Karkonosze

[madohora]

Karpacz

to miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim.
Położone w Sudetach Zachodnich, w dolinie rzeki Łomnicy.

Historycznie leży na Dolnym Śląsku.
W latach 1945-1954 siedziba wiejskiej gminy Karpacz.
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa jeleniogórskiego.
Według danych z 31 marca 2011 r. miasto miało 5 026 mieszkańców.

Historia
Osada poszukiwaczy złota powstała w XII wieku. Pierwsze zapiski o Karpaczu pojawiły się
w „Księgach Walońskich” z końcem XIV wieku.
Dzielnicę Płóczki po raz pierwszy wymieniono w dokumencie z dnia 21 maja 1418 roku.
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) na terenie Karpacza osiedlili się uciekinierzy religijni z Czech.
Po wybudowaniu kaplicy św. Wawrzyńca na Śnieżce (poświęconej 10 sierpnia 1681 roku przez cysterskiego opata Bernarda Rosę),
Karpacz znalazł się na szlaku tzw. turystyki pielgrzymkowej.
W 1772 roku założono szkołę ewangelicką. Poświęcony w dniu 28 lipca 1844 r. drewniany kościółek ewangelicki, sprowadzony z norweskiego miasteczka Vang przez króla Prus Fryderyka Wilhelma IV, stał się atrakcją turystyczną Karpacza – znaną obecnie jako Świątynia Wang.

W związku z napływem turystów w II połowie XIX wieku nastąpił rozwój osady: powstały hotele, zajazdy i gospody.
W górnej części miasta (ówcześnie Brückenberg) w 1914 r. znajdowało się 12 hoteli i 54 pensjonaty, dysponujące łącznie około tysiącem miejsc noclegowych.

W 1945 r. miejscowość została wcielona do Polski.
Przez kilka pierwszych tygodni używano nazwy Szterlingowo, dla uczczenia dowódcy patrolu wojskowego, który jako pierwszy zdobył szczyt Śnieżki.
Używano również nazwy Krzywa Góra (m.in. dla stacji kolejowej).
Z kolei na początku 1946 r. Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjęła nazwę Drogosławice, która wywołała protesty miejscowych mieszkańców.
Ostatecznie Komisja zmieniła zdanie i w maju 1946 r. przyjęto obowiązującą do dziś nazwę Karpacz
(nazwa ta pojawiła się już pod koniec 1945 r., czasem jako Karbacz).
Pozostałą niemiecką ludność wysiedlono do Niemiec.
W 1960 r. z obszaru osiedla Karpacz ustanowiono miasto Karpacz

[madohora]

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

Charakterystyczna sylwetka świątyni wraz z cebulastym hełmem wieży nawiązuje do barokowego budownictwa tyrolskiego.
W roku 1979 ks. prob. Franciszek Schirmer zapoczątkował rozbudowę kościoła według projektu architekta Antoniego Bila z Karpacza.

We wnętrzu kościoła znajduje się późnobarokowy ołtarz główny z obrazem Nawiedzenia NMP i dwoma bocznymi figurami przedstawiającymi św. Piotra i św. Antoniego.
W starej części kościoła na drewnianym stropie widnieje polichromia, która pochodzi z czasów budowy kościoła.
W przejściu między pierwotną a dobudowaną częścią kościoła na filarach i łączącym je łuku namalowane są postacie czterech ewangelistów.
W przedsionku Na suficie w przedsionku przedstawiono czterech wielkich doktorów (nauczycieli) Kościoła zachodniego: św. Ambrożego, św. Augustyna, św. Hieronima i św. Grzegorza Wielkiego.

Podczas remontu wieży kościoła w roku 2007 znaleziono w kuli wieńczącej wieżę trzy pergaminowe dokumenty pisane ręcznie w języku niemieckim z datą 28.10.1909 r.

Opisano w nich starania o budowę kościoła, samą budowę i wymieniono nazwiska osób szczególnie związanych z tym przedsięwzięciem. Dokumenty te ponownie umieszczono w kuli wieży, dołączając świadectwa czasów współczesnych:
opis parafii i Karpacza, plan miasta oraz przesłanie
„Ad maiorem Dei gloriam”, w którym napisano m.in.:

„Jesteśmy wdzięczni Bożej Opatrzności za to, że my żyjący na przełomie XX i XXI wieku mogliśmy troszczyć się o przejętą od poprzednich pokoleń parafialną świątynię pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny."

[madohora]

[madohora]

[madohora]