - 23.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po drugie wysokie drzewa, na których można założyć gniazdo, a po trzecie jest dostęp do wody, to można liczyć na to, że w takim miejscu zostanie założona kolonia tego gatunku. Czy z gawronem trzeba walczyć? Absolutnie nie! To jeden z tych zwierząt dbających o nasze uprawy. Dokładnie tak! Gawrony dbają o nasze uprawy, wcale się tutaj nie przejęzyczyłem, ani nie pomyliłem. Ptaki te lubią żerować na zaoranych polach, gdzie mogą znaleźć bogate w tłuszcze oraz białka pędraki owadów niszczących uprawy. Właśnie te duże stada gawronów pozwalają trzymać w ryzach populacje szkodzących rolnictwu zwierząt, chociaż z punktu widzenia natury nie można mówić o czymś takim jak szkodnik. To pojęcie jest raczej odnoszone do ingerencji zwierząt w środowiska stworzone przez człowieka. No właśnie, a dlaczego gawron jest określany przez ornitologów mianem zbieracza?

[madohora]

Jak na ptaki krukowate przystało nie jeden gawron od czasu do czasu spenetruje gniazdo jakiejś sikorki, albo innego podobnej wielkości ptaka. Jednak nie można im zarzucić walk na śmierć i życie, tak jak czynią to ich kuzynki wrony będące prawdziwymi rozbójnikami. Gawron jest raczej spokojnym sąsiadem względem innych ptaków. Gdyby tak nie było, to w ich koloniach nie mogłyby zamieszkać chociażby uszatki, a te bardzo często wykorzystują opuszczone gniazda gawronów, usytuowane gdzieś na skraju kolonii, a gawrony tolerują obecność tej sowy w swoim bliskim sąsiedztwie. Niejednokrotnie spotykałem się z takimi gatunkami, jak grzywacze czy sierpówki mające swoje gniazda tuż pod gniazdami tworzącymi gawronią kolonię. Co więcej ptaki te z powodzeniem wyprowadzały swoje lęgi i te lęgi, mimo obecności gawrona, szczęśliwie doczekały swojej dorosłości. Oczywiście były straty ale spowodowane obecnością kotów oraz krogulców, których natury raczej już nie zmienimy.

[madohora]

[madohora]

Mierząca 9,8 metra i ważąca 4,1 tony rzeźba mustanga z włókna szklanego ze świecącymi w ciemności czerwonymi oczami z pewnością przerazi każdego, kto przyleci nocą na lotnisko w Denver. Jej oficjalna nazwa to „Blue Mustang”, ale miejscowi nazywają ją „Blucifer”.

[madohora]

Nie raz, nie dwa znalazłem się w sytuacji, gdy tuż przed oczami na ziemię spadł orzech, który równie dobrze zamiast na asfalcie, mógł rozbić się na mojej głowie. Spoglądając w górę z początku trudno było mi rozpoznać sprawcę tego zamieszania. Orzech za orzechem spadał, a ja nadal nie mogłem zlokalizować któż to jest twórcą tego „ataku”. Szukałem wron, ale tych nie było. Zasugerowałem się zarówno własnymi obserwacjami, jak również opowieściami innych znajomych ornitologów oraz oczywiście tym, co przekazują różne źródła naukowe, że za orzechowym bombardowaniem stoją głównie wrony. Zatem wrony ani jednej nie było. Wtedy moim oczom ukazał się gawron niosący orzecha i niczym jakiś bombowiec zrzucił go na glebę. Trochę byłem zszokowany, bo do tej pory myślałem, że to zjawisko jest zarezerwowane dla wron. Gawrony uważałem oczywiście za inteligentne ptaki, ale nie aż tak inteligentne, że byłyby w stanie wymyślić jakieś proste urządzenia bądź czynności ułatwiające im życie. Być może wynikało to z moich dotychczasowych obserwacji tych ptaków, które spotykałem przede wszystkim na łąkach czy zaoranych polach, grzebiące i szukające czegoś smakowitego pośród grud ziemi. Jednak to nie jeden z obyczajów każący patrzeć nam zupełnie inaczej na gawrona. Będąc na łąkach w dolinie Neru podczas przedwiośnia, szukałem ciekawych ujęć nadających się do uwiecznienia na fotografii. Oczywiście takim wypadom towarzyszą zawsze jakieś zwierzęta, bo te wyprawy nie mają jakiegoś głównego oraz specjalnego celu, jedyne co chcę w ten sposób zrobić, to na własnej skórze przeżyć nieco kontaktu z przyrodą, czy to roślinami, czy zwierzętami.

[madohora]

Nie, choć oba ptaki należą do rodziny krukowatych, gawron (Corvus frugilegus) i wrona siwa (Corvus cornix) to dwa różne gatunki. Gawron ma bardziej stożkowaty dziób i charakterystyczne, szare, nieopierzone pióra wokół nasady dzioba, czego wrona nie posiada.

[madohora]

Gawrony zakładają gniazda wysoko w koronach drzew, zwykle w dużych koloniach. Wybierają miejsca w pobliżu pól uprawnych, łąk i źródeł wody. Ich gniazda są solidne, budowane z gałązek i wyściełane trawą lub ziemią.

[madohora]

Gawrony to wszystkożerne ptaki. Ich dieta obejmuje:
larwy owadów i pędraki,
dżdżownice, drobne gryzonie,
ziarna, orzechy i resztki roślinne,
a także resztki pochodzenia ludzkiego w miastach.
Zimą potrafią rozbijać orzechy o twarde powierzchnie, zrzucając je z wysokości.

[madohora]

Gawrony to ptaki społeczne. Wspólne życie w kolonii zwiększa bezpieczeństwo – szybciej reagują na drapieżniki, łatwiej bronią gniazd i szybciej znajdują pożywienie. W takich grupach panuje silna hierarchia i podział ról.

[madohora]

Większość gawronów pozostaje w Polsce przez cały rok, choć część populacji migruje na południe lub zachód Europy, zwłaszcza w czasie surowych zim. Zimą do naszych gawronów dołączają też ptaki z północy kontynentu.

[madohora]

[madohora]

Karol Linneusz opisał narwala w swoim katalogu Systema Naturae z 1758 roku . Nazwa „narwal” pochodzi od nordyckiego słowa „nar”, oznaczającego trup, w połączeniu ze słowem „whal” oznaczającym wieloryba. Ta potoczna nazwa nawiązuje do cętkowanego, szaro-białego koloru wieloryba, który sprawia, że ​​przypomina on nieco zwłoki topielca. Nazwa naukowa Monodon monocerus pochodzi od greckiego zwrotu oznaczającego „jeden ząb, jeden róg”

[madohora]

Początkowo naukowcy spekulowali, że kieł samca może być zaangażowany w zachowania sparingowe, ale obecnie hipoteza głosi, że kieł pociera się o siebie, aby przekazywać informacje o środowisku oceanicznym. Kieł jest bogaty w drożne zakończenia nerwowe , co pozwala wielorybowi odbierać informacje o wodzie morskiej.
Pozostałe zęby wieloryba są szczątkowe, co sprawia, że ​​jest on praktycznie bezzębny. Uważa się go za wieloryba zębowca , ponieważ nie posiada płyt fiszbinowych .

[madohora]

Wieloryb ma plamistą, szarą lub brązowo-czarną pigmentację na białym tle. Wieloryby rodzą się ciemne, a z wiekiem stają się jaśniejsze. Dorosłe samce mogą być prawie całkowicie białe. Narwale nie mają płetwy grzbietowej, prawdopodobnie po to, by ułatwić im pływanie pod lodem. W przeciwieństwie do większości wielorybów, kręgi szyjne narwali są połączone stawami jak u ssaków lądowych. Samice narwali mają zagięte do tyłu krawędzie płetw ogonowych. Płetwy ogonowe samców nie są zagięte do tyłu, prawdopodobnie po to, by zrekompensować opór stawiany przez cios.

[madohora]

Narwale i większość innych wielorybów zębowych nawigują i polują za pomocą kliknięć, stuknięć i gwizdów. Do lokalizacji echa służą zestawy kliknięć. Wieloryby czasami trąbią lub wydają piskliwe dźwięki.

[madohora]

Zachowania homoseksualne można zaobserwować u ponad 450 gatunków zwierząt, co świadczy o różnorodności praktyk seksualnych w naturze.

[madohora]

Bonobo wykorzystują kontakty między osobnikami tej samej płci do budowania więzi społecznych i podnoszenia swojej pozycji społecznej w grupie.

[madohora]

Muszki owocowe
Naukowcy od dawna fascynują się zachowaniami godowymi muszki owocowej. Samce gatunku Drosophila melanogaster wykonują skomplikowany rytuał godowy, rozpoczynający się od pieśni godowej granej przez rozpostarte i wibrujące skrzydła.

[madohora]

Owce
Naukowcy odkryli, że aż 8% tryków (samców owiec) odczuwa pociąg seksualny do innych tryków. Większy odsetek wykazuje pociąg zarówno do samców, jak i samic. Podczas gdy naukowcy nadal badają przyczyny tych różnic w zachowaniach seksualnych, dokonali jednego istotnego odkrycia związanego z mózgami zwierząt.

[madohora]

Albatros Laysan
Naukowcy często wskazują na częstotliwość wychowywania dzieci przez ptaki jako potencjalne wyjaśnienie parowania się osobników tej samej płci w obrębie wielu gatunków. W rzeczywistości istnieje ponad 130 gatunków ptaków, które angażują się w zachowania jednopłciowe, co zdaniem naukowców może mieć korzyści adaptacyjne.

[madohora]

Molinezja atlantycka
Niektóre gatunki ryb, w tym molinezja atlantycka, wykazują pociąg do osób tej samej płci i wzorce godowe. Badacze z Uniwersytetu we Frankfurcie odkryli, że samice molinezji atlantyckiej chętniej łączą się z samcami, którzy podejmują najwięcej interakcji seksualnych, niezależnie od płci partnerek samca. Zatem, jak wynika z badania, samce molinezji mogą zwiększać swoją sprawność rozrodczą poprzez interakcje seksualne z innymi samcami.

[madohora]

Badanie przeprowadzone na Uniwersytecie Emory wykazało, że niektóre samice bonobo angażują się w aktywność seksualną jako strategię poprawy swojego statusu społecznego. Naukowcy odkryli, że podczas aktywności seksualnej samice o niższej pozycji w hierarchii wydawały głośniejsze „okrzyki kopulacyjne”, gdy w pobliżu znajdowała się dominująca samica alfa. Wydawały również podobnie głośne odgłosy podczas stosunku, jeśli partnerem była samica alfa, co służyło sygnalizowaniu grupie swojej pozycji. Badanie wykazało, że wśród bonobo zachowania seksualne służą celom społecznym wykraczającym poza akt reprodukcji.

[madohora]

Gotowanie żywcem homarów jest w niektórych krajach, np. w Szwajcarii i Nowej Zelandii, nielegalne ze względów etycznych.

[madohora]

Tradycyjna metoda gotowania homara – gotowanie go żywcem – rodzi pytanie, czy homary odczuwają ból. Ta technika gotowania (i inne, takie jak przechowywanie żywego homara w lodzie) jest stosowana w celu poprawy jakości posiłków. Homary bardzo szybko się rozkładają po śmierci, a spożycie martwego homara zwiększa ryzyko chorób przenoszonych drogą pokarmową i obniża jakość jego smaku. Jeśli jednak homary odczuwają ból, te metody gotowania rodzą wątpliwości etyczne zarówno dla szefów kuchni, jak i osób jedzących homary.

[madohora]

Jednak obecnie naukowcy postrzegają człowieka jako gatunek zwierzęcia i w dużej mierze akceptują fakt, że wiele gatunków (zarówno kręgowców, jak i bezkręgowców ) jest zdolnych do uczenia się i posiada pewien poziom samoświadomości. Ewolucyjna korzyść z odczuwania bólu w celu uniknięcia urazu sprawia, że ​​prawdopodobne jest, iż inne gatunki, nawet te o odmiennej fizjologii niż człowiek, mogą posiadać analogiczne systemy, które umożliwiają im odczuwanie bólu.

[madohora]

Naukowcy nie są zgodni co do tego, czy homary odczuwają ból. Homary mają układ obwodowy, podobnie jak ludzie, ale zamiast pojedynczego mózgu posiadają segmentowane zwoje nerwowe (skupisko nerwowe). Z powodu tych różnic niektórzy badacze twierdzą, że homary są zbyt różne od kręgowców, aby odczuwać ból, a ich reakcja na bodźce negatywne jest po prostu odruchem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Siodło i strzemię: jak urządzenia do kontroli koni zmieniły świat
Udomowienie konia pozwoliło ludziom uzyskać najwygodniejszy środek transportu lądowego przed wynalezieniem samochodu. Naturalnie, ludzie potrzebowali dodatkowych adaptacji, aby lepiej radzić sobie z tym darem losu.
„Postaw wóz przed koniem”, „jak siodło na krowę”, „prawo jest jak dyszel”, „pohamuj porywczy temperament”... W życiu współczesnych ludzi koń nie zajmuje już takiego samego miejsca jak półtora wieku temu, ale nieustannie o nim wspominamy i o różnych sposobach panowania nad tym zwierzęciem wymyślonych przez ludzkość, które niegdyś były tak ważne dla przetrwania i rozwoju cywilizacji.

[madohora]

Autorzy badania zauważają, że rozprzestrzenienie się koni o tym profilu genetycznym po Azji w II tysiącleciu p.n.e. zbiegło się z rozprzestrzenianiem się w tych samych kierunkach osób mówiących językami indoirańskimi z rodziny indoeuropejskiej, a także kompleksu rydwanów.
„Konie zrewolucjonizowały rozprzestrzenianie się idei, narodów, języków, religii, konfliktów i powiązań” – mówi profesor Orlando o roli najbardziej pracowitego zwierzęcia domowego na świecie w rozwoju cywilizacji.

[madohora]

W kolejnych stuleciach lekkie rydwany konne rozpowszechniły się w Eurazji. W II tysiącleciu p.n.e. rydwany były używane przez cywilizacje Bliskiego Wschodu, Chin i Indii: jako środek transportu, środek walki i do celów ceremonialnych.
Plemiona Hyksosów przedostały się do Egiptu z Azji i stopniowo podbiły znaczną jego część, głównie dzięki rydwanom wojennym, które były nowością dla miejscowej ludności. Egipcjanie jednak szybko się uczyli i po wypędzeniu Hyksosów sami z powodzeniem wykorzystywali konne rydwany w bitwach.
Najwcześniejsze wizerunki jeźdźców pochodzą z okresu od końca III do początku II tysiąclecia p.n.e. Jeden z nich znajduje się na pieczęci sumeryjskiego skryby Abbakalli, datowanej na około 2037–2027 r. p.n.e. Naukowcy znaleźli jednak pośrednie dowody na zamiłowanie mieszkańców Eurazji do jazdy konnej już setki lat wcześniej

[madohora]

Wraz z upowszechnieniem się jazdy konnej, poprawił się również sprzęt jeździecki. Siodło zapewniało komfort zarówno koniowi, jak i jeźdźcowi. Prawdopodobnie najstarsze siodło znaleziono na cmentarzysku Yanghai w Xinjiang, niedaleko miasta Turpan, i pochodzi z okresu między 727 a 396 r. p.n.e., według datowania radiowęglowego.
Biedna kobieta została pochowana tak, jakby siedziała w siodle. Było ono miękkie: uszyte z dwóch skórzanych poduszek wypełnionych wełną i słomą; zniszczone i cerowane; w trakcie użytkowania czasami rozpruwano je, aby ponownie wypchać siodło.

[madohora]

Najwcześniejszym przedstawieniem takiego stojaka na strzemiona jest figurka jeźdźca znaleziona w grobowcu datowanym na 302 rok n.e. w pobliżu miasta Changsha. W pobliżu Nankinu ​​odkryto również jeden z najwcześniejszych przykładów strzemion parzystych – glinianą figurkę konia w pełnej uprzęży z grobu datowanego na 322 rok n.e. Jednak strzemiona z grobowców w Xianbei z III–IV wieku w południowej Mandżurii mogą być jeszcze starsze.
Ktokolwiek wynalazł strzemiona – przedstawiciele cywilizacji chińskiej lub ich północnych sąsiadów – innowacja technologiczna szybko rozprzestrzeniła się na wschód, przez Półwysep Koreański, o czym świadczą groby z IV i V wieku. Dotarła do Japonii, a wraz z koczownikami Wielkiego Stepu wyruszyła na podbój Zachodu. W VI wieku plemiona Awarów przywiozły strzemiona najpierw do Bizancjum, a następnie do reszty Europy.

[madohora]

Kawaleria nie odgrywała jeszcze znaczącej roli w operacjach militarnych ani za Karola Młota, ani za jego syna Pepina, które nadal polegały głównie na oblężeniach i obronie twierdz. Nieprawdziwe jest również twierdzenie, że ciężkozbrojna kawaleria nie była w stanie skutecznie walczyć przed wynalezieniem strzemion. Na przykład, w starożytności, na długo przed ich wynalezieniem, ciężka kawaleria uderzeniowa, katafraktarzy, z powodzeniem posługiwała się swoją główną bronią – długą, sięgającą 4,5 metra włócznią, znaną jako kontos.

[madohora]

Balet czworonożnych koni: niesamowite umiejętności koni andaluzyjskich widziane okiem australijskiego fotografa
Trudno wyobrazić sobie konia jako baletnicę, ale konie andaluzyjskie to doskonałe tancerki. Są szkolone do tańca w Królewskiej Szkole Sztuki Jeździeckiej.
Szkoła w mieście Jerez de la Frontera, słynąca z targów jeździeckich, istnieje od 1973 roku. Od tego czasu jej założyciel, znany rejoneador (torreador jeździecki) Alvaro Domecq Romero, zdołał przywrócić koniowi andaluzyjskiemu jego dawną świetność i wskrzesić dawne tradycje ujeżdżania.

[madohora]

Jednak większość turystów (a wizyta w pałacu Recreo de las Cadenas jest wliczona w cenę niemal każdej wycieczki po Andaluzji) przyjeżdża tu, aby zobaczyć wyjątkowy spektakl „Jak tańczą konie andaluzyjskie”, który odbywa się we wtorki i czwartki.
Przez półtorej godziny jeźdźcy ubrani w XVIII-wieczne andaluzyjskie stroje jeździeckie i ich konie prezentują prawdziwy balet jeździecki do klasycznej muzyki hiszpańskiej: program obejmuje piruety, pasaże, lewady, kurbety, capriole, półpasy, piaffy, pas de deux i chód hiszpański*. Co więcej, jedna z sześciu części spektaklu poświęcona jest jeździe bryczką: konie zaprzężone w pary, trojki i czwórki wykonują akrobacje i obroty o 180 stopni.
Don Álvaro po raz pierwszy zaprezentował swój wyjątkowy występ podczas ceremonii w maju 1973 roku, kiedy książę Juan Carlos wręczył mu nagrodę Złotego Konia (przyznawaną corocznie od 1967 roku za wkład w rozwój jeździectwa w mieście Jerez de la Frontera). Obecnie patronami szkoły, która od 1987 roku nosi tytuł Królewskiej Szkoły, są król i królowa Hiszpanii. Jest to jeden z czterech wiodących europejskich ośrodków jeździeckich.

[madohora]

W stylu Picassa
Paryż, Francja
Ten niezwykły, abstrakcyjny pomnik zdobi niewielki plac Lucien Guerre w 5. dzielnicy Paryża. Kamienna kompozycja została stworzona w 1980 roku przez znanego hiszpańskiego artystę i rzeźbiarza Camilo Otero.

[madohora]

Pomnik Czyngis-chana, wzniesiony na obrzeżach Ułan Bator w 2008 roku, jest uważany za najwyższy pomnik konny na świecie. Jego wysokość, nie licząc dwupiętrowego cokołu, wynosi 40 metrów. Na cokole znajdują się muzea, restauracje, sklepy i sala konferencyjna.

[madohora]

Generał José Gervasio Artigas jest bohaterem narodowym i ojcem niepodległości Urugwaju. W 1974 roku w małym miasteczku na południowym wschodzie kraju wzniesiono jego 18-metrowy pomnik, uważany za największy pomnik konny sprzed czasów Czyngis-chana.

[madohora]

30-metrowe głowy tworzą bramę u wejścia do Kanału Forth i Clyde, przecinającego środkową Szkocję. Przedstawiają one „kelpie”, mityczne stworzenia wodne, które przybierają postać koni i ciągną ludzi na dno.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pięć kręgów, które zapoczątkowały prace nad oszacowaniem wielkości ich właścicieli – megarekinów – odkryto dawno temu, ale po prostu je przeoczono. Skamieniałości, znalezione pod koniec lat 80. i 90. XX wieku, miały średnicę 12 centymetrów i były przechowywane w muzeum przez lata.

[madohora]

[madohora]

Kiedy klacz podrosła, nadszedł czas, aby zapoznać ją z innymi końmi. Stado Papryki przebywało wówczas w zagrodzie aklimatyzacyjnej, a Basię wysłano na spacer do sąsiedniej, aby konie mogły się poznać przez siatkę. „Papryka natychmiast się nią zainteresowała i Basia została wpuszczona do jego haremu” – wyjaśnia Jewgienij, gdy idziemy w stronę wzgórza. Jedenaście koni patrzy na nas z góry, nastawiając uszy. „Byliśmy bardzo zdenerwowani, ale wszystko poszło dobrze. Natychmiast wziął ją pod swoje skrzydła, chronił przed innymi klaczami, pozwalając jej nawet jeść ze swojego kopca owsa, czego nie pozwalał nikomu innemu. Basia została pomyślnie zsocjalizowana i teraz mieszka na stepie; oto ona, na prawo od Papryki”.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAWET PSY NIE WIERZĄ CO TRAFIŁO W DARACH DLA SCHRONISKA - www.tvp.pl - 24.10.2025

[madohora]

Zamiast robić "sensację nad sensacjami" może warto odpuścić i pomyśle. A może darczyńca pomylił pakunki z darami. Parę lat temu nasza sąsiadka wyrzuciła całkiem dobre ubrania na śmietnik. Niestety jak się zorientował to już odjechały. A te, które miała przygotowane na śmietnik zostały w domu.

[madohora]

ŻYCIE KOTÓW W HUCIE - Wyborcza - 24.10.2025

[madohora]

ZAKAZ HODOWLI ZWIERZĄT NA FUTRA - www.ekologia.pl

[madohora]

Według danych North Atlantic Right Whale Consortium, w 2024 roku liczba tych majestatycznych ssaków morskich zwiększyła się o nieco ponad 2 procent w porównaniu z rokiem poprzednim. To oznacza osiem nowych cieląt i łączną populację szacowaną na 384 osobniki. Choć liczby te nadal są alarmująco niskie, dla badaczy stanowią znak, że walka o ocalenie gatunku może wreszcie przynosić efekty.

[madohora]

Od 2020 roku populacja północnoatlantyckiego wieloryba biskajskiego wzrosła o ponad 7 procent – co kontrastuje z poprzednią dekadą, gdy zanotowano dramatyczny spadek o 25 procent.

[madohora]

– Zawsze to wspaniałe uczucie, gdy możemy dzielić się pozytywnymi wiadomościami o tym krytycznie zagrożonym gatunku – mówi Heather Pettis, kierująca programem badań nad płetwalami biskajskimi w New England Aquarium. – Nieznaczny wzrost populacji, w połączeniu z brakiem wykrytych przypadków śmiertelnych i mniejszą liczbą urazów, napawa nas ostrożnym optymizmem co do przyszłości tych zwierząt.

[madohora]

Optymizm naukowców nie oznacza jednak, że sytuacja gatunku jest stabilna. Choć w 2024 roku nie odnotowano żadnych przypadków śmierci wielorybów biskajskich, wiele osobników nadal zmaga się z obrażeniami i chorobami, a wskaźnik urodzeń pozostaje zbyt niski, by mówić o pełnej odbudowie populacji.

[madohora]

Ze względu na rosnące dowody na to, że dziesięcionogi mogą odczuwać ból, gotowanie homarów żywcem lub trzymanie ich w lodzie staje się nielegalne. Obecnie gotowanie homarów żywcem jest nielegalne w Szwajcarii , Nowej Zelandii i włoskim mieście Reggio Emilia . Nawet w miejscach, gdzie gotowanie homarów jest legalne, wiele restauracji decyduje się na bardziej humanitarne metody, zarówno po to, by uspokoić sumienia klientów, jak i dlatego, że szefowie kuchni uważają, że stres negatywnie wpływa na smak mięsa.

[madohora]

Umieszczenie go w słodkiej wodzie.
Umieszczenie go we wrzącej wodzie lub zanurzenie w wodzie, którą następnie zagotujemy.
Podgrzewanie go w mikrofalówce za życia.
Odcięcie kończyn lub oddzielenie tułowia od brzucha (gdyż „mózg” nie mieści się tylko w „głowie”).

[madohora]

Niestety, CrustaStun jest zbyt drogi dla większości restauracji i ludzi. Niektóre restauracje umieszczają homara w plastikowej torbie i umieszczają go w zamrażarce na kilka godzin. W tym czasie skorupiak traci przytomność i umiera. Chociaż to rozwiązanie nie jest idealne, jest to prawdopodobnie najbardziej humanitarna opcja zabicia homara (lub kraba czy krewetki) przed ugotowaniem i spożyciem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pojęcie prędkości rozwijanej przez ptaki nie jest bynajmniej jednoznaczne. Mierzyć można oczywiście prędkość w locie poziomym, rozwijaną dzięki ruchowi skrzydeł. Jeszcze szybsze jest jednak pikowanie za ofiarą, które wymaga przede wszystkim doskonałego opanowania zasad aerodynamiki. To właśnie ów szalony ptasi ślizg w dół uważany jest za najszybszy zwierzęcy ruch na Ziemi, a zwycięzcą w tej kategorii jest…

[madohora]

Raróg
Jeszcze szybszy w locie poziomym, bo osiągający nawet 150 km/h jest raróg zwyczajny (Falco cherrug). Jego prędkość pikowania jest znacznie niższa od sokoła wędrownego (max. 300 km/h), ale w dalszym ciągu zapewnia mu możliwość pochwycenia niemal każdej ofiary – od żaby i jaszczurki po dziką gęś. Długie, ostro zakończone skrzydła umożliwiają szybkie ataki nawet z dość niskiego lotu nad ziemią. Rarogów na świecie jest niestety coraz mniej, a gatunek ma już status zagrożonego wyginięciem. W Polsce od lat już nie zaobserwowano lęgów, ale szczęśliwcy mają szanse spotkać ptaki okazyjnie zalatujące do kraju podczas swoich corocznych migracji na południe. Oczywiście, objęte są one ścisłą ochroną gatunkową.

[madohora]

Białozór
Sporadycznie do Polski zalatuje białozór (Falco rusticolus) – ptak z rodziny sokołów, typowy dla obszarów Arktyki i Skandynawii. To właśnie z północy Europy zagląda czasem do naszego kraju, zapewniając największą radość rodzimym ornitologom. Nie tak łatwo jest go rozpoznać, gdyż ubarwienie odmienia się od białego z ciemnymi plamkami po ciemnoszary z brązową głową. W locie poziomym osiąga prędkość do 145 km/h i przez wielu ornitologów jest w tym kontekście uznawany za najszybszego ptaka świata. Nic dziwnego, że poluje najczęściej metodą pościgu, w przeciwieństwie od innych, nurkujących z reguły sokołów. Żywi się przy tym głównie innymi ptakami oraz ssakami takimi jak zające czy młode lisy.

[madohora]

Jerzyki to mistrzowie aerodynamiki, którzy potrafią w pogoni za owadami rozwijać prędkości nawet 200 km/h, zachwycając widzów manewrami godnymi podniebnych królów. Nic dziwnego, że większość życia spędzają w locie – w powietrzu są w stanie nawet kopulować i spać!

[madohora]

Kobuzy polują na owady i mniejsze ptaki, a w pogoni za swymi skrzydlatymi ofiarami rozwijają prędkości do 159 km/h. Są przy tym niezwykle zwinne i atletyczne, zdolne do przekazywania sobie jedzenia w locie.

[madohora]

Dorosłe osobniki na długość ciała mierzą nawet ponad 60 cm, a rozpiętość ich skrzydeł sięga 74 cm. Co prawda żywią się wyłącznie rybami i innymi wodnymi stworzeniami, nurkując po nie pod powierzchnię, ale potrafią zaskakująco szybko latać. W jednym przypadku u szlachara uciekającego przed samolotem odnotowano ponoć rekordową prędkość 160 km/h, ale większość źródeł mówi raczej o prędkościach rzędu 116-130 km/h.

[madohora]

Krzyżówka
Jeszcze jedną kaczką, która nie ma czego się wstydzić w powietrzu, choć należy do ptactwa wodnego, jest znana wszystkim dobrze krzyżówka (Anas platyrhynchos). Najpopspolitsza ze wszystkich kaczek, w Polsce jest powszechna, a jej populacja sięga nawet ponad 500 tys. par lęgowych – od 1 września do końca grudnia można nawet na nią polować. Łatwa do zaobserwowania na jeziorach i stawach, żywi sie przede wszystkim wodną roślinnością. Najciekawiej obserwować jest krzyżówki w okresie godowym, kiedy i samce i samice bywają wobec siebie agresywne, urządzając prawdziwe spektakle wzotów i lądowań. Przy takich właśnie okazjach ewidentne są lotnicze talenty krzyżówek, które według różnych źródeł potrafią okresowo rozwijać prędkości sięgajace nawet 80 km/h – 113 km/h!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JAK OKAZAĆ KOTU ŻE GO KOCHASZ - www.polsatnews.pl - 10.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Fascynacja białymi zwierzętami jest swego rodzaju klątwą. Oprócz tygrysów i czapli, podobny los od wieków spotyka białe jelenie, pawie, lisy polarne czy nosorożce. Może pora przestać oceniać faunę w kategorii modnych i unikalnych kolorów, które potrzebujemy mieć, oglądać lub dotykać?

[madohora]

Nazwa wynika z tego, że jego ciało jest płaskie – wygląda podobnie jak tasiemka.

[madohora]

Zdecydowana większość jajeczek tasiemca wydalana jest przez ciało człowieka / zwierzęcia, aby wkrótce trafić do ciała swojego żywiciela. Pozostałe zostają w ciele żywiciela. Z pewnego człowieka wydobyto aż 143 tasiemce.

[madohora]

Niektórzy desperaci chcący schudnąć, celowo zjadają jaja tasiemca, zapraszając go do siebie. Jest to skrajna głupota i grozi bardzo poważnymi problemami zdrowotnymi. Już lepiej być grubym, ale nie mieć tasiemca.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Słonka, głowienka, czernica, łyska i jarząbek nie są już gatunkami łownymi w Polsce
Ministerstwo Klimatu i Środowiska usunęło pięć gatunków ptaków z listy zwierząt łownych. Od 2 stycznia 2026 r. głowienka, czernica, łyska, jarząbek i słonka nie mogą być przedmiotem polowań. Celem decyzji jest wzmocnienie ochrony tych gatunków i zahamowanie spadku ich populacji.

[madohora]

Ograniczenie polowań pozwoli poprawić stan populacji tych ptaków, ułatwi prowadzenie badań naukowych i przyczyni się do rozwoju turystyki ptasiej. Polowania wpływają także na płoszenie ptaków, w tym gatunków chronionych, co obniża ich przyrost populacyjny. Decyzja ministerstwa wpisuje się w strategię racjonalnego gospodarowania zasobami przyrodniczymi, jednocześnie nie niosąc szkód dla rolnictwa.

[madohora]

Sytuację zmienił jednak afrykański pomór świń (ASF) – silnie zakaźna i wysoce śmiertelna choroba wirusowa, która wytępiła populację dzików na dalekim wschodzie Rosji. Tygrysy syberyjskie straciły główne źródło pożywienia i zostały zmuszone do improwizacji. Najpierw z gospodarstw zaczęły znikać psy, konie i bydło, a w 2025 r. dzikie koty zaczęły atakować ludzi. W ciągu jednej zimy zginęły trzy osoby, co stanowi rekord kilku dekad.

[madohora]

Nic dziwnego, że na ulicach Kioto pojawiły się żółte tablice ostrzegawcze w czterech językach. Zalecają one ukucnięcie i zakrycie rękami szyi w sytuacji bliskiego spotkania z niedźwiedziem. Policjanci w 13 prefekturach otrzymali strzelby z nabojami do usypiania zwierząt oraz specjalne kombinezony ochronne. Na pojedynczych osiedlach przeprowadzono już prewencyjną ewakuację mieszkańców.

[madohora]

Na Słowacji po serii agresywnych ataków niedźwiedzi na ludzi władze podjęły decyzję o odstrzale 350 niedźwiedzi, czyli ¼ całej krajowej populacji. Decyzja władz spotkała się z protestami ekologów i obrońców praw zwierząt, ale mimo to do listopada uśmiercono ponad 200 zwierząt. Zdaniem lokalnych ekspertów problem ataków wynika z rozbudowy ludzkich osiedli na terenach górskich – śmietniki pełne żywnościowych resztek kuszą głodne niedźwiedzie, a ten sposób odżywiania powoli wchodzi im w krew.

[madohora]

W Kalifornii, gdzie prowadzono badania, obserwuje się wzmożoną aktywność pum, kojotów, czarnych niedźwiedzi oraz rysiów rudych. Faktyczne ataki na człowieka pozostają rzadkością, ale coraz częściej widzi się drapieżniki zakradające się do ogrodów i gospodarstw, co dawniej było rzadkością

[madohora]

[madohora]

W Polsce miłością darzymy też orły. To przecież od średniowiecza dostojny ptak z godła narodowego oraz z szeregu polskich miast. Orzeł trafił też do herbów Niemiec, Austrii, Meksyku i Rosji (dwugłowy orzeł). Miał go w herbie cesarz Maksymilian (początek XVI wieku), Paleologowie (ostatnia dynastia Cesarstwa Bizantyńskiego, XII-XV wiek). Jego nazwę noszą miasta, kluby sportowe, gwiazdozbiór. Aż trzy polskie okręty podwodne nosiły nazwę ORP Orzeł. Polakom nie przeszkadza nawet fakt, że ornitolodzy po przestudiowaniu wielu polskich herbów doszli do wniosku, że ptak którego mamy w godle to nie orzeł, ale… biały jastrząb.

[madohora]

Uwielbiamy też papugi. Najlepiej, gdy są pięknie ubarwione i naśladują ludzki głos. Niektórzy trzymają je w klatkach, podobnie jak m.in. kanarki. Świetnie kojarzymy też dzięcioły; każdy wie, że stukają w korę drzewa w poszukiwaniu pożywienia. No i sowy, z ich mądrym spojrzeniem, więc stały się symbolem mądrości. A jeśli morze, to oczywiście mewy.

[madohora]

Tylko sroki nad gniazdem budują „daszek”, więc gniazdo kształtem przypomina kulę. Nie każdy wie, że sroka wyjada jaja z gniazd innych ptaków. To już może się nam nie podobać, choć sami jemy miliony kurzych jaj. Generalnie jednak sroka, to ptak lubiany. W Chinach jest symbolem małżeńskiego szczęścia, w kilku stanach Indii jest zakaz zabijania srok.

[madohora]

Jeden z najbardziej inteligentnych gatunków papug, przy tym mający dar naśladowania różnych dźwięków, to papuga Żako. Papugi tego gatunku żyją w środkowej Afryce, na Wyspach Świętego Tomasza i wyspie Książęcej.

[madohora]

Największa papuga? Dorosły samiec kakapo może ważyć nawet 4 kilogramy. Jest nielotem prowadzącym nocny tryb życia, żyjącym w Nowej Zelandii.

[madohora]

W połowie lat 90. XX wieku gadająca papuga mieszkająca w stanie Luizjana (USA) podobno zeznawała w sądzie przeciwko swoim właścicielom, a wcześniej jej zeznania przyczyniły się do ich aresztowania. Papugę zakwalifikowano po programu ochrony świadków. Ale podejrzewamy, że to tylko primaaprilisowy żart.

[madohora]

Papugi z gatunku modrolotka czerwonoczelna żyją na Nowej Zelandii i na okolicznych wyspach. Ich odgłos przypomina odgłos kozy (Meeee!).

[madohora]

Dwaj marynarze siedzą w barze. Jeden mówi:
– Nie uwierzysz, mój kumpel ma złoty kibel.
– Chyba za dużo wypiłeś – odpowiada drugi.
– Nie wierzysz? To ci zaraz pokażę.
Idą do kumpla. Pukają do drzwi. Otwiera im mały chłopiec i woła:
– Tato! Przyszedł ten pan, co ci wczoraj w puzon nasr*ł!

[madohora]

Briefer dodała, że sukces uczestników w ocenie rodzaju emocji różnił się znacznie bardziej niż ich zdolność do określania intensywności emocji. „Jeśli przejdziemy na wyższy poziom, prawdopodobnie z łatwością nauczymy ludzi rozpoznawać dźwięki” – powiedziała, zauważając, że może to pomóc osobom pracującym blisko ze zwierzętami – od rolników po właścicieli zwierząt domowych – w lepszym ich zrozumieniu.

[madohora]

TO NAJLEPSI SPECJALIŚCI OD ŻYCIA W GÓRACH - Interia - 04.01.2026

[madohora]

[madohora]

Północne połacie lodowe okupują majestatyczne niedźwiedzie polarne (Ursus maritimus), które Matka Natura doskonale przygotowała do radzenia sobie z mrozami rzędu -40°C. Ich główną adaptacją są dwie grube warstwy futra. Nie jest ono jednak wcale białe, jak mogłoby się wydawać, ale przeźroczyste. Kolor, który widzi ludzkie oko, jest wynikiem odbijania się światła od pozbawionego pigmentu, pustego w środku włosia.

[madohora]

Sowy śnieżne to wytrawni myśliwi, którzy polują również w dzień. Z racji na brak drzew na dalekiej północy, ptaki atakują zwykle z ziemi, a czasami wręcz zdarza się im podbiec za ofiarą raczej niż wzlecieć. Umiejętność skrywania się w otwartym krajobrazie jest więc kluczowa, aby nie być stale głodnym.

[madohora]

Jednym z najbardziej zachwycających białych zwierząt na świecie jest biały tygrys, będący w rzeczywistości leucystycznym wariantem pigmentacji tygrysa bengalskiego (Panthera tigris). Winna jest mutacja w jednym pojedynczym genie, który sprawia, że tygrysowi brakuje pigmentu znanego jako feomelanina. W rezultacie słynne czarne pasy pozostają, a jedynie włosie między nimi staje się białe lub prawie białe. Dodatkowo wielki kot ma wówczas niebieskie oczy.

[madohora]

Czerwona czapeczka na głowie czeczotki to przede wszystkim domena samców, które w okresie lęgowym czerwoną plamkę mają zdecydowanie większą. Poza tym osobniki mienią się niezwykle różową piersią, która przybiera czerwonych barw na wiosnę. Jak to w świecie ptaków zostało ogólnie przyjęte, a czeczotka w tym przypadku nie należy do wyjątków, samica ma nieco bardziej skromne upierzenie. Czapeczka u niej jest nieco mniejsza, a i pierś już nie tak kontrastowo wypierzona. Chociaż zdarzają się osobniki płci pięknej z kilkoma różowymi bądź czerwonawymi piórami na piersi. Przeważnie w ten sposób upierzone są starsze samice. Po bokach brzucha obie płcie posiadają brązowe kreskowanie, które również występuje na tułowiu oraz głowie, z tym że kreski na głowie są mniejsze i dodatkowo gęściej rozmieszczone. Na skrzydłach oraz pokrywach II-go rzędu czarne zakończenie piór sprawia wrażenie białego lusterka. Pod dziobem czeczotki mają czarną plamkę tworzącą śliniaczek. W okolicach kupra pióra tworzą białe przejaśnienie, ale już nie tak jasne jak w przypadku czeczotki tundrowej, wokół której wyrosły kontrowersje, ze względu na systematykę.

[madohora]

Nazwa naukowa czeczotki, czyli Acanthis flammea, to nic innego jak odniesienie się do jej upierzenia. Słowo flammea w tłumaczeniu na język polski oznacza ogień. Z pewnością Karol Linneusz, widząc takiego ptaka nie mógł mu nadać innej nazwy. Przede wszystkim samiec zrobił na nim ogromne wrażenie czarując swoją dużą czerwonoognistą czapeczką, a w okresie godowym także czerwonoognistą piersią. Ten ognisty ptak nie należy do licznych mieszkańców polskich lasów. Gniazduje przede wszystkim na północnych krańcach kraju w Puszczy Augustowskiej, na Pomorzu, a także dość silna populacja czeczotki wyprowadza lęgi na południu kraju w Tatrach oraz w Sudetach. Doktor Andrzej Kruszewicz w swojej książce „Ptaki Polski” pisał, że nasz kraj zamieszkuje około 100 par tego gatunku, ale te dane pochodzą sprzed niemal 10 lat. Obecnie ornitolodzy obserwują, że czeczotek jest coraz więcej, zwłaszcza w okresie przelotów, co może oznaczać, że populacja wzrasta. Jaka naprawdę jest liczba gniazdujących w Polsce par? Tak naprawdę trudno powiedzieć, ponieważ lęg jest stosunkowo trudny do wykrycia, co nie oznacza, że niemożliwy. Znam takie osoby, u których w ogródkach, właśnie w Sudetach, ptaki postanowiły założyć swoje gniazda. Słuchając opisu w jakich warunkach gniazdo powstało, zauważyłem ogromne podobieństwo do makolągw. Czeczotkowa para postanowiła odchowywać swoje pisklęta w żywopłocie zbudowanym z jałowców. Na nizinach obserwowałem makolągwy mieszkające w ten sposób.

[madohora]

Północnoatlantyckie wieloryby biskajskie otrzymały swoją nazwę w ponurym kontekście – były uważane za „właściwe” (ang. right) wieloryby do zabijania. Ich tłuszcz i kości stanowiły cenny surowiec, przez co już pod koniec XIX wieku gatunek został niemal całkowicie wytępiony.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jak usunąć tasiemca z ciała człowieka? Podawane są specjalne leki, które osłabiają tasiemca, wkrótce odczepia się od śluzówki jelita i wtedy zostanie wydalony za zewnątrz przez odbyt.

[madohora]

Nazywane morskimi kanarkami białuchy arktyczne (Delphinapterus leucas) to wieloryby, które słyną z dwóch charakterystycznych cech: są całe białe oraz potrafią pięknie śpiewać. Niezwykłe zabarwienie skóry to adaptacja do życia w Oceanie Arktycznym, dzięki której łatwiej jest się schować wśród odłamków kry przed wiecznie głodnymi orkami niedźwiedziami polarnymi.

[madohora]

Ofiarą polarnych wilków padają oczywiście zające polarne (Lepus arcticus), które od rodzimych szaraków różnią krótsze uszy, krótsze kończyny oraz solidna warstwa tłuszczu, stanowiąca aż 20% masy ciała zwierzęcia. Te przystosowania umożliwiły gatunkowi podbicie Grenlandii, północnej Kanady oraz okolicznych wysp. W niektórych regionach zające na lato szarzeją, aby lepiej wtopić się w krajobraz, ale mieszkańcy najdalszej północy cieszą się śnieżnobiałym futrem przez całe swe życie. Zdaniem naukowców to nie tylko świetny kamuflaż, ale także sposób na… nieprzegrzewanie się w trakcie szalonych biegów

[madohora]

W okresie lęgowym na grzbiecie, szyi i głowie czapli śnieżnej wyrastają długie, delikatne pióra przypominające puch. W XIX w. stały się one krzykiem mody i sprzedawane były w cenie dwukrotnie wyższej niż złoto – eleganckie damy zdobiły nimi kapelusze. Ten właśnie trend doprowadził do znacznego wytrzebienia populacji czapli na początku XX w. Na szczęście, dzięki wysiłkom ekologów udało się ponownie zwiększyć liczebność tych nadobnych ptaków wodnych.

[madohora]

– Wykrywanie takich przypadków jest trudne – tłumaczy Philip Hamilton, starszy naukowiec z Centrum Andersona Cabota w New England Aquarium. – Trzeba mieć szczęście, by obserwatorzy znaleźli się w odpowiednim miejscu i czasie, gdy pojawi się wieloryb.

[madohora]

Aby ograniczyć śmiertelność wśród tych ssaków, wprowadzane są tymczasowe strefy wolne od połowów, a także testowane są nowoczesne systemy połowowe bez lin, które mają zmniejszyć ryzyko zaplątań. Te rozwiązania jednak wymagają zaangażowania zarówno rybaków, jak i instytucji publicznych.

[madohora]

– Droga do odbudowy tej populacji jest długa – przyznaje Pettis. – Ale każdy nowy cielak to krok w stronę nadziei. Płetwale biskajskie muszą nadal pływać, a my musimy im na to pozwolić.

[madohora]

[madohora]

PSY OPANOWAŁY LOTNISKO W PYRZOWICACH - Dziennik Zachodni - 26.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sójka. Ciekawska, hałaśliwa i wystrojona w niebieskie piórka – tak prezentuje się nasza sójka zwyczajna (Garrulus glandarius). Choć Jan Brzechwa żartobliwie wysyłał ją „za morze”, ten barwny mieszkaniec lasów wcale nie planuje emigracji. Sójka to niezwykle inteligentny ptak, który nie tylko ostrzega innych przed drapieżnikami, ale też pomaga sadzić lasy, rozsiewając żołędzie dębów.

[madohora]

Sójkę nietrudno rozpoznać też po charakterystycznym, skrzeczącym głosie. To właśnie z powodu tego donośnego „krzaach!” sójka nazywana jest „strażniczką lasu”. Gdy w zasięgu wzroku sójki pojawia się drapieżnik, natychmiast krzyczy, alarmując wszystkich wokoło. Ptaki te – jak wiele krukowatych − są również doskonałymi naśladowcami głosów innych ptaków – szpaka, jastrzębia, myszołowa. Cecha ta sprawiła, że w starożytnej Grecji trzymano młode sójki w domu, tak jak wielu z nas dziś trzyma papugę lub kanarka.

[madohora]

Tryb życia sójki zmienia się wraz z porami roku. W trakcie lęgów, które odbywają się wiosną i latem, życie sójek ogranicza się do gniazda i do opieki nad potomstwem. Natomiast na jesieni ptaki te zaczynają gromadzić zapasy na zimę.
Sójki lęgi rozpoczynają dosyć późno, bo dopiero pod koniec kwietnia. Ptaki wiją gniazdo w koronie iglastych drzew − budową gniazda i opieką nad potomstwem zajmują się oboje rodzice. Samica składa 7-8 jaj, z których po 16-17 dniach wykluwają się młode. Pisklęta przebywają w gnieździe przez 3 tygodnie.

[madohora]

Sójki, wbrew temu co sugeruje nam Jan Brzechwa, nie wybierają się wcale za morze. Sójki prowadzą tryb osiadły i koczujący. Młode ptaki, okresowo przemieszczają się na odległość kilkuset kilometrów na cieplejszy zachód Europy, na ich miejsce pojawiają się czasami stada sójek z zimniejszego wschodu i północy kontynentu. Podczas bardzo srogich zim można zauważyć nalot pobratymców ze wschodu. Natomiast starsze osobniki prowadzą osiadły tryb życia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W CZARNOBYLU PSY ZMIENIAJĄ KOLOR NA NIEBIESKI - www.msn.com.pl - 28.10.2025

[madohora]

MASOWO WYCHODZĄ NA ULICE - Interia - 28.10.2025

[madohora]

[madohora]

Ryś to dziki drapieżnik, ale nie stanowi realnego zagrożenia dla ludzi. Jest ostrożny i unika kontaktu z człowiekiem. Jego instynkt nakazuje mu kryć się i polować na zwierzęta leśne, a nie konfrontować się z ludźmi. Ryś może być groźny jedynie w sytuacji zagrożenia lub przy obronie młodych, ale przypadki ataków na ludzi są ekstremalnie rzadkie.

[madohora]

Ryś jest drapieżnikiem i poluje głównie na ssaki leśne. Jego ulubioną zdobyczą są sarny, które stanowią około 70% diety. Poluje także na zające, dziki, dzikie króliki, drobne ptaki i gryzonie. Ryś poluje samotnie, najczęściej nocą, wykorzystując swoje kamuflażowe umaszczenie i sprężyste skoki, aby zaskoczyć ofiarę.

[madohora]

Bielik zwyczajny (Haliaeetus albicilla), bo tak właśnie brzmi prawidłowa nazwa tego dumnego ptaka, wbrew popularnej opinii nie jest właściwie orłem. Jak się okazuje, genetycznie oraz morfologicznie odbiega nieco od grupy orłów właściwych, które pośród innych cech odróżniają opierzone dolne części skoku, których brak u bielika (niekiedy nazywany „orłem bosym”). Stąd przedstawicieli tego rodzaju zaczęto nazywać mianem orłanów na zmianę z „orłami morskimi”, czyli nazwą preferowaną w krajach Europy zachodniej. Ostatecznie dla orłów przyjęto nieco szerszą, ogólną definicję, zezwalając na używanie tej nazwy wobec zarówno orłów właściwych, jak i harpii i orłów morskich, do których należy właśnie nasz dzisiejszy bohater.

[madohora]

Szeroki zakres występowania, obejmujący większość Europy, część Azji, a nawet obszary podbiegunowe spowodował, że ptaki te doskonale przystosowały się do zmiennych warunków środowiska, wybierając na siedliska zróżnicowane terytoria, które zwykle łączy jednak sąsiedztwo środowisk wodnych. Priorytet bliskości zbiorników wodnych zdecydowanie góruje nad ich rodzajem – bieliki bez problemu gniazdują zarówno na całej gamie rodzajów wybrzeży morskich, rzek jak i jezior i stawów, także tych położonych na terenach górskich. Przy tym zdecydowanie preferują bezpieczeństwo i kryjówki jakie dają zadrzewione siedliska, bogate w potencjalne źródła pokarmu i miejsca do gniazdowania, osłonięte od intruzów

[madohora]

W naturalnych warunkach bieliki mogą dożywać nawet 30–33 lat, choć średnia długość życia wynosi około 12 lat. Na skrócenie życia wpływają głównie czynniki antropogeniczne, czyli działalność człowieka.

[madohora]

Wśród ludzi utarło się, że gawrony muszą szkodzić innym ptakom i trzeba z nimi walczyć, bo mogą zagrażać otaczającej nas przyrodzie. Nic bardziej mylnego. Gawron to także element tej przyrody, który w żaden sposób nie jest w stanie jej zagrozić. Uniwersalne prawa natury mówią, że jeśli dany gatunek pojawia się w jakiejś okolicy, to świadczy tylko i wyłącznie o osiągnięciu przez dane środowisko takiej pojemności, która umożliwia życie poszczególnym gatunkom. Tłumacząc na język polski, jeśli w danej okolicy pojawi się jedzenie, to przybędzie do niej ktoś, kto zje ten pokarm. I w przypadku gawronów właśnie tak jest. Jeśli w okolicy znajdują się odpowiednie żerowiska,

[madohora]

Wiosną panowie zaczynają pięknie błyszczeć w promieniach słońca. Nie jest to żaden żart, ani opowiastka wymyślona w mojej głowie. Samce gawronów naprawdę pięknie połyskują w promieniach słońca i na tle matowych samic rzeczywiście tę różnicę widać. Osobnik płci męskiej przeważnie zajmuje miejsce wysoko pośród koron drzew i swoim charakterystycznym, chrapliwym „aghrrr, aghrrr, aghrrr…” oznajmia innym, że okres godowy już się zaczął, a on tak „ładnie” śpiewa dla swojej przyszłej partnerki, z którą będą razem wychowywać przyszłe pisklęta. Na dodatek w osobliwy sposób „kłania się” kierując głowę w dół i unosząc ogon do góry, który jest rozłożony na kształt rozety. A jak wychodzi słońce, to na jego upierzeniu widać ten metaliczny połysk w barwach zieleni oraz fioletu. Pióra samic są matowe, w końcu to nie ona musi zabiegać o czyjeś względy, tylko o jej względy muszą zabiegać inni. Niekiedy dochodzi do licznych bójek pomiędzy panami gawronami. Mówią, że „kruk krukowi oka nie wykole”, jednak patrząc na to jak między sobą potrafią walczyć gawrony, wówczas przytoczone powiedzenie zmienia swój sens, chociaż gawron to przecież nie kruk, ale ptak krukowaty, zatem bardzo, bardzo blisko z krukiem spokrewniony. Z resztą zaliczany jest do tego samego rodzaju Corvus przez systematyków. Podobno w przypadku tych ptaków jest identycznie jak u ludzi, jeśli chodzi o dobór płci pod względem wieku. Samice preferują samce starsze, bardziej doświadczone, tym samym o wiele lepiej przygotowane do dalszego życia, co przekłada się przecież na geny, a matce chodzi o to, by te przekazane dzieciom były jak najlepsze. Jak rozpoznać wiek gawrona? Owszem ptaki mają jakieś swoje sposoby, ale nam wystarczy spojrzeć na pióra wokół nasady dzioba. Osobniki młodociane mają je całkowicie czarne, przez co początkujący adepci ornitologii terenowej mylą młodociane gawrony z czarnowronem. Dorosłe ptaki z kolei mają pióra wokół nasady dzioba wytarte, szare. Im starszy ptak, tym więcej takich wytartych piór wokół dzioba będzie miał.

[madohora]

Jak na tę porę roku przystało gawronów oraz innych zbieraczy było co niemiara, a z ornitologicznych ciekawostek udało mi się wówczas zaobserwować błotniaka zbożowego – tego rzadszego do łąkowego i stawowego. Ale moją uwagę zwrócił jeden gawron. Ptak próbował wbić swój długi, ostry dziób w twardą, jeszcze nie rozmarzniętą glebę. Ewidentnie mu to nie wychodziło. Próbował tyle razy ile mógł, ale coś nie szło. Po kilkunastu minutach musiała ogarnąć go złość, bowiem odleciał z tego miejsca, by za moment wrócić, ale z patykiem w dziobie. To czego nie mógł zrobić dziobem, uczynił patykiem. Wcisnął go w jakąś głęboką dziurę, która musiała znajdować się w tym miejscu i okazało się, że wyciągnął nim coś białego, pewnie bardzo smakowitego, co później po prostu skonsumował. Niestety nie udało mi się ustalić co to było, bo ptak był zbyt daleko, a wyciągnięty spod ziemi biały stwór był stosunkowo mały. To jednak dowodzi, że gawrony nie są wcale takie głupie jak większość z nas myśli. Jak widać te ptaki, to nie tylko skrzeczące kolonie, ale również myślące istoty.

[madohora]

Rzadko. Choć czasem zaglądają do gniazd mniejszych ptaków, nie prowadzą z nimi walk. W kolonii gawronów często mieszkają też inne gatunki, np. sowy uszatki (Asio otus), grzywacze czy sierpówki, które z powodzeniem wychowują tam swoje młode.

[madohora]

Gawrony to ptaki społeczne. Wspólne życie w kolonii zwiększa bezpieczeństwo – szybciej reagują na drapieżniki, łatwiej bronią gniazd i szybciej znajdują pożywienie. W takich grupach panuje silna hierarchia i podział ról.

[madohora]

Większość gawronów pozostaje w Polsce przez cały rok, choć część populacji migruje na południe lub zachód Europy, zwłaszcza w czasie surowych zim. Zimą do naszych gawronów dołączają też ptaki z północy kontynentu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SEJM PRZEGŁOSOWAŁ ZAKAZ HODOWLI ZWIERZĄT NA FUTRA - www.ekologia.pl - 28.10.2025

[madohora]

WILKI WRACAJĄ - www.ekologia.pl - 28.10.2025

[madohora]

Dziś w całym kraju żyje nieco ponad 40 wilków, w tym co najmniej siedem par, które doczekały się potomstwa. To niewiele, a jednak wystarczająco, by wywołać gorące spory. W kraju o jednej z najbardziej intensywnych hodowli zwierząt w Europie temat wilków stał się punktem zapalnym – zarówno wśród rolników, jak i polityków.

[madohora]

W ostatnich latach Unia Europejska złagodziła ochronę wilków, przenosząc je z kategorii „ściśle chronionych” do „chronionych”. Daje to państwom większą swobodę w zarządzaniu populacją – w tym w autoryzowaniu odstrzałów. Wiosną 2025 roku duński rząd oficjalnie ogłosił, że tzw. „wilki problemowe” – te, które wielokrotnie zapuszczają się do miast lub atakują zwierzęta gospodarskie – mogą być legalnie odstrzeliwane. Jesienią wydano pierwsze takie pozwolenie. Tymczasem ekolodzy alarmują: zbyt łatwo przychodzi nam sięgać po broń. Coraz częściej mówi się o „znikających” wilkach i nielegalnych polowaniach. Obrońcy przyrody ostrzegają, że Dania może pójść śladem Szwecji, gdzie wprowadzono limity populacyjne dla wilków.

[madohora]

Jak Duńczycy reagują na powrót drapieżników? Zespół politologów przeprowadził latem badanie opinii publicznej we współpracy z YouGov. Pytanie było proste: „Czy zgadzasz się ze stwierdzeniem, że rozmnażające się watahy wilków są korzystne dla duńskiej przyrody?”
Odpowiedzi ujawniły wyraźne podziały:
43% ankietowanych nie zgodziło się z tym stwierdzeniem,
30% – poparło je,
a 27% pozostało neutralnych.

[madohora]

Kluczowy okazał się światopogląd i wiek. Zwolennicy partii lewicowych i zielonych widzą w wilkach symbol odnowy przyrody, podczas gdy wyborcy prawicowi – zagrożenie dla bezpieczeństwa i rolnictwa. Jeszcze wyraźniejszy jest podział pokoleniowy. Ponad połowa młodych Duńczyków (18–34 lata) uważa, że wilki są korzystne dla przyrody. Wśród osób powyżej 55. roku życia przeważa sceptycyzm, a w grupie 70+ aż 60% ankietowanych jest zdecydowanie przeciw. Dla badaczy to zaskakujące: w niewielu kwestiach politycznych widać aż tak silny rozdźwięk pokoleniowy.

[madohora]

Wilki od wieków zajmują szczególne miejsce w ludzkiej wyobraźni. To zarówno złoczyńcy z baśni, jak i święci obrońcy lasów. W mitologii nordyckiej zwiastują koniec świata, w ekologii – jego odrodzenie.

[madohora]

Dla naukowców wilki to tzw. gatunek kluczowy – ich obecność stabilizuje ekosystemy. Kontrolując liczebność jeleni i saren, przyczyniają się do regeneracji lasów i łąk. Przykład Parku Yellowstone w USA pokazuje, że powrót wilków może dosłownie odmienić krajobraz.

[madohora]

Ale Dania to nie Yellowstone. Jej przyroda to mozaika farm, miasteczek i dróg. Tu równowaga między naturą a człowiekiem ma zupełnie inne oblicze. Dla wielu mieszkańców wsi wilk to nie symbol dzikiej przyrody, lecz realne zagrożenie dla bydła, owiec i psów. Strach, nawet jeśli nieuzasadniony statystykami, jest potężny – szczególnie gdy media nagłaśniają każde spotkanie człowieka z wilkiem.

[madohora]

Naukowcy z Upper Midwest Environmental Sciences Center w Wisconsin postanowili zbadać stężenie tych substancji chemicznych w tkankach i diecie nadobniczek drzewnych, ptaków wędrownych z rodziny jaskółkowatych występujących w całej Ameryce Północnej. Zbadali również, czy ekspozycja na te substancje wpływa na ich sukces lęgowy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Drugim niepokojącym faktem jest inwazyjny charakter gatunku, który w krótkim czasie podporządkował sobie bardzo różne środowiska na całym świecie. Oryginalnie szop pracz pochodzi z Ameryki Północnej, a do Europy został sprowadzony w celu pozyskiwania futer. Inteligentne ssaki szybko nauczyły się zdobywać pożywienie i rozprzestrzeniły się w środowisku naturalnym na tyle, że zaczęły zagrażać rodzimym gatunkom ptaków i płazów, konkurując jednocześnie z lokalnymi drapieżnikami.

[madohora]

To również grupa ptaków wykazująca wyjątkową łatwość w uczeniu się i przekazywaniu wiedzy innym osobnikom. Dzięki temu projekt mógł być teoretycznie skalowalny — wrony miały uczyć wrony.

[madohora]

[madohora]

Badania obejmowały prace terenowe w wielu bazach wojskowych i innych lokalizacjach o zróżnicowanej historii skażenia. Próbki pobrano od ptaków żyjących na terenach położonych w Pensylwanii, New Jersey, Maryland, Massachusetts, a także w Minnesocie i Illinois.

[madohora]

Nie stwierdzono istotnego związku między narażeniem na te substancje a wynikami reprodukcyjnymi, takimi jak wyklucie się piskląt lub ich rozwój do momentu, gdy zaczną latać. Wysoki poziom narażenia na wieczne chemikalia nie miał wpływu na zdrowie ptaków. Badanie podważa założenia dotyczące wpływu tych trwałych zanieczyszczeń na dziką przyrodę.

[madohora]

[madohora]

DZIKIE PTAKI UMIERAJĄ JEDEN ZA DRUGIM - Interia - 29.10.2025

[madohora]

PSY ŻYŁY W BRUDZIE I BEZ WODY - www.katowice24.info - 29.10.2025

[madohora]

SKRAJNIE ZANIEDBANE ZWIERZĘTA. POLICJA ODEBRAŁA JE WŁAŚCICIELCE - www.infokatowice.pl - 29.10.2025

[madohora]

DWA ZANIEDBANE PSY ODEBRANE WŁAŚCICIELCE - Nasze Miasto - 29.10.2025

[madohora]

PSY BYŁY WYGŁODZONE I SKRAJNIE ZANIEDBANE - www.tvp.pl - 29.10.2025

[madohora]

KATOWICCY POLICJANCI ODEBRALI DWA SKRAJNIE ZANIEDBANE PSY - Moje Katowice - 29.10.2025

[madohora]

Z OKAZJI DNIA PSIAKA POBIEGLI RAZEM Z PSAMI - www.wkatowicach.eu - 29.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIEBIESKIE PSY W CZARNOBYLU - www.ekologia.pl - 29.10.2025

[madohora]

Choć niebieskie umaszczenie wygląda efektownie naukowcy uspokajają: zwierzęta wydają się zdrowe i aktywne. Dr Betz przypuszcza, że dopóki nie zliżą większości chemikaliów z sierści, substancja nie powinna im zaszkodzić.
Nie jest to zresztą pierwszy przypadek w regionie byłego ZSRR, gdy zwierzęta przybrały nietypową barwę. W 2021 roku mieszkańcy Dzierżyńska w Rosji byli zszokowani widokiem stada jaskrawoniebieskich psów, które błąkały się po okolicy opuszczonej fabryki chemicznej. Wtedy przyczyną był siarczan miedzi – związek o intensywnym błękitnym kolorze, powszechnie stosowany w przemyśle.

[madohora]

Historia psów z Czarnobyla jest znacznie starsza i głębsza niż może się wydawać. Po katastrofie jądrowej w kwietniu 1986 roku z okolicznych terenów ewakuowano około 120 tysięcy osób. W pośpiechu wielu mieszkańców musiało zostawić swoje zwierzęta – w tym psy, które z czasem utworzyły półdzikie populacje żyjące w Strefie Wykluczenia.

Program „Psy z Czarnobyla” działa od 2017 roku, by monitorować, szczepić i sterylizować te zwierzęta. Do tej pory wolontariusze wysterylizowali ponad tysiąc psów i kotów, zapobiegając dalszemu rozrostowi populacji i szerzeniu chorób.
Zespół podkreśla, że niebieskie zabarwienie nie ma nic wspólnego z ich własnymi praktykami – czasem do oznaczenia wysterylizowanych psów używa się bowiem nietrwałych markerów w kolorze niebieskim, czerwonym lub zielonym. W tym przypadku jednak różnica była oczywista: psy były pokryte kolorem od głowy do łap, a nie tylko delikatnie oznaczone.

[madohora]

Strefa Wykluczenia wokół Czarnobyla, mimo tragicznej historii, stała się w ostatnich dekadach nieoczekiwanym azylem dla dzikiej przyrody. Obecnie można tam spotkać liczne populacje dzików, lisów rudych, ptaków śpiewających, jenotów, a nawet wilki, które – jak sugerują badania – mogły rozwinąć mutacje zwiększające odporność na raka.
Niebieskie psy nie są więc symbolem mutacji, lecz raczej niezwykłym dowodem na przetrwanie – i przypomnieniem, że natura, nawet w miejscach dotkniętych katastrofą, potrafi wciąż zaskakiwać.

[madohora]

Tak, zombie istnieją naprawdę! Oto kilka przerażających przykładów ze świata natury

W świecie horrorów i folkloru zombie od dawna oddziałują na naszą zbiorową wyobraźnię. Te nieumarłe stworzenia, potykające się i pragnące naszego mózgu, istnieją w świecie fantazji. Ale co, jeśli zombie nie są ograniczone tylko do srebrnego ekranu lub stron powieści Stephena Kinga? Od niesławnego „grzyba-mrówki zombie” po osy manipulujące karaluchami i wirusy, które zostały ożywione po dziesiątkach tysięcy lat – świat przyrody jest pełen przykładów zombie, które są zarówno fascynujące, jak i niepokojące.

[madohora]

WIELKIE POLOWANIE NA NIEDŹWIEDZIE W USA - Interia - 30.10.2025

[madohora]

ODKRYLI POTĘŻNY ANTYBIOTYK - Interia - 30.10.2025

[madohora]

TRZY MAŁPY UCIEKŁY Z TRANSPORTU - Gazeta - 30.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Październik 2025 r. przeszedł do historii jako data odkrycia obecności komarów na Islandii. Krwiożercze owady znane są z zamiłowania do ciepła i wilgoci – im bliżej równika, tym większa jest ich różnorodność. Niesprzyjający klimat północy dotychczas blokował ich ekspansję po świecie, ale temperatura się zmienia. Po fali rekordowych wiosennych upałów na Islandii jesienią ekspert entomologii zidentyfikował po raz pierwszy trzy osobniki z gatunku Culiseta annulata.

[madohora]

Komarza inwazja niestety nie jest jedynie obserwacją entomologiczną, ale stała się już faktem epidemiologicznym. W ciągu pierwszych 9 miesięcy 2025 r. w Europie odnotowano rekordową liczbę przypadków zakażenia Wirusem Zachodniego Nilu (WNV) – 989. Infekcja przebiega co prawda często bezobjawowo, ale u co piątego chorego rozwija się w Gorączkę Zachodniego Nilu, która może przybrać formę neuroinwazyjną. W tym najgorszym scenariuszu śmiertelność wynosi 10%.

[madohora]

Panoszące się coraz swobodniej w Europie komary z rodzaju Aedes roznoszą również wirusa Chikungunya. Patogen po przedostaniu się do organizmu ofiary wywołuje wysoką gorączkę i silne bóle stawów, które mogą utrzymywać się nawet miesiącami. Śmiertelność jest niska, ale powikłania wyraźnie obniżają komfort życia w długim okresie. Niestety, jak dotąd brakuje szczepionki i skutecznego leczenia, więc Światowa Organizacja Zdrowia apeluje przede wszystkim o prewencję, czyli ochronę przed bzyczącymi insektami.

[madohora]

Wirus Chikungunya jeszcze przed dekadą uważany był za chorobę typowo tropikalną. Długie lata i łagodne zimy, choć przyjemne dla człowieka, zwiększają ryzyko rozprzestrzeniania się choroby. Niestety, dotyczy to również innych zjadliwych patogenów typowych dla gorącego klimatu.

[madohora]

Nic dziwnego, że rodzą się pytania i obawy o epidemie kolejnych tropikalnych chorób roznoszonych przez ciepłolubne komary. Eksperci uważają, że coraz prawdopodobniejsza staje się lokalna transmisja wirusa Zika oraz malarii – ta ostatnia została wytępiona w Europie przed półwieczem, ale wszystko wskazuje na to, że może powrócić i to ze zdwojoną siłą. Roznoszące groźnego pasożyta komary z rodzaju Anopheles uwielbiają bowiem temperaturę ok. 29°C i wilgotność na poziomie 60% – warunki coraz powszechniejsze również w naszej części świata.

[madohora]

Wszystko wskazuje na to, że powinniśmy zaprzyjaźnić się z moskitierami i repelentami zanim będzie za późno. W dobie ocieplenia klimatu komar niesie ze sobą znacznie większe ryzyko niż swędzący bąbel

[madohora]

Gdybyśmy mieli scharakteryzować jednym słowem szczura wędrownego (Rattus norvegicus) to bez wahania i zastanowienia powiedzielibyśmy o nim, że jest oportunistą. Oportunista to postać, która postawiona przed podjęciem decyzji wybiera zawsze tak, aby osiągnąć korzyść. Może i obrazuje, w pewnym sensie, przysłowiową „chorągiewkę na wietrze”, ale dzięki temu, jako gatunek odniósł niesamowity sukces. Mozzna spotkać go dosłownie wszędzie tam, gdzie tylko istnieje taka możliwość. Gdzie pojawi się choć cień nadziei, na jakiekolwiek funkcjonowanie szczurzej populacji. Na tę niesamowitą umiejętność adaptacji składa się cały szereg cech, dzięki którym szczur wędrowny osiągnął zasięg występowania przewyższający jakikolwiek inny gatunek ssaka.

[madohora]

Istnieją spekulacje, że proces ten jest na tyle szybki i dynamiczny, że populacje zamieszkujące odrębne miasta będą w dużym stopniu różniły się zdolnością procesów metabolicznych, w zależności od takich czynników jak nawyki żywieniowe ich ludzkich mieszkańców. Doświadczeni deratyzatorzy znają te populacje na tyle dobrze, że nie mają problemu z dobraniem odpowiednich przynęt. W Cambridge są to pączki Dunkin Donuts, podczas gdy w większości dzielnic Nowego Jorku króluje masło orzechowe. Jest to z pewnością intrygujący mechanizm, ale wywołuje pewną dozę niepokoju. Odstawiając na bok naukową fascynację, nie da się zaprzeczyć, że szczury stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego, będąc nosicielami rozmaitych chorób, a także powodują liczone w miliardach dolarów straty w żywności i infrastrukturze (potrafią przegryźć kable, metalowe druty, a nawet ołowiane rury!). Nadzieja na eksterminację tych szkodników umarła już lata temu, ale badania nad genomem tych ssaków mogą nie tylko pomóc lepiej zrozumieć funkcjonowanie mechanizmów adaptacji w uniwersalnym ujęciu, ale także odkryć skuteczniejsze metody kontroli ich populacji.

[madohora]

Poprzez ciemne zaułki i laboratoria, szczury ostatecznie trafiły do naszych domów jako zwierzątka domowe. Ludzie docenili w końcu ich intelekt nieporównywalny z innymi gryzoniami, a budzące odrazę bezwłose ogony zrekompensowała paleta odmian barwnych, która nadaje tym ssakom rozczulającą aparycję. Proces udomowienia odzwierciedla się także w zmianach behawioralnych, takich jak większa ufność, zmniejszony poziom agresji i szybkość uczenia się. Niestety w wyniku pokoleń chowu wsobnego, szczury domowe, jakie znamy dzisiaj są niezwykle delikatnymi i podatnymi na szereg chorób zwierzętami. Sprawia to, że adoptując (a nawet kupując z zarejestrowanej hodowli) pupila, musimy liczyć się z faktem jego krótkiej żywotności i przekraczającymi najśmielsze wyobrażenia rachunkami opieki weterynaryjnej. Może warto jednak ponieść tę ofiarę, by zbliżyć się do tych intrygujących gryzoni?

[madohora]

Dzikie szczury wędrowne mogą przenosić choroby, jednak rzadko atakują ludzi. Zwykle unikają kontaktu i uciekają, gdy czują zagrożenie. Szczury domowe, pochodzące z hodowli, są bezpieczne i dużo łagodniejsze.

[madohora]

Domowe szczury żyją średnio 2–3 lata. To krócej niż ich dzicy krewniacy, co wynika m.in. z wielopokoleniowego chowu wsobnego.

[madohora]

Tak, szczury są popularnymi zwierzętami domowymi. Wymagają jednak przestronnej klatki, towarzystwa innych szczurów, zróżnicowanej diety i regularnych wizyt u weterynarza.

[madohora]

Tak. To jedne z najważniejszych zwierząt w historii medycyny. Dzięki nim powstały przełomowe odkrycia w genetyce, onkologii, farmakologii i immunologii.

[madohora]

Minister ochrony przyrody, Tama Potaka, w rozmowie z Radiem New Zealand nazwał dzikie koty „bezlitosnymi zabójcami”. W kraju, w którym żyje ponad 2,5 miliona zdziczałych kotów, drapieżniki te polują na ptaki, nietoperze i jaszczurki, przyczyniając się m.in. do niemal całkowitego wyginięcia nowozelandziej sieweczki na Wyspie Stewart i do masowych śmierci wąsonosów mniejszych w rejonie góry Ruapehu.
– Aby zwiększyć bioróżnorodność, poprawić dziedzictwo krajobrazowe i przywrócić miejsca pełne rodzimych gatunków, musimy pozbyć się części tych zabójców – mówi Potaka.

[madohora]

Historia pokazuje, że metoda „złap i zabij” często nie redukuje populacji dzikich kotów. Po usunięciu kotów z danego obszaru nowe osobniki szybko zajmują wolne terytorium, a cykl rozrodczy rozpoczyna się od nowa. Zjawisko to, odkryte przez brytyjskiego biologa Rogera Tabora, nazywa się „efektem próżni” (Tabor, 1983, 1995). Badania w lasach Tasmanii pokazały, że niska liczba odstrzałów w rzeczywistości prowadziła do wzrostu populacji kotów o średnio 75–211% (Lazenby i in., 2015).

[madohora]

Eliminacja dzikich kotów to kosztowne i czasochłonne przedsięwzięcie. Na wyspie Macquarie wytępienie 2500 kotów zajęło ponad 15 lat i kosztowało 2,5 miliona dolarów australijskich, a kolejne 24 miliony dolarów przeznaczono na kontrolę szczurów i królików (Veitch i in., 2011).

[madohora]

Organizacje takie jak SPCA i Predator Free Trust współpracują nad humanitarnymi metodami zwalczania dzikich kotów. – Obecnie większość działań polega na użyciu śmiercionośnych środków, co nas nie satysfakcjonuje. To największe wyzwanie – mówi Christine Sumner ze SPCA.

[madohora]

– Pominięcie dzikich kotów od samego początku było rażącym zaniedbaniem – mówi ekolog Gareth Morgan. – Teraz potrzebujemy zmian w polityce, jeśli chcemy, aby strategia naprawdę zadziałała.

[madohora]

Najmniejszy gad na świecie mieści się na czubku palca i ma ogromne genitalia
Brookesia nana to najmniejszy gad świata — kameleon tak maleńki, że mieści się na opuszku palca, ale z genitaliami zaskakująco dużymi jak na swoje rozmiary. Najnowsze badania naukowców z Madagaskaru ujawniają niezwykłą biologię tego mikroskopijnego gatunku i fascynujący przykład ewolucyjnej miniaturyzacji.

[madohora]

W rzeczywistości samiec B. nana mierzył nawet mniej niż jego żeński odpowiednik, który miał długość 19,2 mm od pyska do kloaki.

[madohora]

Co zaskakujące, nie jest to niezwykła cecha wśród najmniejszych jaszczurek na świecie. Zespół odkrył, że długość narządów płciowych wśród spokrewnionych kameleonów waha się od 6,3% do 32,9% całkowitej długości ciała samca, przy czym średnio 13,1% w przypadku 52 gatunków. Chociaż są zwierzęta, które mają znacznie większy stosunek genitaliów do wielkości ciała, w tym kaczki, których długość narządów płciowych może być równa długości ciała, oraz skorupiaki, których genitalia mogą być osiem razy dłuższe niż ich ciała.

[madohora]

[madohora]

Pokarm i trawienie (powód obecności przy człowieku): wytwarzają w jelitach własną celulazę, która rozkłada celulozę do cukrów prostych – dzięki temu potrafią strawić papier; nie przenoszą chorób, ale niszczą książki, dokumenty, tapety i zanieczyszczają żywność, będąc „papierkiem lakmusowym” nadmiernej wilgotności.

[madohora]

Ruch i obrona: rybiki są bardzo płochliwe i potrafią biec ok. 0,3 m/s zygzakiem, co utrudnia drapieżnikom pogoń; sposób poruszania („jakby płynęły”) i barwa tłumaczą nazwę „rybiki/srebrzyki”.

[madohora]

[madohora]

Pochodzenie i ewolucja (chronologia najdawniejsza): rybiki są pierwotnymi, „pierwotnie bezskrzydłymi” owadami starszymi niż dinozaury; ich srebrzyste łuski i brak skrzydeł świadczą o archaiczności, a preferencja środowisk ciemnych, ciepłych i wilgotnych (ściółka, gniazda gryzoni, pod korą, mrowiska, domowe łazienki) pomogła im przetrwać kataklizmy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TURYŚCI POGRYZIENI W HOTELACH - Interia - 31.10.2025

[madohora]

[madohora]

KONIEC POLOWAŃ NA DZIKI NA PÓŁNOCY POLSKI - Interia - 01.11.2025

[madohora]

DZIEŃ JEŻA - www.infokatowice.pl - 01.11.2025

[madohora]

ZOO W CHORZOWIE SZYKUJE SIĘ NA SEZON ZIMOWY - www.katowice24.info - 01.11.2025

[madohora]

PÓŁ MILIONA SÓW DO ODSTRZAŁU - www.ekologia.pl - 01.11.2025

[madohora]

Badania opublikowane na łamach „Animal Behaviour” pokazują, iż żałobę mogą przeżywać także ptaki. Kalifornijscy naukowcy badali zachowania występujących w Ameryce Północnej modrowronków kalifornijskich (Aphelocoma californica). Podczas obserwacji zauważyli, że gdy modrowronki natrafią na martwego pobratymca, przerywają żerowanie i gromadzą się wokół jego ciała. Modrowronki zaczynają także nawoływać i wydawać głośne dźwięki, by przyciągnąć kolejne ptaki do „żałobnego” kręgu.
Zdaniem amerykańskich naukowców głośne nawoływanie to nie tylko wynik smutku. – To zachowanie mogło wyewoluować w celu ostrzeżenia innych osobników o potencjalnym niebezpieczeństwie – powiedziała na łamach BBC News Teresa Iglesias z University of California.

[madohora]

Skoro o ptakach mowa, to nie można zapominać o gęsi. Konrad Lorenz austriacki zoolog i ornitolog, opisał zachowanie gęgawy po stracie życiowego partnera. Na podstawie wieloletnich obserwacji, doszedł do wniosku, że ptaki po śmierci swojego partnera, towarzysza, zmieniają swoje zachowanie.
Jako przykład podaje sytuację, w której gęś po stracie partnera wycofuje się z wcześniej zajmowanej w grupie pozycji i trzyma się na uboczu. Poza tym gęś po stracie „ukochanego” nie szuka nowego partnera i resztę życia spędza w samotności, co jest dosyć osobliwe, bo gęsi potrafią dożyć nawet 25 lat.

[madohora]

Zresztą przykładów nie trzeba szukać daleko. Kiedy w 1990 przy rondzie Grunwaldzkim zmarł starszy pan, jego pies Dżok przez rok „trzymał wartę” przy miejscu, skąd karetka zabrała jego opiekuna. Bez względu na pogodę, codziennie trzymał wartę, w oczekiwaniu na swojego przyjaciela. Ta historia stała się integralną częścią Krakowa. Dlatego wiosną 2001 roku na bulwarach wiślanych w Krakowie stanął pomnik na którym widnieje napis:

„Pies Dżok. Najwierniejszy z wiernych, symbol psiej wierności. Przez rok /1990-1991/ oczekiwał na Rondzie Grunwaldzkim na swojego Pana, który w tym miejscu zmarł.”
Zapewne nigdy nie będziemy mieć pewności co myślą i czują zwierzęta. Jednak świat nauki powoli przyjmuje do wiadomości fakt, który opiekunowie zwierząt wiedzą od lat – zwierzęta czują i to znacznie więcej, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.

[madohora]

[madohora]

WCALE NIE PITBULE I NIE ROTTWEILERY SĄ NAJBARDZIEJ AGRESYWNE - www.msn.com.pl - 02.11.2025

[madohora]

POSZUKIWANY WŁAŚCICIEL PAPUŻKI FALISTEJ - www.tvp.pl - 02.11.2025

[madohora]

[madohora]

TEN PTAK ZAMUROWUJE SWOJĄ PARTNERKĘ - Interia - 03.11.2025

[madohora]

BOBRY TO SKARB NIE TYLKO DLA RZEK - Interia - 03.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TRAGEDIA PODCZAS RODZINNYCH WAKACJI. RODZINĘ ZAATAKOWAŁY SZERSZENIE - www/polsatnews.pl - 04.11.2025

[madohora]

[madohora]

Niestety, trzeba stwierdzić, że to skądinąd piękne i sympatyczne zwierzę stanowi poważne zagrożenie dla rodzimej fauny. Stwierdzono również, że przenosi świerzb. Dlatego jest chętnie polowany przez myśliwych. Czescy myśliwi lubią nawet twierdzić, że jenot jest przyczyną spadku populacji zajęcy, bażantów i kuropatw, co jest jednak twierdzeniem mocno przesadnym, a wyjaśnienia spadku liczebności należy szukać gdzie indzie

[madohora]

Mimo to nadal istnieje różnica między nami a szympansami. Według współautorki badania, Hanny Schleihauf z Uniwersytetu w Utrechcie, ludzka racjonalność jest wyjątkowa, ponieważ ma charakter społeczny. Ludzie dzielą się swoimi pomysłami, wyjaśniają je i kwestionują w dialogu ze sobą . „To, co nas wyróżnia, to nie tylko nasz rozum, ale także umiejętność dyskusji na jego temat” – mówi. Niektórzy naukowcy twierdzą nawet, że ludzka logika wyewoluowała właśnie po to, abyśmy mogli dyskutować i przekonywać innych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

To kolejny dowód na to, że nasi koci towarzysze – choć udomowieni od tysięcy lat – wciąż potrafią nas zaskakiwać. A miauczenie? Być może to nie irytujący hałas, lecz starannie dobrany komunikat, skierowany dokładnie do tego, kto akurat stoi w drzwiach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzisiejsza, hodowlana ryba nie przypomina formy dzikiej. Jest znacznie wyższa, silniej wygrzbiecona i najczęściej prawie pozbawiona łusek. Wszystko ku uciesze konsumentów za sprawą wyhodowania odpowiednich odmian. Na stoły trafiają najczęściej ryby 2-3 letnie, o wadze 1,2-1,8 kg. Gdyby nie święta niektóre z nich miałyby szansę dożyć sędziwego wieku 20-30 lat, ważąc niekiedy nawet ponad 20 kg. Co roku na nasze stoły trafia około 20 000 ton tej szlachetnej ryby, czyli jakieś 17 milionów sztuk. Łączna powierzchnia stawów hodowlanych sięga 70 000 hektarów, słowem Polska karpiem stoi.

[madohora]

Potem, taki podduszony karp trafia do niewielkiego pojemnika, smętnie machając ogonem w drodze do domu. Wreszcie świeżo upieczony właściciel ryby napuszcza chlorowanej wody do wanny, gdzie karp pływając ku uciesze dzieci spędza kilka ostatnich godzin, czasem dni. Potem tylko nieumiejętne walenie młotkiem w głowę i wreszcie, po długiej walce, ryba trafia do kuchni. Ten niezrozumiały, barbarzyński proceder trwa w wielu domach od lat. Wszystko mogłoby przebiegać inaczej, gdyby wzorem innych ryb również karpia kupować już martwego.

[madohora]

[madohora]

Wszystko, co się ślizga: najniebezpieczniejsze węże na Ziemi
Oślizgłe, śliskie i naprawdę niebezpieczne. Moglibyśmy tu mówić o wielu rzeczach, ale w tym przypadku mówimy o jednym z najbardziej śmiercionośnych gatunków na świecie – wężach. Pomyślcie, na świecie żyje 3000 gatunków węży. Spośród tych 3000 tylko około 400 jest szczególnie jadowitych, a jeszcze mniejsza część z nich jest niezwykle śmiertelnie niebezpieczna dla ludzi. Zakładając, że nie jesteś Stevem Irwinem, skąd wiesz, które węże należą do tej kategorii? Na szczęście dla was, przygotowaliśmy taką listę, ale nie zdziwcie się, jeśli ogarnie was przerażenie.

[madohora]

Tajpan pustynny
Jakby to był powód do świętowania, może gdyby był dostępny w ramach ubezpieczenia zdrowotnego.
Jeśli chodzi o najbardziej śmiercionośny jad, jaki mogą posiadać węże, tajpan pustynny zawsze wygrywa.
Ukąszenie, będące mieszanką taipoksyny i neurotoksyny, może prowadzić do krwotoku, duszności, paraliżu i poważnych uszkodzeń mięśni. Tajpan pustynny, zamieszkujący głównie śródlądową część Australii, jest często płochliwy, skryty i prawie zawsze ucieka zamiast atakować. Jeśli jednak zdecyduje się na atak, śmierć może nastąpić w ciągu zaledwie 30 do 45 minut, chyba że natychmiast otrzymasz pomoc medyczną.

[madohora]

Grzechotnik diamentowy wschodni
Niektóre osiągają 2,4 metra długości i ważą do 4,5 kilograma. Tak, ten ogon nie jest tylko na pokaz.
National Geographic określa tego węża jako „największego jadowitego węża Ameryki Północnej”.
Grzechotnik diamentowy wschodni, o ile nie jest zagrożony, nie atakuje ludzi – dodatkowo ukąszenia zdarzają się, gdy ktoś go drażni lub próbuje złapać. Oczywiście, dają ostatnie ostrzeżenie przed atakiem – gwałtownie potrząsają ogonem.

[madohora]

Żmija puchowa
Żmija sycząca, lub Bitis arietans, chociaż można ją nazywać jakkolwiek się chce, ten wąż jest przerażający.

[madohora]

Żmija puchowa
Żmija sycząca, lub Bitis arietans, chociaż można ją nazywać jakkolwiek się chce, ten wąż jest przerażający.
Jest nie tylko przerażająca, ale także odpowiada za większość zgonów w porównaniu z innymi afrykańskimi wężami. Występująca na afrykańskich sawannach i trawiastych równinach, żmija sycząca ma szeroki zasięg występowania i zawiera silny jad, który jest produkowany w ogromnych ilościach dzięki długim zębom.

[madohora]

Żmija Russella
Niektóre badania twierdzą nawet, że wąż ten jest NAJGŁOŚNIEJSZY jeśli chodzi o syczenie.

[madohora]

Niemrawiec zwyczajny
Niemrawiec zwyczajny, czyli jeden z najgroźniejszych żyjących węży. Świetnie… och, czekaj.
Osiągają wysokość od trzech do pięciu stóp i mają raczej płaską głowę, prawie nie mają szyi.
Jeśli natkniesz się na niego w ciągu dnia, ukryje się i zareaguje powoli. Natomiast jeśli natkniesz się na niego w nocy, ugryzie, gdy tylko się zdenerwuje. Co więcej, nieleczone ukąszenia prowadzą do uszkodzenia nerwów, paraliżu mięśni i uszkodzenia mózgu.

[madohora]

Wąż malajski
W Azji Południowo-Wschodniej i Indonezji można spotkać węża malajskiego, czyli kraita błękitnego. Dlaczego? Och.
I uwierzcie nam, nie chcecie spotkać tego węża pod żadnym pozorem. Zawiera jad 16 razy bardziej toksyczny niż kobra. **Krzyczy z przerażenia** (Czy tylko ja krzyczę?)

[madohora]

Zielone Mamby
Po pierwsze, na świecie istnieją tak naprawdę trzy rodzaje mamb zielonych, bo jedna po prostu nie wystarczy.
Mamby zielone – zachodnia, wschodnia i Jameson – są niezwykle jadowite, bardzo agresywne i nieprzewidywalne w swoim usposobieniu.
Czyż to nie wspaniałe? Wszystkie trzy gatunki są również bardzo nadrzewne, błyskawiczne i zwinne. Co więcej, ich jad działa błyskawicznie, a dendrotoksyny są znacznie bardziej niszczycielskie dla ośrodkowego układu nerwowego, powodując silną neurotoksyczność.

[madohora]

Jararaca
Jararaca to, o dziwo, najsłynniejszy jadowity wąż w bogatych i gęsto zaludnionych regionach południowo-wschodniej Brazylii. Jak uroczo.
W rzeczywistości, w latach 1902–1945, stwór ten był odpowiedzialny za około 52% (3446 przypadków) ukąszeń węży, przy łącznej śmiertelności 0,7% (25 zgonów). Czy trzeba wspominać o ich śmiertelnym jadzie?

[madohora]

Kobra przylądkowa
Jeśli chodzi o Afrykę, kobra przylądkowa jest jedną z najniebezpieczniejszych, jakie istnieją. Ojej, nie, dziękuję.
Z dwóch powodów: po pierwsze, ma śmiertelny jad i zazwyczaj bytuje w pobliżu/w domach. Zazwyczaj śmierć może nastąpić w ciągu godziny do dziesięciu godzin od ukąszenia.

[madohora]

Kobra plująca czarnoszyja
Z nazwą taką jak Czarnoszyja Kobra Plucie, tak, na pewno znajdziesz się na liście.
Stworzenie to występuje głównie w Afryce Subsaharyjskiej. Ma silny jad, który powoduje poważne uszkodzenia skóry.

[madohora]

Dugit
Dugit, czyli Pseudonaja affinis, to bardzo jadowity gatunek australijskiego węża brunatnego. Wszystkie są nieprzyjemne, moi drodzy.
Taki, który również nie jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Ich jad zawiera neurotoksyny presynaptyczne i postsynaptyczne oraz prokoagulanty.

[madohora]

[madohora]

Tekst linku

[madohora]

Oczywiście cześć karpi przeżyje, problem jednak w tym, że to gatunek obcy rodzimej faunie i jako taki niepożądany. Zgodnie z ustawą o rybactwie śródlądowym zarybianie karpiem wymaga pozytywnej opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody oraz zezwolenia wydanego przez ministerstwo środowiska. Co gorsza, prawo łamią nie tylko „ekolodzy” wypuszczając karpie na święta, ale także Polski Związek Wędkarski, prowadzący jeszcze nie tak dawno akcje zarybiania karpiem rzek i zbiorników zaporowych. Nikomu jakoś nie przeszkadzało, że wprowadzamy do środowiska gatunek obcy, tymczasem uwalnianie karpia jest analogiczne z uwalnianiem norek z ferm. W obu przypadkach do środowiska trafia gatunek, który tam trafić nie powinien i w obu cierpi na tym ekosystem

[madohora]

Krait wielopasmowy
Można by pomyśleć, że obecnie ubezpieczenie zdrowotne obejmuje ukąszenia węży, ale wydaje się to mało prawdopodobne.
Jednak nawet te wszystkie nazwy nie usprawiedliwiają faktu, że ten wąż jest niesamowicie niebezpieczny. Och, to niewiele pomaga, ojej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Tysiące śladów dinozaurów na włoskiej górze. Odkrycie, które zaskoczyło nawet naukowców
W północnych Włoszech, na terenie Parku Narodowego Stelvio, dokonano jednego z najciekawszych paleontologicznych odkryć ostatnich lat. Na niemal pionowej ścianie skalnej odsłoniły się tysiące śladów dinozaurów sprzed około 210 milionów lat. To wyjątkowe stanowisko nie tylko zaskoczyło badaczy skalą, lecz także ujawniło zaskakująco złożone zachowania prehistorycznych zwierząt.

[madohora]

To roślinożercy o długich szyjach, niewielkich głowach i ostrych pazurach, osiągający nawet 10 metrów długości. Zwykle poruszały się na dwóch nogach, choć na niektórych ścieżkach widoczne są również odciski „dłoni” – znak, że w pewnym momencie mogły oprzeć przednie kończyny o podłoże, na przykład podczas zatrzymania.

[madohora]

Ślady wypatrzył fotograf Elio Della Ferrera. Podczas górskiej wyprawy zauważył regularne układy odcisków ciągnące się na setki metrów wzdłuż skały. Jak sam przyznał, odkrycie uświadomiło mu, jak mało wiemy o miejscach, które uważamy za dobrze znane. Dal Sasso również nie ukrywał zaskoczenia: „Nigdy bym nie przypuszczał, że w regionie, w którym żyję, natrafię na coś tak spektakularnego”.

[madohora]

Park narodowy Stelvio leży w dolinie Fraele, na pograniczu Włoch i Szwajcarii, w pobliżu miejsca przyszłorocznych Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Resort kultury podkreślił, że odkrycie w pewien sposób symbolicznie „łączy przeszłość z teraźniejszością” – natura odsłania swoje tajemnice tuż obok aren największego sportowego wydarzenia.

[madohora]

Odkrycie w Stelvio przypomina, że nawet w Europie – kontynencie przebadanym na wskroś – wciąż kryją się miejsca, które potrafią kompletnie zmienić naszą wiedzę o prehistorycznym świecie.

[madohora]

Globalny popyt na ryby doprowadził już do wyniszczenia wielu łowisk i wytrzebienia cennych gatunków. Rybołówstwo w wielu stronach świata znajduje się na krawędzi bankructwa, co rodzi głód, ubóstwo, migracje. Nic dziwnego, że organizacje ekologiczne nawołują, aby kupować ryby odpowiedzialnie, biorąc pod uwagę ich pochodzenie i sposób odłowu.

[madohora]

Hodowla w zbiornikach umożliwia lepszą kontrolę nad obiegiem substancji odżywczych, skażonych wód i patogenów chorobotwórczych. Jednocześnie karpie nie potrzebują dużych ilości dodatków paszowych w postaci mączki rybnej, co redukuje presję połowów w środowisku naturalnym.

[madohora]

Naturalne mokradła, w Polsce i na świecie, kurczą się w zastraszającym tempie. W rezultacie wiele gatunków ptaków traci miejsca do żerowania, pierzenia, lęgu czy odpoczynku na trasie corocznych migracji. Stawy hodowlane z karpiami wypełniają tą lukę. Ze zrealizowanego w południowej Polsce projektu LIFE.VISTULA.PL („LIFE16 NAT/PL/000766 Ochrona siedlisk ptaków wodno-błotnych w Dolinie Górnej Wisły”) wynika, że ze stawami związanych jest ponad 140 gatunków ptaków, czyli ok. 30% wszystkich gatunków stwierdzonych w kraju.

[madohora]

Wnioski z projektu LIFE.VISTULA.PL wskazują, że całkowite zaniechanie gospodarki rybackiej w ciągu kilku lat doprowadziłoby do zaniku populacji większości gatunków ptaków w obszarach Natura 2000.

[madohora]

W rezultacie filet z karpia jest bogaty w lekkostrawne białko (do 18 g/100 g), kwasy tłuszczowe jednonienasycone oraz wielonienasycone, kolagen, a także witaminy i minerały, zwłaszcza żelazo, cynk oraz wapń. Jednym słowem, nie ma absolutnie żadnego powodu, aby pogardzać karpiem – wręcz przeciwnie, warto się nim zajadać przez całe święta!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIEDŹWIEDZICA POLARNA ZAADOPTOWAŁA NIEDŹWIADKA -;Interia - 20.12.2025

[madohora]

PSY I KOTY DO ADOPCJI - www.wkatowicach.eu - 20.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SŁOWACJA ZABIŁA JUŻ 180 NIEDŹWIEDZI - www.oko.press - 06.11.2025

[madohora]

WALIA. NIEMOWLĘ ZAGRYZIONE PRZEZ PSA - www.msn.com.pl - 06..11.2025

[madohora]

POLSKIE NIEDŹWIEDZIE ZAGROŻONE - Gazeta - 06.11.2025

[madohora]

ODKRYCIE W ZOO W POZNANIU - Gazeta - 06.11.2025

[madohora]

NAJWIĘKSZA PAJĘCZYNA POWSTAŁA POD ZIEMIĄ - www.ekologia.pl - 06.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sus scrofa majori De Beaux & Festa, 1927 – środkowe i południowe Włochy.

Sus scrofa algira Loche, 1867 – Tunezja, Algieria, Maroko, u wybrzeży gór lub na obszarach nizinnych.

Sus scrofa attila Thomas, 1912 – Węgry, Ukraina, środkowa i południowa Białoruś, Rumunia, Mołdawia, południowa Rosja w kierunku północnego zbocza Kaukazu, ale z wyłączeniem krajów zakaukaskich: Gruzji, Armenii i Azerbejdżanu. Zasięg prawdopodobnie rozciąga się na południe aż do delty Mezopotamii w Iraku, w którym to przypadku prawdopodobnie obejmowałby zachodni i południowo-zachodni Iran, a być może wschodnie części Turcji i Syrii, gdzie graniczy z S. s. lybicus . Takiego południowego zasięgu nie dałoby się łatwo pogodzić ze stwierdzeniem Grovesa, że ​​„różnica między świniami z północy i południa Kaukazu jest dość uderzająca; dziki zakaukaskie z pewnością nie są attila ”. Ten podgatunek może również rozciągać się do centralnej Azji i obejmować Kazachstan, Uzbekistan i Turkmenistan, ale nie ma danych, które by to potwierdzały.

Sus scrofa lybicus Gray, 1868 – Turcja, Syria, Jordania, Izrael, Palestyna, Egipt, a także była Jugosławia znalazły się w zasięgu jego występowania, co sugerowałoby, że obecnie Słowenia, Serbia, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo również znajdują się w zasięgu tego podgatunku, choć dokładne granice nie są jasne. Świnie z Albanii zostały przypisane do gatunku S. s. scrofa .

Sus scrofa nigripes Blanford, 1875 – Zbocza gór Tienszan w Kirgistanie i północno-zachodnich Chinach (region autonomiczny Sinciang). Zwierzę sfotografowane w Golestanie w Iranie wyglądało jak ten podgatunek.

[madohora]

Rasy wschodnie , tj. co najmniej pięć, a być może nawet siedem podgatunków, choć tylko trzy ( leucomystax , riukiuanus i taivanus ) mają wyraźnie określone zasięgi:

Sus scrofa sibiricus Staffe, 1922 – Mongolia i Zabajkał (na południe i wschód od jeziora Bajkał).

Sus scrofa ussuricus Heude, 1888 – Dalekowschodnia Rosja i region Mandżurski (Dalekowschodnie Chiny). Populacje koreańskie były wcześniej zaliczane do tego podgatunku, ale nowe dowody wskazują, że takson ten wydaje się bardziej podobny do S. s. moupinensis .

Sus scrofa coreanus Heude, 1897 – Półwysep Koreański. Na razie utrzymujemy ten podgatunek, ponieważ różni się od S. s. ussuricus . Niedawno zaproponowano włączenie go do gatunku S. moupinensis .

Sus scrofa leucostymax Temminck, 1842 – Główne wyspy Japonii (Honsiu, Sikoku, Kiusiu, Nakadori, Hiburijima, Tojima, Kushima i inne mniejsze wyspy).

Sus scrofa riukiuanus Kuroda, 1924 – wyspy Iriomote, Ishigaki, Okinawa, Tokunoshima, Amamioshima i Kakerome w archipelagu Riukiu, na skrajnym południu Japonii; niektóre z tych populacji skrzyżowały się jednak z introdukowanymi gatunkami udomowionymi.

Sus scrofa taivanus Swinhoe, 1863 – Tajwan.

Sus scrofa moupinensis Milne Edwards – wybrzeże Chin, na południe do Wietnamu i na zachód do Syczuanu.

Rasy południowoazjatyckie, tj. trzy rasy, z których żadna nie ma dokładnie określonego zasięgu:

Sus scrofa davidi Groves, 1981 – Sucha strefa od wschodniego Iranu do Gudżaratu, obejmująca Pakistan i północno-zachodnie Indie, a być może także północną część Tadżykistanu.

Sus scrofa cristatus Wagner, 1839 - Himalaje na południe do środkowych Indii i na wschód do Indochin (na północ od Przesmyku Kra).

Sus scrofa affinis Gray, 1847 - południowe Indie i Sri Lanka.

[madohora]

Rasy wschodnie: S. s. sibiricus jest dość małą świnią o stosunkowo krótkiej twarzy (krótkie nozdrza i podniebienie) w porównaniu do świń o podobnej wielkości. Ma bardzo wysoką czaszkę z szeroką potylicą. Wyróżnia się również kształtem kości łzowej (mierzonej stosunkiem wysokości szwu kości łzowej w oczodole do długości jego dolnego szwu), która wynosi 1,0 dla samców (n=7) i 0,87 dla samic (n=4). S. s. ussuricus jest największym podgatunkiem S. scrofa , którego dziki często ważą ponad 300 kg. Ma niską czaszkę i grube futro, które jest żółtawoszare zimą i czarne latem, gdy długie, jasne końcówki włosów się wycierają. S. s. ussuricus ma czarne nogi, wyraźnie bledsze na tylnych powierzchniach. Twarz jest czarna i ma wyraźny pas gębowo-gonionowy. Dorosłe samce mogą ważyć do 320 kg. Początkowo świnie z Półwyspu Koreańskiego były zaliczane do S. s. ussuricus , ale ich niewielkie rozmiary i genetyczne, a także morfologiczne podobieństwo do S. s. moupinensis , czynią to powinowactwo mniej prawdopodobnym. Obecnie zachowujemy je jako odrębny podgatunek S. s. coreanus , ale uznajemy, że równie dobrze mogłyby być zaliczane do S. s. moupinensis . S. s. leucomystax jest małą, krótkonogą żółtobrązową świnią, praktycznie bez grzywy. Istnieje wyraźny klin zmniejszający się z północy na południe, ale to najwyraźniej nie uzasadnia dalszego podziału tego podgatunku. Gatunek wyspiarski S. s. riukiuanus jest zdecydowanie najmniejszym podgatunkiem. Na podstawie małego zestawu danych wydaje się, że nie ma różnicy w wielkości płciowej; Trzy samce ze zużytymi trzecimi zębami trzonowymi miały średnio 263 mm, a trzy samice 261 mm „długości profilu”, co prawdopodobnie odpowiada największej długości czaszki. Najnowsze badania filogenetyczne wykazały, że gatunek ten jest bliżej spokrewniony z formą chińską niż z S. s. leucostymax z głównych wysp Japonii. Potwierdzają to również badania czaszek i żuchw, które są zupełnie inne od S. s. leucostymax . S. s. riukiuanus jest głównym kandydatem do uznania go za pełnoprawny gatunek. S. s. taivanus z Tajwanu to mała czarna świnia z oznaczeniami na boku pyska, jak wynika z zdjęć z fotopułapek. Pomiary żuchw wskazują na znaczne nakładanie się S. s. taivanus i S. s. leucostymax , ale S. s. riukiuanus jest całkiem odrębny. Potylica u S. s. taivanus jest krótszy niż u S. s. leucostymax i ma niewielki wystający koniec. S. s. moupinensisto dość mała, żółtawa (na południu zasięgu) lub ciemniejsza (na północy) świnia o krótkiej grzywie i szerokiej, wysoko osadzonej czaszce, pochodząca z większości Chin i Wietnamu. Niedawno zaproponowano uznanie tego taksonu za pełnoprawny gatunek.

[madohora]

S. scrofa występuje zazwyczaj w rodzinach matecznych lub w grupach potomnych, liczących średnio 20 osobników, ale odnotowano nawet do 100 osobników; aczkolwiek prawdopodobnie w tymczasowych związkach. Dorosłe samce są zazwyczaj samotne poza sezonem rozrodczym. Struktura grupy zmienia się wraz z przybyciem i odejściem prosiąt, migracją dojrzewających samców (zwykle około 4. roku życia) oraz pojawieniem się niespokrewnionych, aktywnych seksualnie samców. Gatunek ten jest doskonałym pływakiem, a udokumentowano przypadki, gdy świnie przepływały między wyspami oddalonymi od siebie o nawet 7 km.

[madohora]

Suina , znana również jako Suiformes, to podrząd wszystkożernych , nieprzeżuwających ssaków kopytnych z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla ). Członek tego kladu nazywany jest suina. Obejmuje on rodzinę świniowatych (Suidae) , zwanych suidami lub potocznie świniami, a także rodzinę pekari (Tayassuidae) , zwanych tayassuidami lub pekari. Suina pochodzi głównie z Afryki, Ameryki Południowej i Azji Południowo-Wschodniej, z wyjątkiem dzika , który również pochodzi z Europy i Azji, a następnie został introdukowany do Ameryki Północnej i Australazji, w tym szeroko wykorzystywany w hodowli podgatunku świni domowej . Wielkość świń suin waha się od 55 cm (22 cali) długości do 210 cm (83 cali) długości olbrzymiej świni leśnej . Występują one głównie w biomach leśnych, zaroślowych i trawiastych , choć niektóre można spotkać na pustyniach, mokradłach lub w regionach przybrzeżnych. Większość gatunków nie ma szacunkowych danych o liczebności, choć w rolnictwie wykorzystuje się około dwóch miliardów świń domowych. Kilka gatunków jest uznawanych za zagrożone lub krytycznie zagrożone, a ich populacja wynosi zaledwie 100 osobników.

[madohora]

NIE UWIERZYSZ CO ROBIĄ OWADY BY PRZETRWAĆ ZIMĘ - www.ekologia.pl - 07.11.2025

[madohora]

Owady mają swoją wersję tego mechanizmu – diapauzę. To stan, w którym organizm owada niemal całkowicie zatrzymuje swoją aktywność metaboliczną, aby przetrwać trudne warunki. Przygotowując się do diapauzy, owady zwykle szukają schronienia przed zimnem. Mogą zakopywać się w glebie, ukrywać pod skałami czy w pniach drzew. Setki owadów mogą zimować tuż pod powierzchnią ziemi, dosłownie kilka centymetrów pod naszymi stopami.

[madohora]

Niektóre owady wykazują zdolności przystosowawcze, które budzą podziw naukowców. Przykładowo, larwy stonki kukurydzianej potrafią przetrwać nawet w ekstremalnych temperaturach, zamarzając w łodygach kukurydzy. Badania wykazały, że larwy te są w stanie wytrzymać krótkotrwałe przechłodzenie nawet do -40 st. C, a ich organizmy tolerują zamarzanie wody w przestrzeniach międzykomórkowych.

[madohora]

Belgica antarctica – gatunek nielotnej muchówki żyjący endemicznie na Antarktydzie produkuje w swoich komórkach cukry, które obniżają temperaturę zamarzania płynów ustrojowych. Jednocześnie odwodnienie organizmu muchówki zapobiega zamarzaniu jej tkanek. To pozwala jej przetrwać w jednym z najbardziej ekstremalnych środowisk na Ziemi. Inne przykłady to arktyczny mól wełnisty czy chrząszcz alaskański Upis, który wytwarza specjalne białka zapobiegające zamarzaniu i może przeżyć w temperaturach dochodzących do -73°C.

[madohora]

Nie wszystkie owady decydują się na diapauzę. Motyle monarcha migrują na ogromne odległości, aby uniknąć zimowych chłodów. Ich spektakularne podróże pokazują, jak różnorodne strategie przetrwania wykształciły się w świecie owadów.

[madohora]

Przetrwanie zimy przez owady to złożony proces pełen adaptacji, które pozwalają im radzić sobie z ekstremalnymi warunkami. Diapauza, hibernacja i migracja to tylko niektóre z nich. Niestety, globalne ocieplenie i związane z nim zmiany środowiskowe zakłócają te mechanizmy, co może mieć dalekosiężne skutki dla całych ekosystemów. Ochrona owadów jest kluczowa dla zachowania równowagi w przyrodzie i zapewnienia ciągłości wielu procesów ekologicznych, w tym zapylania roślin.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

IKEA I WWF RAZEM NA RZECZ DZIKICH ZWIERZĄT - Nasze Miasto - 08.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[url=https://next.gazeta.pl/next/7,172392,32386794,strzelcy-wyborowi-zabili-ponad-300-strusi-na-nic-zdaly-sie.html#do_w=484&do_v=1562&do_st=RS&do_sid=1794&do_a=1794&do_upid=1562_ti&do_utid=32386794&do_uvid=1762613377895&s=BoxOpImg8]STRZELCY WYBOROWI ZABILI PONAD 300 STRUSI - Gazeta - 08.11.2025/url]

[madohora]

CZY MOŻNA WYSŁAĆ ŻYWE PTAKI - Interia - 08.11.2025

[madohora]

Nazwa naukowa : Monodon moncerus
Inne nazwy : Narwal, narwal, jednorożec morski
Cechy charakterystyczne : średniej wielkości, z jednym dużym wystającym kłem
Dieta : Mięsożerna
Długość życia : do 50 lat
Siedlisko : koło podbiegunowe
Status ochrony : bliski zagrożenia
Królestwo : Animalia
Typ : Chordata
Klasa : Ssaki
Rząd : Parzystokopytne
Infraorder : Walenie
Rodzina : Monodontidae
Ciekawostka : Kieł narwala znajduje się po jego lewej stronie. Samce mają „róg”, ale tylko 15% samic go posiada.

[madohora]

Narwale żyją w stadach liczących od pięciu do dziesięciu osobników. Grupy mogą składać się z osobników w różnym wieku i płci, wyłącznie dorosłych samców (byków), wyłącznie samic i młodych lub wyłącznie osobników młodocianych. Latem tworzą się duże grupy liczące od 500 do 1000 wielorybów. Wieloryby żyją w Oceanie Arktycznym. Narwale migrują sezonowo. Latem często przebywają w wodach przybrzeżnych, a zimą przenoszą się na głębsze wody pod pak lodowy. Potrafią nurkować na ekstremalne głębokości – do 1500 m (4920 stóp) – i pozostawać pod wodą około 25 minut.

[madohora]

[madohora]

Skutki dla dzikich ssaków: przestraszone łosie, jelenie, sarny i dziki przebiegają przez drogi, wpadają na ogrodzenia, gubią młode i opuszczają bezpieczne ostępy, co zwiększa ryzyko kolizji i poważnych urazów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NOWY REKORD WĘDKARSKI - Gazeta - 31.12.2025

[madohora]

Żarłacze białe znikają z Morza Śródziemnego. Naukowcy alarmują: to może być ich ostatni bastion
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu żarłacz biały był stałym – choć rzadkim – elementem ekosystemu Morza Śródziemnego. Dziś jego obecność staje się niemal legendarna. Najnowsze ustalenia zespołu amerykańskich naukowców współpracujących z brytyjską organizacją Blue Marine Foundation wskazują, że populacja tego drapieżnika znalazła się na granicy całkowitego załamania. Główną przyczyną mają być nielegalne połowy, mimo że gatunek objęty jest międzynarodową ochroną

[madohora]

Zespół badaczy, monitorujący porty rybackie w Afryce Północnej, udokumentował przypadki sprzedaży chronionych rekinów na lokalnych targach. W samym 2025 roku – według ich szacunków – zabito tam co najmniej 40 żarłaczy białych. To liczba alarmująca, jeśli zestawić ją z faktem, że cała populacja śródziemnomorska uznawana jest za krytycznie zagrożoną.

[madohora]

Według dr. Francesco Ferrettiego z Virginia Tech sytuacja żarłaczy białych w tym regionie jest wyjątkowo dramatyczna.
– Żaden inny akwen nie jest tak intensywnie eksploatowany jak Morze Śródziemne – podkreśla naukowiec. – Presja rybołówstwa przemysłowego stale rośnie i wiele gatunków może wkrótce całkowicie zniknąć.

[madohora]

W przeciwieństwie do populacji oceanicznych, śródziemnomorskie żarłacze białe są izolowane genetycznie i nie mogą być „uzupełniane” migracją z Atlantyku. Każda strata ma więc nieproporcjonalnie duże znaczenie.

[madohora]

Celem ekspedycji było m.in. po raz pierwszy w historii oznakowanie żarłacza białego nadajnikiem satelitarnym w Morzu Śródziemnym. Pozwoliłoby to prześledzić jego migracje i lepiej zrozumieć, gdzie i kiedy jest najbardziej narażony na kontakt z rybołówstwem.

[madohora]

Paradoksalnie, podczas gdy naukowcy bezskutecznie próbowali znaleźć żywe osobniki, otrzymali niemal równocześnie informacje o młodym żarłaczu białym złowionym i zabitym zaledwie 20 mil morskich od miejsca ich badań. Nie wiadomo, czy był to przyłów, czy celowe działanie – w praktyce jednak efekt jest ten sam.

[madohora]

Warto jasno powiedzieć: problemem nie jest brak przepisów, lecz ich egzekwowanie. Ochrona żarłaczy białych istnieje na papierze, ale w wielu regionach Morza Śródziemnego kontrola połowów jest fragmentaryczna, a lokalne targi funkcjonują poza realnym nadzorem.

[madohora]

Bez rozwiązania tych kwestii nawet najlepsze badania naukowe nie zatrzymają procesu wymierania.

[madohora]

Globalna populacja rekinów i blisko spokrewnionych z nimi płaszczek w ciągu ostatnich 50 lat zmalała o 70%. Większość gatunków pada co prawda ofiarą przypadkowych połowów, ale są i takie, które tępione są ze względu na gastronomiczne widzimisię.

[madohora]

Jedną z przyczyn nadmiernych połowów morskich drapieżników jest ceniony w Azji przysmak pod postacią zupy z płetw rekina. Pomysł jest o tyle wstrząsający, że rybom po wyłowieniu obcina się płetwy, a potem okaleczone wyrzuca się z powrotem do morza, gdzie umierają w męczarniach. Niestety, wielu smakoszom ten proceder nie rujnuje apetytu.

[madohora]

Na skutki nie trzeba było długo czekać. Już w latach 90. ubiegłego stulecia w wielu regionach stwierdzono gwałtowny spadek populacji rekinów. Tam, gdzie ich zabrakło, zaczęły zanikać też rafy koralowe i podwodne łąki wodorostów. Popyt na płetwy odbija się w morzu bardzo szerokim echem

[madohora]

Dorosłe narwale łączą się w pary w kwietniu lub maju na otwartym morzu. Cielęta rodzą się w czerwcu lub sierpniu następnego roku (14 miesięcy ciąży). Samica rodzi jedno cielę o długości około 1,6 metra (5,2 stopy). Cielęta rozpoczynają życie z cienką warstwą tłuszczu, która gęstnieje podczas laktacji, gdy matka karmi je bogatym w tłuszcz mlekiem. Cielęta ssą przez około 20 miesięcy, w tym czasie pozostając w bliskim kontakcie z matkami.

[madohora]

[madohora]

Badania zachowań seksualnych zwierząt wykazały, że związki osób tej samej płci są dość powszechne wśród wszystkich grup zwierząt, od owadów, przez gady, po naczelne. Kanadyjski biolog Bruce Bagemihl był jednym z pierwszych badaczy, którzy autorytatywnie podsumowali te odkrycia w swojej książce z 1999 roku pt. „ Biological Exuberance: Animal Homosexuality and Natural Diversity”. Praca Bagemihla łączy odkrycia dotyczące wzorców zachowań biseksualnych i homoseksualnych u ponad 450 gatunków, ostatecznie dowodząc, że takie zróżnicowanie w zachowaniach seksualnych dowodzi, iż seksualność jest o wiele bardziej płynna i wielowymiarowa, niż wcześniej sądzono.

[madohora]

Jeśli uderzysz kogoś w twarz, możesz ocenić poziom jego bólu na podstawie tego, co zrobi lub powie w odpowiedzi. Ocena bólu u innych gatunków jest trudniejsza, ponieważ nie możemy się tak łatwo komunikować. Naukowcy opracowali następujący zestaw kryteriów, aby określić reakcję na ból u zwierząt innych niż człowiek:

[madohora]

W Indiach i Brazylii mięso z rekinów pozostaje jednym z ważniejszych źródeł białka, a w Australii sprzedaje się je często pod mylącą nazwą „flake” – konsumenci nie mają nawet pojęcia, jaką rybę jedzą. I choć dwa gatunki – żarłacz gończy (Mustelus lenticulatus) oraz australijski gończy (Mustelus antarcticus) są jeszcze stosunkowo powszechne, naukowcy z Uniwersytetu w Adelajdzie stwierdzili, że w ramach „flake” sprzedaje się również mięso zagrożonych gatunków, m.in. ostronosa atlantyckiego (Isurus oxyrinchus). Również w Wielkiej Brytanii popularnością cieszy się tzw. „rock salmon”, czyli potrawa przyrządzana z należącego do rodziny rekinów kolenia pospolitego (Squalus acanthias), który z powodu nadmiernych połowów jest już gatunkiem zagrożonym wyginięciem.

[madohora]

Magazyn Oceanographic podaje, że w latach 2012-2019 rynek rekinich płetw był warty 1,5 mld dol., podczas gdy mięso rekinów i płaszczek wygenerowało przychody rzędu 2,6 mld dol. Koszty ekologiczne są niestety nie do przecenienia.

[madohora]

Zdaniem niektórych naukowców, oceany bez rekinów uległyby dramatycznej transformacji. Jako drapieżnicy na szczycie łańcucha pokarmowego rekiny kontrolują liczebność i dystrybucję innych morskich stworzeń, które z kolei żywią się roślinami, zooplanktonem i fitoplanktonem. Gdyby nie ta kontrola, doszłoby do wyniszczenia wielu gatunków, a co za tym idzie utraty ważnych funkcji oceanicznych. W rezultacie zagrożone byłyby łowiska na całym świecie, co z kolei stanowi ryzyko dla społeczności nadmorskich, ich diety i utrzymania. W skali globalnej połów ryb i owoców morza zapewnia pracę aż 780 mln ludzi.

[madohora]

W kraju takim jak Polska, gdzie nie brakuje smacznych i zdrowych ryb słodkowodnych oraz słonowodnych, pomysł, aby jeść rekiny jest absurdem. Jako konsumenci nie powinniśmy wspierać przemysłu, który prowadzi do wyniszczania cennych ekosystemów morskich.

[madohora]

Ropucha Aga (Bufo marinus) nazywana niekiedy kururu jest największym gatunkiem ropuchy. Dorosła osiąga do 24 cm długości i kilograma wagi. Pierwotnie zamieszkiwała Amerykę Południową, jednak jako doskonałego tępiciel szkodników wprowadzono ją sztucznie na rożne kontynenty, w tym do Australii. Szybko okazało się jednak, że masywny płaz nie dosięga górnych części trzciny, gdzie bytowały owady powodujące straty w zbiorach.

[madohora]

Ropucha aga wprowadzona do Australii nieco ponad 70 lat temu, zdążyła już skolonizować ponad milion kilometrów kwadratowych. Gatunek ten nie ma tu naturalnych wrogów,a miejscowe drapieżniki giną w zatknięciu z jej jadem. Jedna samica składa do 35 000 jajeczek, co w połączeniu z duża odpornością na warunki środowiska wpływa na szybkie tempo kolonizacji. Co roku w wyniku kontaktu z ropuchą giną nie tylko tysiące dzikich zwierząt ale także setki psów i kotów. Wystarczy że płaz zawędruje do miski z wodą, aby tą uczynić niezdatną do picia. Również wśród ludzi odnotowano kilkanaście przypadków śmiertelnych.

[madohora]

Niezwykłego motyla o przezroczystych skrzydłach dla nauki odkrył Hewitson już w 1854 roku. Owad nazwany motylem szklanoskrzydłym (Greta oto) zamieszkuje Amerykę Środkowa, od Meksyku do Panamy. Dorosłe owady w tropikalnym lesie deszczowym pełnym rozmaitych jaskrawych kolorów jest niczym kopciuszek. A wszystko przez przezroczyste skrzydła o rozpiętości dochodzącej do 6 cm.

[madohora]

Udało się wyjaśnić, dlaczego pająki mogą chodzić po własnej lepkiej pajęczynie, nie przylepiając się do niej – informuje pismo „Naturwissenschaften”.
Badania nad tropikalnymi gatunkami Nephila clavipes oraz Gasteracantha cancriformis przeprowadzili naukowcy ze Smithsonian Tropical Research Institute oraz University of Costa Rica. Powtarzając wcześniej prowadzone badania, posługiwali się nowymi technikami i doskonalszym sprzętem – między innymi cyfrowymi kamerami i specjalnym mikroskopem.

[madohora]

Kropelki lepkiej cieczy prześlizgują się pomiędzy włoskami, jednak jeśli umyć pająkom nogi wodą z heksanem, tracą warstwę nieprzywierającej substancji i poruszają się z większym trudem.

[madohora]

W epoce dinozaurów – przed pojawieniem się wielorybów, żarłaczy białych i megalodonów wielkości autobusu – w wodach dzisiejszej północnej Australii, wśród morskich potworów okresu kredowego, pływał olbrzymi rekin.

[madohora]

I był ogromny. Uważa się, że przodek dzisiejszego 6-metrowego żarłacza białego osiągnął około 8 metrów długości, według autorów artykułu opublikowanego w czasopiśmie Communications Biology.

[madohora]

Naukowcy wykorzystali wzory matematyczne do oszacowania wielkości wymarłych rekinów, takich jak megalodon, duży drapieżnik, który wyewoluował później i mógł osiągać 17 metrów długości. Jednak rzadkość występowania kręgów utrudnia odpowiedź na pytania dotyczące wielkości starożytnych rekinów.

[madohora]

„Z zewnątrz wyglądałby jak współczesny rekin olbrzymi i to jest jego piękno” – powiedział autor badania. „Ten model budowy ciała sprawdza się od 115 milionów lat, niczym ewolucyjny sukces”.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJPIĘKNIEJSZE ZDJĘCIA ZWIERZĄT - Wokół Świata

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niedźwiedź brunatny apeniński ( Ursus arctos marsicanus ) to niewielka, zagrożona wyginięciem populacja niedźwiedzi, występująca jedynie w gęsto zaludnionych środkowych Włoszech, w pobliżu licznych wiosek i miast. Badania sugerują, że populacja ta oddzieliła się od innych europejskich niedźwiedzi brunatnych dwa do trzech tysięcy lat temu, w czasach Cesarstwa Rzymskiego, i od tamtej pory pozostaje całkowicie odizolowana.

[madohora]

Jak zauważają badacze, jedną z głównych przyczyn spadku liczebności i izolacji niedźwiedzi apenińskich było prawdopodobnie masowe wylesianie związane z rozprzestrzenianiem się rolnictwa i wzrostem gęstości zaludnienia w środkowych Włoszech.

[madohora]

Co więcej, naukowcy odkryli, że niedźwiedzie żyjące w pobliżu ludzi posiadają warianty genetyczne związane z obniżoną agresją. Pojawienie się łagodniejszej populacji niedźwiedzi było prawdopodobnie wynikiem doboru sztucznego – ludzie najwyraźniej regularnie polowali na osobniki bardziej agresywne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Rosyjscy naukowcy zidentyfikowali i opisali nowy gatunek wymarłego niedźwiedzia olbrzymiego, który zamieszkiwał tereny dzisiejszej Rosji około 5–6 milionów lat temu. Poinformował o tym RIA Novosti Aleksiej Łopatin, dyrektor Instytutu Paleontologicznego im. Borisiaka Rosyjskiej Akademii Nauk.

[madohora]

„Opisałem nowy gatunek z wymarłej grupy niedźwiedzi olbrzymich spokrewnionych ze współczesnymi pandami wielkimi. Huracanus borissiaca to duży i aktywny drapieżnik, zdolny do szybkiego poruszania się” – powiedział Lopatin.

[madohora]

„Był gigantyczny nawet jak na standardy swojej grupy – niemal dorównywał rozmiarom starożytnych urakanów” – wyjaśnił Lopatin.

[madohora]

Jak dotąd paleontolodzy znają tylko jeden okaz huracana Borissiaka, ale naukowcy mają nadzieję, że wkrótce pojawią się nowe odkrycia.

[madohora]

Rodzina Huracanidae to wymarła grupa olbrzymich niedźwiedzi, która żyła w Eurazji kilka milionów lat temu. Łączyły cechy współczesnych niedźwiedzi i pand, ale były znacznie bardziej aktywnymi drapieżnikami.

[madohora]

Nowe odkrycie stanowi ważny wkład w badania nad ewolucją niedźwiedzi i starożytnym ekosystemem Kaukazu pod koniec miocenu.

[madohora]

Archeolodzy od dawna znajdują w Chinach kości kotów sprzed około 5400 lat, co sugeruje, że ludzie trzymali koty domowe w osadach rolniczych już w neolicie. Jednak nowa analiza DNA wykazała, że ​​zwierzęta te nie były Felis catus, lecz dzikim kotem bengalskim (Prionailurus bengalensis), który nadal zamieszkuje południową, południowo-wschodnią i wschodnią Azję.

[madohora]

Okazuje się, że koty bengalskie żyły obok chińskich rolników przez około cztery tysiące lat. Sądząc po znaleziskach, prowadziły półdomowy tryb życia: osiedlały się w pobliżu osad ludzkich, eksploatowały zasoby żywności i schronienia, ale pozostawały dzikie i swobodnie wędrowały. Szczątki tych zwierząt datowane są na okres od 3400 r. p.n.e. do 200 r. n.e.

[madohora]

Dane genetyczne ściśle pokrywają się ze źródłami historycznymi. Wcześniejsze dzieła sztuki i teksty, według naukowców, przedstawiały koty bengalskie. Wyraźne wzmianki o kotach domowych pojawiają się dopiero w okresie dynastii Tang. Jeden z tekstów z tamtego okresu opisuje na przykład cesarzową obdarowującą swoich dygnitarzy oswojonym kotem – co sugeruje, że zwierzę to uważano za egzotyczne i dostępne głównie dla elity.

[madohora]

Historia kotów w Chinach okazała się więc o wiele bardziej złożona i stara, niż wcześniej sądzono, a ich droga od dzikiego drapieżnika do udomowionego zwierzęcia domowego trwała kilka tysiącleci.

[madohora]

Wygląda na to, że natura stała się tak oczyszczona, że ​​w Rosji zaczęły pojawiać się żaby, których nigdy wcześniej nie widziano. Naukowcy dokonali takiego odkrycia na granicy Kraju Nadmorskiego i Chin. Szukali długo, a ci, którzy szukają, zawsze znajdą. I teraz im się udało.

[madohora]

„Kilka kilometrów od granicy z Chinami, na jednym z dopływów rzeki Tesnaja (rejon chasański, Kraj Nadmorski), specjaliści z Federalnego Centrum Naukowego Różnorodności Biologicznej Dalekowschodniego Oddziału Rosyjskiej Akademii Nauk odkryli ponad dwadzieścia okazów tego płaza” – poinformowali.TASSRosyjskie Ministerstwo Edukacji i Nauki oświadczyło: „Siedlisko gatunku graniczy z jedną z południowych części Parku Narodowego Kraina Lamparta, w związku z czym część populacji G. emeljanovi jest tam chroniona”.

[madohora]

Przez lata naukowcy donosili o zauważeniu żab garbatych w Kraju Nadmorskim, ale po bliższym przyjrzeniu się okazało się, że są to zupełnie inne gatunki płazów: żaby czarnoplamiste lub ropuchy dalekowschodnie

[madohora]

Tajemnica oczu kameleona intryguje ludzi od tysiącleci, ale dopiero współczesna tomografia komputerowa pozwoliła odkryć strukturę anatomiczną, której nie odkryli ani Arystoteles, ani Newton: dwa długie, spiralne nerwy wzrokowe, które umożliwiają swobodny ruch oczu – układ, którego nie spotyka się u żadnego innego gatunku jaszczurki.

[madohora]

Ciasno zwinięte nerwy wzrokowe odkryto po raz pierwszy w 2017 roku podczas tomografii komputerowej czaszki drobnego kameleona liściowego Brookesia minima. Daza i jego współpracownicy przeanalizowali później tomografie komputerowe ponad trzydziestu jaszczurek i węży, w tym trzech gatunków kameleona.

[madohora]

Badanie zarodków jednego gatunku kameleona w trzech stadiach rozwoju wykazało, że ich nerwy wzrokowe są początkowo proste, ale z czasem wydłużają się i tworzą „zwoje” jeszcze przed wykluciem. Nowo wyklute kameleony mają już w pełni ruchome oczy.

[madohora]

Kameleony mają jednak nieelastyczną szyję, a ich długie, skręcone nerwy wzrokowe wyewoluowały w postaci obwodnic, zapewniając oczom dodatkową swobodę ruchu i redukując obciążenie związane z obrotem.

[madohora]

PIĘKNO NA KAŻDYM ZDJĘCIU - Dookoła Swiata

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOBIETA WYRUSZYŁA W GÓRY. ZNALEZIONO JĄ MARTWĄ OBOK PUMY - Interia - 02.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŻUBRY ZNALAZŁY NOWY PRZYSMAK - Interia - 10.11.2025

[madohora]

[madohora]

SARNY W ŚMIERTELNEJ PUŁAPCE - www.tvp.pl - 10.11.2025

[madohora]

WYJĄTKOWA HISTORIA KOTA CZARUSIA - www.tvp.pl - 10.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jeszcze do niedawna mieliśmy do czynienia z jednym gatunkiem jeża, dzielącym się na dwa podgatunki. Obecnie sprawy zaszły już tak daleko, że wyróżniamy dwa – jeża wschodniego oraz jeża zachodniego. Tym razem będzie o zachodnim. Chociaż oba ssaki są do siebie bardzo podobne – w końcu oba są jeżami – to jednak różnią je pewne cechy. M.in. kolor brzucha czy ilość igieł. Jednak mimo tych różnic na pewno możemy im pomagać w ten sam sposób!

[madohora]

Jeż zachodni (Erinaceus europaeus) dorasta do ok. 35 cm długości i jego waga waha się w granicach od 400 gramów do nawet 2óch kilogramów! Wierzchnią część ciała pokrywają kolce, które są wytworem naskórka podobnie jak włosy czy paznokcie u ludzi. Według niektórych kolce jeży to nic innego jak przekształcone właśnie włosy. Jeżowe kolce mają prążkowane ubarwienie, na przemian z bielą przenika się czerń. U młodych osobników mają miękką strukturę, ale z wiekiem twardnieją, by stać się osobliwym w świecie europejskiej przyrody urządzeniem obronnym. Im starszy jeż, tym ciemniejsze ma kolce. Podobno liczba kolców u jeży zachodnich jest zupełnie inna niż u jeży wschodnich. Według różnych źródeł doliczono się od 5 do 7 tysięcy igieł. Ich liczba wzrasta z wiekiem zwierzęcia. Zupełnie malutkie oseski noszą na sobie podobno około 3000 tych przekształconych włosów.

[madohora]

Obecność jeży w naszych ogrodach jest pokłosiem urbanizacji. Pośród betonowych pustyni tworzymy enklawy zieleni, bo brakuje nam drzew, łąk i lasów, czyli środowiska, z którego pierwotnie się wywodzimy. Z tych zielonych fragmentów miast korzysta wiele zwierząt, w tym jeże. Czy tego chcemy, czy nie, zwierzęta będą żyły obok nas, dlatego warto zastanowić się nad tym, jak stworzyć ogród przyjazny dla nich przez cały rok. Istnieje wiele możliwości, które pozwolą przetrwać jeżom, i to w taki sposób, aby ich obecność nie była uciążliwa dla nas czy też dla naszych sąsiadów. Warto pomyśleć o skonstruowaniu domku. Można wykonać go z kilku pozostałych cegieł po budowie domu, albo kamieni, które były przeznaczone na skalniak, albo zbudować drewnianą skrzynkę wyścieloną w środku sianem, liśćmi lub innym materiałem, który będzie dobrym izolatorem ciepła. Z takiej kryjówki ssaki będą korzystały zarówno w okresie wiosenno-letnim, jak również jesienno-zimowym. W tym pierwszym będą przebywały tam za dnia, czyli wtedy kiedy odpoczywają, natomiast resztę roku spędzą, by móc bezpiecznie hibernować i dotrwać do kolejnej wiosny. Takie budki będą także dobrym miejscem na poród. Samica rodzi w ciągu jednego sezonu dwa mioty liczące nawet 7 młodych. Ciąża trwa około dwóch miesięcy. Pierwsze małe jeże przychodzą na świat w maju/czerwcu, natomiast kolejny poród ma miejsce we wrześniu. O ile młode z pierwszego miotu zdążą zgromadzić zapas tłuszczu, urosnąć, a następnie zgromadzone zapasy wykorzystać do zimowania, o tyle jeżyki z drugiego często bywają pacjentami ośrodków rehabilitacji dla zwierząt m.in. z powodu niedowagi.

[madohora]

WIELKI WYCZYN LWA Z UGANDY - Interia - 11.11.2025

[madohora]

PRZED NIM NIE DOKONAŁ TEGO NIKT - www.tvp.pl - 11.1.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czeczotka zwyczajna (Acanthis flammea) jest łatwa do rozpoznania po charakterystycznej czerwonej czapeczce u samców i różowawej piersi w okresie lęgowym. Obie płcie mają brązowe kreskowanie na tułowiu i białe przejaśnienia w okolicy kupra. Pod dziobem znajduje się czarna plamka – tzw. śliniaczek.

[madohora]

Czeczotkę łatwo pomylić z rzepołuchem lub makolągwą, zwłaszcza młodych osobników. Warto zwrócić uwagę na czarną plamkę pod dziobem i różowawe zabarwienie brzucha. Dzioby rzepołucha i makolągwy są wyraźnie inne – u rzepołucha żółtopomarańczowy, u makolągwy brak charakterystycznego kreskowania na tułowiu.

[madohora]

Zagadka rysunkowa - znajdź kota

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WĄŻ OWINĄŁ SIĘ WOKÓŁ SZYI HODOWCY - Interia - 07.01.2026

[madohora]

Wszystko dzieje się na wyspach Helgeland, gdzie populacje wróbli są niewielkie i stosunkowo łatwe do obserwacji. Naukowcy z Norweskiego Uniwersytetu Nauki i Technologii (NTNU) badają je od ponad 30 lat – śledzą życie niemal każdego ptaka od wyklucia aż po śmierć. Dzięki temu powstała ogromna baza danych, która jest rzadkością w badaniach dzikiej przyrody.
„To niesamowite, że możemy obserwować całe życie wróbla i zobaczyć, jakie cechy pomagają mu przetrwać w trudnym środowisku” – mówi Kenneth Aase, doktorant i statystyk pracujący nad projektem GPWILD.

[madohora]

Metoda pozwala analizować tysiące markerów genetycznych jednocześnie. Nawet jeśli nie znamy konkretnej cechy u jednego ptaka, możemy ją przewidzieć na podstawie danych z całej populacji. To jak mieć mapę genetyczną, która pokazuje, jak najlepiej przystosować się do środowiska.
Jednak w dzikiej przyrodzie nie zawsze mamy kompletne dane – nie każdy osobnik jest zmierzony ani przebadany genetycznie. Dlatego właśnie unikalne dane wróbli z Helgeland są bezcenne – niemal kompletne i gotowe do analizy.

[madohora]

Gdy organizm dostaje sygnał zimy: żaba produkuje duże ilości moczu i zatrzymuje go we krwi, wątroba zaczyna intensywnie wytwarzać glukozę, cukier i mocznik przenikają do komórek, chroniąc je przed rozerwaniem przez kryształki lodu.

[madohora]

Żaba drzewna jest jednym z pierwszych płazów, które budzą się wiosną i docierają do miejsc rozrodu. Wczesne rozmnażanie oznacza mniejszą konkurencję i mniejsze ryzyko ze strony drapieżników, które jeszcze nie zdążyły się obudzić.

[madohora]

Sześć węży w obliczu dylematu postawiło raczej na post, ale cztery zdecydowały się zaryzykować. Zanim żaby zostały połknięte, węże wytarły nimi podłogę klatki, jakby próbując zminimalizować dawkę toksyn. Ryzyko się opłaciło, a żaden z węży nie zginął. Dla naukowców była to niezwykle cenna obserwacja – truciznę można zjeść i przeżyć.

[madohora]

Wiele gatunków posiada naturalną zdolność do produkcji toksyn, które mają zniechęcać potencjalnych amatorów. W tej grupie znajdują się wszystkie trujące rośliny, na czele z niesławnym szalejem plamistym, złudnie pięknym oleandrem czy pokrzykiem wilczą jagodą. Produkować trucizny potrafią również liczne gatunki węży, skorpionów, ropuch czy ślimaków.

[madohora]

Na nieszczęście dla wspomnianych wcześniej danaidów, ich taktykę zdołały przejrzeć m.in. łuszcze czarnogłowe (Pheucticus melanocephalus) oraz myszaki leśne (Peromyscus maniculatus), które uodporniły się na szkodliwe glikozydy. Paradoksalnie w toku ewolucji dla niektórych ptaków złowrogie kolory danaidów są już synonimem pysznej uczty.

[madohora]

Uodpornianie czasem polega więc na eliminacji słabych punktów organizmu, co nie zawsze jest takie łatwe. Pogłębione badania naukowe sugerują, że ewolucja w tym przypadku działa metodą prób i błędów, a niektóre mechanizmy ochronne zdobywane są kosztem utraty innych funkcji.

[madohora]

Kalifornijskie wiewiórki stronią co prawda od trujących składników diety, ale ich krew zawiera antidotum uodparniające skoczne gryzonie na ukąszenia węży. Co ciekawe, lokalne populacje korzystają z różnych antytoksyn – w zależności od typu gadów grasujących w okolicy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

AGRESYWNE BYKI ZAATAKOWAŁY WŁAŚCICIELA - Gazeta - 14.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OGROMNY HUMBAK WYSKAKUJE Z WODY - www.msn.com.pl - 16.11.2025

[madohora]

Lew

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ANAKONDA BLOKUJE AUTOSTRADĘ - www.msn.com.pl - 17.11.2025

[madohora]

TEN POLSKI PTAK ZADZIWIŁ NAUKOWCÓW - www.twojapogoda.pl - 17.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Szyja nie wydaje się szczególnie ciekawą częścią ciała. W królestwie zwierząt jej długość bywa jednak ogromną przewagą konkurencyjną i pozwala dosłownie górować nad innymi gatunkami. Poznaj fascynujące zwierzęta o wyjątkowo długich szyjach i przekonaj się, jaki użytek z nich robią.

[madohora]

Alternatywne teorie głoszą na przykład, że ewolucyjnym celem żyrafy były tak naprawdę długie nogi umożliwiające ucieczkę przed lwami. W tym scenariuszu długa szyja to warunek konieczny, aby dosięgnąć wody. Jeszcze inna opinia głosi, że imponująca szyja to rodzaj seksualnej przewagi, gdyż żyrafie samce w ten właśnie sposób walczą o dominację w stadzie.

[madohora]

Craig Holdrege, autor książki “Seeing the Animal Whole: and Why It Matters” sugeruje przekornie, że żyrafy w rzeczywistości mają krótkie szyje, zbyt krótkie na swoje potrzeby. Skąd ten wniosek? W przeciwieństwie do zebr i antylop żyrafa, aby napić się wody musi rozstawić szeroko nogi i jeszcze lekko je wygiąć w stawach, co nie jest ani wygodne, ani efektywne czasowo.

[madohora]

Drugim w rankingu ssakiem o najdłuższej szyi jest wielbłąd jednogarbny, zwany dromaderem (Camelus dromedarius). Jako mieszkaniec Sahary, Bliskiego Wschodu i Północnych Indii jest on doskonale przystosowany do życia w warunkach pustynnych – na plecach ma zapasy tłuszczu, pogrubione wargi doskonale dają sobie radę z suchymi krzewinkami, a szerokie kopyta zgrabnie poruszają się po piasku.

[madohora]

Również szyja dromadera, długa na ok. 180 cm i wygięta w literę „S”, jest udanym dziełem ewolucji. Pomaga ona wielbłądom wypatrywać na horyzoncie pustyni pożywienia, wody i niebezpieczeństw, niemal 360° wokół. Dodatkowo zwiększa zasięg pyska i umożliwia łatwiejsze zdobywanie pożywienia, czy to na powierzchni ziemi czy na wysokości – to bardzo ważne w krajobrazie, gdzie roślinność jest co najmniej skąpa.

[madohora]

Wśród ptaków najdłuższą szyję ma bez dwóch zdań struś (Struthio camelus) – mierzy ona od 80 do 100 cm i jest dość dobrą przeciwwagą do bardzo długich nóg. Te ostatnie są strusiom bardzo potrzebne, gdyż nie potrafią latać i muszą nadrabiać bieganiem. Dzięki długiej szyi mogą dosięgnąć podłoża, skąd zbierają swoje ulubione ziarna, owoce, trawy, a okazyjnie również owady i jaszczurki.

[madohora]

Na żyrafie zaczęliśmy, na żyrafie kończymy. Żyrafka madagaskarska (Trachelophorus giraffa) to afrykański gatunek chrząszcza, którego samce wyróżniają się już na pierwszy rzut oka długością szyi właśnie. U owadów tą część ciała nazywamy co prawda nie szyją, ale przedpleczem, efekt jednak jest dokładnie ten sam.

[madohora]

Skąd taka dziwna fizjonomia? Okazuje się, że męscy przedstawiciele gatunku Trachelophorus giraffa ze swojej długiej szyi robią pełny użytek. Służy im ona m.in. do imponowania samicy, budowania gniazda, walki z innymi samcami oraz zdobywania pożywienia w postaci liści. Żyrafki całe swoje życie spędzają bowiem na drzewach madagaskarskich lasów.

[madohora]

W ramach męskich pojedynków, często bardzo agresywnych, żyrafki wykorzystują swe szyje niczym kija baseballowe, uderzając się nawzajem z ogromną zaciekłością, podobnie jak samce prawdziwych żyraf.

[madohora]

WPROWADZENIE CYKLICZNYCH BADAŃ LEKARSKICH - www.ekologia.pl

[madohora]

Ryzyko utraty życia z powodu człowieka jest stosunkowo niskie, w porównaniu z zagęszczeniem populacji ptaków w ogrodach. Dlaczego, bo trzeba się najpierw temu człowiekowi pokazać, a pokazują się tylko pojedyncze osobniki, które nie zdążą się schować kiedy w danym pokoju zostanie zapalone światło.

[madohora]

Zazwyczaj kątniki uciekają w swoje „kąty”, bowiem są bardzo szybkie. Poza tym kątnik to zwierzę o nocnym trybie życia, a człowiek w nocy widzi bardzo słabo, jest istotą nieporadną, zatem pająkowi krzywda się nie stanie. Bardziej świadomi wiedzą, że kątnik to zwierzę o łagodnym usposobieniu jak na tę grupę przystało. Jego ugryzienie może spowodować niezbyt przyjemne swędzenie, ale jego jad nie jest dla nas groźny. Swędzenie ma związek z przebiciem przez skórę, a to potrafią nieliczne, przede wszystkim większe osobniki, ze względu na fakt posiadania większych szczękoczułek zdolnych do przebicia ludzkiej skóry. Czy w ogrodzie czyha nań więcej zagrożeń? Jak już wspomniałem chociażby większa liczba amatorów. Ptaki ogrodowe to często też gatunki funkcjonujące po zmierzchu, jak chociażby rudziki. Po drugie skrzydlaci drapieżcy nie zasypiają gruszek w popiele i szukają różnych źródeł pokarmu, w związku z czym istnieje duża szansa, że napotkają na swojej drodze „gniazdo” kątnika domowego i tym samym zyskają dobre źródło energii potrzebnej zwłaszcza w okresie lęgowym pisklętom. Dla pająka to niewątpliwa strata…

[madohora]

Od kątnika domowego większego jest mniejszy, stąd też jego nazwa, bowiem dorasta do zaledwie 10-12 mm. Na ciele ma mnóstwo włosków – te włoski to niezwykle ważny narząd zmysłu. Pająki dzięki nim odczuwają drgania oraz ruch powietrza, co pozwala im zorientować się w terenie, mimo że posiadają 8 oczu. Te jednak służą im do obserwacji natężenia światła, aniżeli wykrywania oraz obserwowania konkretnych obiektów. Ich budowa niestety na to nie pozwala. Ubarwienie ciała jest szare przechodzące w brązy, ogólnie rzecz biorąc takie, żeby mógł się zamaskować przed swoimi ofiarami, a także potencjalnymi wrogami. Buduje lejkowatą sieć, która rozpościera się pomiędzy elementami, do których można ją przymocować i jest zwieńczona lejkiem. Na jego końcu siedzi pająk i w razie potrzeby wychodzi ze swojej skrytki, a potem atakuje ofiary zaplątane w sieć, a dokładniej wysysa z nich to, co mu potrzebne. W konstrukcji sieci tych pająków jest ukryta odpowiedź na pytanie, dlaczego kątnik upodobał sobie tzw. „kąty” w naszych mieszkaniach. Otóż tylko takie miejsca pozwalają na stworzenie konstrukcji zwężającej się i mającej na końcu wspominany już lejek. Sieć kątnika domowego to upleciona, kilkuwarstwowa konstrukcja. To też nie jest bez przyczyny. Otóż owad chodzący po sieci zapada się pod oczkami, bowiem warstwy ułożone są jak kraty. Ofiara nie tyle przykleja się, co zaplątuje. Pająk wyczuwając drgania niemal od razu rusza do ataku i zaciąga zdobycz do lejka. Tam robi z nią to, co należy do jego powinności.

[madohora]

Kątniki domowe są pająkami, to też mogą wzbudzać swego rodzaju niechęć, a nawet powodować odrazę. Jednak jeśli przyjrzymy im się z bliska, trochę poczytamy na ich temat, wówczas mamy obraz istoty cichej, skromnej, skrytej, w ogóle się nienarzucającej, a na dodatek walczącej z owadami, których my niezbyt lubimy. Może warto zapłacić taką cenę za mniejszą liczbę uciążliwych stworzeń?

[madohora]

Tak, kątnik domowy posiada jad, ale nie jest on niebezpieczny dla człowieka. Ukąszenia są rzadkie i przypominają swędzące użądlenie.

[madohora]

Ryś to bardzo tajemnicza postać. Przemyka jak duch wśród leśnych ostępów i spotkać go, to naprawdę ogromna sztuka. Szczerze zazdroszczę wszystkim tym, którzy mieli okazję spotkać całkiem dzikiego rysia, bo nie sztuką jest obcować z tym zwierzęciem w zagrodzie, czy też obserwując kroczącego na wybiegu w zoo. Chociażby ten wybieg przypominał najbardziej dzikie siedlisko, i tak nie będzie to samo, co spotkanie w dziczy, bez ogrodzeń, w nawet najbardziej uprzemysłowionym lesie, ale najważniejsze że z dzikim, całkiem dzikim rysiem. Dlaczego to taka trudna sztuka spotkanie z tym zwierzęciem? Bo ryś nie lubi mieć towarzystwa, woli sam chadzać, to tu, to tam. On nawet swoich braci i sióstr nie chce widywać po opuszczeniu rodzinnego „domu”, bo to potencjalna konkurencja w łowisku, a ryś przy swoich rozmiarach musi zjeść. Dorasta do około 90 – 110 cm długości ciała, osiąga wagę nawet 35 kg, a kłębie ma wysokości niemal 80 cm. To czyni zeń największego leśnego kota Europy. Dlaczego stroni od ludzi? Po pierwsze bo wroga lepiej unikać, po co wychodzić mu naprzeciw i się z nim konfrontować, jak można zniknąć i nie dać mu się zauważyć. Tym bardziej, że my ludzie mamy w stosunku do drapieżników naprawdę otępiałe zmysły, a nasze reakcje są tak opóźnione, że już na wstępie przegrywamy z rysiami. Po drugie dlatego, że człowiek wyrządził wiele złego w życiu tych zwierząt. Strach przed człowiekiem to jedna z tych rzeczy, które każde kolejne pokolenie rysi wysysa z mlekiem matki. Z resztą nie ma się co dziwić, przecież zabraliśmy tym zwierzętom łowiska, chociaż to nie aż taka straszna szkoda, bo w tej materii ryś by sobie poradził, chyba większą szkodą dla nich jest przekształcenie krajobrazu, zniszczenie potencjalnych miejsc rozrodu – cichych, na uboczu, z dala od wielkomiejskiego szumu. Chociaż teraz próbujemy odkupić swoje winy wobec rysia, tworząc rezerwaty, przywracając go naturze. Między innymi za sprawą działań fundacji WWF Polska oraz dr Andrzeja Krzywińskiego z Parku Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie tragiczna sytuacja populacji środkowoeuropejskich rysi zaczęła ulegać zmianie. Młode, które urodziły się w niewoli zaczęły być wypuszczane na wolność, ale żeby nie zatraciły swojej dzikości, żeby człowiek nie był im bratem, a wszystko mogło być zachowane tak samo jak w naturze, wymyślono specjalną metodę, która nazywa się „Born to be free”. Polega na tym, że młode dorastają w specjalnych wolierach umieszczonych w lasach. W tej wolierze jest matka opiekująca się potomstwem. Gdy młode stają się coraz bardziej ciekawskie za pomocą specjalnych wypustów utworzonych w siatce, mogą opuszczać terytorium woliery. Wypusty są na tle duże by młody kociak mógł się przezeń przecisnąć, natomiast by dorosły pozostał w swoim miejscu. Jak młode osiągną już odpowiedni wiek, wtedy wychodzą przez owe wypusty, a te zostają zamknięte, tak aby nie mogły wrócić, tylko kolonizowały kolejne, nieznane sobie dotąd, ostępy. Dzięki temu obecnie populacja tych zwierząt w Polsce jest szacowana na około 300 osobników, podczas gdy w latach ’70 i ’80 ub. wieku mówiono, że Polskę zamieszkuje niespełna 150 rysi.

[madohora]

Pojedynczy ryś może zajmować terytorium o powierzchni liczącej niemal 250 km2. Dla porównania Łódź czy Wrocław mają powierzchnię około 290 km2. Takie terytorium robi wrażenie, prawda? Pojedynczy ryś potrzebuje naprawdę dużej przestrzeni na spełnienie swoich funkcji życiowych. Rewir ten oczywiście musi być bogaty w pokarm, czyli drobne ptaki, ssaki, ale przede wszystkim sarny, które padają najczęstszym łupem tych zwierząt (nawet 70% diety stanowi mięso sarny). I tak sobie myślę, gdy czytam o rysiu, o jego polowaniu, jak się skrada do ofiary siedząc pośród zarośli, a raczej leżąc, bo ryś „przytula się” do ziemi, z której jak sprężyna strzela w stronę swojego przyszłego posiłku.

[madohora]

Jak trzeba to ściga do upadłego. Rządzi nim głód, który musi zaspokoić by przetrwać. Wielkość obszaru będącego we władaniu danego rysia zależy także od tego, jakiej płci jest dany osobnik, dlatego że samice z reguły zajmują mniejsze terytoria. Jak podają różne źródła powierzchnia wynosi w granicach 130 km2. Kolejną istotną kwestią jest zasobność środowiska, od niej też zależy jak duży rewir zajmie ryś. Największe znane terytorium tego drapieżnika na terenie Polski, sprawdzone na podstawie badań telemetrycznych, liczyło 350 km2!!! Populacja sarny, czyli ulubionej ofiary rysia, według szacunków Polskiego Związku Łowieckiego, liczy sobie około 800 tys. osobników. Nie sposób nie zgodzić się z tymi danymi, samemu można zaobserwować chadzające to tu, to tam rudle, które liczą nawet po kilkanaście osobników, tak do nieco ponad dwudziestu i są niemal na każdym kroku. Gdzie się nie obrócisz, na byle jakiej łące jest sarna, na byle jakim ugorze, polu, sarny są. Pokarmu i dla dwunożnych myśliwych, i dla rysi spokojnie wystarczyłoby. Ale strach przed ludźmi w tej walce eliminuje rysie, poza tym brak odpowiednich miejsc do rozrodu. Można powiedzieć, że sarny nawet na tym korzystają i w pojedynku ryś vs. sarna, ta druga wygrywa, chociaż ze strony człowieka też czyhają na nią różne, czasami nawet bardzo wymyślne, zagrożenia. Po pierwsze myśliwi, po drugie ruch drogowy, po trzecie miasta, czyli ogólnie rzecz biorąc rzeczy dość nowe, których ssaki te muszą się nauczyć. Życie jednak rysia nie rozpieszcza i tylko 1 na 5 polowań zwieńczone jest sukcesem, a te dane należy odnieść do osobników dorosłych, które średnio co 38 h są w stanie chwycić ofiarę. Słabszym, nieco mniej doświadczonym kotom, polowanie zajmuje więcej czasu i ssaki potrzebują aż 105 h, by móc coś zjeść. Ulubioną porą polowań jest noc, wówczas koty poświęcają aż 7 godzin by oddać się pozyskaniu pokarmu. Samice, które karmią młode poświęcają nieco więcej czasu z przyczyn chyba oczywistych, w końcu musi nie tylko jeden, lecz jeszcze kilka innych pyszczków odpowiednio wykarmić.

[madohora]

Rysie z reguły są samotnikami, niczym nie wyróżniają się na tle innych kotów, no może poza lwami, ale te nie żyją w Europie, więc je zostawmy. Para spotyka się tylko w okresie rui, a ruja u tych zwierząt przypada na marzec. Samce pozostawiają samice samym sobie, im zależy tylko na tym, by mieć jak najwięcej potomstwa. Zapładniają jedną samicę i od razu szukają drugiej, by przekazać jak najwięcej genów. To zachowanie tłumaczy między innymi, dlaczego samcom potrzebne są tak duże terytoria, oprócz czynników, o których wcześniej pisałem.

[madohora]

Tak, ryś występuje w polskich lasach, głównie w regionach z dużą powierzchnią dzikiej przyrody, takich jak Bieszczady, Puszcza Białowieska czy Lasy Północnej Polski. Obecnie populacja rysia w Polsce szacowana jest na około 200 osobników.

[madohora]

Zdecydowana większość populacji tych ptaków preferuje osiadły tryb życia, ale zarówno wśród młodszych osobników, jak i tych zamieszkujących północne i wschodnie krańce zasięgu występowania gatunku zdarzają się migracje. Przyczyną tych wędrówek jest poszukiwanie pokarmu – wraz z zaostrzeniem się warunków klimatycznych zdobycie jego odpowiednich ilości, aby spełnić potrzeby tak wielkich drapieżników staje się nie lada wyzwaniem. Im surowszy klimat, z którym przychodzi im się mierzyć, tym dalej migrują – zaobserwowano osobniki oddalające się od swoich lęgowisk na nawet 5 tysięcy km, jednak w Europie zwykle nie wędrują daleko, pozostając w promieniu 50 km od miejsca wyklucia.

[madohora]

W kwestii zdobywania pokarmu bieliki po raz kolejny mogą pochwalić się dużą niewybrednością – znane są głównie z ich zdolności drapieżniczych, ale jak się okazuje nie odmówią także znalezionej padliny. Ich główne źródło pokarmu, ściśle związane z siedliskami, na których występują to ryby i ptaki wodne, rzadziej chwytają ssaki lądowe. Jako naczelne drapieżniki nie przebierają w ofiarach – zaobserwowano, że polują na ponad 170 różnych gatunków ptaków, w tym na dorosłe drapieżniki wysiadujące jaja – w przypadku nieobecności rodziców zdarza im się także rabować gniazda zarówno z jaj, jak i piskląt. Zaskakującą rolę w żywieniu tych ptaków ma padlina – stanowi nawet ⅓ diety bielików, mając szczególnie duże znaczenie w czasie srogich zim, gdy ich normalnie preferowane ofiary ukryte są pod grubą pokrywą lodu.

[madohora]

Natura wyposażyła bielika w doskonałe narzędzia umożliwiające mu sprawne polowanie. Chociaż w oczy rzuca się początkowo jego ogromny, zakrzywiony dziób, dopiero obserwując tego majestatycznego ptaka w ataku jasne staje się, że to ostre, długie szpony są jego niezawodną bronią. Niezależnie od strategii ataku to one stanowią główną ofensywę, zakleszczając się wokół ofiary i uniemożliwiając ucieczkę.

[madohora]

Podobnie jak większość drapieżnych ptaków bieliki przez większość roku pozostają samotnikami, łącząc się a w grupy tylko w przypadku młodocianych osobników w czasie srogich zim. Ich terytorializm nie jest mocno zaznaczony – ścisłej ochronie podlega tylko niewielki obszar wokół gniazda zajmowanego przez parę lub pojedynczego osobnika. Pora lęgowa tych ptaków trwa od stycznia do lipca wśród populacji występujących na południowej części zasięgu i od kwietnia do września u północnych populacji. Bieliki to ptaki monogamiczne – dobierają się w pary na całe życie, jednak w przypadku śmierci jednego z partnerów, drugi potrafi zastąpić go nowym osobnikiem. Już wczesną wiosną rozpoczynają się popisowe toki, w czasie których pary odbywają podniebne tańce godowe przy akompaniamencie głośnych okrzyków zarówno samców, jak i samic. Jeśli zaloty okażą się satysfakcjonujące dla partnerki, zakończą się kopulacją, po której wkrótce ptaki rozpoczną budowę gniazda. Wybierają w tym celu rozwidlenia wysokich drzew, a budową zarządza samica, podczas gdy głównym zadaniem samca pozostaje dostarczanie surowców. W okolicy marca (wśród populacji europejskich) samica składa jaja i rozpoczyna się 1,5 miesięczny okres ich wysiadywania, podczas którego samiec tylko niekiedy zastępuje ją w tym obowiązku. Zdecydowaną większość czasu przyszły ojciec piskląt jest odpowiedzialny za zdobycie pokarmu i ochronę samicy, która nawet w obliczu zagrożenia pozostaje w gnieździe, bacznie strzegąc jaj. Z lęgu w ponad 50% przypadków bieliki wyprowadzają tylko jedno puchate pisklę, które będzie zupełnie zależne od rodziców aż do około 90. dnia życia, kiedy to ptaki zdobywają zdolność lotu. Młode bieliki są narażone na szereg zagrożeń, rozpoczynając od kanibalizmu ze strony rodzeństwa, poprzez warunki klimatyczne, aż po ataki drapieżników jak lisy, kuny czy niedźwiedzie. Główne zagrożenie, z którym muszą się zmierzyć zarówno młodociane, jak i dorosłe osobniki jest jednak znacznie poważniejsze niż którekolwiek z wcześniej wymienionych, a przy okazji, w przeciwieństwie nich, bieliki nie są na nie przygotowane.

[madohora]

Zagrożenie, o którym mowa to oczywiście działalność człowieka – jak wskazują badania główną przyczyną umieralności bielików są czynniki antropogeniczne. Bieliki są ptakami długowiecznymi, w naturze potrafią dożywać nawet 33 lat, jednak przeciętna ich życia szacowana jest na jedynie 12 lat – za ten wynik odpowiedzialny jest właśnie człowiek. Od wielu już lat populacja bielika w Europie utrzymuje się na stosunkowo stałym poziomie, ale jeszcze w XX wieku nastąpił gwałtowny jej spadek, wynikający głównie z polowań na te ptaki i tępienie ich jako szkodników, a także niszczenie siedlisk i zanieczyszczenie środowiska pestycydami, które dla bielików są śmiertelnie trujące. Chociaż liczne programy reintrodukcji oraz ścisła ochrona gatunkowa pomogły w stabilizacji populacji bielika, nie powstrzymało to tych zdeterminowanych by wciąż uznawać je za zagrożenie zwierząt hodowlanych oraz pogłowia zwierzyny łownej. Jak wspomniałam wcześniej, padlina stanowi wysoki procent diety tych ptaków i wiedzą to także ci, którzy chcą im zaszkodzić. Z całej Polski wciąż regularnie pojawiają się informacje o znalezionych zatrutych bielikach – niektóre padają ofiarą celowo wyłożonego dla nich zatrutego mięsa, inne są ofiarami pośrednimi. Problem trucia drapieżników jest o tyle skomplikowany i fatalny w skutkach, że sprawcy są praktycznie niemożliwi do przyłapania, a konsekwencje jednej zatrutej padliny to czasami dziesiątki ofiar wśród dzikich zwierząt – zarówno tych, którym oryginalne przeznaczona była trucizna, jak i kolejnych drapieżników, które zaledwie posiliły się zwłokami zatrutych pobratymców. W ten sposób dochodzi do poważnych zaburzeń bioróżnorodności – drapieżniki, a szczególnie te szczytowe, jak na przykład bielik są ważnymi czynnikami w zachowaniu równowagi ekosystemu – nie tylko poprzez kontrolę populacji swoich ofiar, ale także wpływ na zachowanie gatunków inwazyjnych. Zaobserwowano na przykład ścisły związek pomiędzy populacją bielików, a norką amerykańską – wyższa populacja tych ptaków, zniechęca norki do wkraczania w te rewiry i tym samym ogranicza rozprzestrzenianie się gatunku inwazyjnego, jakim są norki.

[madohora]

Nie da się odmówić nieodzownej roli bielików w ekosystemie, dlatego pomimo statusu najmniejszej troski tych ptaków na liście IUCN należy dokonać wszelkich starań, by zarówno bierna, jak i aktywna forma ochrony pozostała na wysokim poziomie. Poza szeroko rozpowszechnioną na terenie Europy reintrodukcją, prowadzone są akcje zimowego dokarmiania, oraz budowy platform gniazdowych, a także zabezpieczanie linii energetycznych, które stanowią potencjalne zagrożenie dla populacji tych zwierząt. Polska dumnie nosi wizerunek tego ptaka w swoim godle, a także jest trzecim w Europie krajem pod względem liczby gniazdujących osobników bielika, a ścisła ochrona daje nadzieję na to, że tak pozostanie.

[madohora]

Bielik występuje w całej Polsce, najczęściej w pobliżu jezior, rzek i wybrzeży morskich. Szczególnie licznie gniazduje na Mazurach, Pomorzu i w dolinach dużych rzek.

[madohora]

Podstawą diety bielika są ryby i ptaki wodne, ale nie pogardzi też padliną. W trudnych warunkach zimowych padlina może stanowić nawet jedną trzecią jego pożywienia.

[madohora]

Nie, obecnie bielik ma status „najmniejszej troski” (LC) w klasyfikacji IUCN, jednak nadal jest objęty ścisłą ochroną gatunkową ze względu na wciąż występujące zagrożenia, takie jak zatrucia i niszczenie siedlisk.

[madohora]

Po drugie wysokie drzewa, na których można założyć gniazdo, a po trzecie jest dostęp do wody, to można liczyć na to, że w takim miejscu zostanie założona kolonia tego gatunku. Czy z gawronem trzeba walczyć? Absolutnie nie! To jeden z tych zwierząt dbających o nasze uprawy. Dokładnie tak! Gawrony dbają o nasze uprawy, wcale się tutaj nie przejęzyczyłem, ani nie pomyliłem. Ptaki te lubią żerować na zaoranych polach, gdzie mogą znaleźć bogate w tłuszcze oraz białka pędraki owadów niszczących uprawy. Właśnie te duże stada gawronów pozwalają trzymać w ryzach populacje szkodzących rolnictwu zwierząt, chociaż z punktu widzenia natury nie można mówić o czymś takim jak szkodnik. To pojęcie jest raczej odnoszone do ingerencji zwierząt w środowiska stworzone przez człowieka. No właśnie, a dlaczego gawron jest określany przez ornitologów mianem zbieracza?

[madohora]

Nie, choć oba ptaki należą do rodziny krukowatych, gawron (Corvus frugilegus) i wrona siwa (Corvus cornix) to dwa różne gatunki. Gawron ma bardziej stożkowaty dziób i charakterystyczne, szare, nieopierzone pióra wokół nasady dzioba, czego wrona nie posiada.

[madohora]

Gawrony to wszystkożerne ptaki. Ich dieta obejmuje:
larwy owadów i pędraki,
dżdżownice, drobne gryzonie,
ziarna, orzechy i resztki roślinne,
a także resztki pochodzenia ludzkiego w miastach.
Zimą potrafią rozbijać orzechy o twarde powierzchnie, zrzucając je z wysokości.

[madohora]

Nosorożce są niebezpieczne i wyglądają przerażająco. Ale gdy z nimi pracujesz codziennie, zachowują się jak duże psy. Uwielbiają, kiedy się drapie i delikatnie wyciągają jedzenie z twojej ręki.

[madohora]

Papugi to dupki. Nigdy nie patrz w górę, kiedy sprzątasz pod grzędami. Te skurczybyki tylko na to czekają, żeby się wypróżnić. I mają niezłego cela.

[madohora]

CO CZUJE KOT, GDY ZOSTAJE SAM W DOMU - Interia - 19.11.2025

[madohora]

WARSZAWA NIETOPERZE UWIŁY SOBIE GNIAZDO W BUTACH NA BALKONIE - Interia - 19.11.2025

[madohora]

NIKT NIE ODPOWIE ZA ŚMIERĆ KOTA W PACZKOMACIE - www.katowice24.info - 19.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Szopy pracze na drodze do udomowienia? Pomagają im ludzkie śmieci

Człowiek udomowił wiele gatunków zwierząt, aby czerpać z nich korzyści. Szopy pracze wydają się udomawiać same, korzystając z odpadów pozostawianych na śmietnikach. Naukowcy zaobserwowali już u nich charakterystyczne ewolucyjne zmiany. Czym to grozi?

[madohora]

Najnowsze badanie opublikowane w czasopiśmie Frontiers in Zoology sugeruje, że szopy pracze żyjące w miastach mają krótsze pyski niż ich krewni z terenów wiejskich. To jeden z klasycznych symptomów udomowienia, obserwowany u wielu innych zwierząt podporządkowanych woli i łasce człowieka. Innym są np. opadające uszy.

[madohora]

Raffaela Lesch, zoolożka z University of Arkansas Little Rock i jedna ze współautorek badania, uważa, że proces udomowienia może zachodzić niezależnie od świadomych działań typu krzyżowanie dla uzyskania pożądanych cech. Szopy pracze odkryły potencjał żywnościowy związany z bogatą zawartością miejskich śmietników i wybrały życie blisko nas, zmieniając ścieżkę swojej ewolucji.

[madohora]

Fakt okazyjnego wygrzebywania odpadków nie oznacza oczywiście, że dane zwierzę zatraci swój dziki charakter. Miejskie populacje szopów praczy nauczyły się już jednak traktować śmieci jako główne źródło pożywienia. Po latach prób i błędów odkryły, że wystarczy pogodzić się z bliskością człowieka i powstrzymać agresję przeciwko niemu, aby cieszyć się nieograniczonym dostępem do wymyślnych smakołyków.

[madohora]

Okiełznanie strachu przed dwunożnymi istotami, będące drugim ważnym symptomem udomowienia, jest już prawdopodobnie przekazywane w formie mutacji genetycznej między pokoleniami. Tym właśnie sposobem biologia sama zmienia zwierzęta dzikie w oswojone.

[madohora]

Z krów mamy mleko i mięso, z koni siłę pociągową, z owiec wełnę. Potencjalne udomowienie szopów nie przyniesie nam jednak raczej żadnych korzyści – wręcz przeciwnie, wydaje się narażać ludzkość na ogromne straty.

[madohora]

Szopy pracze są w Unii uznawane za jeden z najniebezpieczniejszych inwazyjnych gatunków obcych. Ich zżywanie się z człowiekiem nie prognozuje więc dobrze. Ekolodzy podkreślają, że mimo rozkosznego wyglądu szopów nie należy dokarmiać, a odpadki żywnościowe należy wyrzucać wyłącznie do zamykanych pojemników, starając się utrzymać porządek wokół nich.

[madohora]

Wilki potrafią używać narzędzi? Zaskakujące nagranie z Kolumbii Brytyjskiej zaskoczyło naukowców

Niesamowite nagranie z Kolumbii Brytyjskiej pokazuje prawdopodobnie pierwszy w historii przypadek użycia narzędzi przez dzikie wilki. Na nagraniach widać dwa wilki ciągnące za linki pułapek na kraby, aby zdobyć smaczną przynętę. Chociaż zachowanie to wyraźnie wskazuje na zaawansowany poziom poznawczy, toczą się dyskusje, czy można je uznać za użycie narzędzi.

[madohora]

Krab zielony to gatunek, który od lat niszczy delikatne łąki trawy morskiej – podstawę życia w strefach przybrzeżnych – oraz drastycznie ogranicza populacje małży, śledzi i łososi, stanowiących ważne źródło pożywienia dla plemienia Heiltsuk, pełniącego rolę rdzennego rządu na terenie Kolumbii Brytyjskiej. Pułapki ustawiono głęboko pod wodą, w okolicach miejscowości Bella Bella.

[madohora]

Gdy zespół wrócił po kilku godzinach, część pułapek była kompletnie zniszczona, jakby ktoś rozerwał je na strzępy. Początkowo podejrzewano niedźwiedzie, może wilki, a nawet ssaki morskie. Jednak brak śladów na powierzchni wody wskazywał, że zagadka będzie trudniejsza.

[madohora]

To właśnie wtedy zespół badaczy, kierowany przez Kyle’a Artelle’a z SUNY College of Environmental Science and Forestry oraz Paula Paqueta z University of Victoria, postanowił zainstalować podwodne kamery reagujące na ruch. Odpowiedź nadeszła szybciej, niż się spodziewano.

[madohora]

Wilczyca, która myślała jak inżynier
Na nagraniu widać samicę wilka, która podpłynęła do boi przymocowanej do zanurzonej pułapki na kraby i wlokła linkę do brzegu. Zwierzę następnie upuściło boję i kontynuowało ciągnięcie linki w górę plaży, aż pułapka wynurzyła się z wody. Wtedy zwierzę wybrało pojemnik z przynętą i połknęło jego zawartość.

[madohora]

„Ta sekwencja wydaje się świadczyć o zaawansowanym rozumieniu wieloetapowego połączenia między pływającą boją a przynętą w ukrytej pułapce” – napisali autorzy badania opublikowanego w czasopiśmie Ecology and Evolution.

[madohora]

To pierwszy odnotowany przypadek takiego zachowania u dzikich psowatych. Choć psy domowe znane są z używania narzędzi, do tej pory wilki – kojarzone głównie z instynktem i siłą – nie były podejrzewane o podobne umiejętności.

[madohora]

„Inteligencja nie powinna decydować o tym, czy zwierzę zasługuje na szacunek i ochronę” – zauważa Beck. – „Ale takie przypadki przypominają nam, jak niezwykły i powiązany jest świat przyrody.”

[madohora]

Obecnie nie jest jasne, w jaki sposób zwierzęta nabyły tę imponującą umiejętność, choć autorzy badania sugerują, że mogły nauczyć się korzystać z pułapek na kraby, obserwując ludzi, którzy je obsługują. Alternatywnie, mogły wyczuć zapach przynęty i odkryć, jak się do niej dostać, metodą prób i błędów

[madohora]

Startup Corvid Cleaning, założony przez Christiana Günthera-Hanssena, opracował system, w którym inteligentne ptaki mogłyby zbierać niedopałki w zamian za niewielką porcję pożywienia. Projekt szybko zyskał międzynarodowy rozgłos, a jeszcze szybciej uruchomił dyskusje o etyce i granicach ludzkiej kreatywności w ochronie środowiska.

[madohora]

W 2022 roku w Södertälje ustawiono specjalne automaty „crow-vending”. Ich działanie było proste: wrona wrzuca do maszyny niedopałek papierosa, automat rozpoznaje odpad. Ptaki otrzymują nagrodę — najczęściej nasiona lub orzeszki ziemne.

[madohora]

Model opiera się na dobrze udokumentowanych zdolnościach krukowatych, słynących z umiejętności rozwiązywania problemów, korzystania z narzędzi i społecznego uczenia się. Oznacza to, że jeśli jedna wrona opanowała „system”, inne mogły podpatrzyć jej zachowanie.

[madohora]

Według Günthera-Hanssena wrony to „najinteligentniejsze ptaki, z najmniejszym ryzykiem przypadkowego połknięcia śmieci” — cecha kluczowa, gdy nagroda zależy od interakcji z mechanizmem.

[madohora]

Startup zakładał nawet potencjalne oszczędności rzędu 75% w kosztach sprzątania ulic. Przy szacowanych 20 milionach koron, jakie Södertälje rocznie wydawało na utrzymanie czystości, stawka była wysoka.

[madohora]

Społeczna reakcja na projekt była entuzjastyczna — media społecznościowe pełne były komentarzy o „najmądrzejszym sprzątaniu świata”. Ale równolegle zaczęły pojawiać się wątpliwości. Czy nie wykorzystujemy inteligencji dzikich zwierząt do pracy, która powinna należeć do ludzi?

[madohora]

Wrony nie są trzymane w niewoli — przylatują do automatu dobrowolnie. Ale czy to wystarcza, by uznać projekt za etyczny? Z jednej strony to model nagrody, nie przymusu. Z drugiej — czy nie sugerujemy, że dzikie zwierzęta powinny wyręczać nas w sprzątaniu skutków ludzkich nawyków? Czy nie przerzucamy odpowiedzialności za śmieci na naturę?

[madohora]

Z jednej strony projekt pokazuje, jak kreatywnie można myśleć o problemach środowiskowych i jak ogromny potencjał kryje się w obserwacji zachowań zwierząt. Z drugiej – może odciągać uwagę od prawdziwego źródła problemu, jakim jest ludzkie śmiecenie i brak skutecznych systemów zarządzania odpadami. Istnieją również obawy dotyczące wpływu takiego eksperymentu na naturalne zachowania ptaków, ich dietę czy wzajemne relacje, choć w ramach pilotażu nie stwierdzono poważnych zagrożeń.
Corvid Cleaning podkreślał, że ptaki „same decydują” o uczestnictwie, ale to wciąż eksperyment na żywych organizmach.

[madohora]

Choć pomysł był medialny, a jego pierwsze efekty — obiecujące, projekt nie przeszedł do realizacji na dużą skalę. Przyczyn było kilka: koszty, brak stabilnego finansowania, niepewność co do długofalowego wpływu na ptaki oraz brak wystarczającego zaplecza organizacyjnego. Pozostaje więc ciekawą, inspirującą koncepcją, która została doceniona za pomysłowość, ale jednocześnie skłoniła do dyskusji, czy kierunek, w którym zmierza, jest etycznie właściwy. Bo choć wrony potrafią sprzątać po ludziach zadziwiająco skutecznie, to nie one powinny rozwiązywać problem, który w całości stworzyliśmy my.

[madohora]

PRZEDZIWNA KACZKA WIDZIANA W POLSCE - Interia - 21.11.2025

[madohora]

MIKROFONY W AFRYCE PODSŁUCHIWAŁY LWY - Interia - 21.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CAŁA PRAWDA NA TEMAT KOTÓW - Interia - 22.11.2025

[madohora]

WILKI ZE WCHODU WKROCZYŁY DO POLSKI - Interia - 22.11.2025

[madohora]

[madohora]

WĘDRÓWKI PTAKÓW - Radio Katowice - 23.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PZŁ REAGUJE NA ARTYKUŁ W POLSATNEWS - wwww.polsatnews.pl - 24.11.2025

[madohora]

KRÓLAK SAMOTNICZY BYŁ UWAŻANY ZA WYMARŁEGO - Interia - 24.11.2025

[madohora]

TOZ POSZUKUJE WOLONTARIUSZY - www.infokatowice.pl - 24.11.2025

[madohora]

DOKARMIANIE PTAKÓW ZIMĄ - www.ekologia.pl - 24.11.2025

[madohora]

Chcesz poznać nowych przyjaciół? Te ptaki wiedzą, jak to zrobić

Nawiązywanie nowych znajomości bywa stresujące — i to nie tylko dla ludzi. Najnowsze badania pokazują, że nawet papugi muszą… testować relacje, zanim zdecydują, czy ktoś nadaje się na przyjaciela.

[madohora]

Naukowcy z Uniwersytetu w Cincinnati odkryli właśnie, że mnichy nizinne (gatunek papugi spokrewniony z mnichą afrykańską) budują znajomości stopniowo, zwiększając częstotliwość przyjaznych zachowań dopiero wtedy, gdy czują się w nowej relacji bezpiecznie. Efekty ich pracy opublikowano w prestiżowym czasopiśmie Biology Letters.

[madohora]

„Bycie towarzyskim może przynieść wiele korzyści, ale te przyjaźnie muszą się od czegoś zacząć” — mówi Claire O’Connell, główna autorka badania.
Jak tłumaczy, papugi — podobnie jak ludzie — zyskują na tym, że mają bliskich partnerów, poprzez obniżenie stresu, zwiększenie szansy na reprodukcję czy tworzenie silnych, trwałych więzi.
Jednak pierwsze podejście do nieznajomego zawsze wiąże się z ryzykiem. „Ptaki, które nie reagują na uwagę nowego osobnika, mogą zareagować agresywnie, co może prowadzić do obrażeń” — podkreśla O’Connell.

[madohora]

Aby zrozumieć, jak rodzi się ptasia przyjaźń, naukowcy połączyli w jednym dużym wybiegu grupy mniszek — część z nich była sobie obca. Obserwowali:
z jakiej odległości ptaki zaczynają się tolerować, jak szybko skracają dystans, kiedy zaczynają siadać obok siebie, oraz kiedy pojawiają się pierwsze oznaki sympatii: dotykanie dziobami, wspólna pielęgnacja piór, dzielenie się pokarmem, a nawet… kopulacja. W sumie przeanalizowano 179 relacji, wykorzystując modele statystyczne i obliczeniowe.
Wyniki? Nowe znajomości rodzą się powoli. Ptaki zaczynają od ostrożnego współdzielenia przestrzeni, potem siadają „ramię w skrzydło”, a dopiero na końcu pojawiają się bardziej ryzykowne i intymne zachowania.

[madohora]

Co ciekawe, obserwacje te doskonale pokrywają się z innymi badaniami — m.in. z analizą zachowań nietoperzy wampirów z 2020 roku. One również stopniowo przechodzą od kontaktu towarzyskiego do bardziej zaawansowanych form współpracy, takich jak dzielenie się pożywieniem.
Wygląda na to, że „powolne testowanie gruntu” jest uniwersalną strategią w świecie zwierząt.

[madohora]

Tony Cheesman, spacerując w piątkowy poranek ze swoimi psami Ronanem i Custardem, nie spodziewał się niczego nadzwyczajnego. Dopiero srebrzysty błysk otoczony mewami przykuł jego uwagę. „Kiedy dotarłem, zobaczyłem ogromną rybę i jej piękne kolory, a także długie wachlarze wystające z brody i czubka głowy. Nigdy czegoś takiego nie widziałem” – powiedział Gurdianowi Cheesman.

[madohora]

Profesor Culum Brown z Uniwersytetu Macquarie podkreśla niezwykłość znaleziska. Wstęgory królewskie są rzadko spotykane, zwykle żyją na głębokości od 200 do 1500 metrów. „Pojawiają się na powierzchni tylko wtedy, gdy są chore lub umierają” – tłumaczy Brown. Ten trzymetrowy okaz prawdopodobnie jest największym, jaki kiedykolwiek znaleziono w okolicy.

[madohora]

W Japonii wstęgory noszą nazwę ryūgū-no-tsukai, co można tłumaczyć jako „posłaniec pałacowy boga morza”. Według folkloru ich pojawienie się zwiastowało trzęsienia ziemi, tsunami i inne nieszczęścia. Jednak współczesne badania nie potwierdzają żadnego związku między tymi niezwykłymi rybami a katastrofami. „Wstęgory po prostu pojawiają się przypadkowo. Każdy okaz wyrzucony na brzeg jest cenny z naukowego punktu widzenia” – dodaje Brown.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Działalność ferm zwierząt futerkowych w Polsce, podobnie jak w wielu krajach, podlega odpowiednim przepisom prawa. Ustawy i rozporządzenia dokładnie definiują co wolno a czego nie hodowcy i jak ma stosunkowo bezboleśnie zabijać zwierzęta. Zupełnie inną kwestią jest łamanie czy naginanie prawa na takich fermach. Jednak o takich przypadkach organizacje ekologiczne informują dość często, a sprawy o znęcanie się nad zwierzętami nie raz trafiają do prokuratury czy nadzoru weterynaryjnego. Warto jednak pamiętać, że większość futer trafia na światowy rynek z Azji, a tam hodowla jakichkolwiek zwierząt (w tym tych futerkowych) nie podlega żadnej kontroli.

[madohora]

Dorasta do ok. 30 cm długości ciała, a dodatkowe 15-20 cm przysparza mu bezwłosy, pokryty krótką szczeciną ogon, wokół którego krąży wiele mrożących krew w żyłach legend. Wśród nich króluje ta traktująca o znajdującej się w nim strychninie. Jest to oczywiście mit, prawdopodobnie wynikający z szeregu niedomówień i przeinaczeń – strychnina występuje wyłącznie w niektórych roślinach, a jedyne, co ma wspólnego ze szczurem wędrownym to jej zastosowanie jako trucizny przeciwko tym sprytnym zwierzętom. Z kolei jego skąpe owłosienie wcale nie ma na celu wywoływać obrzydzenia – jest za to ważnym elementem termoregulacji w ich pozbawionym gruczołów potowych organizmie. Masa ciała szczura wędrownego waha się w granicach między 200 a 500 gramów, najczęściej jednak są spotykane osobniki osiągające 400 gramów. Ich ciało pokrywa brunatnoszare futro słabo odznaczające się na tle otoczenia, szczególnie nocną porą, czyli wtedy gdy wykazują największą aktywność. Ten tryb życia pozwala im w wielu przypadkach unikać spotkań z ludźmi – chociaż dzikie szczury wędrowne potrafią wykazywać się wysokim poziomem agresji, ich inteligencja pozwala im ocenić swoje siły w starciu z dużo większym i bardziej niebezpiecznym przeciwnikiem, i w większości przypadków wybierają ucieczkę. Do życia w ciemności przystosowały się także ich zmysły – w nawigacji ciemnych zaułków, rynsztoków i ciasnych tuneli nie kierują się wzrokiem, a doskonałym węchem i dotykiem – umożliwiają im to wibrysy, czyli narządy czuciowe przypominające włosy, które otaczają ich nos oraz pysk. Słuch szczurów też znacznie różni się od ludzkiego – nasze ucho może wychwycić tylko niektóre z wydawanych przez nie odgłosów – reszta znajduje się w spektrum ultradźwięków. Jeśli jesteśmy już przy zmysłach, warto byłoby wspomnieć o smaku. Tutaj spotykamy się z kolejnym mechanizmem adaptacyjnym szczurów, który pozwolił im na przechytrzenie wielu prób pozbycia się ich z ludzkich siedzib. Zwierzęta te wykazują zachowanie znane jako neofobia – czyli strach i niepewność wobec wszystkiego co nowe. W przeciwieństwie do naszych ufnych, domowych pupili, które rzucają się na każdy smakołyk, nieważne jakie skutki może mieć dla ich zdrowia, dzikie szczury wędrowne, nauczone milionami ofiar ich pobratymców, potrafią powstrzymać głód, jeśli pożywienie wywołuje jakiekolwiek podejrzenia. Ich strategia wygląda jak rodem ze średniowiecznego królewskiego dworu. Zanim przystąpią do uczty, wysyłają najniższych rangą pobratymców, by próbowali małe dawki pokarmu, a następnie obserwują (nawet do 6 godzin!) czy jedzenie wywołało jakiekolwiek negatywne skutki dla ich zdrowia. Cierpliwość zdecydowanie się opłaca – oznaki zatrucia jednego osobnika momentalnie powodują odrazę wobec danego typu pokarmu u innych. Należy także dodać, że niewiele substancji jest w stanie zaszkodzić szczurowi wędrownemu – w ich menu znajdują się rośliny, kręgowce oraz bezkręgowce (włączając w to ich kości), a nawet świece czy mydło. Konsekwencje ich strategii populacyjnej wiążą się z miliardami dolarów w skali świata przeznaczonymi na deratyzację, podczas gdy ich populacja w skali światowej pozostaje niezmienna – badania wskazują, że na jednego mieszkańca miasta przypada nawet kilkanaście szczurów wędrownych. Wpływa na to także ich zdolność do szybkiego i efektywnego rozmnażania. Osiągają dojrzałość płciową już w 3 miesiącu życia, a ciąża samicy trwa tylko 3 – 4 tygodni. Miot liczy średnio 7 osobników, a samica potrafi wyprowadzić 4 mioty w roku. Szczurze mamy są bardzo opiekuńcze. Potrafią zaciekle bronić młodych, a ich mleko ma ponad 4 razy więcej białka i 3 razy więcej tłuszczu niż krowie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SPRAWDZILI JAK MUZYKA DZIAŁA NA PSY - Interia - 27.11.2025

[madohora]

REKIN ZAATAKOWAŁ NA RAJSKIEJ PLAŻY - Interia - 27.11.2025

[madohora]

RODZEŃSTWO STWORZYŁO PROJEKT - URATUJ PSIAKA - www.tvp.pl - 27.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WILKI POJAWIŁY SIĘ NIESPODZIEWANIE - Interia - 29.11.2025

[madohora]

UKRADŁ KOTA WARTEGO 12 000 ZŁOTYCH - Interia - 29.11.2025

[madohora]

ZWIERZAKI DO ADOPCJI - www.wkatowicach.eu - 29.11.2025

[madohora]

NIEZWYKŁA LEKCJA ZOOLOGII - www.tvp.pl - 29.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PTASIE WĘDRÓWKI - Radio Katowice - 30.11.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

„Ten uroczy mały ślimak zamieszkuje nasze brzegi rzek od tysięcy lat, a dziś jest na skraju zniknięcia” — podkreśla Joe Pecorelli z ZSL. „Badania pozwolą nam zrozumieć, jak go chronić i jednocześnie zadbać o londyńskie tereny zielone dla przyszłych pokoleń”.

[madohora]

Zespół pracuje nad stworzeniem pełnej mapy występowania gatunku oraz analizą, jak odbudowa siedlisk, redukcja zanieczyszczeń i ostrożne przenoszenie ślimaków między stanowiskami mogą wesprzeć odbudowę populacji.

[madohora]

Odkrycie pierwszego osobnika było dla wielu badaczy momentem przełomowym. — „Byłem w siódmym niebie” — mówi Elliot Newton z Citizen Zoo. — „To piękne, intrygujące stworzenia, które przypominają nam, jak niezwykła i różnorodna może być dzika przyroda tuż za progiem naszych domów”.

[madohora]

Projekt wspierają m.in. London Wildlife Trust, Conchological Society of Great Britain and Ireland oraz Port of London Authority. Wspólny cel jest jeden: nie dopuścić, by ślimak, który przetrwał epokę lodowcową, zniknął z Londynu na naszych oczach.

[madohora]

ŚLADY NIEDŹWIEDZIA NA ŚNIEGU - www.msn.com.pl - 01.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

USTAWA O ZAKAZIE HODOWLI NA FUTRA - www.msn.com.pl - 02.12.2024

[madohora]

TO NIE SZCZUR. ZWALCZAJ GO GDY ZOBACZYSZ W OGRODZIE - www.msn.com.pl - 02.12.2025

[madohora]

NIETYPOWY PASAŻER W POCIĄGU - www.msn.com.pl - 02.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[url=https://zielona.interia.pl/wiadomosci/swiat/news-krwiste-oczy-i-mnostwo-zebow-nareszcie-wiemy-skad-wziela-sie,nId,22463107[KRWISTE OCZY I MNÓSTWO ZĘBÓW - Interia - 03.12.2025[/url]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kto z nas nie lubi tego przezabawnego, sympatycznego w swym wyglądzie a zarazem fikuśnego ptaka? Chyba tylko ten, kto nie wie o jego istnieniu. Raniuszek to taka kulka waty nadziana na czarny patyk – tak kiedyś opisałem tego ptaka mojemu Tacie i za każdym razem, gdy widzę tę białoczarną kulkę z nieproporcjonalnie długim ogonem, zawsze myślę o wacie cukrowej…

[madohora]

Raniuszek (Aegithalos caudatus) dorasta do 16 cm długości, ale tak naprawdę jego małe ciało mierzy zaledwie ok. 9-10 cm, natomiast cała reszta przypada na długi ogon. Różnic pomiędzy samcem a samicą próżno szukać, ale za to warto przyglądać się poszczególnym osobnikom, tym które mają czarną brewkę, i tym które jej nie mają. W tym momencie uderzam bezpośrednio do dwóch podgatunków raniuszka zamieszkujących Polskę. Jeden, bez brewki, to A. c. caudatus, czyli podgatunek nominatywny, występujący w całym kraju. Natomiast ten drugi A. c. europaeus to tzw. „raniuszek czarnobrewy”. Można go spotkać na zachodnich rubieżach naszego kraju. Zimową porą lubi włóczyć się od ogrodu do ogrodu wraz z raniuszkami bez brewki. Otóż wspomniałem, że warto uważnie przyglądać się tym ptakom. Dlaczego? Bowiem przedstawiciele obu podgatunków często łączą się w mieszane pary, a tym samym ich potomstwo przejmuje cechy zarówno jednego, jak i drugiego rodzica. Właśnie dlatego, kiedy pociechy dorosną, naszym oczom ukazują się ptaki z brewką ale albo bardzo szeroką, bardzo wąską, dłuższą, krótszą i w zasadzie przypasowanie do jakiegokolwiek podgatunku w tym momencie wydaje się zbyt trudne. Trzeba się nieźle nagłowić, napatrzeć, a potem przerzucić nieco książek i zdjęć, by ustalić z jakim raniuszkiem mamy do czynienia. Może przesadzam, wiem że niektórym, w tym także mnie, brewka będzie wystarczyła, by powiedzieć o spotkaniu z raniuszkiem, z brewką nad okiem. I tyle.

[madohora]

Natomiast co do samego wyglądu tego ptaka. Owszem już to napisałem. Biała kulka na czarnym patyku. Otóż to nie w pełni oddaje charakter gatunku, ale z pewnością po części mówi nam, jaki to gagatek. Ma białą głowę z białą piersią, białymi pokrywamy skrzydłowymi oraz białymi skrajnymi sterówkami. Lotki są czarne, wewnętrzne sterówki także, plecy również, ale jakby oplecione z zewnątrz brązowawą lub jak kto woli, śliwkową barwą. Wokół czarnych oczu obecna żółta obwódka będąca fragmentem skóry ptaka. Dziób mikroskopijny, także czarny. Osobniki młodociane są z goła inne. Mają bowiem brązowe upierzenie, długi ogon, a w kącikach dzioba wyraźne zajady. Jesienią przechodzą gruntowne pierzenie, podczas którego wymieniają pióra i dzięki temu stają się podobne do osobników dorosłych, zatem podczas wędrówek próżno ich szukać. Chyba tylko doświadczeni ornitolodzy – obrączkarze, po schwytaniu ptaka w sieć są w stanie ocenić dokładny wiek konkretnego raniuszka. Wiodą koczowniczy tryb życia i przemieszczają się w niewielkich stadach na niezbyt duże odległości. Zazwyczaj trzymają się miejsc obfitych w pokarm, jeśli zima jest ostra a pokrywa śnieżna całkiem gruba, tak że trudno się przedostać do tych stanowisk, gdzie potencjalnie byłoby coś smakowitego. Wiosną, gdy już nadejdą cieplejsze dni, ptaki przystępują najpierw do budowy gniazda. To jest niezwykle interesująca konstrukcja, której warto poświęcić nieco więcej miejsca. O tym w dalszej części tekstu. Para wspólnie je buduje, po czym dochodzi do zbliżenia pomiędzy samcem a samicą, a następnie samica składa jaja. Może ich być nawet 12 w jednym zniesieniu, ale zazwyczaj gniazdo wypełnia 6-7 jaj. Przez następne dwa tygodnie samica je wysiaduje, a samiec przynosi jej pokarm. Kolejne 20 dni stoją pod znakiem troskliwego rodzicielstwa obu płci. Samica oraz samiec latają z dużą częstotliwością w tym czasie, przynosząc swoim pociechom uchwycone smakowite kąski, do których należą różnego rodzaju owady od larw, po formy dorosłe.

[madohora]

Raniuszki budują bardzo ciekawe gniazda. Warto bliżej przyjrzeć się tej konstrukcji, ponieważ to istny majstersztyk kamuflażu. Można przejść obok niego i wcale nie zauważyć. Na dodatek sama obecność ptaków w okolicy gniazda jest dość ograniczona. Raniuszki bowiem jeśli przylatują, to robią to w taki sposób, aby zostać niezauważonym, a tym samym nie dawać żadnych znaków drapieżnikom, że gniazdo jest w tym miejscu, w którym jest. Na czym zatem polega mistrzostwo w ukrywaniu swego dobytku przez te ptaki? Otóż najczęściej gniazdo jest budowane wysoko pośród drzew, zazwyczaj w miejscu rozdwojenia pnia. Sama konstrukcja przypomina czarkę z otworem wlotowym. Z zewnątrz osobniki „przystrajają” budowlę mchami, porostami oraz innymi elementami pozwalającymi wkomponować gniazdo w środowisko w jakim się znajduje. Raniuszki tak dobierają rośliny, by były identyczne jak te porastające pień drzewa. To zapewnia niewidoczność. W środku czarka jest wyścielona także mchami i porostami, ale również piórkami, puchem lub innymi rzeczami pozwalającymi utrzymać odpowiednie warunki środowiskowe do rozwoju jaj, a później piskląt.

[madohora]

Ptaki te zbierają się w niewielkie stada już jesienią, a potem wędrują razem na niewielkie odległości w poszukiwaniu odpowiedniej niszy, jaką mogą zająć na czas przetrwania najtrudniejszej pory w roku, czyli zimy. Raniuszki łączą się w stada mieszane razem z sikorami oraz ewentualnie łuszczakami oraz dwoma podgatunkami – A. c. caudatus i A. c. europaeus. Ta strategia wydaje się być dobra, bowiem w stadzie raźniej. Po pierwsze razem łatwiej znaleźć odpowiednie miejsce, w którym znajdzie się pokarm. Po drugie w grupie łatwiej o przetrwanie w sytuacji ucieczki przed drapieżnikiem, a poza tym trudne, mroźne zimowe noce spędzane wspólnie, łatwiej przeżyć. Ptaki wówczas kumulują się w większe skupiska, niemalże przytulają się do siebie i zachodzi zjawisko, nazywane termogenezą drżeniową. Poszczególne osobniki ze stada drgają w nocy, a tym samym wytwarzają ciepło. Będąc w skupisku, nie dość, że ptaki ogrzewają się ciepłem swego ciała, to jeszcze wytwarzają ciepło na skutek drgań. Kolejnym istotnym czynnikiem, który wydaje się zwyczajny, mającym ogromne znaczenie dla oszczędzania energii przez te małe zwierzęta, są wędrówki na niezbyt dalekie odległości. Latanie wymaga ogromnego nakładu energii. Zatem, jeśli ptaki lecą tylko od ogrodu do ogrodu, wówczas zużycie zgromadzonych w tłuszczu zapasów energetycznych spada do niezbędnego minimum służącego przetrwaniu. Zimowa dieta raniuszków również ulega zmianie. Co się dzieje? W czasie wiosny/lata ptaki jedzą głównie owady. Natomiast w wyniku zmiany temperatury, większość ofiar raniuszków zasypia lub ginie. Wówczas przełączają się na zjadanie pokarmu roślinnego. Nietrudno bowiem zaobserwować osobniki zjadające nasiona słonecznika. Czynią to w podobny sposób jak sikory. Jeśli będziecie mieli chwilę, by popatrzeć na raniuszkowe harce w karmnikach, zwróćcie na to uwagę. Raniuszki chwytają słonecznik, a następnie odlatują na gałązkę z dala od innych współbiesiadników i zaczynają dobierać się do miąższu, który jest najbardziej wartościowym elementem, ponieważ zawiera dużo łatwo przyswajalnych tłuszczów dla ptasiego organizmu.

[madohora]

Myśląc o raniuszku, myślę o Ogólnopolskim Towarzystwie Ochrony Ptaków, którego mam zaszczyt być członkiem oraz wolontariuszem, a także od czasu do czasu napisać jakiś tekst do kwartalnika OTOPu „Ptaki”. To właśnie na łamach tego czasopisma w roku 1993 po raz pierwszy została zaprezentowana koncepcja logo stowarzyszenia, zaprojektowana przez wybitnego ornitologa i miłośnika ptaków Jerzego Desselbergera. Trzeba przyznać, że znaczek ten jest bardzo ładny, a także czytelny oraz łatwo zapadający w pamięć. Przy tych wszystkich cechach, wizerunek raniuszka z logo OTOPu został stworzony w dość łatwy sposób. Muszę przyznać, że piękno kryje się w tym przypadku w prostocie i o to chyba chodziło twórcy.

[madohora]

Raniuszek jest niezwykle ciekawym ptakiem, a zarazem w czasie lęgów, bardzo skrytym. By lepiej poznać jego oblicze, należy przyglądać mu się, ile tylko można, w czasie zimowych wędrówek. Kiedy indziej, próżno o taką okazję, chyba że należymy do wytrwałych, wówczas znalezienie gniazda i możliwość obserwacji tych ptaków podczas budowy gniazda oraz odchowu młodych. Wrażenia to będą bezcenne.

[madohora]

Dlaczego wieloryby i delfiny noszą czapki? Dziwna moda wśród morskich ssaków

Filet z łososia na głowie? Czemu nie. Okazuje się, że nie tylko ludzie wpadli na pomysł, by zdobić swoje ciała pozostałościami innych zwierząt czy roślinnymi włóknami. Zjawisko „ubierania się” wśród morskich ssaków ma różne motywy – od zabawy po komunikację. Co ciekawe, od mody nie stronią również niektóre zwierzęta lądowe.

[madohora]

W 1987 r. biologowie morscy obserwujący populacje orek u wybrzeża stanu Waszyngton natknęli się na fascynujące zjawisko. Jedna z samic ze stada „K” zaczęła paradować z martwym łososiem na czole. Nie trzeba było długo czekać, aby ekscentryczna moda zaczęła się szerzyć – w przeciągu kilku miesięcy „łososiowe kapelusze” dostrzeżono u osobników ze wszystkich trzech obserwowanych grup, niezależnie od płci i wieku.

[madohora]

Dziwny zwyczaj na jakiś czas odszedł w zapomnienie, choć na przestrzeni dekad tu i tam zgłaszano podobne sytuacje. W 2024 r. światowe media obiegła jednak wyjątkowo dobrze skadrowana fotografia młodej orki ze srebrzystym łososiem na głowie. Naukowcy zgodnie orzekli, że modnisia była zbyt młoda, aby pamiętać kapeluszowy trend z 1987 r., ale wiemy na pewno, że miała ona styczność z osobnikami, które stare, dobre czasy zażyły.

[madohora]

Warto podkreślić, że wszystkie orki przyłapane w kapeluszach należały do populacji żywiących się głównie łososiem. Stada żyjące w innych regionach polują m.in. na rekiny wielorybie, foki, lwy morskie czy delfiny. Wśród nich nakrycia głowy nie są jak dotąd popularne.

[madohora]

Zoologowie są zgodni, że orki należą do najinteligentniejszych stworzeń na całej Ziemi. Ich układ paralimbiczny, a więc część mózgu odpowiedzialna za pamięć, emocje i język, jest bardziej rozwinięty niż u człowieka. Wiemy, że potrafią przekazywać wiedzę między pokoleniami, są zdolne do rozpoznawania siebie w lustrze i wydają się odczuwać smutek po stracie.

[madohora]

O dziwo, żyjące nieco dalej na południu delfiny butlonose wykorzystują tą samą strategię czapek z gąbek morskich do… polowania. Z obserwacji wynika, że ssakom w nietypowych perukach łatwiej jest wypłaszać z koralowców ryby, co zwiększa szanse na satysfakcjonujący posiłek. Ów fenomen odkryto już w latach 80. ubiegłego wieku i stał się on jednym z pierwszych dowodów na to, że morskie ssaki potrafią korzystać z narzędzi.

[madohora]

Wszystko wskazuje na to, że szata nie tylko zdobi, ale również chroni i pomaga osiągnąć życiowy sukces. Nasz ludzka moda niekoniecznie musi być więc oznaką próżności, ale może być głęboko zakodowaną naturalną potrzebą. Czyż nie jest to dobry pretekst, aby wybrać się na zakupy?

[madohora]

[madohora]

ZAJEZDNIA TRAMWAJOWA PEŁNA NARKOTYKÓW - www.tvp.pl - 05.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ATAK NIEDŹWIEDZIA GRIZZLI - www.msn.com.pl - 08.12.2025

[madohora]

KRUKI POWRÓCIŁY DO POLSKI - Interia - 08.12.2025

[madohora]

BOCIANY PRZESTAŁY ODLATYWAĆ - Interia - 08.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NOWY NIEDŹWIEDŹ W ARKTYCE. TO KRZYŻÓWKA DWÓCH NIEDŹWIEDZI - Interia - 09.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RUSZYŁ PLEBISCYT NA ZWIERZĘ ROKU 2026 - www.eko;logia.pl

[madohora]

MIĘDZYNARODOWY SPIS BOCIANA POLSKIEGO - www.ekologia.pl

[madohora]

W rankingu monogamii ludzie plasują się między surykatkami a bobrami

Naukowcy z Uniwersytetu w Cambridge podjęli się ambitnego zadania ustalenia rankingu gatunków zwierząt w zależności od ich przywiązania do monogamii. Wyniki są dość zaskakujące i jasno dowodzą, w czym tak naprawdę człowiek różni się od innych naczelnych. Okazuje się, że mamy być z czego dumni.

[madohora]

Miara monogamii nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. O wielu „zdradach” nikt poza grzeszącymi nie wie, a prawda to odnosi się w równym stopniu do różnych zwierząt (w tym ludzi). Brytyjscy naukowcy postanowili więc zastosować bardziej obiektywne kryterium – stosunek liczby bliskiego rodzeństwa w stosunku do rodzeństwa przyrodniego.

[madohora]

Jak wyjaśnia dr Mark Dyble z Wydziału Archeologii Uniwersytetu w Cambridge, u gatunków monogamicznych obserwuje się większą liczbą potomstwa tych samych obojga rodziców. Gatunki bardziej rozwiązłe częściej „produkują” natomiast przyrodnich braci i siostry. Wystarczyło więc zebrać dostępne studia o genetycznej różnorodności określonych populacji zwierząt (i ludzi) i poddać je komputerowej analizie.

[madohora]

W przypadku Homo sapiens za źródło genetycznych informacji posłużyły zarówno archaiczne dane uzyskane z badań cmentarzysk z epoki brązu i neolitu, jak i współczesne analizy DNA pochodzące z 94 tradycyjnych społeczności świata, od myśliwych z Tanzanii po hodowców ryżu w Indonezji

[madohora]

Mimo że wcześniejsze badania sugerowały wysoki poziom rozwiązłości wśród społeczeństw sprzed epoki industrialnej, wyniki uzyskane przez dr Dyble’a ewidentnie dowodzą ludzkiej lojalności. Aż 66% człowieczego rodzeństwa pochodzi od tych samych rodziców, co stawia nas na siódmej pozycji wśród 11 gatunków powszechnie uważanych za najbardziej monogamiczne.

[madohora]

ZA DOKARMIANIEM PTAKÓW STOI EMPATIA I TROSKA - www.ekologia.pl

[madohora]

RYSIE WRACAJĄ NA MAZURY - www.ekologia.pl

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DOBERMAN UDAJE ŻE ŚPI BY UNIKNĄĆ KĄPIELI - www.msn.com.pl - 14.12.2025

[madohora]

NIEZWYKŁA AKCJA POD PIOTRKOWEM TRYBUNALSKIM - Interia - 14.12.2025

[madohora]

DEZINFORMACJA NIE JEST WYNALAZKIEM LUDZI - Interia - 14.12.2025

[madohora]

GIGANTYCZNE ZWIERZĘ POJAWIŁO SIĘ NA POWIERZCHNI MORZA - Interia -14.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JEDNA Z ULUBIONYCH RYB POLAKÓW CAŁKOWICIE ZNIKNĘŁA - Interia - 15.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ta stonoga potrafi zabić nietoperza… i może zagrozić człowiekowi!

W tropikalnych lasach Amazonii kryje się stworzenie, które w pełni zasługuje na swoją budzącą grozę reputację. To Scolopendra gigantea – amazońska stonoga olbrzymia, największy przedstawiciel rzędu na świecie. Jej rozmiary potrafią zaskoczyć nawet biologów: dorosłe osobniki osiągają około 30 centymetrów długości, czyli mniej więcej tyle, co przeciętna ludzka stopa.

[madohora]

Jedno z najciekawszych udokumentowanych zachowań tej stonogi dotyczy polowań na nietoperze. Zdarzają się sytuacje, w których Scolopendra gigantea wspina się po ścianach jaskiń, po czym, zwisając z sufitu, chwyta przelatującego ssaka i wstrzykuje mu jad. Badacze opisali przypadek, w którym ofiara ważyła niemal tyle co drapieżnik. To niezwykły przykład przystosowania i siły tego pozornie prymitywnego stworzenia.

[madohora]

Zdecydowana większość ugryzień kończy się na silnym bólu, obrzęku i krótkotrwałych objawach ogólnych. Jednak w literaturze naukowej istnieją pojedyncze opisy ciężkich przypadków. Najbardziej znanym jest raport o śmierci małego dziecka w wyniku ugryzienia przypisywanego Scolopendra gigantea.
Warto jednak podkreślić: takie sytuacje to ekstremalna rzadkość. Problemem może być natomiast silna reakcja alergiczna lub brak dostępu do opieki medycznej w odległych rejonach lasu.

[madohora]

W przekazach pojawia się również informacja, że amazońska stonoga „zjadła ludzkie ciało”. Chodzi o przypadki żerowania na już martwych, niepochowanych zwłokach — zachowanie zupełnie typowe dla wielu padlinożerców tropikalnych. Nie oznacza to aktywnego polowania na ludzi, lecz raczej wykorzystywanie łatwo dostępnego źródła białka. To naturalny element ekologii drapieżników i oportunistycznych padlinożerców.

[madohora]

Połączenie rozmiarów, ruchliwości, jadu, stosunkowo agresywnej natury i zdolności do pokonywania dużych ofiar sprawia, że amazońska stonoga jest jednym z najbardziej „filmowych” bezkręgowców świata. W kulturze popularnej dorobiła się statusu niemal potwora, choć w rzeczywistości pełni ważną rolę w ekosystemie tropików — kontroluje populacje małych kręgowców i owadów, uczestniczy w rozkładzie materii organicznej i jest częścią naturalnej równowagi lasu deszczowego.

[madohora]

Magiczne „galaktyczne żaby” znikają. Trop prowadzi do fotografów, którzy niszczyli ich mikrosiedliska

Melanobatrachus indicus, drobny płaz wielkości opuszka palca, pokryty jest mozaiką niebieskich punkcików przypominających gwiazdy. Ten niezwykły gatunek – jedyny przedstawiciel własnej rodziny – od lat uznawany jest za skrajnie wrażliwy i trudny do zaobserwowania. Teraz pojawiają się obawy, że kilka znanych nauce osobników mogło zostać bezpowrotnie utraconych przez nieodpowiedzialne praktyki fotografów przyrody.

[madohora]

Rajkumar K. P. z Zoological Society of London odnalazł w 2020 roku siedem „galaktycznych” żab w zachodnich Ghatów. Pandemia odcięła mu jednak dostęp do terenu badań. Gdy wrócił – zwierząt już nie było. Zastał za to obraz zniszczenia: rozłupany pień, pod którym kryły się żaby, rozdeptaną roślinność i mikrosiedliska kompletnie rozchwiane.

[madohora]

Początkowo podejrzewał, że to efekt działania mangust. Szybko jednak okazało się, że to założenie nie trzyma się faktów – zwierzęta te nie są wystarczająco silne, by przewrócić masywny pień. Dopiero rozmowy z tropicielami ujawniły pełniejszy obraz sytuacji.

[madohora]

Według świadków w tym miejscu pojawiały się niewielkie grupy fotografów, którzy na własną rękę próbowali odnaleźć rzadkie płazy. Aby je sfotografować, przewracali kłody, rozgarniali ściółkę i, co gorsza, wyjmowali zwierzęta na bardziej „fotogeniczne” tła.

[madohora]

Tu pojawia się kluczowy problem: podobne manipulacje są skrajnie niebezpieczne dla płazów. Oddychają przez skórę, a każdy dotyk może wprowadzać patogeny, infekcje lub powodować odwodnienie. Jeden z tropicieli twierdzi, że dwie młode żaby padły po zbyt długim kontakcie z ludzkimi dłońmi.

[madohora]

Rajkumar wracał w miejsce obserwacji wiele razy przez kolejne miesiące. Żadnej żaby nie udało się odnaleźć.

[madohora]

Według relacji badacza, część fotografów miała korzystać z pomocy lokalnych wpływowych osób, aby wejść na teren, gdzie obowiązywały ograniczenia. To podważa narrację o niewinnych amatorach przyrody – mowa o ludziach, którzy najwyraźniej byli świadomi, że działają wbrew zasadom i mimo to szukali sposobu, by dotrzeć do rzadkich zwierząt.

[madohora]

Warto podkreślić, że część zdjęć „galaktycznych żab” krąży w internecie bez żadnego kontekstu etycznego. To tworzy mylne wrażenie, że sam akt manipulowania płazem dla „lepszego kadru” jest akceptowalny. „Za każdym razem, gdy widzę ich zdjęcie, zastanawiam się, czy nie przypłaciły go życiem”

[madohora]

Dr Benjamin Tapley z ZSL nie ukrywa frustracji. Podkreśla, że Melanobatrachus indicus jest jedną z unikalnych, ewolucyjnie izolowanych linii płazów – dosłownie gałęzi drzewa życia, której nie da się zastąpić.

[madohora]

Jego reakcja na publikowane fotografie jest jednoznaczna: zamiast zachwytu pojawia się pytanie o cenę takiego zdjęcia.

[madohora]

Niedźwiedzie polarne prawie połowę swego życia spędzają na poszukiwaniu pożywienia wśród mroźnej pustki dalekiej północy. Jako drapieżnicy ogromnych rozmiarów potrzebują należycie obfitego źródła energii – nic dziwnego, że ich łupem padają najczęściej zasobne w tłuszcz foki. Polowanie nie należy jednak do najłatwiejszych i według różnych szacunków zaledwie w 2-15% przypadków kończy się sukcesem.

[madohora]

W całym regionie Arktyki żyje dziś ok. 26 tys. niedźwiedzi polarnych. Jeśli pomnożyć to przez 300 kg resztek z polowań, otrzymamy w sumie 7,6 tys. ton padliny rocznie. Zdaniem naukowców jest to bardzo ważne źródło pożywienia dla całego łańcucha pokarmowego dalekiej północy.
Z pozostawianego przez niedźwiedzie mięsa korzystają przede wszystkim lisy polarne oraz ptaki – głównie mewy oraz kruki. Resztkami żywią się również inne niedźwiedzie polarne, które są zbyt słabe, aby samodzielnie polować, a nierzadko i grizzly zapuszczające się dalej na północ. Okazyjnie nad padliną widuje się również sowy śnieżne oraz wilki.

[madohora]

Jedna z współautorek badania, biolożka Holly Gamblin z Uniwersystetu Manitoba w Winnipeg, dodaje, że bez hojności niedźwiedzi, wiele gatunków nie byłoby nigdy w stanie posilić się mięsem foki. Nic dziwnego, że nad każdym ścierwem roi się od głodnych smakoszy.

[madohora]

Rola, jaką niedźwiedzie polarne odgrywają w jednym z najsurowszych ekosystemów na Ziemi, jest nie do przecenienia. Niestety, naukowcy zwracają uwagę, że jest ona krytycznie zagrożona. Arktyka ociepla się kilka razy szybciej niż inne regiony świata, a wraz z rosnącą temperaturą zanika lód morski. Tymczasem do polowania na foki niedźwiedzie potrzebują kry – bez niej eskapady w głąb morza są wyczerpujące i niebezpieczne.
Rewiry łowcze niedźwiedzi polarnych dramatycznie się kurczą, co rodzi głód i wycieńczenie. Coraz więcej mówi się o przypadkach utonięć, chorób bakteryjnych i pasożytniczych, a nawet śmierci głodowej. Cierpią również wszyscy amatorzy niedźwiedzich resztek, gdyż padliny ubywa, a kurczący się lód utrudnia dotarcie do niej.

[madohora]

W długiej perspektywie ocieplenie klimatu może zatrząść całą Arktyką, skazując zwierzęta na śmierć głodową. Nigdzie indziej na świecie 1°C nie ma tak kolosalnego znaczenia.

[madohora]

DZIEŃ RYBY - www.ekologia.pl

[madohora]

Dzień Ryby: przypomnienie o mniej zauważanej stronie przyrody i etyki wobec świata wodnego

Już 20-go grudnia przypada Dzień Ryby – ekologiczne święto, którego celem jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na pozycję, jaką ryby zajmują w przyrodzie oraz na etyczne i środowiskowe konsekwencje związane z ich traktowaniem przez człowieka

[madohora]

Obchodzone corocznie od 2003 roku, wydarzenie zapoczątkowane przez Stowarzyszenie Empatia ma inspirować do działań na rzecz ochrony ryb i do refleksji nad ich miejscem w naszej kulturze i gospodarce.

[madohora]

Koty miauczą ponad dwa razy częściej do mężczyzn. Naukowcy mają teorię, dlaczego tak się dzieje

Koty słyną z niezależności, ale jedno jest pewne: gdy chcą naszej uwagi, potrafią być niezwykle konsekwentne. Jak się okazuje, nie wszyscy opiekunowie są traktowani jednakowo. Zespół naukowców z Uniwersytetu w Ankarze odkrył, że koty miauczą ponad dwa razy częściej do mężczyzn niż do kobiet. I choć badacze nie pytali samych kotów o motywacje, hipotezy są intrygujące.

[madohora]

Badanie oparto na nagraniach wideo wykonanych przez 31 opiekunów kotów, którzy mieli zarejestrować zachowanie swoich pupili tuż po powrocie do domu. Kluczowe było jedno: żadnego udawania, żadnych sztucznych reakcji. Po prostu codzienność.

[madohora]

Efekt? W ciągu pierwszych 100 sekund od przekroczenia progu domu koty wydawały średnio 4,3 wokalizacji wobec mężczyzn i zaledwie 1,8 wobec kobiet. Różnica była wyraźna i – co istotne – niezależna od wieku, płci czy rasy kota.

[madohora]

Miauczenie, mruczenie, ćwierkanie – wszystko wrzucono do jednego worka określanego jako „wokalizacje”. I to właśnie one okazały się jedynym zachowaniem silnie powiązanym z płcią opiekuna.

[madohora]

Naukowcy przeanalizowali aż 22 typy kocich zachowań – od ocierania się o nogi i podniesionego ogona, po ziewanie, drapanie się czy podejście do miski z jedzeniem. Wyłoniły się dwie grupy sygnałów, które często występowały razem: zachowania społeczne (kontakt fizyczny, przyjazna postawa), zachowania przemieszczeniowe, zwykle interpretowane jako oznaka napięcia lub stresu.

[madohora]

Choć próba badawcza była niewielka i ograniczona do jednego kraju, eksperyment ma istotną zaletę: opiera się na obiektywnych nagraniach, a nie wyłącznie na subiektywnych relacjach właścicieli. Dzięki temu wnosi cenny wkład do badań nad komunikacją człowiek–kot.

[madohora]

BĘDZIE ODSTRZAŁ NIEDŹWIEDZI W RUMUNII - www.jurnalul.ro - 18.12.2025

[madohora]

Karp nie krzyczy

Karp mimo że nie jest gatunkiem rodzimym, od wieków króluje w stawach i na naszych stołach. W wigilię popyt na te ryby znacznie wzrasta, a warunki w jakich są przetrzymywane są dalekie od sielankowej atmosfery świąt. Dlaczego tak męczymy tą królewską rybę?

[madohora]

Zanim zastanowimy się nad fenomenem dręczenia karpi, warto poznać ich historię. Gdyby dzisiaj zapytać skąd pochodzi karp, większość z nas bez wahania uzna go za nasz rodzimy gatunek. A jednak, mimo że ryba ta króluje na naszych stołach od lat, jest gatunkiem obcym w naszej faunie. Ojczyzną karpia jest zachodnia Azja (żyje m.in. w zlewiskach Morza Czarnego i Kaspijskiego). Forma dzika wyglądem daleko odbiega od znanych nam ze sklepów karpi hodowlanych.

[madohora]

Niestety karp doświadcza przed świętami cierpień, o jakich większość innych hodowlanych gatunków nawet nie słyszała. Większość ryb trafia do sklepu a potem do naszej kuchni martwa czy to w postaci świeżej (sprzedawana na lodzie), czy też mrożonej. Tymczasem nie wiedzieć czemu karp jest tu niechlubnym wyjątkiem. To chyba jedyne zwierzę hodowlane, które trafia do naszych mieszkań żywe, najczęściej bardzo wymęczone. Mimo, że nikt nie maszeruje z marketu z krową na postronku czy żywą kurą pod pachą, widok karpia, który przed chwilą został odłowiony i szamocze się w plastikowym pojemniku jest na porządku dziennym. Trudno zrozumieć ten szczególny brak wrażliwości wobec jednego gatunku. W jedzeniu karpi nie ma nic złego, jednak powinny one trafiać do sklepów już martwe, podobnie jak inne ryby, zabite w sposób minimalizujący ich cierpienie.

[madohora]

Podobno ryby głosu nie mają, cierpią zatem w milczeniu. W ich imieniu głos zabierają nie raz zoolodzy. Dowodzą, że ryba podobnie jak inne zwierzęta odczuwa ból. Protestują też działacze ekologiczni, często w formie spektakularnych happeningów. Czasy się zmieniły, zmienia się także mentalność ludzi. Upłynie jeszcze wiele wody, zanim ceniona ryba będzie godnie traktowana, a widok basenów z szamoczącymi się rybami pozostanie tylko smutnym wspomnieniem.

[madohora]

Obok barbarzyńskiej i powoli wykorzenianej tradycji pojawiła się też nowa moda, żerująca na ludzkiej niewiedzy i empatii. Coraz częściej można obserwować zorganizowane akcje wypuszczenia do pobliskiego jeziora czy rzeki karpi, zakupionych wcześniej w markecie czy sklepie. Początkowo akcje takie organizowali tylko działacze „ekologiczni”, coraz częściej jednak są one udziałem władz samorządowych, artystów i celebrytów, a także zwykłych ludzi współczujących karpiowi. Wszyscy pełni szlachetnych pobudek, szkoda tylko ze czynią przy okazji szkodę rodzimej przyrodzie. Warto przyjrzeć się temu, co z uwolnionym karpiem dzieje się dalej.

[madohora]

Pozostaje jeszcze pytanie czy spontaniczne wypuszczenie karpi, pomijając łamanie prawa i sens takich działań jest szkodliwe? Niestety tak i to z kilku powodów. Po pierwsze karpie mogą być nosicielem choroby KHV wywoływanej przez herpeswirusa. Ta silnie zakaźna choroba skrzeli i skóry atakuje wyłącznie karpie (zarówno hodowlane jak i ozdobne) i w zależności od kondycji ryb, może spowodować śnięcie nawet 100% karpi w danym zbiorniku. Pozornie zdrowa ryba może być nosicielem, a choroba ujawni się dopiero przy spadku odporności. A zatem wraz z rybą nieświadomie możemy uwolnić wirusa zagrażającego karpiom już zamieszkującym dany ekosystem. Zresztą karpie w naturze nie mają łatwego życia, zagraża im już pasożyt zawleczony do naszych wód razem z kolejnym gatunkiem inwazyjnym: czubeczkiem amurskim. Pomijając nawet patogeny – karp masowo wprowadzony do środowiska powoduje degenerację rodzimych gatunków, zanik roślinności, większe zamulenie wody. Co więcej nasze wody są dla niego zbyt zimne, rzadko dochodzi tu do rozrodu, a osobniki łowione przez wędkarzy pochodzą przeważnie z zarybień.
Czy zatem warto uwalniać karpia? Może lepiej i znacznie prościej byłoby po prostu kupować martwe ryby. Wszak to klient poprzez swoje wybory kształtuje rynek, a handlowcy reagują na zachcianki klientów. Jeśli klienci przestaną kupować żywe karpie, skończy się gehenna tych ryb.

[madohora]

Kobra królewska
W całej Azji i dżunglach Indii znajdziesz kobrę królewską – najdłuższego i najbardziej jadowitego węża na świecie. ŁUP. Dorastając do ponad 5,6 metra, nie jest tak naprawdę „prawdziwą kobrą”. Co ty mówisz? To prawda, ale należy do swojego podrodzaju. Bo to w jakiś sposób czyni ją mniej przerażającą? Dobra, dobra, może to pomoże. Kobry królewskie zazwyczaj nie są śmiertelnie niebezpieczne dla ludzi, ponieważ polują na jaszczurki, gryzonie i inne węże. Jednak ten stwór ma w swoim jadzie wystarczająco dużo neurotoksyny, aby sparaliżować i zabić słonia w ciągu zaledwie kilku godzin. A jeśli ugryzie człowieka, wskaźnik przeżywalności wynosi około 40 procent.

[madohora]

Żmija łuskowata
Zacznijmy od tego, że ubezpieczenie zdrowotne nie pomoże, jeśli ukąsi cię żmija piłkowata. Brzmi jak absolutna tortura, prawda?
Występują zazwyczaj w Indiach, Chinach i Azji; te żmije są nocne i szybkie jak błyskawica. Co więcej, jeśli zostaniesz przez nie ukąszony, odczujesz to natychmiast.
Co więcej, ukąszenie będzie opuchnięte i zaczniesz krwawić z ust, a ciśnienie krwi gwałtownie spadnie, a tętno zwolni. Cóż, tak jest, a co gorsza, bez leczenia możesz umrzeć w ciągu zaledwie jednego dnia lub cierpieć w straszliwym bólu przez ponad dwa tygodnie. To, że nie jest to objęte naszym ubezpieczeniem zdrowotnym, jest zaskakujące.

[madohora]

Wąż królewski brązowy lub wąż mulga
Kiedy gryzą, uwalniają zazwyczaj dużą ilość jadu, więc nie, dziękuję.

[madohora]

[madohora]

Układ ścieżek sugeruje, że dinozaury poruszały się w stadach, tworząc równoległe trasy. Co więcej, część odcisków tworzy koncentryczne wzory, interpretowane przez naukowców jako ślady zachowań społecznych, być może obronnych – zwierzęta mogły krążyć, ustawiając się w formacje chroniące młode lub reagujące na zagrożenie.
Tak liczny i dobrze zachowany zespół śladów to dla badaczy rzadkość. Dal Sasso nazwał to miejsce „ogromnym skarbem naukowym”.

[madohora]

PUMY WRÓCIŁY TAM GDZIE ICH DAWNO NIE BYŁO - Interia - 19.12.2025

[madohora]

BAKTERIA JELITOWA ŻABY NOWYM LEKIEM NA RAKA - Interia - 19.12.2025

[madohora]

KICIUSIE CISI ZABÓJCY - Interia - 19.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

– Byłam oszołomiona. To cud, absolutnie się tego nie spodziewaliśmy – przyznała Jo Ledington, kierowniczka ds. ochrony przyrody w Nowej Zelandii, w rozmowie z „Guardianem”.

[madohora]

NIEZWYKŁY DRAPIEŻNIK POJAWIŁ SIĘ W POLSCE - Interia - 25.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Cob irlandzki, lub Tinker
Rasa, znana na całym świecie jako Gypsy (Irish) Cob lub Tinker, zaczęła się rozwijać już w XV wieku, kiedy Cyganie i ich konie po raz pierwszy przybyli na Wyspy Brytyjskie. Jednak dopiero w drugiej połowie XX wieku uzyskała oficjalne uznanie.

[madohora]

Co więcej, naukowcy przeprowadzili eksperymenty, wykorzystując zrekonstruowane starożytne rzymskie i średniowieczne uprzęże końskie, i za każdym razem okazywało się, że sztywne siodło z wysoko położonym łękiem i łękiem, zamiast strzemion, było skuteczniejsze w pomaganiu jeźdźcowi utrzymać się na koniu i skupić siłę uderzenia.
Złożoność zjawisk jest zawsze z natury złożona, a innowacji w wyposażeniu koni nie należy uważać za główny, decydujący czynnik w globalnych procesach historycznych. Weźmy na przykład emblematyczny przykład zwycięstwa kawalerii (wspieranej przez piechotę) nad armią, która nie używała strzemion i walczyła pieszo – bitwę pod Hastings w 1066 roku, która doprowadziła do narodzin nowego króla Anglii, Wilhelma Zdobywcy. Dopóki jego rywal, Harold, nie zginął, wynik bitwy, która trwała od świtu do zmierzchu, nie był przesądzony przez technologiczną przewagę ciężkiej kawalerii: anglosaska piechota wielokrotnie odpierała ich ataki, a niektóre nawet zmuszała do ucieczki.

[madohora]

JAK URATOWAĆ PUCHACZA - www.oko.press - 27.12.2025

[madohora]

REKORDOWO DUŻO ATAKÓW NIEDŹWIEDZI W JAPONII - Interia - 27.12.2025

[madohora]

TO JEDEN Z NAJRZADSZYCH KOTÓW ŚWIATA - Interia - 27.12.2025

[madohora]

[madohora]

TAJLANDIA. PIĘĆ RAS KOTÓW UZNANO ZA RASY NARODOWE - Interia - 28.12.2025

[madohora]

MORSKIE SSAKI ZAWARŁY NIEZWYKŁY SOJUSZ - Interia - 28.12.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŁASICE NA WOLNOŚCI - www.msn.com.pl - 29.12.2025

[madohora]

KOGUT ZAPIAŁ O ŚWICIE. SĄSIAD ZGŁOSIŁ TO NA POLICJĘ - www.msn.com.pl - 29.12.2025

[madohora]

PSIE EMOCJE - Wyborcza - 29.12.2025

[madohora]

JEDEN Z NAJPIĘKNIEJSZYCH PTAKÓW - Interia - 29.12.2025

[madohora]

[madohora]

Apel: Stołeczne Zoo i Kampinoski Park Narodowy wezwały do rezygnacji z fajerwerków i petard, aby zapobiec traumie zwierząt oraz ograniczyć szkody dla środowiska i ludzi.

[madohora]

Skutki dla ptaków: masowe, nocne zrywanie się do lotu (zwłaszcza zimą) powoduje duży wydatek energetyczny, zderzenia z drzewami, zabudowaniami i liniami energetycznymi oraz utratę o

[madohora]

Skutki dla zwierząt domowych i schroniskowych: sylwester to jedna z najbardziej stresujących nocy w roku, co przekłada się na wzrost zaginięć zwierząt uciekających w panic

[madohora]

Oddziaływanie na środowisko i ludzi: spalanie pirotechniki emituje pyły zawieszone, związki siarki i metale ciężkie; pozostają toksyczne odpady, a co roku dochodzi do oparzeń, urazów, pożarów i silnego stresu u dzieci, seniorów i osób wrażliwych na bodźce.

[madohora]

Miejsce, czas i osoby: Warszawa (Stołeczne Zoo) oraz Kampinoski Park Narodowy; okres sylwestrowy, noc 31 grudnia/1 stycznia; zaangażowani instytucjonalnie opiekunowie zwierząt zoo i pracownicy KPN – w tekście nie podano nazwisk.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ten fotograf dzikiej przyrody znalazł się w odpowiednim czasie i w odpowiednim miejscu i zrobił przepiękne zdjęcia (19 obrazków)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POZYTYWNE WYDARZENIA Z 2025 ROKU - www.ekologia.pl - 31.12.2025

[madohora]

[madohora]

Skala przygotowań pokazuje, jak trudne stało się dziś samo odnalezienie tych zwierząt. Naukowcy użyli ponad trzech ton przynęty – głównie resztek makreli i tuńczyka – oraz około 500 litrów oleju rybnego, tworząc tzw. smugę zapachową wyczuwalną z setek metrów. Wykorzystano też kamery podwodne oraz analizę DNA środowiskowego z próbek wody.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dorosły okaz tasiemca może mieć 20 metrów, choć podobno spotykano też osobniki mające 30 metrów. Tasiemiec jest więc najdłuższym zwierzęciem świata.

[madohora]

Tasiemiec składa się z główki (skoleksu), szyjki i proglotydów – członów. Jeden okaz może się składać nawet z tysiąca proglotydów.

[madohora]

Do rozmnażania tasiemiec nie potrzebuje drugiego osobnika. Jest obupłciowy. W każdym jego członie (proglotydzie) rozwijają się narządy rozrodcze męskie i żeńskie.

[madohora]

W ciągu swego życia jeden tasiemiec może wyprodukować (wydalić) 6 miliardów jajeczek.

[madohora]

KOLEJNY ATAK AMSTAFA, MĘŻCZYZNA ZMARŁ - www.msn.com.pl - 03.01.2026

[madohora]

MONTUJĄ NA DRZEWACH DZIWNE URZĄDZENIA. SŁUŻĄ DO ŚLEDZENIA KORNIKA DRUKARZA - www.twojapogoda.pl - 03.01.2026

[madohora]

[madohora]

Niedawno zaobserwowano ciekawe zjawisko, co potwierdził prof. Marc Berkoff z Uniwersytetu Colorado Boulder (USA). Gdy jedna ze srok zdechnie, inne przy pomocy dziobów przykrywają ją źdźbłami trawy i innymi roślinami. Potem stoją obok przez krótką chwilę, aby odlecieć. Czy nie przypomina to świetnie nam znanego pochówku osoby zmarłej? Rzuca to nowe światło nie tylko na inteligencję tego gatunku, ale na zachowanie wszystkich zwierząt.

[madohora]

[madohora]

Rozmawiać ze zwierzętami? Badanie pokazuje, że ludzie rozumieją emocje niektórych zwierząt

Może nie jest to komunikacja ze zwierzętami w stylu dr Dolittle, ale naukowcy odkryli, że ludzie są w stanie uzyskać wgląd w uczucia stworzeń, w tym świń, koni i kóz, na podstawie ich wokalizacji

[madohora]

Odkrycia naukowców Uniwersytetu w Kopenhadze sugerują, że pewne informacje w dźwiękach, takie jak intensywność emocji zwierzęcia, wydają się być przekazywane w podobny sposób u różnych gatunków.

[madohora]

„Ludzie prawdopodobnie opierają swoje decyzje na wiedzy o tym, jak brzmią, gdy są mniej lub bardziej pobudzeni… ponieważ pobudzenie, które jest powiązane ze ścieżkami stresu, jest systemem dobrze zachowanym u kręgowców” – powiedziała dr Elodie Briefer, współautorka badań z Uniwersytetu w Kopenhadze.

[madohora]

Naukowcy sprawdzili, czy ludzie mogą określić, czy zwierzę wyraża pozytywne, czy negatywne emocje

[madohora]

„Nie możemy tak naprawdę polegać na tym, co wiemy od ludzi, ponieważ różni się to znacznie między gatunkami – istnieje wiele różnic w sposobie wyrażania emocji przez gatunki, nawet te blisko spokrewnione” – powiedziała Briefer.

[madohora]

W artykule opublikowanym w czasopiśmie Royal Society Open Science, Briefer i współpracownicy opisują, w jaki sposób zarejestrowali wokalizacje sześciu gatunków zwierząt – koni, świń, kóz, bydła, koni Przewalskiego (dzikich koni) i dzików. Zespół zbadał, czy dźwięk został wydany, gdy zwierzę było pobudzone – określone przez wysokie tętno lub ruch – i czy dźwięk został wydany w pozytywnym kontekście, takim jak oczekiwanie na jedzenie, czy w kontekście negatywnym, takim jak izolacja.

[madohora]

W przypadku ludzi zespół wykorzystał istniejące nagrania bezsensownych ciągów mowy wypowiadanych w wściekłości lub strachu, aby reprezentować odpowiednio wyższą i niższą intensywność emocjonalną – lub pobudzenie – oraz w zły lub radosny sposób, aby zasugerować negatywny lub pozytywny kontekst.

[madohora]

Następnie naukowcy poprosili 1024 uczestników z 48 krajów, aby każdy z nich wysłuchał online par dźwięków.

[madohora]

Dla każdego gatunku uczestnikom odtworzono cztery pary wokalizacji. W przypadku dwóch par poproszono ich o ocenę emocjonalnej intensywności dźwięku jako wysokiego lub niskiego, podczas gdy w przypadku pozostałych dwóch par poproszono ich o ocenę emocji – pozytywnej lub negatywnej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODTWORZYLI MONSTRUALNEGO KROKODYLA - Interia - 04.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

STRACH MA WIELKIE OCZY - www.oko.press - 05.01.2025

[madohora]

WILKI NIEDALEKO WARSZAWY - www.polsatnews.pl - 05.01.2026

[madohora]

KENIA ŻEGNA LEGENDARNEGO SŁONIA - Interia - 05.01.2026

[madohora]

CHINY OSZALAŁY. TYGRYSICA URODZIŁA AŻ PIĘCIORO MŁODYCH - Interia - 05.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ANGLIA WPROWADZA ZAKAZ GOTOWANIA ŻYWYCH HOMARÓW - www.ekologia.pl - 06.01.2026

[madohora]

Czeczotka gniazduje głównie na północy Polski – w Puszczy Augustowskiej i na Pomorzu, a także w górach: Tatrach i Sudetach. Zimą przemieszcza się na niższe tereny, często odwiedzając karmniki.

[madohora]

W Polsce spotyka się głównie czeczotkę zwyczajną (flammea) oraz jej podgatunek cabaret, wyróżniający się bardziej brązowym upierzeniem i większą ilością brązowych piór na brzuchu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[urlurl=https://oko.press/sabotaz-w-radomiu-wiedzialo-o-nim-tylko-rosyjskie-gru-ujawniamy]SABOTAŻ W RADOMIU - www.oko.press - 07.01.2026[/url]WILKI NA CELOWNIKU - www.oko.press - 07.01.2026[/url]

[madohora]

WIELKA POMYŁKA. PIES OKAZAŁ SIĘ JENOTEM - Interia - 07.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NADCHODZĄ MROZY - www.ekologia.pl - 07.01.2026

[madohora]

Świat stoi w obliczu kryzysu bioróżnorodności, zwanego czasem „szóstym masowym wymieraniem”. W tym kontekście wiedza o tym, jak geny i cechy wpływają na przetrwanie, jest kluczowa. Dzięki prognozowaniu genomicznemu naukowcy mogą określić, które populacje potrzebują ochrony, a które mogą same przetrwać.
„To jak lekarstwo dla przyrody – pozwala planować, gdzie interweniować, by ratować gatunki” – mówi Aase.

[madohora]

Projekt GPWILD nie zatrzymuje się na wróblach. W planach są badania nad reniferami svalbardzkimi, jeleniem szkockim, lisami polarnymi i kilkoma gatunkami ptaków. Ale to wróble domowe wciąż pełnią rolę laboratorium przyrody – uczą nas, jak ewolucja działa w praktyce i jak możemy wykorzystać tę wiedzę, by chronić naszą planetę.
Więc następnym razem, gdy zobaczysz wróbla na balkonie, pomyśl, że ten mały ptak może kryć w sobie odpowiedź na pytanie, jak uratować zagrożone gatunki przed wyginięciem.

[madohora]

Gdy pojawiają się pierwsze kryształki lodu, żaba drzewna nie reaguje paniką. Przeciwnie — jej ciało rozpoznaje sygnał: to moment przejścia w tryb przetrwania. Kontakt z lodem uruchamia kaskadę reakcji biochemicznych. Zwierzę zakopuje się płytko pod liśćmi i błotem, zaledwie kilka centymetrów pod powierzchnią ziemi. I wtedy zaczyna się coś, co u większości organizmów oznaczałoby śmierć. Woda jest wypychana z wnętrza komórek, z dala od wrażliwych narządów. Otaczające tkanki zamarzają. Żaba przestaje oddychać. Jej serce zatrzymuje się. Metabolizm praktycznie zanika. Przez całą zimę pozostaje w tym stanie — biologicznie „wyłączona”.

[madohora]

Efekt? Komórki nie pękają, błony pozostają nienaruszone, a struktury tkanek przetrwają miesiące w lodowym uścisku. Żaba zapada w letarg, który z biologicznego punktu widzenia balansuje na granicy śmierci.

[madohora]

Wiosną proces się odwraca. Odmrażanie zaczyna się od wnętrza ciała i trwa około doby. Najpierw wracają funkcje narządów wewnętrznych, potem ruchliwość kończyn. Serce znów zaczyna bić. Oddech wraca. A potem, po długiej przerwie, żaba musi… skorzystać z toalety. Kilka chwil później rusza w stronę swojego rodzinnego, wiosennego stawu. Jakby nic się nie stało.

[madohora]

Jeśli w deszczową, wiosenną noc usłyszysz charakterystyczne rechotanie – możliwe, że to właśnie żaby, które jeszcze niedawno były… zamrożone na kość.

[madohora]

Jak oszukać śmierć, czyli zwierzęta, które jedzą trucizny

Toksyny w przyrodzie są powszechne. Z ich pomocą rośliny, grzyby i zwierzęta bronią się przed napastnikami albo atakują swoje ofiary. Te silne związki potrafią osłabić, sparaliżować, a nawet zabić. Nie każdego jednak. Poznaj gatunki, które jedzą trucizny i żyją!

[madohora]

Nie trzeba jednak produkować, żeby mieć. Ewolucyjna mądrość skłoniła niektóre zwierzęta do włączenia do swojej diety trujących roślin i owadów w celu przejęcia ich zabójczych własności. Dzięki mechanizmowi doboru naturalnego rozwinęły one mutacje genetyczne, które czynią je odpornymi na wybrane toksyny i dają im zdolność magazynowania cudzej broni biologicznej do wykorzystania na własne potrzeby.

[madohora]

Doskonałym przykładem są danaidy wędrowne (Danaus plexippus), czyli motyle znane ze swoich dalekich migracji wskroś kontynentów. Ich żarłoczne larwy żywią się roślinami z rodziny trojeściowatych, niezwykle zasobnymi w glikozydy szkodzące sercu. Pożerane toksyny są jednak bezpiecznie składowane w odwłoku gąsienic, o czym drapieżców mają ostrzegać wyraziste kolorowe pasy.

[madohora]

Trujące żaby Ameryki Południowej idą jeszcze dalej, spożywając całą gamę jadowitych mrówek, chrząszczów i termitów. Taka dieta pozwala im wygenerować we własnych gruczołach toksyczny koktajl nawet 200 razy silniejszy niż morfina. Gdy zwierzę czuje się zagrożone, wydzielina z gruczołów pokrywa skórę, dając bolesną nauczkę nierozważnym drapieżnikom.

[madohora]

NA LOTNISKU W PYRZOWICACH URATOWANO PSA. PROBLEMY ZACZĘŁY SIĘ PÓŹNIEJ - www.tvp.pl - 08.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŚWIAT ZACHWYCONY FILMEM Z POLSKI - www.polsatnews.pl - 09.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PO 200 LATACH WILKI WRÓCIŁY DO DANII - Interia - 18.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Walenie, które uważane są przez naukowców za jedne z najbardziej inteligentnych zwierząt, są też bardzo wrażliwe społecznie. Szybko się przywiązują i i dlatego długo cierpią po stracie partnera. W szczególności mamy orki, które straciły potomstwo.
Także słonie przeżywają śmierć swoich bliskich, co wielokrotnie zaobserwowała badaczka dzikich zwierząt – Joyce Poole. Na swojej stronie internetowej opisuje ze szczegółami ich zachowania –– „oczy pełne bólu”, apatia czy nawet agresja. Była świadkiem sytuacji, gdy słonie przez cały dzień pełniły straż nad martwym słoniątkiem, głaszcząc je trąbami.
umienie przez słonie, czym jest śmierć, według naukowców wiąże się ze strukturą stadną tych zwierząt. Słonie tworzą silne społeczności oparte na matriarchacie. Śmierć w zżytej rodzinie zapewne jest dużym wydarzeniem, które może wpływać na członków społeczności. Co widać na poniższym filmie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŚRÓDZIEMNOMORSKI ROBAK POMOŻE LUDZIOM - Interia - 18.10.2025

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SPROWADZILI GO Z EUROPY. W 60 LAT ZNISZCZYŁ CAŁY KONTYNENT - Interia - 19.10.2025

[madohora]

[madohora]

Biotopem preferowanym przez niego są zarośla, skraje lasów, łąki, śródpolne zadrzewienia, nasze ogrody oraz budynki i mieszkania, a także powierzchnie nieużytkowane na co dzień. Występuje na półkuli północnej, można go spotkać w Europie od wysp brytyjskich po Ural, a także w Ameryce Północnej, gdzie przywędrował wraz z europejskimi osadnikami. Ofiarami tego pająka padają głównie owady latające, takie jak muchy różnych gatunków, muchówki zaliczane do wielu rodzajów. Czas zimy to okres próby dla osobników zarówno dorosłych, jak również tych, które dopiero co zaczęły funkcjonować w nowym, dotąd nieznanym świecie. W tym czasie bardzo ważne jest znalezienie odpowiedniego miejsca do przezimowania. Pająki lubią ciemne, wilgotne miejsca, rzadko uczęszczane przez ludzi oraz inne istoty, potencjalnie interesujące się krzyżakiem. Jeśli mu się uda najpierw znaleźć odpowiednią zimową kryjówkę, później przetrwać tę trudną porę, budzi się już w marcu lub kwietniu i znowu zaczyna budować sieci, ale co najważniejsze walczyć o trwanie gatunku, a to sztuka wcale nie taka łatwa…

[madohora]

Pająk – krzyżak ogrodowy – mimo swoich stosunkowo niewielkich rozmiarów, wzbudza strach. Zupełnie niepotrzebnie, bo jeśli zachowamy bezpieczny dystans przy okazji spotkania z tym zwierzęciem, to niebezpieczeństwo ukąszenia z jego strony jest równe zeru. Samo ukąszenie również nie jest jakimś szczególnym zjawiskiem. A pająki te powinniśmy mieć wokół siebie, bo są naturalnymi wrogami uciążliwych dla nas owadów latających.

[madohora]

Prawdopodobnie nie należą do pierwszej piątki zwierząt, które ludzki umysł kojarzyłby przede wszystkim z niebezpieczeństwem. Jednak spotykając je na wolności, należy ich unikać w miarę możliwości.

[madohora]

Czarna mamba (Dendroaspis polylepis) to jeden z najbardziej przerażających węży na kontynencie afrykańskim, i nie bez powodu. Może osiągnąć długość ponad czterech metrów i poruszać się z prędkością do 20 km/h na krótkich dystansach. Występuje w niemal każdym środowisku Afryki , od bagien, przez sawanny, po wioski. Jeśli celowo lub przypadkowo wejdziesz na jej drogę ucieczki, jej zachowanie przerodzi się w morderczą furię. Potrafi wstrzyknąć wiele dawek śmiertelnie niebezpiecznego neurotoksycznego jadu do organizmu wroga lub ofiary, natychmiast go paraliżując.

[madohora]

Jad tego węża jest śmiertelny dla człowieka w dawce od 10 do 15 miligramów, podczas gdy mamba może wstrzyknąć do organizmu kilkaset miligramów jednym ukąszeniem! Ukąszenie czarnej mamby jest zatem w zdecydowanej większości przypadków śmiertelne. Jeśli pomoc nie jest dostępna, ofiara umiera w ciągu dwóch minut.

[madohora]

Najbardziej agresywnym i niebezpiecznym rekinem nie jest słynny żarłacz biały ani budzący postrach rekin tygrysi, lecz rekin biały (Carcharhinus leucas) . Ma on reputację niezwykle agresywnego drapieżnika, który bez wahania atakuje ludzi w płytkich wodach i może być odpowiedzialny za wiele przypadków tajemniczych zgonów i zaginięć. Ma bardzo silny uścisk szczęki i, co najgorsze, potrafi przystosować się do ekosystemów słodkowodnych, dlatego niestety ludzie czasami spotykają go w rzekach i jeziorach w ciepłych regionach świata.

[madohora]

Rekiny białe polują na wszystkie kręgowce, jakie uda im się złapać, ale zjadają również mięczaki i skorupiaki. Są bardzo agresywne w obronie swojego terytorium. Wiele ataków, które pierwotnie przypisywano rekinom białym i tygrysim, w rzeczywistości było spowodowanych przez ten gatunek.

[madohora]

Dziki (Sus scrofa) zamieszkują duże obszary Europy i zachodniej Azji, przebywając głównie w ekosystemach leśnych. Tak jak wilk jest dzikim odpowiednikiem naszego psa domowego, dzik jest nieudomowionym odpowiednikiem świń. Podczas gdy udomowione świnie postrzegamy jako stosunkowo leniwe i bezbronne stworzenia, ich dziki krewny budzi postrach w swoich ekosystemach. Jest wszystkożerny, ale potrafi upolować również większą ofiarę – czasami zabijając nawet młode sarny! Świnie są często płochliwe, ale bywają też bardzo agresywne i atakują ludzi. Ze względu na swoje rozmiary i ostre kły, mogą stanowić poważne zagrożenie dla osoby, która nieumyślnie naruszy ich terytorium.

[madohora]

Duże osobniki osiągają długość do około 200 centymetrów i wagę znacznie przekraczającą 100 kilogramów. Jeśli chodzi o ataki na ludzi, dzików nie można winić. Zachowują się całkiem naturalnie, broniąc swoich młodych lub terytorium.

[madohora]

Chociaż rosomak syberyjski (Gulo gulo) wygląda jak miniaturowy niedźwiedź, w rzeczywistości jest największym lądowym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Nie jest większy od dużego psa, a zachowuje się jak dominujący drapieżnik wielkości niedźwiedzia grizzly. Rosomaki słyną z niesamowitej agresji i odwagi, z jaką atakują swoją ofiarę podczas polowania. Nie boją się nawet przeciwników wielokrotnie większych od siebie, a udokumentowano przypadki upolowania przez nie jeleni i innych dużych zwierząt kopytnych. Zwierzęta te mogą być również bardzo niebezpieczne w ataku na ludzi. Zaobserwowano nawet, że rosomaki potrafią stawić czoła niedźwiedziom w obronie swojego terytorium.

[madohora]

Rosomaki zamieszkują tundrę i tajgę na półkuli północnej, zwłaszcza w Kanadzie, na Alasce i Syberii. Dawniej były liczne w północnej Europie, ale w ciągu ostatnich dwóch stuleci populacja tych interesujących zwierząt została znacząco zdziesiątkowana przez ludzi z powodu wzrostu zainteresowania wysokiej jakości futrami.

[madohora]

Jastrząb gołębiarz (Accipiter gentilis) to stosunkowo duży drapieżnik o rozpiętości skrzydeł dochodzącej do 127 centymetrów, przy czym samice są znacznie większe. Jastrzębie są silnie terytorialne i zaciekle bronią swoich gniazd i młodych. W tym celu bez wahania używają ostrych, zakrzywionych pazurów i mocnego dzioba. Nie mają problemu z atakiem na człowieka, jeśli ten znajdzie się zbyt blisko gniazda. Obecnie jastrzębie gołębiarz są w naszym kraju gatunkiem zagrożonym i objętym ścisłą ochroną. Jednak wielu myśliwych uważa je za szkodliwe. Poza Europą te piękne drapieżniki występują również w Ameryce Północnej i wielu częściach Azji.

[madohora]

Jastrzębie to niezwykle sprawne drapieżniki, potrafiące błyskawicznie znaleźć ofiarę i równie szybko ją zabić. Atakują również większe zwierzęta, które potrafią zabić szybko i skutecznie.

[madohora]

Bawoły afrykańskie są niezwykle niebezpieczne. Fakt ten jest znany afrykańskim myśliwym od dawna. Poza ludźmi, te zwierzęta, ważące około pół tony, mają bardzo niewielu naturalnych wrogów. W pewnych okolicznościach stado lwów może upolować osłabione zwierzę, ale nawet lwy wolą unikać zdrowego, dorosłego byka.

[madohora]

Bawoły są często nazywane „Czarną Śmiercią” i podobno odpowiadają za około 200 zgonów ludzi rocznie. Nawet ranny bawół jest w stanie ścigać i zabić swoich prześladowców.

[madohora]

Chociaż komar jest zupełnie innym zwierzęciem niż pozostałe cztery, nie da się zaprzeczyć jego śmiertelnemu zagrożeniu. Owad ten przenosi malarię, uważaną za chorobę, która pochłania najwięcej ofiar śmiertelnych na świecie. W samej Afryce codziennie umiera z jej powodu ponad 2000 dzieci. Choroba ta jest odpowiedzialna za śmierć połowy dzieci poniżej piątego roku życia.

[madohora]

Światowa Organizacja Zdrowia poinformowała w 2010 roku, że na świecie odnotowano około 219 milionów udokumentowanych przypadków malarii. W tym samym roku choroba ta zabiła od 660 000 do 1,2 miliona osób, w tym wiele afrykańskich dzieci.