Przyglądam się swoim dzieciom

[puzzle33]

Widzę je takimi, jakim są naprawdę. Zaskakują mnie i przygnębiają
niektóre ich wady, ale jeśli pozwolić opaść emocjom, nasuwa się
oczywisty do bólu wniosek, że są one prostą konsekwencją środowiska
wychowawczego, jakie im stworzyłam. Takie czy inne niedociągnięcia
moich dzieci stanowią moją porażkę. Tyle dobrego, że staram się być
rozumną matką i nie stawiam durnego pytania: w kogo to się wdało?
Widać jak na dłoni w kogo, dlaczego i za czyją przyczyną.((

[iguana1978]

nie możesz tego brać tak do siebie
człowiek poza środowiskiem rodzinnym w jakim dorasta ma jeszcze coś
takiego jak "charakter", "predyspozycje" - w innym wypadku wszyscy
wychowywani w warunkach rodzinnych podobnych do domu rodzinnego
Hitlera byliby Hitlerami...
Nie ma co uogólniać, owszem wkład rodziców jest duży w wychowaniu
dzieci ale nas też ktoś wychowywał i być może popełniamy błędy
swoich rodziców...
Ważne jest w porę sobie to uświadomić i starć się zmienić to i owo,
oraz rozmawiać i rozmawiać z dziećmi...

pozdrawiam

[puzzle33]

iguana1978 napisała:

> wkład rodziców jest duży w wychowaniu
> dzieci ale nas też ktoś wychowywał i być może popełniamy błędy
> swoich rodziców...
Z całą pewnością odnosimy się do pierwszego, danego nam modelu,
czasem przez zaprzeczenie, ale zawsze.
> Ważne jest w porę sobie to uświadomić i starć się zmienić to i
owo,
> oraz rozmawiać i rozmawiać z dziećmi...
Przychodzi taki moment, kiedy relacje z dziećmi muszą przebiegać na
poziomie dorosły z dorosłym.Obydwie strony mają prawo oczekiwać
dojrzałości. Jeśli się uda zbudować więzi silniejsze niż
biologiczne - to dobrze, jeśli nie - pozostanie się z tym pogodzić.
Przyjaźń między rodzicami a dziećmi nie stanowi reguły.

[0yotte]

chyba tak jak pisze Iga, nie wszystko zależy od rodziców... jak
patrzę na siebie i mojego brata, to widzę dwa skrajne typy
osobowości, skrajne charaktery... kazde z nas jest zupełnie inne i
nie tylko o płeć tu chodzi... a niby rodzina ta sama...

oczywiście dużo też bym mogła powiedzieć o swoich rodzicach i o tym,
jakie swoje złe cechy, wady, lęki im i tylko im zawdzięczam...

tak sobie jednak myślę, ze nie ma ludzi doskonałych...
i w zasadzie każdy i tak robi ze swoim życiem, co chce...
dzieci z dobrych domów moga zejść na psy, a dzieci z patologicznych
rodzin mogą wyrosnąć na porządnych ludzi...

Nie obwiniaj się tak... jeśli widzisz jakieś niedociągnięcia, na
które jeszcze masz wpływ, to zmień to

no to się wymądrzyłam...
z perspektywy dziecka, nie rodzica, to pisałam

[legwan4]

Część rodziców,zbyt przecenia swój wpływ na latorośle.To otoczenie,nie
koniecznie rodzinne,odciska swoje.Nie pomijam indywidualnych cech,które mamy

[puzzle33]

0yotte napisała:

> jeśli widzisz jakieś niedociągnięcia, na
> które jeszcze masz wpływ, to zmień to
Spróbuję, choćby miało zaboleć.

[darima_ka]

Nie wiem ile lat mają Twoje dzieci , widzisz je takimi jakie sa naprawdę , bo
dzieci są spontaniczne , nie potrafią niczego udawać, ukrywać,mają zalety i wady
jak każdy z nas. Jakimi będą ludźmi
w życiu dorosłym z pewnością pokaże dopiero odległa przyszłość,
Wiem jedno ,że dom rodzinny i atmosfera w nim panująca ma największy wpływ na
dzieci. W wieku dojrzewania autorytetami mogą stać się koledzy ,choć niekoniecznie.
Z pewnością jako ta rozsądnie kochająca matka widzisz zalety i wady dziecka i to
jest bardzo ważne, bo nie kochasz "ślepą miłością"

[puzzle33]

darima_ka napisała:

> Z pewnością jako ta rozsądnie kochająca matka widzisz zalety i
wady dziecka i t
> o
> jest bardzo ważne, bo nie kochasz "ślepą miłością"
Z goryczą muszę stwierdzić, że trochę późno oświeciło moją miłość.
Kierowana najlepszymi intencjami wyrządziłam krzywdę dziecku, a
pośrednio i sobie.

[darima_ka]

Wiesz lepiej późno niż wcale , możesz jeszcze dużo dobrego zdziałać:!

[rena-ta49]

Dzieci ,żeby wychować " dobrze"
trzeba "monitorować" stale
rozmawiać , kontrolować,
kochać rozumnie, mieć dla nich zawsze czas,
a wtedy nie obudzimy się z "ręka w nocniku"
i nie trzeba będzie zadawać pytań w kogo
się wdały ,będzie to widać na co dzień )

[inka-1]

i moge spokojnie powiedziec..to jedyne co w zyciu mi sie
udalo...moje dzieci.(nie bede tu falszywie skromna)

[puzzle33]

Mam nadzieję, że mnie się uda trochę więcej.

[tadeusz_ski.51]

No i znowu mnie ta Puzzle zaskoczyła! Tak obiektywnie spojrzeć na swoje
najbliższe otoczenie niewiele osób potrafi. Samokrytycznie ocenić jeszcze mniej.
A wnioski? Masz rozeznanie jakie popełniłaś błędy? Napisz, może innym to coś da,
pomoże?

[puzzle33]

Kwoczyłam, ba...gdybym chociaż ja sama.

[tadeusz_ski.51]

No nie mów, że treści postów układasz w konsultacji z mężem?! Kto Ci pomagał i
jak? Domagam się wyjaśnień, pod groźbą zaniechania adorowania!! DD

[puzzle33]

Jestem rozwódką.

[puzzle33]

Jeśli osadzić człowieka między kilkoma systemami wartości, do tego w
wielu momentach sprzecznymi, pozbawia się go jasnych punktów
odniesienia do wypracowania własnego. Nadmierne chronienie przed
złem kształtuje człowieka nieporadnego w jego obliczu, przyjmującego
najwygodniejszą - roszczeniową - pozycję.