Napiszmy powieść

[inks]

Niezłe, co?”-taksówkarz z dumą pokazał plastikowy kontener pełen
grzybów. „Usmaży się z cebulką i będzie palce lizać”-powiedział. Jego wizja
udzieliła się Julii i Duke’owi. Przez chwilę stali w ciszy i patrząc
rozmarzonym wzrokiem na kapelusze borowików...”No...”-wydusił z siebie Duke,
który dopiero teraz poczuł jaki jest głodny.

„Musimy dostać się do Supraśla”-powiedziała Julia do taksówkarza, kiedy ten
niósł swoją zdobycz do samochodu-„Się robi pani szanowna” odparł i po chwili
srebrny pojazd wzbił się w powietrze.

Wylądowali na łące, na której zieleń traw mieszała się z brązem zeschłych
paproci. Kiedy taksówka odleciała, ruszyli wąską ścieżką wzdłuż rzeki.
Przeszli jeden mostek, potem drugi i po kwadransie trafili do chatki
Świętego. „Zamawianie pogody. Okultyzm elektroniczny. Depresje jesienne.
Tomografia w domu chorego. Odtruwanie i trucie... ..”Głosiły liczne napisy na
wielkiej tablicy reklamującej usługi świadczone przez właściciela domu. „W dniu
dzisiejszym zakład nieczynny-święto”-mała kartka kratkę wyrwana z jakiegoś
zeszytu była tym razem przyklejona żółtą taśmą izolacyjną do drzwi wejściowych.-
„Cały dzień będę tak za nim ganiał”-zirytowal się Duke.-„Trzeba się rozejrzeć
po okolicy. Może jest gdzieś tutaj?”

Ruszyli przez gęstwinę drzew w kierunku rzeki. Nie uszli nawet 300 metrów,
kiedy Duke zauważył strużkę dymu snującego się w oddali, nad jednym z przełomów
rzeki: ”Grilluje skubaniec!!!”-Duke pokazał Julii ręką miejsce nad którym snuł
się dym.

Dostrzegł ich, kiedy byli już blisko, na tyle blisko, żeby poczuć zapach
piekącego się na grillu mięsa. „A kogo to widzę!!! Witam, witam!!!”-Święty
najwidoczniej urządził sobie jednoosobowy piknik-w trawie, obok powalonego pnia
drzewa połyskiwał pusty kryształowy kieliszek i zielona butelka zatkana
korkiem.-„Co was sprowadza? Bo ja tu się relaksuję trochę-święto... Męczennika
Galakcjona dzisiaj, więc zrobiłem sobie wolne ”. Święty był odrobinę
zmieszany..

„Duke i Julia złożyli mu życzenia i klapnęli na pniu. „Winka?”-Święty podał im
butelkę. „Własnej roboty, ze szczepu Grenache i odmian azerskich”-objaśnił.
Julia i Duke pociągneli po łyku. Duke uważnie przyjrzał się misie, w której
spoczywały wiktuały Świetego i –kiedy uznał, że jest ich tam całkiem sporo-
zapytał, czy Święty nie miałby nic przeciwko, gdyby trochę uszczuplili jego
zapasy.-„Strasznie głodni jesteśmy, Galakcjon...” pożalił się Duke. –„Kaszanka,
karkowina, kiełbaski”-zaraz coś upiekę powiedział Święty sięgając niklowanymi
szczypcami do miski...” A tak w ogóle to jak sprawy?”-zapytał, kiedy mięso
spoczęło na kratce grilla.-„No właśnie...” odparł Duke i zaczął opowiadać mu o
tym co wydarzyło się w mieście....

[Gość: cavafis47]

Inks obudzil sie ze strasznym bolem glowy. Chwiejnym krokiem ruszyl w strone
lazienki, po umyciu twarzy metnym wzrokiem spojrzal po mieszkaniu - na podlodze
walaly sie setki butelek po wodce i winie "Mocarz". Wlaczyl telewizor - "K***a
mac, znowu dwa tygodnie z zyciorysu wypadly" pomyslal smutno. "Co ja robilem
przez ten czas?" intesywnie myslal. Podszedl do wlaczonego komutera - byl
zalogowany na forum Bialystok Gazety Wyborczej na watku "Napiszmy Powiesc".
Wlasnie mial zaczac czytac ten watek kiedy uslyszal dziwne dzwieki.....
podszedl do okna - nad ulica krazyly
kondory ........................................................................
................................................................................
*******************************************************************************
Przeraszam Inks :) nie moglem sie powstrzymac, zignoruj ten post i kontynuuj:)))

[inks]

***************************************************************************
OK. Cafavis, umówmy się, że ten wątek powyżej wykorzysta się kiedyś w innym
miejscu, bo trudno byłoby go zmieścić w obecnym kontekście... Napisałem już
tyle, że chciałbym utrzymać kontrolę nad wątkiem „TransBiałegostoku” Z
grafomańskim:"Pisz równo!" pozdrawiam...INKS
********************************************************************************

Trzy kaszanki i dwa kawałki grillowanej karkowiny później wszystko już było
ustalone: objęcie władzy nad miastem przez Galakcjona, najbardziej niezbędne
posunięcia-zamknięcie niektórych fontann, reorganizacja urzędów, konieczne
rozporządzenia i regulacje...Otworzyli kolej nąbutelkę. Duke nalewał właśnie
wina Julii, kiedy nagle, z trzcin przepływającej obok nich rzeki wyszedł
jakiś osobnik w kitlu i zielonej czapeczce. –„Ach.doktor .Szmurło!!!!!...”-w
głosie Świętego można było wyczuć nutkę lekkiej irytacji pomieszanej z
rozbawieniem.-„Tylko się trochę ogrzeję i znikam”-powiedział ociekający wodą i
dygoczący osobnik” –„Może karkowiny?”-zaproponowął Galakcjon. –„A nie....ja tu
rybkę jakąś zaraz „ –wyseplenił Szmurło i wskoczył do rzeki. Nie było go może z
pięć minut, a potem z wody wyłoniła się zielona czapeczka i głowa Szmurły,
który w zębach trzymał trzepoczącą się rybę sporych rozmiarów.

Wypatroszył ją, a potem rzucił na kratkę nad rozżarzonymi węglami. –„Zimna
woda dzisiaj”-to było wszystko co powiedział w czasie kwadransa, który z nimi
spędził. Zjadł rybę... „Do zobaczenia” –rzucił biorąc krótki rozbieg i z
pluskiem wskoczył do rzeki.

„Od czasu jak się genetycznie zmodyfikował, całe dnie spędza pod wodą”-
powiedział Święty patrząc na rozkołysane podmuchem wiatru trzciny-„Chyba mu
trochę odbiło...”

[inks]

Kiedy zaczęło się ściemniać rozpalili ognisko. Święty zaczął brzdąkać na
gitarze. Zaśpiewali kilka piosenek z „żelaznego” repertuaru biwakowego-„Ojciec
Brandy”, „Meksykański”, kilka ukraińskich dumek. Przy „Schodach do nieba „
okazało się, że nie pamiętają słów.-„Zawsze, jak to śpiewam, zastanawiam się
kto to mógł napisać?”-powiedzial Duke zaciągając się dymem z miniaturowej
fajki, którą wręczył mu Galakcjon. „Nie wiem, to bardzo stare-jeszcze moi
dziadkowie śpiewali to w czasie rodzinnych uroczystości”-odparła Julia, która
oparta o drzewo patrzyła w niebo. Miliardy gwiazd połyskiwały nad nimi jak
ogromne srebrne sieci. Noc przyszłą niepostrzeżenie jak wielki czarny kot
stąpający cicho wśród traw i zeschnietych paproci porastających puszczańską
dziką łąkę.

-Zaśpiewaj tą swoją balladę Duke.
-Nie wiem czy pamiętam. Dawno nie grałem na gitarze.
-Spróbuj,
_No właśnie. Zagraj Duke-Święty poparł Julię. On też patrzył gdzieś ponad
siebie. Było im ciepło i przytulnie w rozmigotanej przestrzeni wypełnionej
blaskiem bijącym od ogniska. Siedzieli w niej, jak w środku magicznej kuli,
która odgradzała ich od groźnie nastroszonych drzew i mrocznej ściany lasu.
Duke sięgnął po gitarę. Nastroił ją na nowo, coś tam do siebie poszeptał i po
chwili zaczął śpiewać. –„Uciekaj....”-nie zaraz, to nie tak.... –„Zacznę
jeszcze raz. OK.?”-„Jasne!Zacznij!” – odparli jednocześnie Galakcjon i
Julia. „No to zaczynam,, jak tak” powiedział Duke rozbawiony tą chóralną
odpowiedzią swojego audytorium i delikatnei uderzył w struny instrumentu:

„Wyjedź, wyjedź z miasta. Myślisz, że tu się wszystko zaczyna i tylko tutaj
obrasta w sens. Zatrzymaj się na chwilę. Kolorowe totemy reklam, twarze wodzów
rozświetlające wieczorem puszki mieszkań niebieskim światłem nieszczerych
uśmiechów, radiowi szamani ślący w eter kody paskowe rzeczy, których jeszcze
nie kupiłeś, ale na pewno kupisz-kiedy już weźmiesz udział w plemiennym święcie
w okolicach Wielkiego Parkingu.

Wyjedź z miasta-szamani nawet nie zauważą twojego zniknięcia. Mimo to wyjedź po
cichu. Zostaw przeciwsłoneczne okulary. Oczy ci w zupełności wystarczą. Żeby
zobaczyć, ile ważnych spraw wydarza się w ciągu minuty na jednym metrze
kwadratowym łąki i że kwiaty to nie tylko niebieskie róże, które dałeś
dziewczynie, kolejnej inkarnacji Królowej Śniegu.

Ubierz się byle jak. W rzece nie zobaczysz swojego odbicia spowitego drogą
mgiełką perfum kupionych na lotnisku. W rzece można utonąć, rzeką można
podróżować, przed siebie, co czasami oznacza donikąd albo na drugą
stronę...rzeki, gdzie bywa trochę inaczej niż Po Tej Stronie. A drzewa-pomyśl,
ile wiedzą, żyją dłużej niż ty-pewnie!- każdy by tak chciał, ty też. Drzewa są
lepsze niż wieżowce-można się do nich przytulić i nie pilnują ich strażnicy
ubrani jak czołgiści ze starych kronik wojennych.

Wyjedź-przeżyjesz strach, ale inny niż ten, przed tramwajem wypływającym z
nadprzestrzeni tuż przed twoim nosem. To będzie strach przed nocą-przed
czarną nocą bez ksenonowych świateł i przed mgłą i tym co ci opowiedzą-o tobie
i o twojej samotności znacznie większej niż ta, doświadczana przez kierowcę
autobusu wożącego cię codziennie do pracy. Połóż się na ziemi popatrz –wisisz
nad otchłanią, w twoją stronę pędzą galaktyki-trochę głupie uczucie, prawda? To
tak, jakby wejść do kabiny prysznicowej i znaleźć się nagle na samym środku
oceanu, albo na stadionie pełnym rozkrzyczanych tłumów. Ale tu jest cicho, po
prostu cicho. Więc nic nie mów. I wracaj już do tego swojego miasta. Ja też je
lubię"
Była to ni to piosenka, ni to melorecytacja, ale, jak zawsze, zrobiła na nich
przejmujące wrażenie. „No tak....” westchnął Święty. „No tak...” powtórzyła za
nim , jak echo Julia patrząc w płomień ogniska, które tańczyło przed nimi śląc
w niebo snopy żółtych iskier.

„

[inks]

Na błękitnym niebie pojawiały się czarne, przecinane ceglastą czerwienią
kopcące nieregularne bryły. Wypływały gdzieś spoza horyzontu. Furkoczące
infradźwiękami. Buczace. Eskadry wirujących powoli głazów, które ciągnąc za
sobą szare warkocze dymu przelatywały nad głową Duke’a. „Wszystko stracone”-
pomyślał z goryczą-absolutnie wszystko”. Następne co zobaczył, to jasne
promienie wdzierające się z boku w jego pole widzenia, które rozświetliły
ciemne pomieszczenie i ludzi ubranych w szare garnitury siedzących za jakimś
stołem. Wyglądali jak komisja egzaminacyjna...Chciał coś powiedzieć....I wtedy
się obudził. Julia i Galakcjon drzemali oparci o pień drzewa. Ognisko
dopalało się. Pomarańczowy żar pulsował a węgle szumiały i pękały z cichym
świstem. „Cholera, co to było”- pomyślał Duke-nie wiem czemu , ale mam
wrażenie, że śnił mi się koniec świata”-wymruczał. Obudził Galakcjona i
Julię. Dygotała z zimna. Święty pożyczył jej swoją kurtkę. Pozbierali talerze
i butelki po winie. Duke zagasił ogień wodą zaczerpniętą z rzeki i ruszyli
gęsiego do domu Świętego. Ścieżka prowadziła ich najpierw brzegiem rzeki a
potem odbijała lekko w prawo, tam, gdzie księżyc oświetlający łąkę wydobywał
z mroku bajkowy świat wyschniętych ziół i traw. W dali połyskiwały złote
kopuły klasztoru. „Pięknie. Jak zawsze”-westchnął Duke kiedy dochodzili do
mostka. Tąnoc mieli spędzic w domu Galakcjona.

Dom nie był duży. Jedynym obszernym pomieszczeniem była kuchnia, w której po
przebudzeniu zjedli jajecznicę na boczku popijając ją kawą. „Własnego chowu” -
powiedział Święty. „A , hodujesz kury?”-Julia popatrzyła z zaciekawieniem na
Świetego. „Jajka sklepowe, kawa za to z przydomowego ogródka”-odparł Galakcjon
nakładając sobie dodatkową porcję jajecznicy...

Po śniadaniu, kiedy Galakcjon spakował najpotrzebniejsze rzeczy, poprowadził
ich nad rzekę. Duke pomagał mu nieść wąską łodź - ni to kajak ni to canoe. „Tak
będzie bezpieczniej”- powiedział Święty kiedy spuszczali łódź na wodę.
Wskoczyli do niej po kolei, najpierw Święty, potem Julia i na końcu Duke.
Chwycili wiosła, ale Święty kazał im poczekać zwiosłowaniem. Rzeka niosła ich
tymczasem siłą swojego nurtu. „Szmurło! Szmurło!!! Wrzasnął Święty
przykładając do ust dłonie złożone w trąbkę. Po chwili w wodzie coś się
zakotłowało i tuż obok łodzi pojawiła się głowa doktora. „Pomożesz?”-Świety
popatrzył badawczo w oczy lekarza. –„Pomogę”-odparł Szmurło. Święty podał mu
koniec sznurka przytwierdzonego do dzioba łodzi. Szmurło zniknął pod wodą, zaś
łodź ruszyła wartko przed siebie. „No to za kwadrans będziemy w Fastach”
powiedział Świety nabijając fajkę.

[inks]

Rzeka stawała się coraz szersza. Z brzegów zwisały nad nią witki wierzb. Ich
pnie pochylały się w niektórych miejscach nad rzeką tworząc naturalne kładki,
którymi przy odrobinie uporu można było przejść nad wodą. Płynęli pomiędzy
czarnymi torfiastymi ścianami wyznaczającymi koryto Supraśli. Były zbyt
wysokie, żeby dostrzec coś więcej, raz tylko mignęły kapelusze jakichś ludzi
zbierających ryż-zapewne imigrantów z Chin. Kilometr dalej pozdrowili ubranego
w maskujący kombinezon strażnika, który prowadził przed sobą skutego kajdankami
wedkarza. –„Boże dopomóż!-Co? Wedkowaćsie zachciało?!”-krzyknął Świety. „A tak!-
Bóg zapłać- Szlag by ich trafił, cholernych morderców!!!-odpowiedział strażnik
i szturchnął wędkarza w plecy, tak, że ten aż się potknął-„Wczoraj namierzyłem
dwóch myśliwych. Nie chcieli się poddać. Musieliśmy ich zastrzelić... Trzymaj
się pan, panie Święty!!!”....dobiegło ich jeszcze kiedy dopływali do kolejnego
zakola rzeki...

[inks]

W okolicach Fast wyszli na brzeg i zostawili łodź w obozowisku u Johanna.. Choć
Niemiec zapraszał i nalegał tym razem odmówili gościny.-„Johan, trzymaj za nas
kciuki-idziemy ratować miasto”-powiedział mu na odchodne Duke.-„Dobhra.
Powodzenia!!!”-oparł Niemiec i popatrzył z szacunkiem.
na odchodząca w stronę miasta trójkę bohaterów in statu nascendi.

Pieszo dotarli do stacji metra. Chcieli zobaczyć jakie są nastroje w
Białymstoku i woleli zrezygnować tym razem z taksówki.
Na stacji Julia spotkała jakiegoś znajomego ze studiów, który opowiedział jej
co się dzieje w mieście. A trochę się działo... Oddziały prewencji z Łomży
wkroczyły, żeby dopilnować sprawnej ewakuacji wojewody i jego urzędników.
Mieli wyraźną ochotę zostać, ale wycofali się jak niepyszni, kiedy w
Białymstoku pojawili się komandosi Junii. Ci ostatni buszowali po urzędach i
bankach w poszukiwaniu dokumentów i rachunków. Nic dziwnego-Junia byłą nieźle
rozdrażniona, nie co dzień zdarza się defraudacja wszystkich pieniędzy
przyznanych na realizację junijnego programu. Zresztą, nie zdarzyło się to po
raz pierwszy-tym razem jednak Junia potrzebowała pretekstu, żeby wkroczyć-i
miała go. W mieście szerzyła się anarchia. Policja pilnowała porządku, ale tak
naprawdę większość jej działań koncentrowała się na ulubionym zajęciu-czyli
wyłapywaniu kierowców przekraczających dozwoloną prędkość na zjazdach z górek.
Poza tym prawie wszystkie oddziały policji skierowano do pilnowania porządku
na samorzutnie utworzonym olbrzymim polu namiotowym, które założyli mieszkańcy
miasta oblegający punkt junijnych dotacji na Dojlidach. Plotka o środkach,
które miano tam znowu wypłacać rozpaliła wiele głów i wywołała pospolite
ruszenie Białostoczan. Urzędnicy punktu skwapliwie wykorzystywali
zainteresowanie i wręczali wszystkim zainteresowanym stosy formularzy do
wypełnienia. W mieście szerzyły się rozboje i grabieże.

Kiedy dojechali na Liową postanowili się rozdzielić. Julia pojechała ze Świętym
do jego laboratorium-miał usunąć jej transponder, natomiast Duke ruszył na
spacer po Centrum zobaczyć jak stoją sprawy...

[inks]

Duke nasunął kaptur. Z nieba zaczął kropić zimny deszcz, który zamienił się w
śnieg. „Jędza zima strasznie się śpieszy...”-pomyślał patrząc na płaty mokrego
śniegu, które pikowały w dół w stronę chodników i trotuarów śródmieścia. Szedł
powoli Lipową mijając japońskie restauracje ulokowane przy Rynku Kościuszki.
Prowadzili je imigranci z Azji. Receptury podobno były autentycznie
japońskie...Knajpiane biznesy Chińczyków musiały iść całkiem nieźle: Inks
przypomniał sobie okazałe pagody, które dostrzegł z okna taksówki, kiedy
przelatywali nad Zawadami. W mieście mówiło się na to Chinina, ale raczej z
zazdrości, niż niechęci do mieszkańców tego „Chinatown”. Białostoczanie za
bardzo lubili sake i sushi,żeby czuć niechęć do skośnookich....Minął Central i
wieżowiec TPSA i stanął na dziedzińcu przed gmachem lokalnego sejmu. Ciszę
mącił tylko plusk wody tryskającej z fontanny. –„OK. Trzeba by wreszcie wziąć
się do roboty”- Duke czuł, że jeszcze dzień, dwa i będzie za późno na podjęcie
jakichkolwiek skutecznych kroków. „Jeszcze tylko małe expresso i wkraczam do
akcji”-powiedział cicho Duke i wszedł do hallu budynku kierując swoje kroki
w stronę automatu z używkami. Kawa z smakowała znakomicie. Podobnie jak
gratisowy Pierrot, którym poczęstowała go maszyna.

[inks]

W gmachu byli już wysłannicy Junii. Nos drażnił zapach drogich cygar i wód
kolońskich...”E nic tu po mnie”-pomyślał Duke i wypiwszy kawę opuścił budynek.
Ochroniarz firmy Cieciorko zmierzył go podejrzliwym spojrzeniam, ale w oczach
Duke’a zobaczył tyle gotowej do szybkiego działania niechęci, że jak niepyszny
schował się za filarem.

Ciężkie ołowiane niebo wisiało nad miastem jak spód gigantycznego balonu. Duke
dumał nad tym gdzie założyć swój „punkt dowodzenia”. Przypomniał sobie o
budynku nigdy nie dokończonej budowli-gmachu biblioteki uniwersyteckiej. Tam
mogło być całkiem nieźle.

Poszukiwania budki dozorcy zajęły mu trochę czasu
Dzień Dobry!-powiedział pewnym głosem do siwiejącego człowieka okularach,
kiedy ten wygramolił się ze swego kantorka. Na biurku stojącym w głębi baraku
lśnił ekran komputera.

Dobry!- stróż był wyraźnie przeziębiony
Co grypa?
-Ano grypa. Szczepionka w ogóle nie działa.
-Wie Pan, mam taką sprawę....Duke wahał się...
-Wal Pan. - stróż postawił kołnierz kurki i spojrzał z oczekiwaniem na Duke’a
-Nie dałoby się tu u pana trochę pomieszkać?
-Gdzie, w stróżówce? Ciasno trochę...
-Nie. W bibliotece. Zapłacę-Duke nie chciał wdawać siew długie targi
-No dobra. 100 Jurasów. Z góry. Bo wie pan, ja tu powieść piszę i nie mam teraz
na dyskietki. Koniec miesiąca. Sam pan rozumiesz-Stróż był lekko skrępowany
swoją prośba, a Duke, żeby nie pogłębiać jego zakłopotania szybko wyciągnął
zwitek banknotów i wcisnął go w dłoń swojego rozmówcy.Podziałało:
-Pozwoli Pan ze mną. Kilka pomieszczeń zdążyli wykończyć tak jak należy-Stróż
wskazał mu drzwi i Duke pomaszerował posłusznie za cieciem wzdłuż mrocznych
korytarzy biblioteki. Ich ściany wypełniały freski wzorowane na hieroglifach
wypłniających wnętrza egipskich piramid...

[inks]

„W gruncie rzeczy nie powinienem tu pana wpuszczać, ale to chyba już teraz, po
tym lądowaniu, bez znaczenia...” powiedział do niego stróż prowadząc go
ciemnym labiryntem rozświetlanym tylko żółtym światłem sprytnie poukrywanych
swietlówek. Mijali kolejne hieroglify i kolejne wyobrażenia jakichś nieznanych
Duke’owi ludzi stylizowane na starożytnych Egipcjan.

-„Ciekawy pomysł”-Duke był pod wrażeniem tego co widział
-„A..to jeden z nieżyjących rektorów tak zarządził. O tu jest jego portret”-
przewodnik wskazał Duke’owi ręką fresk przedstawiający nadętego osobnika w
okularach, który trzymał w rękach insygnia faraonów, zakrzywioną laskę i
trójrzemienny bicz.
-„No nieźle, całkiem nieźle”-Duke pokręcił głową i przypomniał sobie plotki o
jakimś profesorze, który kazał się po śmierci zabalsamować i umieścić w
sarkofagu
-„Czy to prawda..?”-zaczął Duke, ale cieć pojął od razu o co chce go zapytać...
-„Ano prawda, jest tam kilka skrzyń z sarkofagami w podziemiach biblioteki, ale
ja byłem tam tylko raz. Niebezpiecznie- zapadnie, sztolnie...Wie pan, lepiej
omijać to miejsce szerokim łukiem....”

Doszli do kamiennych drzwi. Stróż dotknął kilku przycisków na tabliczce
ukrytej w zagłębieniu ściany .-„Łatwo zapamiętać: 085085”-powiedział do Duke’a
i po chwili stali w jasno oświetlonym hallu, który niczym się nie różnił od
typowych biurowych korytarzy. Stróż otworzył mu drzwi z wygrawerowaną na
metalowej tablicy trzynastką.
-„To apartament dziekana-jest chyba najlepiej urządzony. A winda jest tam, za
rogiem. Działa”-stróż wręczył mu płaski plastikowy klucz i machnął niedbale
ręką wskazując mu nieokreślony kierunek na zewnątrz apartamentu.
-„Jakby co będę u siebie w baraku”-stróż rozejrzał się jeszcze po apartamencie-
„No, będzie tu panu wygodnie”-powiedział i wyszedł z pokoju...Duke rzucił
plecak na łóżko, powiesił strzelbę na wieszaku obok drzwi wejściowych i
ruszając w stronę szafki z alkoholami powiedział głośno sam do siebie: „No to
do roboty Panie Duke!!!”...

[inks]

Duke chciał wziąć prysznic, ale wtedy zamigotał komunikator i na ekranie
pokazał się Galakcjon. Z Julią było wszystko w porządku. Musiała dwa dni
poleżeć w łóżku. Blizna po usuniętym transponderze goiła się bardzo szybko.
Święty opowiadał co się dzieje na mieście: ze znajomymi założyli komitet
wyborczy i w braku wszystkich co ważniejszych oficjeli, którzy czmychnęli z
Białegostoku postanowili przeprowadzić wybory samorządowe. Święty, sądząc po
wyrazach poparcia, które przysyłali mu mieszkańcy miał szansę wygrać je w
cuglach. Mógł rządzić i bez wyborów, ale wolał mieć jakąś „legitymację
społeczną”. W mieście, które, co jakiś czas, było uszczęśliwiane satrapą który
wspinał się na stołek dzięki poparciu Junii, albo warszawiaków nikt nie
zniósłby kolejnej, nawet zawoalowanej dyktatury.

-Co zrobisz, jak cię wybiorą?- powiedział Duke patrząc na zmęczoną twarz
Świętego
-No jak to co? Zacznę od wysadzenia w powietrze budynku Magistratu i każę
zbudować nowy, mniejszy-powiedział Galakcjon uśmiechając się chytrze
-No tak, mówiłeś o tym kiedyś-odparł Duke...

[inks]

„Jak to jest?”- Duke uśmiechnął się do siebie smutno- „...mamy trzecie
tysiąclecie, latają w kosmos przez Bramę, mają ciepło lub zimno, jak zechcą-
zimna synteza jądrowa spowodował drastyczne obniżeni cen energii; każdy może
się zażerać szynką albo łososiem-jedzenie było syntetyzowane w nowoczesnych
zakładach hodowli żywności...Każdy ma wszystko...no prawie wszystko, a tym
ciągle chce się brać w łapę?...” Duke nie znosił urzędników. „Miał rację Święty-
im mniejszy budynek Magistratu, tym mniej urzędników. Im mniej urzędników, tym
mniej korupcji...”No tak, ale czy to coś da?..”-zreflektował się po chwili-
„...skoro nawet Centralny Komputer Sterowania Miastem ktoś przekupił obietnicą
połączenia jednego z jego terminali z Elektroniczną Wandą-jednostką
zarządzającą siecią cieplną i elektryczną w Krakowie...” Rozmyślania przerwało
delikatne pukanie do drzwi. Sięgnął po strzelbę, a potem odryglował wewnętrzny
zamek...Stała tam, ubrana w prześwitujący, półprzeźroczysty, matowoszary
kombinezon. Spod rozchylonego polarowego wdzianka, które było zbyt kuse, żeby
ogrzać i wystarczająco obszerne, żeby nie zasłonić niczego istotnego jak
widiowe ostrza wierteł do betonu sterczały małe ostre sutki.

-Siemka, Duke, portier mnie przysłał-ręką odrzuciła kosmyk blond włosów.
-Siemka- odparł lekko zdumiony Duke.
-O co chodzi? –zapytał nie mogąc się powstrzymać od spoglądania na dwie
sterczące kopułki stanowiące zwieńczenie dwóch innych, znacznie większych...
-No jak o co? Jestem z agencji. Proste, nie?-chyba nic, nawet kilogram
mielonego pieprzu, nie potrafiłoby zbić jej z tropu.
-Aaaa, z agencji-Duke zaczynał powoli obejmował całą złożoność sytuacji.
-Co taka zdziwka cię łapie? Cieć dzwonił i mówił, że ma klienta w potrzebie-
mówiąc to zadyndała miniaturową fioletową torebką
-A..a... cieć, no tak...
-Ty koleś, długo mnie tak będziesz trzymał na korytarzu?-natarła na niego
spojrzeniem oczu, które wyglądały jak motyle skrzydła.- Stanowczo za dużo cieni
na powiekach, pomyślał Duke.
-OK. Wejdź-nie musiał jej tego dwa razy powtarzać. Wkroczyła do pokoju
zamaszyście jak modelka ruszająca na wybieg.
-Jaka jest stawka?-zapytał, kiedy stanąwszy przy oknie zaczęła ściągać z siebie
polarową, imitującą futro kamizelkę
-Nic nie płacisz. Promocja taka koleś, rozumiesz nie?-Duke rozumiał i zanim
zdążyła pozbawić się reszty ciuchów kazał je usiąść i włączył czajnik stojący
na stole obok łóżka

-Najpierw napijemy się herbatki, ok.?
-OK. Ty tu rządzisz-odparła dziewczyna, zakładając nogę na nogę i wydymając
usta z wyrazem ni to pogardy, ni to znudzenia-Tak w ogóle to mam na imię Marta-
powiedziała, kiedy Duke znikał w drzwiach łazienki

[inks]

Nieustraszony obrońca miasta, kondotier i zbawca Białegostoku siedział
zamknięty w łazience i przygryzał paznokcie..._”No i co ja mam zrobić z tą
dziewczyną. Te cholerne baby! Cholerne pokusy!Cholerne dylematy. Cholera!
Cholera! Cholera!!!!....”-fraza za frazą przez głowę sunęły mu chmury
autopotępienia. Potem przed oczami stanęła mu sylwetka Julii, to wszystko co
do niej czuł...i... juz wiedział-Tora...Tora...Tora!: „Wiesz co...Idź do domu
mała, nie mam dla ciebie czasu no i w ogóle...no...mam zły dzień”-wystękał
kiedy z hukiem otworzył drzwi. Jego gość, Marta siedziała z otwartą
kosmetyczką na kolanach i malowała usta malutkim pędzelkiem. ”Co? Nie podobam
ci się?” -spytała i za chwilę łzy wielkie jak konserwowa fasolka Heinza zaczęły
żłobić kaniony w pokładach pudru, którym przyozdobiła swoją buzię...”A może ty
myślisz, że ja jakaś lewuska jestem, albo jakaś tania lodziara-oszustka, co?”-z
jej torebki zaczęły wylatywać certyfikaty zdrowia, świadectwa szczepień,
poświadczenia agencji junijnych...”Nawet kasę fiskalną mam!...” wyszlochała,
rzucając na stos zalaminowanych dokumentów małe czarne pudełeczko z rzędami
guzików. Całą godzinę zajęło Duke’owi wyjaśnianie, że ma dziewczynę, że
chciałby, ale nie powinien, że byłoby to nie uczciwe i że w gruncie rzeczy.....

Kiedy wreszcie wyszła Duke spojrzał na portret jakiegoś zażywnego jegomościa w
egipskim przebraniu zdobiący ścianę jego lokum. Napis na złoconej tabliczce
gosił: „Jego MagnificencjaPET VIII”. -„Wiesz co, a ja jestem Mustafa Korek
Karafa XVI !!!”-wrzasnął wyraźnie zły na siebie Duke i pociągnął z butelki
resztki Tokaju, który jeszcze przed chwilą pili z Martą...

[inks]

Duke obudził się około południa. Miał trochę posiniaczone sumienie.- „Do wesela
się zagoi”-tak przynajmniej zawsze mawiał jego ojciec. Prysznic i kwadrans
spędzony w jacuzzi poczucia winy nie zmyły, ale przyniosły ulgę. Dużą
ulgę.... "Będzie dobrze!”-Duke zwrócił się ze słowami otuchy do swojego odbicia
w lustrze. Zapach wody kolońskiej Wars zawsze wprawiał go w radosny nastrój.
Nałożył szlafrok i sprawdził wiadomości na komunikatorze. Okazało się, że już
trwały przyśpieszone wybory. Wysłał sms-a na blok Świętego. Cała reszta-
sponsorowany przez Junię „Ruch Na Rzecz Junii”, związani z poprzednią ekipą
Fontanniści i ultraprawicowa „Partia Bożej Nienawiści” raczej nie miały szans.
W przeciwieństwie do Ekoterrorystów, którzy weszli w koalicję ze
Stowarzyszeniem Eksploracji Kosmosu oraz Partią Grzybiarzy. Tak przynajmniej
mówiły sondaże. Z Grzybiarzami i SEKiem Święty pewnie jakoś się dogada,
Ekoterrorystów udobrucha, wdrażając program wzrostu populacji
neomamuta. „Będzie dobrze, wszystko będzie dobrze”-mruczał przygotowując kawę-
„będzie dobrze...tylko przydałoby się jeszcze... śniadanie?... No tak!
Śniadanie!”-realność wdarła się w jego mantrę nagłym ssaniem żołądka. Wypił
kawę, ubrał się i ruszył do miasta w poszukiwaniu naleśników z konfiturami z
agrestu, ulubionego dania zwycięzców.

[inks]

Znalazł je dopiero na Sienkiewicza, w „Policji”-restauracji, którą ktoś założył
w starym budynku komendy. Takie jak lubił. Nie za cienkie, z lekko
kwaskowatymi, nie przesłodzonymi konfiturami. Syty i zupełnie już pogodzony z
tym, co się wydarzyło w gmachu biblioteki poszedł na pobliską stację metra o
wdzięcznej nazwie „Czołg”.” Cholera, chyba rzeczywiście nadal tam stoi!?”-
pomyślał z lekkim zdziwieniem o archaicznym obiekcie, który był jedną z
większych atrakcji tej części miasta. Podobno, kiedy pogłaskało się lufę
wzrastała potencja...tak przynajmniej powszechnie wierzono. Miano go przenieść
i umieścić w muzeum, bo konserwator zabytków obawiał się, że z tej części
zabytku niedługo niewiele zostanie. Czytał o tym jeszcze w Maroku. Widać
wymyślili jakiś inny sposób zabezpieczenia czołgu przed zagłaskaniem go na
śmierć. Po drodze przez komunikator umówił się z Silnym i wyjaśnił mu jaką ma
sprawę. Silny był kiedyś szefem brygady terrorystycznej. Miał nawet
kategorię „S”, ale łomżyniacy złamali mu karierę wrabiając w jakieś afery, z
którymi tak naprawdę nie miał nic wspólnego. Po powrocie z wojny chińskiej w
ogóle zrezygnował ze służby i podobno wiódł spokojny żywot w swoim domu na
Pietraszach. O jego wyczynach krążyły legendy. Oczywiście tylko wśród
wtajemniczonych. Duke przejechał kilka stacji i wysiadł, kiedy spiker oznajmił
głębokim barytonem „Stare Pietrasze. Uwaga! Drzwi się otwierają”. Brzmiało to,
jak głos znanego przedwojennego spikera-często zmieniali taśmę z nagraniem.
Dyrekcja Metra urządzała cykliczny konkurs na te zapowiedzi. Duke pamiętał jak
w ubiegłym tygodniu, na życzenie większości pasażerów ten sam komunikat
wygłaszał Lord Vader.
W sklepie poprosił o butelkę Monastyrki i dziarsko pomaszerował uliczkami
osiedla w stronę domu Silnego. W powietrzu unosił się surowy zapach stygnącej
w czasie jesiennych chłodów ziemi, więdnących liści i dymu z polan palących się
na kominkach. Nacisnął dzwonek. Silny pojawił się po chwili. Wyszedł gdzieś z
głębi ogrodu. –„Cześć Duke. Wszyscy już są”
-Cześć Stefan-Duke uścisnął rękę Silnego i wręczył mu bez słów butelkę
Monastyrki

Silny zaprowadził go za dom. Grupka mężczyzn stała wokół jakiegoś drzewka.
Przy nich na ziemi leżały torby pełne sadzonek, cebulek i kłączy roślin

-No nie wiem. Ja bym owinął
-Paweł nie owinął i zmarzło...
-Ale kto widział owijać derenia...
-Może tylko trochę?
-No w sumie...
Duke trafił w sam środek jakiejś ożywionej ogrodniczej dyskusji.

-Koledzy są zapalonymi działkowiczami-wyjaśnił Silny i przedstawił go
zebranym. Najwidoczniej nie uprzedził ich o spotkaniu z Dukem, bo jeden z nich
podając mu rękę wyszeptał: „A niech mnie!”. Stali w milczeniu patrząc na
siebie badawczo. Ciszę przerwał trzepot skrzydeł. Na dachu pobliskiego domu
pojawiły się trzy dzikie kondory...
- To chyba będzie gorący weekend-powiedział Silny patrząc na drzewko, które
jeszcze przed chwilę było przedmiotem ożywionej debaty...

[inks]

Panowie! Sytuacja jest napięta. Nie chodzi o to, co się dzieje w mieście.
Junici szaleją. Za chwilę rozpoczną suto opłacaną kampanię na rzecz akcesji
Białęgostoku..ale Święty już zaczął działać i wydaje się, że prędzej, czy
później wszystko będzie pod kontrolą...Tu Silny zaproponował wniesienie toastu
śliwowicą. Rozlał Monastyrkę przyniesioną prez Duke’a do wąskich, wysokich
kieliszków.-„Zdrowie Swiętego”- „Zdrowie!”-Wszyscy wypili ją duszkiem. Duke
skrzywił się. Wolał wino. Miał schowaną w zanadrzu tak zwaną żelazną rezerwę,
czyli Niedźwiedzią Krew i butelkę Sophii Misket,ale w zaistniałej sytuacji nie
mógł odmówić. W końcu sam dostarczył Silnemu zielonogórską śliwowicę, a ta
mimo swojej dużej mocy ciągle mieściła się w spektrum upodobań.Duke’a-
„Panowie. Kto z was przeszedł przez bramę?”-zapytał rozgrzany falą Monastyrki,
która przed chwilą osmaliła jego krtań....Okazało się, że wszyscy. Silny
najwidoczniej przeczuwał jacy ludzie będą potrzebni.
-Ostatnio brama podobno pojawia się prawo od rzeki...powiedział w zamyśleniu
jeden z nich. Miał chyba na imię Maksym.
-Tak. Ciekawa sprawa z tą bramą. Pojawia się gdzie chce i kiedy chce, ale
zawsze w okolicach Supraśla-ciągnął Maksym, który otrząsnął się z zadumy. -
Pamiętam, raz byliśmy w lesie z moją dziewczyną... Zbierała kwiaty do zielnika
i nagle krajobraz zafalował, zafurkotało-no wiecie jak to jest - i przeniosło
nas nagle do jakiegoś innego świata. Szczerze mówiąc, to nawet nie wiem jakich
słów używać, żeby opowiedzieć o tym co tam widzieliśmy.
Było..było...dziwnie... Kosmicznie zupełnie!
-Kosmicznie powiadasz? Zapytał z lekką ironią Silny-Maksym!Przecież ty w
kosmosie ze swoją panną wtedy byłeś to i było kosmicznie! Chyba normalne, nie? -
Reszta zarechotała, ale nie było w tym śmiechu żadnej złośliwości, tylko
zwyczajne w takich razach kumplowskie „hehe”...

[inks]

Duke wyłączył się na chwilę z serii żartobliwych docinek i słownych ripost,
które po wypowiedzi Silnego zaczęły krążyć w powietrzu jak chmara komarów na
tle zachodzącego słońca. Myślał o Bramie. O tym, czym była i po co
była....Istotnie dziwna sprawa, bo gdybyż ona tylko zabierała ludzi w
kosmos!...O.K.: jacyś Obcy stworzyli obszar, przez który zabierają Ziemian do
swoich światów, żeby ci powoli oswajali się z tym, że nie są sami na tym
wszechświecie. W takiej sytuacji wszystko byłoby może i trochę niezwykłe,
trochę tajemnicze, ale dawałoby się ogarnąć, wyjaśnić naukowo, nawet jeśli owa
nauka nie byłaby w stanie nazwać narzędzi ani technik, które posłużyły do
stworzenia tego „okna w kosmos”. Tak, czy owak wyjaśnienie byłoby racjonalne i
w dodatku miało swoje szlachetne odniesienia do wizji i koncepcji
pojawiających się od dawna w prozie i w filmach. Tyle, że tu nic nie trzymało
się kupy, nic nie było proste, jasne, logiczne i oczywiste. Ludzie, którzy
weszli w Bramę, a raczej, ci co przez przypadek lub celowo-bo sami jej szukali-
znaleźli się na obszarze na którym Brama postanowiła się uaktywnić trafiali
w ...No właśnie gdzie? Czasami rzeczywiście były to obce planety, bo ich oczom
dane było widzieć odmienną od ziemskiej florę i faunę, twory obcych cywilizacji
i wreszcie samych obcych. Czasami jednak trafiali do miejsc bez kształtów i
nazywalnych barw. Wracali z nich odmienieni, obdarzeni nowymi zdolnościami,
umiejętnościami, które tylko z rzadka miały praktyczne zastosowanie... Bywało,
że powracający spotykali się z bliskimi, a potem znikali wszyscy-całe rodziny,
kręgi znajomych, kumple i kumpele ze studiów...”Pojebane to wszystko” -pomyślał
Duke, choć sam miał kilka okazji, żeby przekona się o tym jak to jest-przejść
przez Bramę. Było to dziwniejsze niż całą dziwność z jaką Duke miał
kiedykolwiek do czynienia: i tym, że zawsze podobał się tym dziewczynom, które
jemu się nie podobały; tym, że większość talentów rozwinęła się w nim dopiero
po osiągnięciu trzydziestego roku życia, tym, że kiedy dorastał miał oczy
zielone, a kiedy już dorósł to tęczówki stały się szare; tym, że miał zdolności
telepatyczne i tym, że nigdy nie mógł nauczyć się porządnie grać w piłkę i tym
wreszcie,że jego numer Pesel skałdał się z samych czwórek i siódemek. Liczba
dziwności związanych z życiem Duke’a była o wiele dłuższa, ale w tej chwili
tylko te przyszły mu do głowy. Absurdalna anormalność, która nie spotykała
nikogo innego tylko ludzi mieszkających na tych ziemiach.... Obiekt wnikliwych
badań różnych naukowców, wywiadów obcych państw i wyspecjalizowanych agend
junijnych, Brama... Czarcia Czeluść, Wdepa, Studnia, Mruczka-miejscowi nadali
jej wiele imion. ..

Z dalszych rozmyślań wyrwała go kolejna salwa śmiech i brzęk kieliszków. Po
chwili rozległ się dzwonek: Silny zniknął w korytarzu,a po chwili pojawił się
ze sporym stosem tekturowych opakowań. „Pizza, naleśniki i dla koneserów-
kaszanka!” oznajmił zebranym. Aplauz był powszechny...

[inks]

Watpię,zeby ktoś to czytał, ale nowe odcinki już wkrótce. Będzia tam i o
Milczącej Joannie i o stryjku Hryjku. W międzyczasie zajmuje się tekstami
pewnych piosenek. Inks Dusiciel

[Gość: Oka]

No wiesz? JA to czytam i to z zapartym tchem.
Jako prezeska Twojego fan klubu apeluje o jeszcze!!!
;-)
Pozdro.

[inks]

Duke wybrał pizzę-naleśniki jadł niedawno. Wbijając zęby w ser znowu popadł w
zadumę...Tym razem o....
Nienawidził i kochał to miasto. Było jak łódź podwodna, okręt handlowy, który
wyruszał w rejs trwający pięćdziesiąt, góra - sto lat. Każdy zwrot historii
był jak nowy port, jak zmiana armatora-zmieniała się załoga, właściciel,
kapitan, fracht i statek wypływał w nowy rejs. Białostoczan z dziada
pradziada było tu jak na lekarstwo. Historia miasta przypominała marsz
pijanego. który szedł od płota do płota, czasami zawracał, czasami błądził, a
przeważnie spał pod płotem Większość stanowili przyjezdni z okolicznych
miejscowości- wsi, osad i miasteczek. Kiedyś miasto było dla nich tylko
przystankiem w drodze do większych ośrodków....Teraz stało się docelowym
punktem „wypraw po złote runo”. Na szczęście udało się ograniczyć tą dziką falę
migracji. Żeby zostać mieszkańcem metropolii trzeba było przemieszkać kilka lat
w obozie przejściowym, a potem uzyskać rekomendację jednego ze związków
zrzeszających rody białostockie. Juniści odsądzali tę praktykę od czci i wiary,
ale dzięki niej Białystok był jednym z niewielu miast europejskich, w których,
jeśli już wybuchały bomby, to tylko w wyniku porachunków lokalnych gangów z
Dziesięcin, a nie po to by wypełniać nakazy tego czy innego bóstwa albo boga.
Wśród tych rozmyślań pojawiło się wspomnienie o jednym z jego przodków zwanym w
rodzinie Stryjkiem Hryjkiem, mieszkańcem podbiałostockiej wsi, który nawet
wówczas gdy wokół jego pola wyrosły 30 piętrowe wieżowce centrum handlowego
siał na nim żyto, owies i pszenicę i jeździł do prac polowych furmanką.
Podobno urzędnicy przychodzili do niego w czasie przerwy obiadowej po bimber-a
pędził jeden z lepszych w tej okolicy. Sprzedawał im, o ile potrafili wykazać
się białostockim pochodzeniem i przypadli mu do gustu. Jeśli nie-gonił ich z
widłami w garści, podobnie jak pośredników handlu nieruchomościami, którzy
ofiarowywali krocie za jego kilka hektarów pozaklasowej ziemi. Prawda była
taka, że liczył na junijną dotację agrarną za produkcję żywności organicznej,
ale nie udało mu się przecwaniakować junijnych urzędasów-puścili go z torbami.
Fakt, że pełnymi jurasów. ale była to jedna dziesiąta tego na co Stryjek Hryjek
liczył. Oczywiście schował je w słoikach i zakopał nie informując rodziny o
miejscu ukrycia gotówki...

Umówili się na polanie zwanej Milczącą Joanną. lub częściej- Joanną, na cześć
koleżanki ze studiów, która, kiedy urządzali leśne imprezy pojawiała się na
nich z plecakiem wypełnionym piwem. Wypijała co było do wypicia. Zjadała co
było do zjedzenia-przeważnie grilowaną karkowinę, a potem jechała do domu. I
przez cały czas milczała jak zaklęta, choć na imprezach w akademikach bywała
całkiem rozmowna...

[inks]

Lekko zamroczony Monastyrką Duke wrócił taksówką do swojej tymczasowej kwatery
w gmachu niedokończonej biblioteki uniwersyteckiej. Wziął prysznic i poszedł
spać. Po 12 godzinach wstał, zjadł 10 parówek z keczupem, wyciągnął z plecaka
ciepłe ubrania-na dworze było już mroźnie- i przecinając dygoczące od zimna
miasto poczłapał w stronę Supraśla. Miał ochotę się przejść, a spacer przed
emocjami, których spodziewał się doświadczyć w rejonie oddziaływania Bramy był
jak najbardziej pożądany. Wdychał chłodne jesienne powietrze i z każdym
krokiem czuł jak narasta w nim podniecenie.
Spóźnił się o kwadrans, tak jak miał w zwyczaju. Silny i jego ludzie czekali na
polanie. Ubrani w stare, przeważnie niemodne kurtki i spodnie. Nowej odzieży
było szkoda-kiedy wchodziło się w Bramę z niewyjaśnionych przyczyn często
dochodziło do zmiany garderoby-ludzie wracali w cudacznych uniformach, Duke
słyszał, że kolekcjonerzy ofiarowywali krocie za te nieziemskie ciuchy.
Naturalnie tym, którzy mieli szczęście w nich powrócić. Wielu Mruczka wyrzucała
w podartych gatkach, albo nagich...lecz za to przeważnie opalonych tak, jakby
spędzili trzy tygodnie na plaży w Jastarni, oczywiście przy założeniu, że nie
były to trzy deszczowe tygodnie...
Podzielili się na kilka dwójek. Każda z nich miała patrolować określoną część
okolicy.Zresztą patrol to było zbyt wielkie słowo-zamierzali spacerować licząc
na to, że któraś z nich natrafi na Bramę. Mieli zamiar zbadać czy pojawiała
się w tylko w określonych miejscach, czy też była to kwestia przypadku. Duke
miał iść razem z Maksymem. Umówili się z reszta, że jeśli nie zajdzie nic
nieprzewidzianego spotkają się w tym samym miejscu za 3 godziny.
Wielofunkcyjna czapka uszanka to był zdecydowanie dobry pomysł – Duke czuł jak
przyjemnie grzeje go w uszy. Ustawił termostat kurtki na maksimum i udał się
ze swoim partnerem w stronę groźnie wyglądającej ściany lasu...

[Gość: beni]

-Dziwne - pomyslal. -Ta sciana sie oddala i oddala. Czyzbym zjadl cos
niestrawnego na obiad. Alez, przeciez tylko bylem w TUROBLANCE i wzialem
odegrzna kasze gryczana ze skwarkami z ubieglego tygodnia. Dotychczas trawilem
ja wspaniale. Pewnie to cos innego.

[inks]

weny jakoś ostatnio nie miał. Przepraszam czytelników, że musieli czekać, Oto
Trans Białegostoku ciąg dalszy

...Chodzili już dobre pół godziny po lesie. Brama pojawiała się kiedy chciała,
ale przeważnie chciała wtedy kiedy nikt jej nie oczekiwał. Tak było i
teraz...Zamruczało basowo, jakby za drzewami swój sprzęt rozstawił niewidoczny
klawiszowiec-miłośnik eksperymentów formalnych. Powietrze zafalowało,
zapachniało ozonem...Duke obsikiwał właśnie jakieś drzewo i klął w duchu
producenta ketchupu, bowiem sikał na granatowo. Jakiś nieznany dodatek do sosu
zmienił mu kolor moczu. Nowa moda wśród wytwórców żywności...”Szlag jasny!„-
syknął Duke, dopinając rozporek-„Wiesz co Maksym? Szczam sobie, patrzę, a tu
granatowe leci...”-zaczął się żalić Maksymowi, który czekał na niego kilka
metrów dalej, ale słowa poleciały niezdarnie jak stado kuropatw i zapadły w
leśnym podszyciu: Maksym... zniknął. Zamiast niego pod drzewem siedział jakiś
zezowaty Indianin w piuropuszu i palił fajkę. „No tak! Brama zabrała Maksyma
i podmieniła go na jakiegoś....No zaraz, ale skąd wzięła Indianina? Przecież
obszar jej oddziaływania ograniczał się do okolic Supraśla i nie było nigdy
doniesień o podobnym zjawisku na terenie Ameryki Północnej”-Duke był
skonsternowany i odrętwiały ze zdumienia. Po chwili przełamał się, podszedł
do postaci w piuropuszu i zapytał starając się zachować stanowczy ton
głosu: „Ty, Winnetou! Skąd się tu wziąłeś człowieku???” Duke podskoczył ze
zdumienia kiedy indagowany odpowiedzał mu po polsku, wypuszczając przy tym
kłęby dymu : Jak to kurwa skąd?! Z Sobolewa!” W powietrzu zapachniało
marihuaną. Osłupiały Duke ściągnął czapkę uszankę i podrapał się w głowę: „No
tak, kurwa! Z Sobolewa...”

[Gość: beni]

-Tak.To wszystko kurewstwo z Sobolewa - powiedzial Duke do kolejarza, ktory
wyjmowal z teczk, przewiazanej paskiem ze swinskiej skory kolejnego belta.
_ Wiesz pan -zaczal kolejarz. Na imie mi Dziuk.
_Czekaj pan, czekaj, jak mowia Francuzy, atande mua, I am Duke.Po amerykansku
to Djuk jestem. A pan jest Dziuk z Sobolewa, z tego kurewskiego grajdolka.
Znalem tam jedna kobite. co trzymala....
_Co trzymala baba? - zdziwil sie kolejarz przekladajac kanapki owiniete w
Kurier Podlaski.

[Gość: Jaś]

mozolnej pracy sztabu specjalistów .

[Gość: Jaś]

inks napisał:

> Czytanie książek, po przekroczeniu pewnej ich masy, staje się nudne. Tak,
> jak jedzenie potraw przygotowanych przez innych: gotowanie jest ciekawsze.
> Proponuję,żebysmy wspólnym wysiłkiem spróbowali tu, na forum napisać
powieść,
> opowiadanie..zobaczymy-wszytko zależy od tego, kiedy nam się taka
> twórczość...znudzi. Pozwolę sobie napisać pierwsze zdanie tego niewątpliwego
> arcydzieła. Literacką Nagrodą Nobla podzielimy się po równo:
>
> "Mijały tygodnie mozolnej pracy calego sztabu specjalistów ....

[chatka_]

Inks sie pojawil wiec nastawiam na kawe i czekam na kolejny odcinek powiesci :)

[inks]

Jaś, słuchaj,sprawa wygląda tak,że miało to być dzieło zbiorowe, ale reszta
sobie odpuściła i w rezultacie stałem się jedynym autorem i to w dodatku
autorem, który poczuł się odpowiedzialnym za dalsze losy bohaterów. Na tym
etapie chcę to ciągnąć dalej sam. Nie wiem jak to zrobić co prawda-może na
swojej prywatnej stronie, może tu...Tak więc, żadnych bełtów, żadnych kanapek
zawiniętych w gazetę. To moja powieść :-)Pozdrawiam. Inks

[Gość: bernard]

Przeto nie "napiszmy powiesc" (chyba ze pluralis meiestatis), ale "pisze
powiesc". (Przepraszam ,ale nie mam polskich znakow w moim komputerze)

[inks]

Indianin patrzył zaciekawiony na Duke’a, który po chwilowym zamroczeniu wracał
do siebie. Musiał dostać się na skraj oddziaływania Bramy i stąd te
halucynacje, które go dopadły. To jednak dziwne, że nigdzie go nie
zabrała. „Może dymka?” zaproponował wyciągając fajkę w stronę Duke’a” –„E, nie
dzięki. W gardle mnie tylko od tego drapie i jakoś słabo bierze”-odparł zbawca
Białegostoku, który pochylony w pół,z rękami opartymi na wysokości kolan
próbował dojść do siebie po niespodziewanym ataku Mruczki.-„Bełty,
kanapki...mogła się lepiej postarać...”-mamrotał potrząsając głową...

-To powiadasz jesteś z Sobolewa-zapytał Indianina, kiedy poczuł się na nowo
zadomowiony w trzech wymiarach otaczających ich zarośli
-Z jakiego Sobolewa? Tzn...no tak, byłem akurat w Sobolewie kiedy mnie zabrała,
ale byłem tam...No nazwijmy to w delegacji. Na stałe siedzimy tu pod Supraślem-
mamy rozbity nasz obóz-wiadomo: squaw, tipi, totem i cała reszta..
-A tak w ogóle to jak ty masz na imię stary?
-No tak w ogóle to mówią na mnie Waleczna Kuropatwa, ale w cywilu nazywam się
Darek. Z Bojar jestem...-pomimo zaczerwienionych szklistych oczu jego
wyjaśnienia brzmiały całkiem składnie...

[Gość: bernard]

- Z Bojar powiadasz? - powiedzial nieco z nostalgia w glosie. Kiedys znalem tam
jednego, na imie mu bylo Zygma. Mial kwatere i ludzi trzymal u siebie, ze
czterch, dwoch roboli i dwoch studentow z ogolniaka. Zyhma ludzi lubil,
ciagnelo go do nauli i do klasy robotniczej. Wypic? Jakze, wypil i podziekowac
potrafil. Zygma od studentow dostal koszulke, wiesz, takiego "te szyrta" z
Czeskiem czyli Niemenem. I nosil te koszulke i nawet nie widzial, kyo na niej
namalowany, bo ciagle nie pamietal, kimze ten gosc w czarnej peruce. I
- A ile mu bylo? - spytal z ciekawoscia Indianin.
- Jakies ze siedemdziesiat Zygmie bylo - odpowiedzial Dziuk. - Elegancko sie
trzymal, szpanowal na Bojarach a nawet do Starosielc wyjezdzal w tej koszulce i
czarnych spodniach koscielnych. Mial okulary czarne i Belmondem go tam
przezywali. Ty, Belmondo, kurwa, gdziez takie bryle wytarzasnal? A on nic,
tylko poprawial przyczes i glany o nogawki wycieral.A wiesz, stary w
bitelsowach byl, ktore mu Bilo kupil na Siennym w budzie.Bilo byl student,
nieco zapozniony w latach, ale mial talent do muzyki i grywal na weselach po
knajpach.

[inks]

-Ta....Bojary...Nostalgiczny się jakiś robię na starość...
-Darek , a opowiedz mi jeszcze po co ty do tego Sobolewa szedłeś?
-Bo to było tak. Poszedłem do lasu na grzyby. Mamy plantację. Święty dał nam
trochę zmodyfikowanej grzybni...

-No tak, Święty-mruknął Duke i uśmiechnął się pod nosem...
-A co znasz go?
-No trochę i tak jakby...
-...no to dał nam Święty trochę tej grzybni. Mówimy na te grzybki Olejaki, bo
działają jak olej wlany do głowy: zjesz i od razu wszystko staje się proste,
jasne i logiczne. Nie uzależniają, nie zatruwają...Ludzie doktoraty po ich
zażyciu potrafią pisać. No to idę po te grzybki do Sobolewa, a tu jak nie
zamruczy, jak nie zatrzeszczy! Zabrało mnie i wypluło po środku jakiejś
równiny. Myślałem sobie, że to Kraina Wielkich Łowów tyle , że łowów na mnie bo
po chwili zza horyzontu pojawiły się jakieś mastodonty i zaczęły mnie gonić. Co
ja się strachu najadłem...o człowieku!!!
-No i co-dogoniły?-Duke był ciekaw finału.
-Dogoniły. A jak dogoniły to myślałem, że mi krzywdę zrobią, a tu nagle jeden z
nich mówi: „Ty się Darek nic nie bój i powiedz swoim, żeby wpadali jak mają
ochotę, to sobie poucztujemy, pogadamy i w ogóle będzie fajnie”...A potem
któryś z nich klepnął mnie w plecy... i wypluło mnie z powrotem w okolice
Supraśla...
-Aha-mruknął Duke, choć nic nie było „aha” , a po cichu myślał sobie „Nie pal
tyle ziela Kuropatwa, bo zostaniesz Siouxem...",ale nie wypowiedział tej
zgryźliwości na głos. W końcu człowiek był z Bojar...

[inks]

Chciał zostawić Indianina swojemu losowi i poszukać Silnego i jego ludzi, kiedy
nagle usłyszał szum fal... Wiał lekki wiatr a granatowoczarna pustka która
rozpościerała się nad plażą pachniała solą. Leżeli kilka metrów od reszty.
Jej usta miały delikatny smak moreli. Przed chwilą paliła papierosa, ale to mu
nie przeszkadzało, bo ponad wszystko przebijała się jej młodość. Młodość, która
go upajała, poiła namiętnością, oszałamiała. „Marchewkowe pole.rośnie wokół
mnie.....” w tle brzmiała rozstrojona gitara i zdarte od kilkugodzinnego
śpiewania przerywanego piciem zimnego piwa głosy ich znajomych. Ale to było
dalekie, nieistotne: to w jej oczach było wszystko-wszystko!!!Szaleńśtwo,
podniecenie, lęk, duma pokonanego wstydu, obawa przed tym co czuje i pamięć o
tym co czuła kiedyś, do innych, pragnienie nieznanego, żądza przygody...
Przecież był niczym więcej, tylko wakacyjną przygodą i wiedział o tym.
Wiedział, choć udawał, że jest inaczej, że to coś więcej, coś ważniejszego i
nie czuł żalu bo tak miało być, tylko tak i właśnie tak. Chwila szaleństwa
pomiędzy niebem a rozgrzaną lipcowym upałem ziemią, ucieczka od dobrze znanych
twarzy i ulic, brudnych autobusów, wiecznie tych samych twarzy w pubach, tych
samych powtarzalnych wydarzeń, chodników i budynków. I dlatego obejmował ją i
całował jej usta, dotykał piersi, nóg, bioder, łona, a potem przykrył ją i
siebie kocem i wszedł w nią: pośpiesznie, szybko, mocno. Chciała tego. Chciała
tego dokładnie tak, właśnie w ten sposób-czuł to, wyczuwał po prędkości z jaką
nastąpiło jej spełnienie... A potem ubrała się jak gdyby nigdy nic. Usiadła.
Zapaliła papierosa z tym cwaniackim wyrazem twarzy, który tak bardzo mu się
podobał, syta, spokojna, zrelaksowana. Czubek papierosa jarzył się
pomarańczowo w ciemnościach. Kiedy skończyła palić wstała, uśmiechnęła się
lekko do Duke’a i nieśpiesznym krokiem poszła w stronę innych, stłoczonych
wokół dogasającego już ogniska. Duke potarł policzek, popatrzył ponad siebie, w
niebo usiane gwiazdami, w stronę tych wszystkich planet, których nigdy nie
widział i nigdy nie zobaczy, słońc zachodzących nad bezimiennymi, a może już
nazwanymi lądami i smutno wzdychając wyciągnął z plecaka wino i kryształowy
kieliszek, który ciągnął tu aż z Białegostoku. Nalał po brzegi. Wino pachniało
kwiatami, lasem i rozgrzaną łąką. Poszedł z nim w stronę fal, daleko od
wszystkich głosów, daleko od gitary, pijanych dziewczyn i facetów. I wtedy
poczuł, że wszystko jest nie tak jak powinno, że tak naprawdę to nie jego czas,
nie jego miejsce, że pora wracać...Wracać...ale dokąd???

[inks]

Obudził się w południe w swoim domku. Zjadł nieskomplikowane śniadanie złożone
z dwóch kupionych w sklepie serników z pomarańczową galaretką. Chemia, ale
całkiem smaczna. Wziął prysznic. Wypił kawę i po kilkuminutowych,
zakończonych jednak powodzeniem poszukiwaniach mleczka do opalania z
wszystkimi możliwymi filtrami UVA i UVB poszedł na plażę. -„Ciekawe czy przed
promieniami Roentgena też chroni?” pomyślał mijając jakąś rodzinę, która
wspólnymi siłami dźwigała nadmuchiwany ponton w kształcie mastodonta. „Nawet
podobny”-patrzył z niesmakiem na zasapaną głowę rodziny ordynarnie strofującą
tubalnym głosem rozkrzyczane dzieci -„przyciąganie podobieństw...”.Kupił lody w
przydrożnym straganie i wtopił się w tłumek ciągnący w stronę morza. Piasek był
już mocno rozgrzany i parzył w stopu. To co go zawsze zdumiewało: niezwykła
lekkość przestrzeni Bałtyku kiedy świeciło słońce i to, że woda potrafiła być
tak niesamowicie błękitna. Przeszedł plażą jakieś pół kilometra w obie strony
i nie mógł znaleźć swoich. Wynalazł kawałek wolnego miejsca pomiędzy
kilkoma-przynajmniej na oko, bo czasy były takie, że „nigdy nic nie wiadomo” -
licealistkami i zgrupowaniem samotnych mam z dziećmi. Rzucił ręcznik na piasek,
natarł się mleczkiem do opalania i przez jakiś kwadrans wylegiwał się opalając
plecy. Potem usiadł po turecku i sycił oczy widokiem fal i tej powszechnej,
leniwej, rozzłoconej błogości, która wisiała nad tłumem plażowiczów. A potem
poszedł pobrodzić w morzu. Przeszedł może kilkanaście metrów, kiedy ją
spotkał. Były z nią jakieś koleżanki-chyba te same, które wczoraj bawiły się
wczoraj przy ognisku. Dwie czy trzy widział po raz pierwszy... -„Część. Od
dawna tu jesteś”- zapytała, a kiedy Duke zwlekał z odpowiedzią bo zapatrzył się
w jej zielone oczy zaczerwieniła się lekko i spuściła wzrok.-„Aaa. Tak,
tak...Od godziny może mniej więcej” odparł, kiedy dotarła do niego treść
pytania.
-To co? Pójdziesz z nami?-
-A gdzie idziecie?
-Na piwko
-Piwo... no o.k., pójdę tylko wezmę swój ręcznik
-No to dogonisz nas, idziemy w tamtą stronę-machnęła ręką pokazując parasole z
wielkim napisem „Trans Porter”

Były w połowie drogi do plażowego baru kiedy je dogonił. Rozmawiały o
pogodzie. planach na obiad i wieczór. Dreptał obok i nawet nie zauważył kiedy
znaleźli się oboje z przodu całej grupy. Przypadkiem dotknęli się dłońmi i
chwilę później już trzymali się za ręce.

-Brakowało mi ciebie...powiedziała tak cicho, że przez chwilę nie był nawet
pewien, czy to ona.
-Mi ciebie też...I to było wszystko co mieli sobie do powiedzenia, ale nie było
im z tym źle. „Słowa czasami robią o wiele więcej złego niż dobrego”-
przeleciało przez głowę Duke’a ogarniętego czymś w rodzaju wzruszenia. W każdym
bądź razie uczucie lokował się głównie w okolicach krtani-i właśnie tam
ugrzęzła większość tego co ewentualnie mógłby w tej chwili powiedzieć. Dał
sobie spokój z mówieniem. Szedł. Szła. Szli. I było im dobrze.

Kiedy doszli do parasoli pod którymi spalone na brąz dziewczyny sprzedawały
lody i piwo w plastikowych kubkach jego towarzyszki zamówiły piwo i frytki.
Duke wolał Colę i lody. Usiedli przy plastikowych stołach. Było gorąco.
Wzrok Duke’a wędrował po jej twarzy, a potem przeniósł się na morskie
fale. „Jak dobrze...szczęście potrafi być takie proste” -przesiedli się tak,
żeby lepiej było widać morze. Objął ją i pocałował lekko jej ramię.-Poptrz, coś
tam płynie-rzuciła, chyba żeby pokryć zmieszanie. Powędrował oczami za jej
palcem.-Fakt. I do tego jakie dziwne! - spodziewał się zobaczyć statek, a
tymczasem zza horyzontu wychynął dziwny obiekt. Wyglądał jak wielka suwnica,
choć bardziej przypominał kształtem literę „pi”.

-Trzy czternaście - wymamrotał Duke. Trzy czternaście.. Najbardziej samotna
liczba na świecie.. Trzy czternaście....I wtedy wszystko zamarło –jak zdjęcie w
na ekranie cyfrowego aparatu. –Trzy czternaście powiedział jeszcze raz, kiedy
wszystko pękło...

[inks]

Krajobraz zaczął pękać, jakby był zrobiony z lodu. Morze, plaża, niebo-wszystko
zaczęło łamać się na male nieregularne puzzle. W absolutnej ciszy,
bezgłośnie...Ale Duke już tego nie widział, nie zapamiętał nawet jednej sekundy-
ani układanki w którą na kilka chwil zamieniła się jego rzeczywistość, ani
wielkiego „Pi” na horyzoncie....

Było mu tak dobrze-słońce wypaliło wszelkie troski, roztopiło śnieg złych
wspomnień, przykrych doświadczeń...Siedzieli z dziewczynami może godzinę, może
dwie. Czasami ktoś rzucał jakąś uwagę, reszta komentowała ją przy pomocy
różnorakich” „aha”. „uhm”, „no właśnie”, lecz przeważnie siedzieli w milczeniu,
rozkoszując się ciepłem przenikającym ich ciała, rześkim chłodem piwa i
napojów. Było idealnie. Doskonale. Nadzwyczajnie. Po jakimś czasie Duke
stwierdził, że znowu ma ochotę na kontakt z wodą. -„Idź, będę czekała”-
powiedziała, kiedy wstając od stołu skierował pytające spojrzenie.
Ludzie pływali wpław, brodzili w morzu....Duke wszedł pomiędzy fale i
oddychał pełną piersią wciągając powietrze w płuca. Woda się gała mu już do
pasa , kiedy nagle usłyszał wypowiadane przez megafon słowa: „Panie Duke,
proszę nie oddalać się od brzegu! Panie Duke proszę nie oddalać się od brzegu!
Panie Duke...” Zawrócił zdumiony-przecież był znacznie bliżej plaży niż wielu
innych. Obejrzał się i wypatrzył punkt z którego dochodziły te słowa:
wieżyczkę wykonaną z sosnowych bali, na której siedział chudzielec w
pomarańczowym podkoszulku. Brnąc przez fale doszedł do brzegu i, zanim zdążył
zapytać o co tu chodzi, chudzielec zeskoczył ze swojej wieżyczki i wręczył
skonsternowanemu Duke’owi jakieś kwity:
-Wylosował pan bilety na zjeżdżalnię. W barze mają taką promocję...
Aha, aha... Duke przyjął bilety i nie wiedział za bardzo co powiedzieć. Był
zbyt zaskoczony, ale przyjął nieoczekiwany prezent.-na zjeżdżalnię mówi pan..To
chyba zjadę, jak tak...

-Extra! Extra! Super! Super!-Dziewczyny piszczały z radości i po chwili kiedy
dopiły piwo ruszyli w stronę białej rury, która zwariowaną serpentyną spływała
z wysokości kilkudziesięciu metrów ku niecce wypełnionej wodą. Marsz pod
schodach w górę zajął im kilka minut, stanie we kolejce osób zgromadzonych na
szczycie w szerokim korytarzu wiodącym do owalnego otworu, w którym znikali
kolejkowicze w rytm zapalających się czerwonych i zielonych światełek.

W rurze zjeżdżalni atrakcji było co nie miara: stroboskopowe lampy, laserowe
hologramy, wodospady i bicze szkockie - Duke jechał coraz szybciej i szybciej,
wchodził w zakręty jak bobslej w lodowej rynnie. Podobało mu się. jechał na
plecach i w końcu zaczął śmiać się sam do siebie-takie to było przyjemne. Na
ostatniej prostej zobaczył lustro wody widniejące u wyloty rury. Z
głośnym „hahaha!!!” wyleciał z otworu zjeżdżalni i po krótkiej chwili, przez
którą leciał w powietrzu usłyszał chluśnięcie-fala wody zalała mu oczy. Kiedy
opadła, śmiejąc się wstał i chciał pójść przed siebie. –”Widzę, ze kolega
sporty wodne uprawiał" -głos rozlegał się gdzieś w przestrzeni ponad jego
głową. Duke przetarł oczy. Ale musiał o zrobić jeszcze wiele razy, zanim
zrozumiał, że to co widzi jest prawdziwe: Nie co dzień spotyka się przecież
Indian w piuropuszach z orlich piór-„I jak było? Witamy w Supraślu”-powiedział
Indianin pykając fajkę-„He, he! Długo cię nie było Duke! Witamy w Supraślu”....

[pictures.club.pl]

To wszystko musi mi się śnić, nie wiem skąd się tu wziąłem, przecież ja nie
jestem żaden Duke !!! - pomyślał Kaktus w Doniczce niesionej przez 6-letnią
dziewczynkę....

[lutobor]

> To wszystko musi mi się śnić, nie wiem skąd się tu wziąłem, przecież ja nie
> jestem żaden Duke !!! - pomyślał Kaktus w Doniczce niesionej przez 6-letnią
> dziewczynkę....

Dziewczynka niosła go przez jakąś oszkloną salę, trzęsąc Kaktusem na wszystkie
strony. Czuł się jak tego dnia na zjeżdżalni wodnej razem z dziewczynami. To
uczucie powoli zaczęło być coraz mniej przyjemne.
Dziwne, tak jakby nagle się zatrzymali... Teraz móg się rozejrzeć po okolicy.
Dookoła stały tylko rośliny. Nie widział zbyt wiele, gdyż gliniana doniczka
zasłaniała mu obraz.
- Mamo! Mamo! Zobacz moją roślinkę, coś jej się stało, jest dziwna jakaś -
krzyknęła dziewczynka.
- Pokaż. Rzeczywiście, chyba ma za mało nawozu. Musimy ją wyleczyć. Biedna
roślinka - odpowiedział kobiecy głos.
Już później nie widział nic, tylko błysnęła mu gdzieś przed oczami
butelka "Epilexu 48 B". I nagle poczuł ogromny ból w żołądku, jakby ktoś
napełnił go silnym kwasem. To uczucie było nie do wytrzymania. "Nie mogę już,
nie mogę..." - pomyślał. Wiedział, że to już koniec. "Pomocy. Dlaczego nikt mi
nie chce pomóc? Ja nie jestem rośliną!!!"
-Nie jestem rośliną, nie jestem rośliną, nie jestem... - nagle się
obudził. "Przecież to moje mieszkanie, a więco to był tylko sen!". Takie
dziwne koszmary śniły się Duke'owi coraz częściej...

[lutobor]

Inks, nie załamuj się! Nie zwracaj uwagi na głos jakigoś tam Jasia. Przecież
to jest bardzo dobry pomysł, żeby wszyscy razem na forum pisali powieść.
Naprawdę, liczę, że powieść będzie kontynuowana przez wszystkich a nie tylko
przez Ciebie. Jak każdy dorzuci swój pomysł, to razem może powstać
rzeczywiście niezłe dziełko.

[inks]

...ale dziwne było to jego mieszkanie. Śniegu jakoś napadało i pełno w nim było
zeschniętych liści, patyków i zeschniętych traw. Duke nie mógł się otrząsnąć ze
zdumienia. Dzowniło mu w uszach. Zresztą nie tyle czuł,co wiedział że to
dzwonienie jest wszechobecne, że dzwoni cały świat... nie ważne w jakim
punkcie globu by się teraz znalazł-na Cabo de Hornos, w skwierczących od słońca
kurortach Grenlandii, na dzikich plażach Syberii, w asutralijskiej lodowej
głuszy wstrząsanej porykiwaniem morsów, to owo dzwonienie byłoby wszędzie takie
samo. Potrząsnął głową-raz, potem drugi, ale dźwięki dzwonków nie chciały
zniknąć. Zakrył uszy dłońmi , ale i to nie pomogło.-
„Zwariowałem..zwariowałem!!!...”- powiedział do siebie szczękając zębami. Kiedy
już tracił przytomność poczuł jak jakieś ręce dzwigają go w górę. Był nieważki
i nieistotny. –„Ty Indianin. Przestań się szczerzyć i pomóż przenieść bohatera”-
usłyszał jeszcze gdzieś ponad sobą. A potem wszystko znikło...

Kiedy położyli go na saniach Szmurło zaciął konie i sanie ruszyły w mroźną
pustkę supraskich ostępów. Dzwięk dzwonków przytroczonych do końskich uprzęży
zagłuszał pojękiwania Duke’a, Silnego i jego ludzi którzy przykryci kocami
przebywali jeszcze w mrocznych odmetach Strefy. –Wio!!! Wiśta wio!!!Krzyknął
Szmurło, a echo struchlałe od mrozu odpowiadało mu spod ośnieżonych gałęzi
sosen, brzóz i jodeł płosząc dzikie kondory z ich gniazd posadowionych na
zabytkowej wieży przekaźnika telefonii komórkowej. Do Sylwestra zostało 21 dni.

[lutobor]

Jechali bardzo szybko przez gęsty las. Duke powoli zaczął się przebudzać,
powoli jego świadomość wracała do swojego pierwotnego stanu. - Hajnówka -
powiedzial cicho - poznaję ten las...
Później przejechali w poprzek szosy i udali się wgłąb lasu. Głębiej drzewa
stały gęściej, więc pomimo leżącego śniegu zaczynało się robić ciemno. Nagle,
gdzieś w oddali, Duke zobaczył, że gęstwina się przerzedza. Wjechali na
niewielką polanę, na której pod azbestowym dachem stało palenisko, przy którym
skwierczał ogień, oraz kilka drewnianych stolików. Konie zwolniły. Gdy wóz się
zatrzymał, Duke zauważył przy ognisku jakąś małą, przygarbioną postać.
- Chodźmy - popędził Duka Indianin.
Weszli pod dach. Nieznajomy wstał i teraz wyglądał już bardziej postawnie.
Zapalił papierosa, poprawił płaszcz i zaczął mówić głosem. w którym słychać
było nutę wschodniego akcentu:
- Nie pamiętasz mnie. Nie, na pewno nie pamiętasz. Nigdy nie mieliśmy okazji
się spotkać. Ale Indianin na pewno opowiadał ci o mnie. Nazywam się Zygier.
- W tym momencie nieznajomy wyciągnął spod płaszcza pistolet - Przykro mi że
żegnamy się w takich okolicznościach. Ale jeszcze zdążysz mi wytłumaczyć kilka
spraw...
Nagle Duke odnalazł w sobie siły, wyskoczył do przodu i wybił Zygierowi broń.
Pistolet odskoczył z pustym głosem i upadł gdzieś w białej śnieżnej pokrywie.
- O nie, Zygier - powiedział Duke - to ty mi wytłumaczysz wszystkie moje
wątpliwości...

[Gość: saunne]

dzis tylko podrzucam temat, a jak bede miec wiecej czasu odrobie zaleglosci w
czytaniu i moze...