"Control"

[pomer_anya]

Jakoś przemknął prawie nie zauwazony przez kina film o Joy Division.
Żałuję, nie udało się zobaczyć.

Może ktoś widział?

Ann.

[johnny-kalesony]

Tak i bardzo żałuję. W czasach licealnych [lata 86-90; 1986-90, żeby nie było
... :o)] pozowałem na Curtisa i przewracając oczami starałem się robić wrażenie
na koleżankach, przechadzając się po korytarzu szkoły z "Processem" i "Zamkiem"
pod pachą ... Tak się wtedy rwało koleżanki!

Sam film natomiast bardzo, ale to bardzo rozczarowuje. Scenarzysta i reżyser
próbowali usilnie stworzyć dzieło KULTOWE. Mam wrażenie, jakby przystąpili do
pracy, kierowani przede wszystkim tym imperatywem. A jak wiadomo nic, co
wysilone nie ma szans uzyskać tej lekkości, tego polotu, które roztaczają wokół
siebie filmy tej właśnie miary.
Widz sadowi się przed ekranem i traci jakieś dobre dwie godziny swojego
życiorysu na oglądanie bezkształtnej magmy, zwyczajnie nudnego filmidła o
fascynującym artyście i równie fascynującym zespole. Po prostu zmarnowany,
karczemnie i karygodnie zmarnowany temat. Nie pomaga nawet "klimatyczna",
czarno-biała estetyka zdjęć, która jak można się domyślać, miała za zadanie
oddać minimalistyczną ascetyczność muzyki.
Czekałem na film o Curtisie i Joy Division mniej więcej od dobrych dwudziestu
lat ...
Bardzo, bardzo się rozczarowałem.
Niemniej jednak czekam, aż ktoś spróbuje filmowo zmierzyć się z legendą The
Velvet Underground.


Pozdrawiam
Keep Rockin'

[pomer_anya]

Szkoda.
Bardzo lubię ich muzykę, szczególnie "Love will tear us apart".
Pozdrawiam. Ann

[cze67]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=66657593&a=66657593

[ilnyckyj]

Hemmm. Nie widziałem i po tych opiniach jednak korci mnie, żeby
obejrzeć.

[cze67]

I słusznie, bo to bardzo dobry film.

[basilisque]

Nie wszyscy wiedzą, że Joy Division startował pod nazwą Warsaw,
podobno pod wpływem depresyjnego utworu Davida Bowie "Warszawa".
Ciekawe skądinąd czy wizyty kapel punkowych w szaro-burym Peerelu
były przypadkowym wyborem tras koncertowych, czy może bardziej
świadomym wyborem, znalezienia się w rzeczywistości, która przez
swoją beznadzieję harmonizowała z ich ideologią i stanem ducha?

[johnny-kalesony]

Większość z tych kapel przyjeżdżała na zaproszenie polskich grup, tzw.
środowiska. Mam na myśli na przykład U.K. Subs, Killing Joke albo The Explioted.
Ci ostatni wydali nawet w Polsce koncertową płytę (połowa l. 80'), której
egzemplarza posiadaniem po prostu muszę się pochwalić.


Pozdrawiam
Keep Rockin'

[el_topo]

A ja musze sie zgodzic z Johnym i W.Weissem, ze film slaby:

Control, czyli o pięknym nieudanym filmie słów kilka
Do cholery, ten chłopiec nazywa się Ian Curtis, śpiewa piosenki Iana
Curtisa, żyje i umiera jak Ian Curtis! Maciek Tomaszewski bardzo
pięknie napisał na łamach naszego pisma o filmie Control. Naprawdę
poruszył mnie jego artykuł. Tak jak poruszył mnie sam film. A jednak
wyszedłem z kina z poczuciem niedosytu. A może nawet zawodu. Zgoda,
film świetnie oddaje klimat, z jakiego wyrosła muzyka Joy Division i
poezja Iana Curtisa. Zgoda, jest absolutnie wiarygodny – wszyscy
aktorzy świetni, choć to przecież żadne wielkości, przynajmniej na
razie. A zagrane przez nich utwory zespołu brzmią niemal jak
oryginały. Zgoda wreszcie, całość została sfotografowana z ogromnym
smakiem, ale tego można było przecież oczekiwać – Anton Corbijn
znany jest głównie ze swoich wspaniałych artystycznych zdjęć. W czym
więc problem? Ano w tym, że w Control zabrakło mi Iana Curtisa.
Czegoś, czego bym o nim wcześniej nie wiedział. Czegoś ponad
oczywiste oczywistości, że był rozdarty między dwiema kobietami,
cierpiał na epilepsję i śpiewał w zespole. Czegoś, co pozwoliłoby
zajrzeć głębiej w tę udręczoną duszę i zrozumieć trochę lepiej, skąd
u chłopca właściwie aż tak dojmujące poczucie bólu istnienia. Ale
czy Corbijn był w stanie zrobić taki film? Na pewno nie na podstawie
historii spisanej przez Deborah Curtis (i pod jej okiem jako
współproducentki). Trudno bowiem oprzeć się wrażeniu, że właśnie
ona, choć była tak blisko, Iana nie rozumiała. W każdym razie nie
rozumiała Iana poety, Iana muzyka, Iana udręczonego artysty. Dlatego
zresztą zaczęli się od siebie oddalać, dlatego pojawiła się inna
kobieta. I film o tym mówi. Ale przywołuje jedynie fakty. Nie sięga
w głąb duszy Iana. I nie daje nawet wątłej odpowiedzi na pytanie,
dlaczego po blisko trzydziestu latach tyle osób na świecie ciągle
sięga po płyty Joy Division. Corbijn w jednym z wywiadów powiedział:
Nie chciałem, żeby to była historia Iana Curtisa, a po prostu
historia chłopca. Ale, do cholery, ten chłopiec nazywa się w filmie
Ian Curtis, śpiewa piosenki Iana Curtisa, żyje i umiera jak Ian
Curtis! I właśnie Corbijn, który na kazdym kroku powtarza, że był
przyjacielem Iana Curtisa, był mu moim zdaniem winien coś więcej niż
ten film. Piękny, ale moim skromnym zdaniem nieudany. Choć tak
bardzo się wszystkim podoba.

za: www.terazrock.pl/user.php?UserId=17

Niestety, tak jak pisze Weiss: swietne zdjecia, swietna muzyka, ale
Joy Division to tam nie ma.

[basilisque]

Teraz dopiero obejrzałem i podobał mi się. To przekaz prawie
dokumentalny i nie wnikający w zakamarki duszy Iana Curtisa, ale
mowiący wiele o nim i o epoce. Ten człowiek niósł w sobie tajemnicę,
był skryty i wewnętrznie rozdarty. Miał potrzebę określonej
ekspresji i obca mu była gonitwa za sukcesem. Chciał panować nad
sobą, swoim losem i jedocześnie wiedział, że jest to niemożliwe.
Trochę banalno-oczywiste wydało mi się zderzenie w kulminacyjnym
momencie sceny, gdy żona dowiaduje się o zdradzie, ze słynnym "Love
will tear us apart". Ale w sumie obraz jest moze nie poruszający,
ale dający do myślenia...