Michnik komentuje: czyżby Leonid Breżniew zmart...

[schlagbaum]

Polityka nie powinna polegac na tym, ze kazdy mowi to co mu slina na jezyk
przyniesie, bo akurat taki ma nastroj.
Stosujac te metode, Polska zepsula sobie, wypracowywane przez dlugie lata,
dobre stosunki z najblizszymi sasiadami na wschodzie i na zachadzie nie dbajac
o to, ze sa to nie tylko najblizsi ale ale rowniez najwazniesi partnerzy Polski.

W imie czego ?
Uwazam, ze to karygodne i glupie.

Przypomina mi sie przyslowie o panu i kramie.

[schlagbaum]

Te zasade powinni sobie wbic w glowe rowniez pismaki i tzw politycy

primum non nocere


Sa grupy zawodowe, ktore sie nia kieruja ale powinno byc ich wiecej.

SOLIDARYZUJĘ SIĘ Z MICHNIKIEM !!! MA RACJĘ !!!

[Gość: SABAŁA]

[indiana1]

Zgadzam sie calkowicie z opinia Adama Michnika. System totalitarny nadal
funkcjonuje w Rosji i chyba nieprędko sie to zmieni.

[Gość: Kowal]

Pan Michnik ma rację, wyrażając sprzeciw wobec prób interwencji w działanie
polskich wolnych wreszcie mediów. Niech głoszą wzajemnie znoszące się
komentarze, ale każdy ich odbiorca ma prawo wyboru takiego, który odpowiada
jego przekonaniom politycznym, religijnym czy jakimś innym. Zwolennicy jednych
opcji nie przebierają w słowach na temat przeciwników – ich prawda jest jedynie
słuszna, tylko żal, że nie mają wystarczających środków, by ją obowiązkowo
wprowadzić. Poza tym są za pluralizmem, który nieco blednie przy artykułach
Michnika.
Ktoś zewnątrz, przeglądając poprzednie wypowiedzi, mógłby dojść do wniosku, że
większość dyskutantów reprezentuje kraj idealny, dobrze rządzony, be afer
różnego typu, gdzie bezrobocie jest wspomnieniem, straż więzienna umiera z
nudów, a obywatele z poczuciem pełnego bezpieczeństwa spacerują wieczorami po
parkach. Ci reprezentanci są w pełni przekonani, że maja obowiązek pouczania
sąsiadów, jak maja postępować z wybranymi przez siebie władzami, komu dać tylko
więcej wolności, a komu całą. Największe na świecie państwo jest tu wykpiwane
za „manię wielkości”, a wykpiwający są przekonani, że to oni mieliby prawo,
ale – niestety – nikt tego nie zauważa., a im się należy.
Dyskwalifikowanie sąsiadów nie wpływa na ich politykę, a przeszkadza w rozwoju
dobrych stosunków, chociażby handlowych, na czym nam powinno przede wszystkim
zależeć, a hasło „Za wolność waszą i naszą” po odzyskaniu wolności powinno
trochę odpocząć. Za bardzo czym walczyć nie mamy.

Refleksje ogólne

[Gość: Kowal]

Pan Michnik ma rację, wyrażając sprzeciw wobec prób interwencji w działanie
polskich wolnych wreszcie mediów. Niech głoszą wzajemnie znoszące się
komentarze, ale każdy ich odbiorca ma prawo wyboru takiego, który odpowiada
jego przekonaniom politycznym, religijnym czy jakimś innym. Zwolennicy jednych
opcji nie przebierają w słowach na temat przeciwników – ich prawda jest jedynie
słuszna, tylko żal, że nie mają wystarczających środków, by ją obowiązkowo
wprowadzić. Poza tym są za pluralizmem, który nieco blednie przy artykułach
Michnika.
Ktoś zewnątrz, przeglądając poprzednie wypowiedzi, mógłby dojść do wniosku, że
większość dyskutantów reprezentuje kraj idealny, dobrze rządzony, be afer
różnego typu, gdzie bezrobocie jest wspomnieniem, straż więzienna umiera z
nudów, a obywatele z poczuciem pełnego bezpieczeństwa spacerują wieczorami po
parkach. Ci reprezentanci są w pełni przekonani, że maja obowiązek pouczania
sąsiadów, jak maja postępować z wybranymi przez siebie władzami, komu dać tylko
więcej wolności, a komu całą. Największe na świecie państwo jest tu wykpiwane
za „manię wielkości”, a wykpiwający są przekonani, że to oni mieliby prawo,
ale – niestety – nikt tego nie zauważa., a im się należy.
Dyskwalifikowanie sąsiadów nie wpływa na ich politykę, a przeszkadza w rozwoju
dobrych stosunków, chociażby handlowych, na czym nam powinno przede wszystkim
zależeć, a hasło „Za wolność waszą i naszą” po odzyskaniu wolności powinno
trochę odpocząć. Za bardzo czym walczyć nie mamy.
Jesteśmy przeciwnikami totalitaryzmu, ale z kolei potępiamy interwencje Buscha
w Iraku i jesteśmy niezadowoleni, ze i nasi chłopcy biorą w likwidacji
totalitaryzmu udział. Gdyby w Czeczenii, przeciw Putinowi, to czemu nie.

[Gość: Ryszard]

Panie Adamie M. to świetny artykół. Nasi byli -nie z wyboru- sojusznicy muszą
wreszcie zrozumieć iż nie można prawie 40 mln narodu traktować jak swoich
podwładnych w Rosji. Jesteśmy niepodległym wolnym i suwerennym narodem. mamy
wolna prase i możemy wyrażąć swoją opinie na każdy temat. Nie zauważyłem w
naszych mediach żadnej kampani antyrosyjskiej. Rosjanie jak Polacy maja prawo
do wolnej prasy i swobodnego wyrażania swojej opini na jej łamach oraz w radiu
iTV. W każdym kraju znajdą sie pseudo pismacy i pseudo dziennikarze
obsmarowujący w swoich gazetkach niesłusznie a często także bezkarnie różnych
ludzi w tym polityków. Ale żadna szanująca się gazeta w tym poczytna i
uznana "Gazeta Wyborcza" takimi bzdurami sie nie zajmuje. Panie Prezydencie
Putin nie może Pan bez powodu wyciągać pochopnych wniosków i traktować nas jak
zbuntowanych i wydziedziczonych synów Rosji. Nigdy nimi nie bylismy. Polska to
nasza ukochana ojczyzna.To jest nasz dom.Tego stosunku pokrewieństwa nikt i nic
nie moze zmienić.Każdy obywatel świata ma prawo czuć sie w naszym "domu" wolnym
i bezpicznym.To dotyczy także obywateli Rosji i innych Państw bloku
wschodniego.Nie wolno nikomu manipulować ludźmi i antagonizować wolnych i
żyjących w zgodzie narodów dla realizacji swoiej polityki. Żyjmy w zgodzie jak
szanujący sie sąsiedzi. Nie jesteśmy juz od dawna od siebie
uzależnieni.Prowadźmy wspólnie interesy. Dziękuje.

Czy Michnik to wyrocznia?NIE !

[Gość: jędr@s]

Nazwijmy to po imieniu Putin-Putinem ale to zrobili terroryści w Biesłanie to
zbrodnia jaką trudno zrozumieć.Nie powinno ich się nazywać partyzantami
walczącymi o niepodległość to zwykli bandyci!!!

Masz racje-prowokatorzy FSB z Bieslanu to BANDYCI!

[Gość: meerkat]

[Gość: Maj]

Panie Redaktorze, przestań Pan pierdolić głupoty!!!
"Publikowaliśmy i będziemy publikowali nadal rosyjskie głosy prezentujące różne
punkty widzenia" Ha ha ha!!! Czuje głosy? Politkowskiej? Kowaliowa? i innych...

Drogi Panie Adamie,,jedz pan do Putina i trzasnij

[Gość: grisza]

laska w ziemie,ktora powinna zamienic sie w weza i pozniej bedziesz pan mogl od
ruskich pozyczyc wszystkie zlote i srebrne przedmioty i dmuchnac przez Morze
Kaspijskie prosto do kolebki cywilizacji.Gwarantowane,ze rydwany Putina wpadna
do morza,ktore zewrze sie po przpuszczeniu ludu poslusznego Partii Ludzi
Rozumnych.a jak pan nie wierzysz w basnie to trzasnij pan przynajmniej glowa w
sciane-moze sie troche rozwidni.Gazeta Wybiorcza proponuje Rosjanom taki stan
stosunkow;my Wam bedziemy pieprzyc co nam brudna slina na jezyk przyniesie a Wy
i tak jestescie chamy i postsowieci.A to dziwi,bo przeciez prezydent Reagan
powiedzial o pewnym czlowieku honoru,ze to ruski general w polskim mundurze.I
co? i nic?Prawda Panie Michnik?

[Gość: czarny kapelusz]

Jak można sprawdzić czy w gronie tych co stoja po stronie Putina a przeciw
Michnikowi jest Rokita?

[Gość: KC]

Dobre samopoczucie polskich komentatorów nie ma uzasadnienia w świetle
tendencyjnych wypowiedzi i komentarzy na temat ataku terrorystycznego na
szkołę. I nie ma tu znaczenia, czy Rosjanie mają rację oskarżając polskie
władze o sterowanie mediami, czy nie.

Michnik to głupiec żałosny, ale groźny

[Gość: Tomasz]

A poza tym to kłamczuch, gdyz w GW nie uświadczysz innych komentarzy niż te
krytyczne (co jest tu eufemizmem) względem Rosji. Gdzie są tę komentarze
pokazujące "inny punkt widzenia" niż ten który odpowiada redaktorowi Michnikowi?

Problem z Michnikiem jest taki, że wielu uważa go za bojownika o wolność, i
skłonna widzieć w nim nawet autorytet moralny. Tym czasem zawsze był on jedynie
demagogiem, nic więcej. Różnica jednak jest taka, że kiedyś jego wpływy były
ograniczone, a teraz żaden polski minister nie zrobi niczego co nie podobałoby
się Gazecie Wyborczej i politycznej mafii, którą ta gazeta reprezentuje.
Szczególnie po "aferze Rywina". I to jest nasz dramat, gdyż w normalnym kraju
redaktorzy nie kreują polityki, szczególnie zagranicznej.

[Gość: Matka]

To Pański dramat, Panie Tomaszu - pisz Pan za siebie....proszę wnikliwiej
czytać a znajdzie Pan inny punkt widzenia.
Po Biesłanie polityka Rosji wobec Czeczeni i nie powstrzymanie szturmu na
szkołę zasługuje na krytykę i potępienie. Polityka ta jest odpowiedzialna za
śmierć dzieci.

Droga Pani Matko,

[Gość: grisza]

Ten Pani punkt widzenia powstal wskutek manipulacji pana Michnika.W Bieslanie
sytuacja wymknela sie spod kontroli,bo oprocz wojska i policji byli tam rowniez
uzbrojeni Osetyncy,rodzice zakladnikow.To moze Rosjanie powinni ich
powystrzelac,zeby zabraklo Pani argumentu o niepowstrzymaniu szturmu?Niech
spojrzy Pani raczej na zadowolone z siebie oblicze autora artykulu dzis w
zalaczeniu.Przeciez on sobie robi zarty,zeby draznic ludzi a obok ma pani
pomiar badania ,kto sie z nim zgadza a kto nie ale niech uprzejmie otworzy Pani
wszystki opinie i wczyta sie to zobaczy Pani ,ze ten wynik jest
falszywy.Pozdrowienia

[Gość: Matka]

Dziękuję za pozdrowienia, również pozdrawiam. Wynik sondażu dostrzegłam. To,,ze
nie powstrzymano szturmu świadczy o słabości sił specjalnych, a raczej ich
braku wyobraźni i nie przejmowaniu się życiem dzieci. Dzieci były tam
najważniejsze - nie żadna polityka. Pan Michnik mną nie musi manipulować. Na
bieżąco oglądałam CNN,TVN(doskonałe relacje) Euro News,BBC no i próbowałam
stacje rosyjskie. Jestem wdzięczna Gazecie z póżniejsze artykuły - były odważne
i prawdziwe. Oglądałam wszystko i czytałam dużo

BałWszyscy widzieli jak było

[Gość: qsl]

więc po co ten lament.Biesłan-bałagan. Rosja absolutnie nie potrafi zapewnić
porządku na terenach którymi chce władać. Skąd ci cywile mieli broń w ogóle.
Nawet w tv widac było ze żołnierz krył sie za uzbrojonym cywilem ? To co, kazdy
moze miec tam kałacha w domu (jak w Iraku)? Rozwscieczeni cywile robia co
chcą ? Przeciez oni rozpoczęli akcje "uwalniania" zakładnikóe co spowodowało
że było tyle ofiar. Dziennikarze to widza tak jak i my wszyscy telewidzowie,
to co maja mówic jak widza tak jak widza. Nie potrzeba niczego kmomentowac. A
jezeli Rosja nie chce niczego pokazac to ona jest władna ZAKAZAĆ wstepu
dziennikarzomi ponieść tego konsekwencje polityczne, a nie po babsku lamentowac
ze ktoś napisał prawdę ! A że sprawa ma podłoze polityczne nie zaprzeczy nawet
sam Putin, no nie ? Wszyscy normalni Polacy potepiaja ten bandycki wyczyn i ich
sprawców,ale uwazaja równiez że takie "wyczyny" sie nie skończa dopóki problem
polityczny nie zostanie POLITYCZNIE rozwiązany.
Chciałem jeszcze cos dodac, ale zamilczę.

[Gość: koloratura]

Za śmierć dzieci, droga Matko, odpowiedzialni są ci, co je wzięli na
zakładników i żadne zaklinanie rzeczywistości tego nie zmieni. Dla takiego aktu
terroryzmu nie ma i być nie może usprawiedliwienia, nie jest nim nawet
bandyckie zachowanie Rosjan w Czeczenii.

no, nareszcie się doczekałem...

[Gość: marioosh]

na odniesienie do polityki rosji na kaukazie. no to może jeszcze trochę wysiłku
intelektualnego by wyciagnąć wniosek że... no? poradzisz sobie sama z tym
wnioskiem? i konkluzją?

ps.
na griszę nie liczę.
potrzeba ochrony własnego kraju nie pozwoli mu przyznać się do oczywistych
kwestii. do tego trzeba troche cywilnej odwagi. a zycie w rosji nie sprzyjało i
jak widać nie sprzyja rozwijaniu takich postaw.

[rtg]

patrze na wynik glosowania i jestem zniesmaczony... 12% swiadomych obywateli
naszego wolnego kraju teskni do zamordyzmu? Czy to caly elektorat SLD czy
dochodza do tego jeszcze ci co zawsze glosuja na nie bez wzgldu na temat...
pozdr. rtg

[Gość: ZYTA 1]

Do zamordyzmu w prasie tęsknia zwolennicy LPR i Samoobrony.Nie widzicie tego?

[Gość: pawel]

Może i Breżniew zmartwychwstał w Rosji, za to komuna jest wiecznie żywa w
Polsce. I to nie tylko wśród SLDowców. Prawdziwy komuno-kapitalizm.

[Gość: Zdziwiony]

Dlaczego Pan oszukuje że diennikarstwo w Polsce jest niezależne? Większość
należy do firm zagranicznych. Właściciel jest milionerem a byt określa
świadomość.
Pan kiedyś bronił robotników chociaż było im lepiej niż teraz, ale jak został
Pan milionerem to teraz najbliższa jest Panu PO -partia ludzi bogatych.
Bogactwo nie jest złem, ale pod warunkiem że zachowuje się przynajmiej odrobinę
wrażliwości społecznej.

[Gość: miki]

jeszcze kilka spotkan sw. trojcy /niemcy,francja,rosja/ i putin wessie nas do
WNP

[Gość: Theo]

Leonid Breżniew już od dawna wrócił na Kreml i się uśmiecha i macha łapką na
trybunie nad mauzoleum Lenina. Obecnie najwybitniejsi specjaliści rosyjscy
kończą prace nad przywróceniem do życia Stalina.

[Gość: pawel]

Już widzę jak red. Michnik udostępnia łamy swojej gazety jakiemuś Ruskowi o
poglądach przeciwnych do poglądów naczelnego. Rosji na swój sposób nie urobi
Polska ani żaden inny kraj. Szkoda mi Rosjan, ale demokracja się w Rosji nie
sprawdza i nie sprawdzi. Poniewierani przez carów i pierwszych sekretarzy
zawsze jakąś cząstką będą tęskinić do tego co znają najlepiej - władzy silnej
jednostki. Polacy z wyższością pouczają Rosjan zapominając, że więcej łączy nas
podobieństw niż różni przeciwieństw. Pamiętajmy, że u nas komunizm trwał krócej
i miał najbardziej łagodny przebieg ze wszystkich krajów bloku, a jak bardzo
nas zdeprawował. Po 15 latach wciąż z tym walczymy z jakże żałosnym skutkiem.

[bigobserver]

Gość portalu: pawel napisał(a):

> Polacy z wyższością pouczają Rosjan zapominając, że więcej łączy nas
> podobieństw niż różni przeciwieństw.

To naprawde ciekawe zjawisko.
Zastanawiam sie czesta skad bieze sie w Polakach to przekonanie o swojej
wyzszosci nad Rosjanami.
Moze wynika to z wiekszych osiagniec w dziedzinie nauki ?
Moze techniki ?
A moze kultury ?
Potegi militarnej ?

Dobrze jest czasem znac swoje miejsce w szeregu zanim zacznie sie je pokazywac
innym.

[Gość: ?]

w jakim szeregu ?

[bigobserver]

Gość portalu: ? napisał(a):

> w jakim szeregu ?


www.nrk.no/img/321755.jpeg

[bigobserver]

bigobserver napisał:

> Gość portalu: ? napisał(a):
>
> > w jakim szeregu ?
>
>
> www.nrk.no/img/321755.jpeg


PS

Podobienstwo jednej z postaci do milosciwie panujacego jest, jak sie domyslam,
czysto przypadkowe.

[Gość: Jankucz]

To Michnik ma racje a nie Putin. W Rosji jak za Brezniewai i poprzedników o tym
co wolno mówić i myśleć stanowił "areopag starców" zaś komunikowały o tym
przekaziory. W Polsce sytuacja prasy i wolnego słowa ostatnio się zdecydowanie
pogarsza w zastraszającym tempie wchodzi cenzura klerykalna (katoland ???)
Czarnym wolno wszystko lecz mówić o tym coraza mniej wolno. Ordynarną cenzurę
czuć u Dworaka w TVP, wirtalna polska to już prawie tuba tatki Rydzyka, kazda
godząca w interesy kleru opinia jest bez szans ukazania się.Inny przykład to
sądzenie redaktów np Urbana,artykół ordynarny w formir lecz absolunie zgodny z
prawdą.Moim zdaniem Gazetę stać jeszcze na luksus posiadania własnego zdania.I
tak trymać. H Jankucz

[Gość: mago]

Michnik - nie pitol! Swoje ideały rozmieniłeś na kasiory i już nie rozróżniasz
prawdy od fałszu! Putin ma 100% racji, gdy mówi o antyrosyjskości polskich
mediów i polityków. Jeśli tego chłopie nie widzisz - to znaczy,że osiągnąłeś
poziom innych polskich polityków i mediów czli prawie "dno". Czy ty w ogóle
czytasz polską prasę i oglądasz polskie programy telewizyjne? Mam wrażenie,że
juz od dawna tego nie robisz. Straciłeś ostrość spojrzenia i analizy. Jak
szkoda... Nie pij tak dużo.

GW pisze o Rosji jak"TrybunyL." o USA za Breżniewa

[Gość: DM]

Uderz w stół a Adam Michnik się odezwał...

Niech Pan odpowie Panie Redaktorze A.Walickiemu

[Gość: @]

Polityka nieprzyjaznych gestów - Stosunki polsko-rosyjskie z Czeczenią w tle
Andrzej Walicki
Autor jest historykiem idei, członkiem rzeczywistym PAN i emerytowanym
profesorem Uniwersytetu Notre Dame w Indianie w USA
Bronisław Łagowski określił reakcje mediów polskich na masakrę w Biesłanie
mianem „antyrosyjskiego obłędu” („Oszołomienie”, „Przegląd”, 19.09.04). Artykuł
w „Izwiestiach” pt. „Polska prasa kłamie” (pióra Jewgienija Szestakowa,
patrz „Gazeta Wyborcza”, 08.09.04) świadczy, że tym razem nie wytrzymali
nerwowo niektórzy publicyści rosyjscy, wyłamując się z taktyki świadomego
ignorowania antyrosyjskich wypadów prasy polskiej. Opinie wyrażone w tym
artykule nie były przesadne: trudno przecież zaprzeczyć, że wypowiedzi całej
nielewicowej prasy polskiej cechowała wrogość do Rosji oraz „współczucie wobec
czeczeńskich bojowników o wolność”. Autor mocno podkreślił, że nie przypisuje
rusofobii całemu społeczeństwu polskiemu. Wsparł ten pogląd wyliczeniem faktów
dowodzących, że wielu Polaków zareagowało na wydarzenia biesłańskie okazaniem
spontanicznej sympatii i współczucia wobec ofiar zbrodni.
Do faktów tych zaliczone zostały również kondolencje przekazane przez
prezydenta Kwaśniewskiego „narodowi północnej Osetii”. W tym wypadku jednak
chodziło być może o pośrednie zwrócenie uwagi na osobliwą niekonwencjonalność
zachowania prezydenta III RP. Zgodnie z powszechnie przyjętym obyczajem
międzynarodowym Kwaśniewski powinien był przesłać kondolencje swemu
funkcjonalnemu odpowiednikowi, czyli prezydentowi Federacji Rosyjskiej. Można
zasadnie przypuszczać, że przesłanie oficjalnych kondolencji „narodowi
osetyjskiemu”, jako mimowolnej ofierze rosyjsko-czeczeńskiego konfliktu,
było spełnieniem oczekiwań polskiej prawicy,
cierpiącej nie od dziś na antyrosyjską i anty-Putinowską alergię (o czym
pisałem w artykule „Rosja Putina a polityka polska”, „Przegląd”, 29.02.04).
Przypuszczenie to zamienia w pewność lektura „Gazety Wyborczej”. Informuje ona
(w numerze z 02.09), że „z całego świata napływają do Moskwy wyrazy
solidarności i słowa potępienia dla działań terrorystów”, ale jednocześnie (w
artykule W. Jagielskiego „Terror odrażający i normalny”) formułuje jednoznaczną
dyrektywę dla Polaków: „Współczuć trzeba nie rosyjskiemu państwu, tylko tym,
którym nie potrafi albo nie chce bezpieczeństwa zapewnić, jego własnym
obywatelom”. Zachowanie prezydenta Rzeczypospolitej było, jak widać, całkowitym
dostosowaniem się do tego właśnie postulatu.
Uzasadnienie tego stanowiska, wyraźnie przeciwstawiającego nas naszym zachodnim
sojusznikom, redukuje się do symplicystycznej tezy, iż Czeczeni walczą o własną
tożsamość i nie mogą zgodzić się „być Rosjanami, którymi nigdy nie byli i nie
są” (W. Jagielski w „GW”, z 02.09, to samo Michnik, tamże, 06.09). Rosja
natomiast nie daje im żadnych szans, stosuje jedynie nagą przemoc; Putin,
zdaniem Michnika, powinien wzorować się na Arielu Szaronie, który w konflikcie
palestyńskim poszukuje rozwiązań innych niż siłowe („GW” 06.09). Logiczny jest
więc wniosek, który wysnuł stąd redaktor „Tygodnika Powszechnego”, Jarosław
Makowski, w artykule pod wymownym tytułem „Putinowi nie chodzi o wojnę z
terroryzmem”: po tragedii biesłańskiej Moskwa powinna była „uderzyć się w
piersi i zrewidować swą politykę wobec Czeczenii” (cyt. w „GW”, 14.09, s. 2).
Powinna zatem zgodzić się na istotne ustępstwa wobec terrorystów.
Czy istniała jednak możliwość negocjacji? Przywódca terrorystów, Szamil
Basajew, zaoferował prezydentowi Rosji warunki następujące. Gdyby Putin wydał
rozkaz wycofania wojsk, porywacze daliby przetrzymywanym zakładnikom pić, a
kiedy wojska zaczęłyby wyjeżdżać – jeść. Po wycofaniu Rosjan uwolniono by
dzieci poniżej dziesiątego roku życia, a po dymisji Putina wypuszczono by
resztę zakładników. Strona czeczeńska zagwarantowałaby w zamian, że przez
najbliższe 10-15 lat żaden z mieszkających w Rosji muzułmanów nie sięgnąłby po
broń przeciwko Rosji (patrz „GW”, 18-19.09, s. 6).
Szczegółowy komentarz do tej propozycji wydaje się zbyteczny. Ograniczę się
więc do dwóch pytań retorycznych. Czy można wyobrazić sobie prezydenta
jakiegokolwiek państwa, który zgodziłby się na takie warunki? Czy można
wyobrazić sobie, że spełnienie takich warunków zaowocowałoby kilkunastoletnim
spokojem na Kaukazie? Można dyskutować na temat różnych wariantów rosyjskiej
polityki w Czeczenii (a także izraelskiej polityki w kwestii palestyńskiej lub
amerykańskiej walki z terroryzmem), ale tylko szaleniec mógłby polegać
na „słowie honoru” zbrodniczego przywódcy.
Ocena polskiego votum separatum w sprawie czeczeńskiego terroryzmu wymaga
przypomnienia kilku podstawowych faktów.
Prawo międzynarodowe wyraźnie odróżnia instytucjonalne gwarancje tożsamości
narodowej (które popiera) od separatyzmu
do którego bynajmniej nie zachęca). Federacja Rosyjska nie jest państwem
zbudowanym na zasadach, które Czeczenom mogłyby grozić utratą własnej
tożsamości. Etniczni Rosjanie stanowią w niej wprawdzie 85% ogółu ludności, ale
mimo to federacja składa się z 89 podmiotów, z których 21 (w tym Czeczenia) ma
status republik z własnymi konstytucjami i prezydentami. W momencie rozwiązania
Związku Radzieckiego (dokonanego, o czym często zapominamy dzisiaj, z
inicjatywy Rosji) rosyjski prezydent Borys Jelcyn zaproponował częściom
składowym Federacji Rosyjskiej, aby brały w swe ręce „tyle suwerenności, ile
tylko mogą udźwignąć”. Skorzystano z tego w sposób maksymalny. Tatarstan,
Baszkorstan (Baszkiria), a nawet Jakucja i maleńka ugrofińska republika Komi są
w ramach Rosji odrębnymi państewkami, dysponującymi bardzo dużym zakresem
suwerenności wewnętrznej. Wymagają od swych mieszkańców podwójnego obywatelstwa
(ogólnorosyjskiego i lokalnego), uzależniając od tego korzystanie z praw
politycznych; prowadzą politykę uprzywilejowania elit narodowych kosztem
etnicznych Rosjan (choć ci ostatni stanowią niekiedy większość ludności);
dysponują całkowitą kontrolą nad własnymi bogactwami naturalnymi, łącznie z
prawem do prowadzenia handlu międzynarodowego; lokalne prawa miały do niedawna
pierwszeństwo przed prawami federalnymi, co prowadziło do ustawicznej „wojny
praw” (sprzeczności między prawami federalnymi a republikańskimi usuwać zaczęto
dopiero za kadencji Putina). Kultury narodowe liczyć mogą nie tylko na swobodę
rozwoju, lecz również na wsparcie z budżetu federalnego; w wypadku tzw. narodów
małoliczebnych podtrzymuje ono istnienie zamierających dialektów, rzemiosł i
sztuki ludowej, a nawet praktyk znachorskich, czyli „ludowej medycyny”. O
poziomie zaspokojenia tych potrzeb decydują oczywiście realne możliwości,
faktem jest jednak, że konstytucja rosyjska oraz traktat federalny z 1992 r.
nie były pisane na użytek unifikatorów i centralistów.
Wydawało się, że nic nie stało na przeszkodzie, aby Czeczenia miała dziś taki
sam status jak Tatarstan – bardzo ceniący sobie zarówno wewnętrzną
samorządność, jak i brak granic, politycznych i celnych, umożliwiający Tatarom
prowadzenie ożywionej działalności gospodarczej w Moskwie. W maju 1992 r.
wojska rosyjskie wycofały się z Czeczenii, oddając ją, w postaci samodzielnej
republiki, w ręce samych Czeczenów. Prezydent Czeczenii, były radziecki generał
Dżochar Dudajew, odmówił jednak podpisania traktatu federalnego, żądając
całkowitej niepodległości na wzór Gruzji (w odróżnieniu od Czeczenii Gruzja
jako jedna z „republik związkowych” mogła powołać się na formalne „prawo do
oddzielenia się” zawarte w konstytucji radzieckie

[rtg]

Gość portalu: @ napisał(a) wiele zdan z których per analogia mozna
przypuszczac, ze wojna z okupantem powinna odbywa si w swietle prawa i
wzajemnych ustpstw. Albo koszule w zebach noisil albo historii wlasnego kraju
uczyl sie w oparciu o wtyczne KPZR i tak mu pozostalo. Walka z okupantem w
Polsce nosila podobny charakter z tym, ze nie znane byly wtedy metody
terrorystyczne, w walke zolnierz polski staral sie prowadzic z poczuciem
postepowania honorowego nawet w kontakcie z nieprzyjacielem. Po obu stronach w
konflikcie Rosyjsko-Czeczenskim dawno zapomniano o takich zwyczajach ludzi
honoru jakie byly jeszcze stosowane w latach 40 zeszlego wieku. W tym i w
innych konfliktach w Azji dochodzi do postepowan terrorystycznych bo takie sa
obecnie normy i zwyczaje. Prasa krajpowa ma za zadanie pisanie prawdy nawet
jezeli ta prawda jest niemila dla prezydenta innego panstwa. Trudno naginac
prawde i przepraszac za to ze widzi sie zdarzenie takie jakie one sa a nie
takie jak widzi je przydent Putin.
pozdr. rtg

Michnik zdejm klapki z oczu

[Gość: ab]

[Gość: pablo]

a ty lepiej zajm sie nauka polskiego

[Gość: leszko]

Pewnie też jestem ruskim sprzedawczykiem bo mam dokładnie takie same odczucia
jak Rosjanie. To, co można o Rosji w ogóle zobaczyć w tv, usłyszeć w radio lub
przeczytać w gazetach to kołtuństwo i dulszczyzna pomieszane z półprawdami i
całymi kłamstwami. Jeśli podły charakter narodowy zmusza was do szukania
wszędzie wrogów, a nie przyjaciół, to wyżywajcie się np. na Ugandzie lub Nepalu.
Na pewno nie oddadzą. Rosjanie mają taką możliwość i gdyby to Polacy byli na ich
miejscu,
to całej tej dyskusji zapewne by nie było.

Niech Pan odpowie na to co pisze prof. A. Walicki

[Gość: @]

Polityka nieprzyjaznych gestów -Stosunki polsko-rosyjskie z Czeczenią w tle
Andrzej Walicki
Autor jest historykiem idei, członkiem rzeczywistym PAN i emerytowanym
profesorem Uniwersytetu Notre Dame w Indianie w USA
Bronisław Łagowski określił reakcje mediów polskich na masakrę w Biesłanie
mianem „antyrosyjskiego obłędu” („Oszołomienie”, „Przegląd”, 19.09.04). Artykuł
w „Izwiestiach” pt. „Polska prasa kłamie” (pióra Jewgienija Szestakowa,
patrz „Gazeta Wyborcza”, 08.09.04) świadczy, że tym razem nie wytrzymali
nerwowo niektórzy publicyści rosyjscy, wyłamując się z taktyki świadomego
ignorowania antyrosyjskich wypadów prasy polskiej. Opinie wyrażone w tym
artykule nie były przesadne: trudno przecież zaprzeczyć, że wypowiedzi całej
nielewicowej prasy polskiej cechowała wrogość do Rosji oraz „współczucie wobec
czeczeńskich bojowników o wolność”. Autor mocno podkreślił, że nie przypisuje
rusofobii całemu społeczeństwu polskiemu. Wsparł ten pogląd wyliczeniem faktów
dowodzących, że wielu Polaków zareagowało na wydarzenia biesłańskie okazaniem
spontanicznej sympatii i współczucia wobec ofiar zbrodni.
Do faktów tych zaliczone zostały również kondolencje przekazane przez
prezydenta Kwaśniewskiego „narodowi północnej Osetii”. W tym wypadku jednak
chodziło być może o pośrednie zwrócenie uwagi na osobliwą niekonwencjonalność
zachowania prezydenta III RP. Zgodnie z powszechnie przyjętym obyczajem
międzynarodowym Kwaśniewski powinien był przesłać kondolencje swemu
funkcjonalnemu odpowiednikowi, czyli prezydentowi Federacji Rosyjskiej. Można
zasadnie przypuszczać, że przesłanie oficjalnych kondolencji „narodowi
osetyjskiemu”, jako mimowolnej ofierze rosyjsko-czeczeńskiego konfliktu,
było spełnieniem oczekiwań polskiej prawicy,
cierpiącej nie od dziś na antyrosyjską i anty-Putinowską alergię (o czym
pisałem w artykule „Rosja Putina a polityka polska”, „Przegląd”, 29.02.04).
Przypuszczenie to zamienia w pewność lektura „Gazety Wyborczej”. Informuje ona
(w numerze z 02.09), że „z całego świata napływają do Moskwy wyrazy
solidarności i słowa potępienia dla działań terrorystów”, ale jednocześnie (w
artykule W. Jagielskiego „Terror odrażający i normalny”) formułuje jednoznaczną
dyrektywę dla Polaków: „Współczuć trzeba nie rosyjskiemu państwu, tylko tym,
którym nie potrafi albo nie chce bezpieczeństwa zapewnić, jego własnym
obywatelom”. Zachowanie prezydenta Rzeczypospolitej było, jak widać, całkowitym
dostosowaniem się do tego właśnie postulatu.
Uzasadnienie tego stanowiska, wyraźnie przeciwstawiającego nas naszym zachodnim
sojusznikom, redukuje się do symplicystycznej tezy, iż Czeczeni walczą o własną
tożsamość i nie mogą zgodzić się „być Rosjanami, którymi nigdy nie byli i nie
są” (W. Jagielski w „GW”, z 02.09, to samo Michnik, tamże, 06.09). Rosja
natomiast nie daje im żadnych szans, stosuje jedynie nagą przemoc; Putin,
zdaniem Michnika, powinien wzorować się na Arielu Szaronie, który w konflikcie
palestyńskim poszukuje rozwiązań innych niż siłowe („GW” 06.09). Logiczny jest
więc wniosek, który wysnuł stąd redaktor „Tygodnika Powszechnego”, Jarosław
Makowski, w artykule pod wymownym tytułem „Putinowi nie chodzi o wojnę z
terroryzmem”: po tragedii biesłańskiej Moskwa powinna była „uderzyć się w
piersi i zrewidować swą politykę wobec Czeczenii” (cyt. w „GW”, 14.09, s. 2).
Powinna zatem zgodzić się na istotne ustępstwa wobec terrorystów.
Czy istniała jednak możliwość negocjacji? Przywódca terrorystów, Szamil
Basajew, zaoferował prezydentowi Rosji warunki następujące. Gdyby Putin wydał
rozkaz wycofania wojsk, porywacze daliby przetrzymywanym zakładnikom pić, a
kiedy wojska zaczęłyby wyjeżdżać – jeść. Po wycofaniu Rosjan uwolniono by
dzieci poniżej dziesiątego roku życia, a po dymisji Putina wypuszczono by
resztę zakładników. Strona czeczeńska zagwarantowałaby w zamian, że przez
najbliższe 10-15 lat żaden z mieszkających w Rosji muzułmanów nie sięgnąłby po
broń przeciwko Rosji (patrz „GW”, 18-19.09, s. 6).
Szczegółowy komentarz do tej propozycji wydaje się zbyteczny. Ograniczę się
więc do dwóch pytań retorycznych. Czy można wyobrazić sobie prezydenta
jakiegokolwiek państwa, który zgodziłby się na takie warunki? Czy można
wyobrazić sobie, że spełnienie takich warunków zaowocowałoby kilkunastoletnim
spokojem na Kaukazie? Można dyskutować na temat różnych wariantów rosyjskiej
polityki w Czeczenii (a także izraelskiej polityki w kwestii palestyńskiej lub
amerykańskiej walki z terroryzmem), ale tylko szaleniec mógłby polegać
na „słowie honoru” zbrodniczego przywódcy.
Ocena polskiego votum separatum w sprawie czeczeńskiego terroryzmu wymaga
przypomnienia kilku podstawowych faktów.
Prawo międzynarodowe wyraźnie odróżnia instytucjonalne gwarancje tożsamości
narodowej (które popiera) od separatyzmu
do którego bynajmniej nie zachęca). Federacja Rosyjska nie jest państwem
zbudowanym na zasadach, które Czeczenom mogłyby grozić utratą własnej
tożsamości.
Etniczni Rosjanie stanowią w niej wprawdzie 85% ogółu ludności, ale mimo to
federacja składa się z 89 podmiotów, z których 21 (w tym Czeczenia) ma status
republik z własnymi konstytucjami i prezydentami. W momencie rozwiązania
Związku Radzieckiego (dokonanego, o czym często zapominamy dzisiaj, z
inicjatywy Rosji) rosyjski prezydent Borys Jelcyn zaproponował częściom
składowym Federacji Rosyjskiej, aby brały w swe ręce „tyle suwerenności, ile
tylko mogą udźwignąć”. Skorzystano z tego w sposób maksymalny. Tatarstan,
Baszkorstan (Baszkiria), a nawet Jakucja i maleńka ugrofińska republika Komi są
w ramach Rosji odrębnymi państewkami, dysponującymi bardzo dużym zakresem
suwerenności wewnętrznej. Wymagają od swych mieszkańców podwójnego obywatelstwa
(ogólnorosyjskiego i lokalnego), uzależniając od tego korzystanie z praw
politycznych; prowadzą politykę uprzywilejowania elit narodowych kosztem
etnicznych Rosjan (choć ci ostatni stanowią niekiedy większość ludności);
dysponują całkowitą kontrolą nad własnymi bogactwami naturalnymi, łącznie z
prawem do prowadzenia handlu międzynarodowego; lokalne prawa miały do niedawna
pierwszeństwo przed prawami federalnymi, co prowadziło do ustawicznej „wojny
praw” (sprzeczności między prawami federalnymi a republikańskimi usuwać zaczęto
dopiero za kadencji Putina). Kultury narodowe liczyć mogą nie tylko na swobodę
rozwoju, lecz również na wsparcie z budżetu federalnego; w wypadku tzw. narodów
małoliczebnych podtrzymuje ono istnienie zamierających dialektów, rzemiosł i
sztuki ludowej, a nawet praktyk znachorskich, czyli „ludowej medycyny”. O
poziomie zaspokojenia tych potrzeb decydują oczywiście realne możliwości,
faktem jest jednak, że konstytucja rosyjska oraz traktat federalny z 1992 r.
nie były pisane na użytek unifikatorów i centralistów.
Wydawało się, że nic nie stało na przeszkodzie, aby Czeczenia miała dziś taki
sam status jak Tatarstan – bardzo ceniący sobie zarówno wewnętrzną
samorządność, jak i brak granic, politycznych i celnych, umożliwiający Tatarom
prowadzenie ożywionej działalności gospodarczej w Moskwie. W maju 1992 r.
wojska rosyjskie wycofały się z Czeczenii, oddając ją, w postaci samodzielnej
republiki, w ręce samych Czeczenów. Prezydent Czeczenii, były radziecki generał
Dżochar Dudajew, odmówił jednak podpisania traktatu federalnego, żądając
całkowitej niepodległości na wzór Gruzji (w odróżnieniu od Czeczenii Gruzja
jako jedna z „republik związkowych” mogła powołać się na formalne „prawo do
oddzielenia się” zawarte w konstytucji radzieckiej

Tekst A. Walickiego cd.

[Gość: @]

Ponadto Dudajew pozwolił sobie na pewne prowokacje, które w kontekście wojen na
Zakaukaziu wydawały się Rosji igraniem z ogniem. Jak trafnie zauważa
sympatyzujący z Czeczenami W. Jagielski, w wejściu na drogę rozsądnych
kompromisów przeszkadzały Dudajewowi „cechująca kaukaskich górali niepohamowana
duma” oraz „brak doświadczenia i rozeznania w meandrach polityki” („Bałkany
Rosji”, „GW”, 11-12.09); Jelcyn zaś, w obliczu konfliktu z Dumą, nie mógł
pozwolić sobie na niepopularne ustępstwa (których pierwszym krytykiem stałby
się wpływowy przewodniczący Dumy, czeczeński polityk Rusłan Chasbułatow). Tak
czy inaczej w grudniu 1994 r. wybuchła pierwsza wojna czeczeńska.
Od samego początku, niestety, towarzyszyły jej czeczeńskie akty terroryzmu,
które przeniosły ją poza terytorium republiki. W czerwcu 1995 r. oddział
Szamila Basajewa napadł na szpital w Budionnowsku, biorąc ponad tysiąc
zakładników. W styczniu następnego roku inny oddział czeczeński napadł na
szpital w dagestańskim Kizlarze. W obu wypadkach udało się jednak uniknąć
masakry. W końcu sierpnia 1996 r. gen. Aleksander Lebiedź i szef sztabu
czeczeńskiego, Asłan Maschadow, podpisali porozumienie pokojowe. Rosjanie
przyjęli faktycznie wszystkie żądania strony czeczeńskiej i powtórnie wycofali
z Czeczenii swoje wojska. Maschadow zaś wybrany został na prezydenta republiki.
Dalszy rozwój wydarzeń poszedł jednak w kierunku, którego ani Lebiedź, ani
Jelcyn nie mogli przewidzieć. W latach 1997-1998 wprowadzono w Czeczenii
szarijat i republikę islamską, co równało się całkowitemu odrzuceniu
konstytucji federalnej. Wyobraźmy sobie, jak zareagowałaby Unia Europejska na
wprowadzenie republiki islamskiej w Kosowie! Rosjanie jednak, śmiertelnie
zmęczeni wojną, powstrzymali się od interweniowania. Wciąż liczyli na
Maschadowa, stracił on jednak wszelką kontrolę nad sytuacją. Stanął w obliczu
opozycji własnych oficerów, uważających, że władza nad ludnością i bogactwami
Czeczenii należy się zasłużonym kombatantom, a nie faworyzowanej przez
prezydenta arystokracji klanowej. Musiał im ustąpić.

Czeczenia przekształciła się w ogromne targowisko niewolników,

na którym sprzedawano również rosyjskie dzieci, w potężny ośrodek handlu
narkotykami oraz w wylęgarnię pomysłów, jak zdobyć władzę nad całym Kaukazem i
ciągnąć zyski z kaukaskiej ropy.
Ciekawym aspektem tego rozwoju wydarzeń było importowanie do Czeczenii
najbardziej radykalnej odmiany wojującego islamu – jordańskiego wahabizmu. Był
to nurt zupełnie obcy tradycjom czeczeńskiego sufizmu, reprezentującego
najbardziej łagodną, kontemplacyjno-mistyczną wersję mahometanizmu.
Zaszczepiając w Czeczenii wahabizm, ekstremiści czeczeńscy kierowali się
dążeniem do przekształcenia własnego kraju w przyczółek agresywnego
fundamentalizmu muzułmańskiego, mającego utworzyć w niedalekiej
przyszłości „kalifat kaukaski” i całkowicie zniszczyć rosyjskiego wroga.
Wraz z importem idei nastąpił import wyznających je ludzi. Komendę nad
oddziałami czeczeńskimi obejmować zaczęli fundamentaliści arabscy. Jednym z
nich był jordański wahabita, emir Chattab – osobiście powiązany z bin Ladenem,
który powierzył mu zadanie „zniszczenia Rosji”. Założył on w jednym z uzdrowisk
kaukaskich szkołę terrorystów, w której nauka zawsze kończyła się „egzaminem
praktycznym”, czyli efektywnym aktem terroru.
W sierpniu 1999 r. Szamil Basajew, przy aktywnym współudziale Chattaba,
zorganizował zbrojną wyprawę na Dagestan, z zamiarem wzniecenia tam
muzułmańskiego powstania, utworzenia państwa ogólnokaukaskiego, a następnie
marszu na Moskwę. Nadzieje te spaliły na panewce, ludność Dagestanu okazała się
niepodatna na idee ekstremistów. Wywołało to oczywiście wściekłość
basajewowców; dali jej wyraz, organizując w następnym miesiącu wysadzanie domów
mieszkalnych w Moskwie, w wyniku czego zginęło kilkaset niewinnych osób. W
Polsce, niestety, próbowano bronić reputacji czeczeńskich „bojowników”,
sugerując, że było to w istocie dziełem Putinowskich służb specjalnych,
niewahających się używać najpotworniejszych nawet środków w celu
zdyskredytowania sprawy czeczeńskiej (patrz K. Kurczab-Redlich w „GW”,
26.01.02).
Wszystkie przytoczone wyżej informacje o Chattabie znaleźć można w artykule W.
Jagielskiego „Koczownicy świętej wojny”, opublikowanym w roku 2002 na
łamach „Gazety Wyborczej” (4-5.05.02). Dziwi więc fakt, że publicyści
tejże „Gazety”, łącznie z jej redaktorem naczelnym, traktują dziś udział
arabskich terrorystów w wojnie czeczeńskiej jako wymysł Putinowskiej
propagandy. Dziwi też przytoczenie bez komentarza oświadczenia Basajewa, iż nie
zna Osamy bin Ladena i nie ma z nim żadnych związków (patrz „GW”, 18-19.09, s.
6). Basajew nie musiał być w osobistym kontakcie z bin Ladenem; wystarczy, że
ściśle współpracował z jego bezpośrednim wysłannikiem, Chattabem.
Chattab zginął w Czeczenii z ręki Rosjan. W odwecie za jego śmierć ekstremiści
czeczeńscy napadli w Kaspijsku na orkiestrę wojskową, otoczoną dziećmi i
weteranami wojny, przechodzącą przez miasto w ramach obchodów „dnia zwycięstwa”
w wojnie z hitlerowskim faszyzmem. Zginęło 41 osób, w tym siedemnaścioro
dzieci. Prezydent Bush zareagował na to wyrazami solidarności z Rosją
(patrz „New York Times”, 10.05.02, s. 1). „Gazeta Wyborcza” natomiast
opublikowała z tej okazji wymieniony wyżej artykuł Jagielskiego („Koczownicy
świętej wojny”), opatrzony wizerunkiem Chattaba i wyrażający wielki, graniczący
z podziwem, szacunek dla jego działalności. Ludzie typu Chattaba byli bowiem
bohaterskimi idealistami, marzyli „o czymś czystym, sprawiedliwym, czymś, co
mogło stać się zaczątkiem odrodzenia w ich własnych ojczyznach” („GW”, 4-
5.05.02).
Przytaczam tę opinię bez jakichkolwiek zarzutów pod adresem Jagielskiego. Jest
on utalentowanym autorem, osobiście znającym przywódców czeczeńskich i mającym
pełne prawo do własnego zdania na ich temat. Czym innym jest jednak
decyzja „Gazety”, która zareagowała na tragedię w Kaspijsku nie artykułem o
bezmyślnym okrucieństwie terroryzmu, lecz artykułem

o szlachetnych intencjach bohaterskiego terrorysty.

Nie drukowano takich artykułów w związku z terroryzmem palestyńskim, mimo że
wśród bojowników Hamasu także nie brak bohaterskich idealistów. Zastosowano
więc podwójne standardy, grając na antyrosyjskich emocjach w podświadomości
polskich czytelników. Uznano za oczywiste, że żądanie Rosjan, aby wspólnota
międzynarodowa dała im „przyzwolenie na prowadzenie w Czeczenii takiej samej
wojny, jaką przy aprobacie świata USA rozpoczęły w Afganistanie” (patrz cyt.
artykuł Jagielskiego, s. 11), uważać należy za absurdalne i śmieszne. Nie
wzięto pod uwagę, że dla czytelników wolnych od antyrosyjskiego bakcyla nie
było w tym nic oczywistego – ani logicznie, ani moralnie i politycznie.
Dalszy ciąg wydarzeń przybliża nas do sytuacji obecnej. Napaść Basajewa i
Chattaba na Dagestan, a następnie wybuchy w dzielnicach mieszkalnych Moskwy
skłoniły Putina do rozpoczęcia działań wojennych. 1 października 1999 r. wojska
rosyjskie znowu wkroczyły na teren Czeczenii. Zajęcie terytorium republiki nie
było problemem, większość ludności czeczeńskiej (można spierać się o to, jak
znaczna, ale z pewnością większość) dystansowała się bowiem od idei
ekstremistów. Pokonanie oddziałów ukrywających się w górach okazało się jednak
zadaniem niewykonalnym, a propozycje kompromisu – łącznie z obietnicą
przekazania Czeczenii wyłącznej własności zasobów naftowych na jej terytorium –
nie podważyły determinacji zwolenników bezwarunkowej niepodległości. Właściwie
trudno się temu dziwić: całkowita autonomia w

Tekst A. Walickiego cd. 2

[Gość: @]

Właściwie trudno się temu dziwić: całkowita autonomia w ramach Federacji
Rosyjskiej jest czymś, co można było mieć od samego początku, a skoro tak, to
akceptacja tej formuły dzisiaj byłaby przekreśleniem sensu dziesięciu lat
walki. Wydarzenia z sierpnia i września br. (atak na dwa rosyjskie samoloty,
tragedia w Biesłanie) dowodzą, że wybrano w tej sytuacji tworzenie faktów
uniemożliwiających wszelkie kompromisy. Nie lepsza jest jednak sytuacja Rosjan,
którzy nie mogą pozwolić sobie na kapitulację. Jest przecież rzeczą boleśnie
jasną, że bezwarunkowa niepodległość Czeczenii oznaczałaby dziś wydanie tego
kraju na pastwę brutalnych awanturników, destabilizację całego Kaukazu
oraz „wojnę wszystkich ze wszystkimi”. Wystarczy spojrzeć na wybuchową sytuację
w Gruzji. Rozumie to dobrze wspólnota międzynarodowa i dlatego wspiera Putina,
a nie czeczeńskich szowinistów. Nie jest to wcale sprzeczne z popieraniem idei
niezawisłego śledztwa, które wyjaśniłoby niektóre okoliczności tragedii
biesłańskiej, w tym zaniedbania rosyjskich służb specjalnych. Analogiczne
śledztwo toczy się przecież w USA w związku z wydarzeniami z 11 września 2001
r. Zastosowane miary byłyby więc jednakowe, a to przecież jest najważniejsze.
Drastycznym przykładem rozpowszechnionego w polskich mediach stosunku do Rosji
jest artykuł Marcina Wojciechowskiego pt. „Nurpaszi kury by nie zabił”,
opublikowany 17.09 w „Gazecie Wyborczej”. Okazuje się, że niejaki Nurpaszi –
jedyny terrorysta ze szkoły w Biesłanie, który przeżył i znajduje się w
rosyjskim areszcie – jest terrorystą „dobrym”, który nie zabiłby nawet kury i
który głęboko boleje nad tym, że zmuszony został do walki z Rosjanami. Nie
interesuje mnie, ile jest w tym prawdy, zakładam, że różne dziwa możliwe są na
świecie. W danym kontekście interesuje mnie tylko kwestia: czy możliwe byłoby
opublikowanie analogicznego artykułu (zajmującego, dodajmy, całą kolumnę w
wielkonakładowej gazecie codziennej), gdyby sprawa dotyczyła szkoły
amerykańskiej lub izraelskiej? Jest rzeczą jasną ponad wszelką wątpliwość, że
byłoby to nie do pomyślenia. Nasuwa to niestety myśl, że Rosja traktowana bywa
w Polsce jak parias między narodami, niemogący liczyć na taki sam szacunek dla
swej godności, jakim cieszą się silniejsi lub bardziej wpływowi członkowie
społeczności międzynarodowej.
Gdyby tak było, byłby to

gruby błąd polityczny i moralny,

wpisujący się w całą serię podobnych gestów wobec Rosji. Do najważniejszych
spośród nich (o wiele ważniejszych niż polskie reakcje na Biesłan, ale
wypływających z tego samego źródła) zaliczyłbym następujące: Wałęsowską odmowę
przyjazdu na moskiewską defiladę z okazji 50. rocznicy zakończenia wojny;
uznanie obecności Oleksego na tej uroczystości za akt „narodowej zdrady”;
odrzucenie rosyjskich propozycji, aby zbrodnię katyńską uznać za część zbrodni
stalinowskiego totalitaryzmu, o których pamięć mogłaby łączyć (a nie dzielić)
Polaków z Rosjanami; kontrpropozycję w tej sprawie, polegającą na wystawianiu
Rosjanom (i tylko im! – bo już nie np. Ukraińcom czy Białorusinom) polskiego
rachunku krzywd oraz przypominaniu o nim przy wszelkiej możliwej okazji; przede
wszystkim zaś ostentacyjną, pogardliwą odmowę dostrzeżenia i wzięcia pod uwagę
moralnego elementu Gorbaczowowskiej pierestrojki oraz moralnego składnika
decyzji o demontażu systemu. Było to równoznaczne odmowie przyznania Rosjanom
tego, na co mieli prawo liczyć: zachowania twarzy przy wycofywaniu się z
socjalistycznego eksperymentu oraz przyjęcia do równoprawnej
rodziny „cywilizowanych narodów Europy”.
Wszystkie te moralne błędy, popełnione przez nas wobec Rosji, mają wspólny
mianownik: brak zrozumienia wynikający z etnocentrycznego niedostatku
wielkoduszności.
Tak się złożyło, że pracowałem przez całe życie nad intelektualną historią
Rosji. Już w czasie studiów (w okresie stalinowskim) wyraźnie odróżniałem
komunistyczny totalitaryzm od narodowej kultury rosyjskiej. W momencie
pojawienia się pierwszych oznak „odwilży” – było to równo 50 lat temu! –
podjąłem decyzję dążenia w swej pracy do duchowego zbliżenia polsko-
rosyjskiego. Przeświadczony byłem, że ustrój totalitarny załamie się kiedyś, co
umożliwi Polakom i Rosjanom głębsze zrozumienie wspólnie przeżytej historii,
wyzwolenie się od gruzu przeszłości oraz wspólne wkraczanie w samowiedną
dojrzałość.
Po 50 latach muszę stwierdzić ze smutkiem, że droga do tego celu jest jeszcze
bardzo długa.

Programowa antyrosyjskość

[Gość: Stały czytelnikGW]

Obserwując polską prasę i stacje TV nawet postronny obserwator dostrzeże
prowadzoną w naszych mediach antyrosyjską kampanię.
Takie są fakty. Koń jaki jest każdy widzi.
Rodzi się oczywiste pytanie:
Dlaczego nasze media piszą o Rosji tendencyjnie i wyłącznie krytycznie?
Prof. A. Walicki pisze i na ten temat w cytowanym powyżej artykule
zamieszczonym w "Przeglądzie".
Mnie osobiście zdumiewa sposób opisywania przez Was ostatnich wydarzeń w Rosji.
Szczególnie przeraziły mnie próby usprawiedliwiania zabójców z Biesłana
czynione bezpośrednio w czasie gdy mordowali oni osetyńskie dzieci.
Szokują również podwójne miary jakie stosujecie w ocenianiu walki z
terroryzmem. Nawet "Gazeta Wyborcza" wróciła do sposobów pisania zaczerpniętych
z czasów Lońki Breżniewa. Tylko zamiast pisać o "amerykańskim inperializmie"
i "krwawym Reaganie" pisze teraz, z użuciem tych samych chwytów i środków
dziennikarskich, o "rosyjskich niegodziwościach".
Za proste jest wasze widzenie dziesiejszej Rosji.
Panie Redaktorze, poślijcie do Rosji wykształconych i bezstronnych
korespondentów, którzy zobaczą i opiszą co się dzieje w tym gigantycznym
państwie a następnie w swych korespondencjach pokażą nam, czytelnikom "GW",
całą złożoność i niejednoznaczność zachodzących tam procesów (ale muszą to być
koniecznie uzdolnieni dziennikarze z duży zasobem wiedzy i wybitną
inteligencją, oczytani w Rosji i jej historii).
Bo wszystko to co dzieje się w Rosji nie jest stereotypowe i proste jak opisują
Pańscy obecni korespondenci.
Obraża się Pan za to że W. Putin zdenerwował się na polskie media i pouczał
prezydenta A. Kwaśniewskiego i że było to, pańskim zdaniem, pouczanie w stylu
Leonida Breżniewa.
A może Putinowi zależy na poprawie relacji miedzy Polską a Rosją, na pojednaniu
którego szansa zarysowała się po upadku komunizmu w tym kraju i rozpadzie ZSRR?
Może on sądzi, że nastawianie polskiej opinii publicznej wrogo do Rosji i
Rosjan temu procesowi pojednania szkodzi, a zależy mu na nim, uważa je za jeden
ze swych priorytotetowych celów?
Prof. A. Walicki pisze:
"Nasuwa to niestety myśl, że Rosja traktowana bywa w Polsce jak parias między
narodami, niemogący liczyć na taki sam szacunek dla swej godności, jakim cieszą
się silniejsi lub bardziej wpływowi członkowie społeczności międzynarodowej.
Gdyby tak było, byłby to gruby błąd polityczny i moralny,wpisujący się w całą
serię podobnych gestów wobec Rosji. Do najważniejszych spośród nich (o wiele
ważniejszych niż polskie reakcje na Biesłan, ale wypływających z tego samego
źródła) zaliczyłbym następujące: Wałęsowską odmowę przyjazdu na moskiewską
defiladę z okazji 50. rocznicy zakończenia wojny; uznanie obecności Oleksego na
tej uroczystości za akt „narodowej zdrady”; odrzucenie rosyjskich propozycji,
aby zbrodnię katyńską uznać za część zbrodni stalinowskiego totalitaryzmu, o
których pamięć mogłaby łączyć (a nie dzielić) Polaków z Rosjanami;
kontrpropozycję w tej sprawie, polegającą na wystawianiu Rosjanom (i tylko im! –
bo już nie np. Ukraińcom czy Białorusinom) polskiego rachunku krzywd oraz
przypominaniu o nim przy wszelkiej możliwej okazji; przede wszystkim zaś
ostentacyjną, pogardliwą odmowę dostrzeżenia i wzięcia pod uwagę moralnego
elementu Gorbaczowowskiej pierestrojki oraz moralnego składnika decyzji o
demontażu systemu. Było to równoznaczne odmowie przyznania Rosjanom tego, na co
mieli prawo liczyć: zachowania twarzy przy wycofywaniu się z socjalistycznego
eksperymentu oraz przyjęcia do równoprawnej rodziny „cywilizowanych narodów
Europy”. Wszystkie te moralne błędy, popełnione przez nas wobec Rosji, mają
wspólny mianownik: brak zrozumienia wynikający z etnocentrycznego niedostatku
wielkoduszności."
Pańska gazeta, Panie Redaktorze, ma wielkie zasługi w budowie pojednania
polsko-niemieckiego. Czy nie może włączyć się w budowę takiego pojednania
Polaków z Rosjanami zamiast robić to co do tej pory?
Czy Rosja dziś, w aktualnych realiach, musi być wciąż naszym "wrogiem"?

Dobry tekst!

[Gość: ws]

W czasie, gdy banda zwyrodnialcow strzela do dzieci, polskie gazety z GW na
czele publikuja komentarze, z ktorych wynika, ze tak naprawde to wszystkiemu
winne sa rosyjskie wladze z Putinem na czele.
Nie, to nie zadna sterowana kampania propagandowa, to po prostu antyrosyjska
awersja sprawila, ze naszym (ach jakze demokratycznym, tolerancyjnym i
oswieconym) panom redaktorom nagle i rozum i takt z glow wyparowaly.
Zenujace, a wlasciwie to obsceniczne, byly te pouczania redakcyjnych medrcow, co
Rosjanie powinni byli zrobic a czego zaniechac, z kim rozmawiac a z kim nie,
podczas, gdy banda oblakanych bandziorow strzelala dzieciom w plecy.
Ta niekonczaca sie gadanina o "bojownikach" (chyba bojownikach przeciwko
czlowieczenstwu i cywilizacji) i "separatystach" (odseparowujacych sie od
reszty ludzkosci), ta paplanina mogla byla chociaz na chwile ustac, dopoki ciala
ofiar tych "bojownikow" jeszcze cieple byly, mozna bylo potrzymac jezyk za zebami.
Ale pokusa powywyzszania sie nad ruskimi byla za silna.

To, ze Rosja prowadzi imperialna polityke, ze w Moskwie ma miejsce stopniowa
restauracja dyktatury nie usprawiedliwia obarczania Rosjan odpowiedzialnoscia za
wszystko.
Czegos takiego, jak "niepodlegla Czeczenia" w latach dziewiecdziesiatych ani
Rosja demokratyczna, ani dyktatorska ani pokojowa ani imperialna tolerowac nie
mogla.
Tak jak Amerykanie nie mogli tolerowac rezymu talibow.
Na pewno Rosjanie popelniali i popelniaja w Czeczenii bledy. Na pewno zolnierze
armii rosyjskiej dopuszczaja sie zbrodni. O tym wszystkim powinno sie pisac
Ale nie powinno sie na sile wtlaczac faktow w schemat "walki uciskanego ludu
przeciwko ciemiezcy".

http://www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=opi

[Gość: @]

Podaję źródło, z ktorego pochodzi tekst Prof. A. Walickiego:
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=opinie&name=24

Moskal to Moskal

[Gość: Cezary T]

Zjawa

Moskalu Polska płynie po twoich rękach
Mordowałeś w ukryciu wolno i w mękach
Moskiewski kat w Katyniu Naród zgładzał
Morze agonii w łagrach potwór zagładzał

Przez całe wieki brodzimy we własnej krwi
Nawet dzisiaj z trupa oficerów Moskal drwi
Przeszliśmy i morze czerwone do wolności
Na wale szańca bezmiar, ból nagich kości

Wyją mogiły, zadręczone ofiary
Niebo chyli drzwi herosom bez miary
Wyjdzie z Katynia zjawa wojownika
Niebiańska wolność w raju nie znika

Cezary T.
2004-09-03 01:11:53

Kiedy zaproszono Sołżenica (ofiarę rosyjskiej martyrologii gułag i orędownika
wolności) na uroczyste otwarcie pomnika w Katyniu, Sołżenicyn odmówił i
skomentował to tak cyt. Za 200 lat tam pojadę!

Przyjaciel Mickiewicza Puszkin pisał do Cara cyt. Zbuntowaną Warszawę
unicestwić. Rzeź Pragi tak się rodziła właśnie.

W sztukach Dostojewskiego Polak to złodziej, bandzior, malwersant, oszust,
wiarołomca, gwałciciel, pijak itp. Dostojewskiego czyta cały Świat
Rosjanie anty polonizm wpisany mają w swoją kulturę, a ich małolaty są karmione
polakożercą Dostojewskim od wieku szkolnego!

Dzisiaj jak za Kalety Moskwa ściąga haracze z całego imperium
niewoli Dzingis Chana.

Tragedia porwanych dzieci w Górnej Osetii, ojczyźnie Stalina, jest wykładnią
zezwierzęcenia stosunków międzyludzkich w Rosji. O ile USA została zaatakowana
wewnątrz z zewnątrz, to Rosję zaatakowali jego właśni obywatele, nie pierwszy
to raz. Rosja to mentalnie Górna Osetia w każdym szczególe, to jej obraz
własny, to tysiące moskiewskich dzieci żyjących dzisiaj w realnym
kanalizacyjnym gnoju. Rosja je potrzebuje, bo tylko one w przyszłości skąpią we
krwi każdego w obronie moskiewskiego potwora, który na obraz własny z dzieci
potwory uczynił!

Cezary T.

Dziennikarska sraczka.

[Gość: maruda]

Zwracam się do naszych rosyjskich kolegów - świetnie wiecie, że polskie media
stoją przed wami otworem. Publikowaliśmy i będziemy publikowali nadal rosyjskie
głosy prezentujące różne punkty widzenia.

***************************

Publikujecie głównie poglądy rosyjskich dziennikarzy, albo mających pretensje do
życia, albo twardogłowych, z którymi polemika nie ma sensu.


Komentarze w sprawie Biesłanu były kroplą przepełniająca czarę. Krytyka Rosji
jest bardzo subiektywna. Nawet Iran, Kuba, Białoruś i Korea Płn. nie mają tak
złej prasy w Polsce, jak Rosja. Nie twierdzę, że Rosji należy się taryfa ulgowa,
jednak osoby czytające doniesienia z róznych stron świat na pewno widzą duża
różnicę w traktowaniu potknięć USA i Rosji. Sprawa "polskich obozów zagłady"
jest dobrym przykładem: USA i Izrael zostały potraktowane ulgowo. GW przeszła
nad tym do porządku dziennego. Natomiast każde negatywne wydarzenie w Rosji
wywołuje w GW i innych polskich mediach napad dziennikarskiej sraczki.

[Gość: Obłomow]

Ruskie przeproście za 17.09 i pol wieku okupacji. Wypłaccie odszkodowania.
Wtedy będziecie mieli prawo do krytykowania Polski.

[Gość: ZZ]

Pewnie dlatego, że USA i Izrael nie są wrogami Polski. Poza tym
nieodpowiedzialna czy nawet głupia wypowiedź w tamtejszej prasie nie jest
równoznaczna ze stanowiskiem rządu.
W Rosji co innego. Tam prasa prezentuje linię polityczną ekipy rządzącej. Za
czasów ZSRR służyła do tego, oprócz tzw. PRAWDY, także LITIERATURNAJA GAZIETA.

Prof. Walicki kontra Michnik

[Gość: Eva]

Wydaje mi sie, ze Polska ostatnio niemadrze wykorzystuje swoje 5 czy 20 minut
pelnego oddechu. Ten czas niejakiej beztroski, kompletnego braku zagrozen
powinen byc lepiej zagospodarowany, jesli status quo ma otrzymac silne i trwale
fundamenty. Sa oczywiscie madre posuniecia jak np. wejscie do NATO i do EU. To,
ze do tego doszlo to chyba zasluga zbiorowego narodowego marzenia, ktore nie
sposob bylo zagluszyc, no i dostrzezenie przez tzw. elity wladzy i tych co na
nie wplywaja dodatkowych korzysci i sfer wplywow (w odniesieniu do EU), ktore z
kolei narodowi do glowy nie przyszly.

Obok tych sukcesow jest faktem, ze od ca. 1,5 roku (od troche przed atakiem na
Irak) rozpoczela sie polityka awantur, zaczepek i konfrontacji z sasiadami,
ktora powoli lecz stale narasta. Wiele juz o tej polityce prowadzacej sila
rzezcy do pewnej izolacji Polski w Europie i podwazajacej zaufanie do niej
napisano, nie ma sensu sie powtarzac.

Mnie patrzac z zagranicy rzuca sie mocno w oczy, ze polski krajobraz mediow jest
tak malo zroznicowany. Ton nadaja praktycznie GW i Rzeczpospolita. Brakuje
natomiast opiniowtorczych dziennikow o przeciwleglych pogladach. W Niemczech
jest 5-6 bardzo liczacych sie dziennikow o ogolnokrajowym zasiegu, obslugujacym
spektrum od lewa do prawa z akcentem na centrum, w Polsce tego brak.

Niewatpliwie msci sie sprzedaz mediow zagranicznym inwestorom, ale wszystkiego
to nie wyjasnia. Lata komunizmu utrudniaja dzis centrolewicowosc pogladow,
amerykanizacja zas dyfamuje powoli pojecie liberalizmu, a bez tego wszystkiego
trudno o prawdziwy pluralizm. Mysle, ze profesorowie, eksperci i publicysci -
znawcy roznych tematow (np. rosyjskich)o pogladac rozniacych sie od michnikowej
papki powinni o wiele silniej zaznaczac swoja obecnosc w zyciu publicznym. Ot
chocby poprzez organizwanie duzych, mocno naglasnianych konferencji, seminariow
itd... Powinni starac sie przyciagac znane osoby z zagranicy, ktore stanowia
magnes takich spotkan i wplywaja na ich sukces. Uczelnie powinny stanowic
think-tanks dla rzadu, ale nie think-tanks ktore poruszaja sie tylko w jednym
kierunku. Jak narazie kontrreakcja jest bardzo watla i p. Michnik moze glosic
swoje poglady niczym prawdy objawione. Prof. Walicki nie powinien sie wiec
dziwic, ze rzad zachowuje sie (kwestia kondolencji w sprawie Osecji) tak, jak
mu Michnik w GW napisze.

W gospodarce rynkowej zasada: "stoj chicho w kacie, jak jestes dobry, to cie
znajda" nijak nie dziala. Trzeba duzo wiecej halasu medialnego wokol dobrych,
madrych i dalekowzrocznych pogladow. Te zle i niekorzystne halasuja same i nie
trzeba ich wcale do tego namawiac.




























patrze na rozwoj w Polsce z zagranicy i pewnych rzeczy nie rozumiem.

[Gość: Arczyslaw]

Tak to jest jak "relatywizm moralny" probuje sie dopasowac do
wymagan "realpolityk".
Wartosci demokratyczne moga funkcjonowac tylko wtedy gdy sa zakotwiczone w
wartosciach moralnych.

notatka na zamówienie

[sem.mes]

Jeśli polskie media wyrażały się w tonie „antyrosyjskiej propagandy” to jak
odczytać artykuł i ton artykułów np. BBC:
news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/3632332.stm
Nevertheless, some responsibility for the calamitous outcome also belongs to
Russia's special military units which, yet again, bungled a rescue operation
and exacerbated the tragedy.
chyba tylko tak że notatka ta została sporządzona na konkretne zamówienie I nic
wspólnego z obiektywna ocena sytuacji nie ma, ah ale to przecież banał. Kto
spodziewał by się od oficjalnej notatki Rosjan obiektywnej oceny, bo ja nie.