Wyroki SN i inne

[ola19801]

Witam.
1.Poszukuje wyroku o „nienaruszalności” środków finansowych
zebranych przez właścicieli na np. funduszu remontowym na inny cel
niż remont.
2. Poszukuje wyroku stwierdzającego działanie na szkodę pozostałych
właścicieli ( wspólnoty)przez członków zarządu np. poprzez wydanie
środków w 50% większych niż przewidywała uchwała na określony cel
bez zgody pozostałych właścicieli. I nie był to awaria

[collinsowa]

Pierwszy przykład za chwilę wkleję drugi:
Fundusz remontowy nie na ogrodzenie
Robert Horbaczewski 17-11-2009
Środki z funduszu remontowego mogą być wykorzystywane wyłącznie na
utrzymanie nieruchomości w należytym stanie
autor: Jerzy Dudek
Wspólnota mieszkaniowa w Radomiu podjęła uchwałę o przeznaczeniu
środków zgromadzonych na funduszu remontowym w 2009 r. na
sfinansowanie dokumentacji technicznej nowego ogrodzenia
nieruchomości oraz robót związanych z tą inwestycją.
Sąd Okręgowy w Radomiu na skutek skargi jednego z członków wspólnoty
stwierdził, że uchwała jest niezgodna z art. 14 ustawy o własności
lokali. Uzasadnił, że wydzielenie odrębnego funduszu na cele
remontowe, na które właściciele uiszczają zaliczki, skutkuje tym, że
środki tam zgromadzone nie mogą zostać wydatkowane na inne cele niż
pokrycie wydatków i ciężarów związanych z utrzymaniem nieruchomości
wspólnej. Budowa ogrodzenia nie należy natomiast do przedsięwzięć o
charakterze remontowym, o którym mowa w art. 14 § 1 ustawy.
Oznacza to, że wykorzystanie środków z funduszu remontowego na
inwestycję narusza powołany przepis i godzi w interes wspólnoty.
Pozbawia ją bowiem środków zabezpieczonych na utrzymanie
nieruchomości.
Sąd wskazał, że nowe ogrodzenie powinno być opłacone z odrębnych
środków. Chyba że w uchwale, której podjęcie znajdowało się w
porządku obrad, właściciele nieruchomości postanowiliby o
przesunięciu części środków bądź całości nadwyżki z funduszu
remontowego na cele inne niż remonty. W tej sprawie to jednak nie
nastąpiło.
Wyrok utrzymał w mocy Sąd Apelacyjny w Lublinie (sygn. I ACa 456/09).
=========================================================

[collinsowa]

Drugi - długi!
===================
Wyrok S A z 18 grudnia 2007 - Z funduszu remontowego nie pokrywa
się kosztów inwestycji
Sygn. Akt I ACa 1226/07
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 18 grudnia 2007 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu - Wydział I Cywilny w składzie:
po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. we Wrocławiu na rozprawie
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej
o uchylenie uchwał na skutek apelacji strony pozwanej
oddala apelację.
UZASADNIENIE
Powódka wniosła o uchylenie dwóch uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej
(...) we Wrocławiu:
- nr 10/2006 r. z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie określenia i
przyjęcia udziałów procentowych w nieruchomości wspólnej stosownie
do rozliczeń oraz w głosowaniu nad uchwałami,
- nr 12/2006 r. z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie utworzenia i
funkcjonowania wyodrębnionego funduszu remontowo-inwestycyjnego WM
(...).
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2007 r. (sygn. akt I C
247/07) Sąd Okręgowy we Wrocławiu na skutek powództwa
(...) przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) we Wrocławiu uchylił
uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej (...) we Wrocławiu nr 10/2006 z dnia
16 stycznia 2007 r. (pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku)
i nr 12/2006 r. z dnia 16 stycznia 2007 r. (pkt II części
dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) oraz zasądził od strony pozwanej
na rzecz powódki kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt
III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku).
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy wskazał, że nie
jest dopuszczalna zmiana określenia wspomnianych udziałów w formie
uchwały wspólnoty mieszkaniowej podjętej większością głosów. Wadliwe
określenie ułamkowej części udziału w nieruchomości wspólnej jest
przedmiotem wpisu do księgi wieczystej dla danego lokalu oraz dla
nieruchomości wspólnej, sprostowanie takiej wadliwości wymaga
zachowania formy aktu notarialnego oraz wpisu do księgi wieczystej.
Do czasu skutecznego usunięcia powstałych niezgodności zachowują moc
udziały wynikające z wpisów do księgi wieczystej, których wysokość,
zgodnie z art. 12 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o
własności lokali, wyznacza także udział, w jakim właściciele lokali
ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości
wspólnej. Dlatego też, zdaniem Sądu I instancji, określenie w
uchwale udziałów w wysokości odmiennej od tych wynikających z aktów
notarialnych i ksiąg wieczystych dla naliczeń i rozliczeń zaliczek
na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, w tym fundusz
remontowy, należy uznać za niezgodną z prawem.
Odnosząc się do uchwały nr 12/2006 r. z dnia 16 stycznia
2007 r. Sąd Okręgowy wskazał, że właściciel lokalu zgodnie z art. 13
ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zobowiązany jest
m.in. do uczestniczenia w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem
nieruchomości wspólnej. Artykuł 14 wskazanej ustawy zawiera
przykładowe wyliczenie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, co
oznacza, że mogą na nie składać się także inne wydatki. Nie zmienia
to jednak podstawowego założenia, że muszą one być
związane z kosztami zarządu nieruchomością wspólną. Sąd I
instancji przyjął, że właściciele lokali są zobowiązani uczestniczyć
w kosztach niezbędnych do zachowania substancji i prawidłowego
funkcjonowania nieruchomości. Dlatego też Sąd Okręgowy przyjął też,
że o ile samo ustanowienie funduszu celem dysponowania zaliczkami
uiszczonymi na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie
jest sprzeczne z przepisami ustawy o własności lokali, o tyle
wskazane w zaskarżonej uchwale nr 12/2006 rodzaje wydatków, na
pokrycie których środki z tego funduszu miałyby być wydatkowane nie
znajduje oparcia w przepisach ustawy i jako takie należy je uznać za
sprzeczne z prawem.
Sąd Okręgowy uznał, że nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o
własności lokali nałożenie na właścicieli lokali obowiązku
pokrywania kosztów bliżej nieokreślonych robót budowlanych innych
niż remonty (§ 2 zaskarżonej uchwały) czy też nowych zadań
inwestycyjnych (§ 4 zaskarżonej uchwały). Sąd pierwszej instancji
wskazał też, że o ile oczywistą jest możliwość ulokowania środków
pieniężnych uiszczanych tytułem zaliczek na koszty zarządu na
korzystnie oprocentowanym rachunku bankowym, o tyle brak jest
podstaw prawnych do powierzenia zarządowi wspólnoty prawa do
samodzielnego podjęcia decyzji o pomnażaniu tych środków i o formie
tego pomnożenia. Przepisy ustawy w żadnym miejscu nie nakładają na
wspólnotę obowiązku osiągnięcia jakichkolwiek celów. Dlatego Sąd
Okręgowy uznał za niezgodny z prawem § 3 zaskarżonej uchwały. Za
sprzeczny z art. 22 ustawy o własności lokali Sąd Okręgowy uznał
również zapis § 8 zaskarżonej uchwały. Powołany przepis ustawy
reguluje kwestię związaną z podejmowaniem czynności zwykłego zarządu
oraz czynności przekraczające zwykły zarząd, a wymienione
przykładowo w ust. 3 art. 22 ustawy czynności przekraczające zwykły
zarząd nie zostały uzależnione od ich wartości, lecz przedmiotu. W
tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że umożliwienie zarządowi
wspólnoty podjęcie samodzielnej decyzji w zakresie wydatkowania
kwoty do 25.000 zł bez konieczności podejmowania uchwał, być może w
sprawach przekraczających zwykły zarząd należy uznać za sprzeczne z
przepisami ustawy. Sąd Okręgowy za sprzeczny z prawem uznał też § 8
zaskarżonej uchwały, gdyż wymienione w nim drobne prace budowlane
oraz wykonanie niezbędnych ekspertyz, winny wynikać z rocznego planu
gospodarczego. Z tego też powodu za sprzeczny z prawem uznano
postanowienia § 11 uchwały, jako oderwane całkowicie od konieczności
uchwalania rocznego planu gospodarczego, a nakładające na
właścicieli obowiązek wniesienia na konto bankowe kwoty będącej
różnicą pomiędzy kosztami przeprowadzonych robót a wartością środków
zgromadzonych na funduszu. Sąd Okręgowy uznał, że rozwiązanie to
otwiera drogę do możliwości nałożenia na właścicieli lokali
obowiązków finansowych w zakresie przekraczającym roczny plan
gospodarczy bez żadnej kontroli decyzyjnej.
Powyższy wyrok zaskarżył pełnomocnik strony pozwanej w części
dotyczącej pkt II wyroku, co do uchylenia uchwały wspólnoty
mieszkaniowej (...) we Wrocławiu nr 12/2006 z dnia 16 stycznia 2007
r., zarzucając:
1 . Naruszenie prawa materialnego, a to:
- art. 13 § 1 i art. 14 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności
lokali poprzez błędną wykładnię, że zapis § 2 pkt 1 uchwały-
dotyczącej nałożenia na właścicieli lokali obowiązku
pokrywania bliżej nieokreślonych robót budowlanych innych niż
remonty oraz § 4 -nowych zadań inwestycyjnych nie znajduje podstawy
w przepisach ustawy o własności lokali, bez jakiegokolwiek
uzasadnienia w tym zakresie,
- art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o własności lokali
wobec uznania, że brak jest podstaw prawnych do powierzenia
zarządowi wspólnoty prawa do samodzielnego podjęcia decyzji o
pomnażaniu środków uiszczanych tytułem zaliczek na koszty
zarządu poprzez skorzystanie z innych produktów finansowych, które
w bezpieczny sposób będą powiększały kapitał zgromadzony na
funduszu, wobec braku uzasadnienia w tym zakresie, przy jednoczesnym
wyłącznym wskazaniu przemawiającym za stanowiskiem Sądu, że
wspólnota mieszkaniowa nie jest podmiotem powołanym do
realizacji celów ekonomicznych, a nadto wobec braku ustaleń kto
winien decydować o wyborze w ogóle rachunku, na którym będą
gromadzone środki z funduszu remontowego, z którego zawsze można
uzyskać odsetki, stanowiące pożytki należne właścicielom
lokali we Wspólnocie pozwanego.
- art. 22 ustawy o własności lokali wobec uznania, że wspólnota
mieszkaniowa jest powołana wyłącznie do zachowania nieruchomości
wspólnej w należytej substancji, skoro przewidziana

[collinsowa]

c.d.
w art. 12 ustawy o własności lokali - możliwość pozyskiwania
pożytków przez wspólnotę, ma wpływ na finanse wspólnoty związane z
utrzymaniem nieruchomości wspólnej,
- art. 22 ustawy o własności lokali z wz. z art. 199, 201 i 203 kc
wobec uznania, że wydatkowanie przez zarząd pozwanego kwoty 25.000
zł bez konieczności zwoływania zebrań wspólnoty i
podejmowania dodatkowych uchwał, w celu likwidacji zdarzeń nagłych
lub awaryjnych, wykonania drobnych robót budowlanych w
budynkach i innych obiektach - stanowi czynność przekraczającą
zwykły zarząd,
2. Nie ustalenie wszystkich okoliczności istotnych do rozpoznania
sprawy, a to poprzez uznanie, że zapis § 11 jest zależny od
uchwalenia rocznego planu gospodarczego, pomimo braku w tym
zakresie ustaleń i przyjęcie, że wskazane w uchwale „drobne
roboty budowlane" winny wynikać wyłącznie z rocznego planu
gospodarczego.
Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o:
I. uchylenie zaskarżonego wyroku w części uchylającej uchwałę
Wspólnoty Mieszkaniowej (...) we Wrocławiu nr 12/2008 z dnia 16
stycznia 2007 r. i przekazanie Sądowi pierwszej instancji do
ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów postępowania
odwoławczego,
ewentualnie o
II, zmianę zaskarżonego wyroku w części uchylającej uchwałę nr
12/2008 z dnia 16 stycznia 2007r. Wspólnoty Mieszkaniowej (...) we
Wrocławiu i oddalenie powództwa w tej części oraz o zasądzenie od
powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm
przepisanych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny, rozpoznając apelację, podzielił ustalenia faktyczne
Sądu Okręgowego i przyjął je za własne, uznając, że są one pełne,
prawidłowe i wynikają z wszechstronnego rozważenia zebranego
materiału dowodowego.
Sąd Apelacyjny podzielił również stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone
w zaskarżonym wyroku i argumentację przytoczoną na jego poparcie w
uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia co do niezgodności z prawem
uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej (...) nr 12/2006 z 16 stycznia 2007
r. w sprawie utworzenia i funkcjonowania wyodrębnionego funduszu
remontowo-inwestycyjnego WM (...).
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 2 apelacji należy
wskazać, że dotyczy on w istocie kwestii interpretacji przepisów
ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, a nie ustaleń Sądu
Okręgowego. Treść rocznego planu gospodarczego wspólnoty wynika
bowiem z wykładni przepisów powołanej ustawy, w szczególności art.
12, 13 i 14 tej ustawy. Wszelkie czynności, jakie zarząd planuje
podjąć oraz opłaty na pokrycie kosztów zarządu winny być określone w
rocznym planie gospodarczym. Chodzi tu przecie wszystkim o koszty
czynności związanych z nieruchomością wspólną, które będą następnie
rozliczane na podstawie faktycznie poniesionych wydatków. Dopiero w
przypadku, gdy nastąpi nadwyżka kosztów nad poczynionymi opłatami
możliwe jest sięganie do art. 17 ustawy o własności lokali.
Wskazać też trzeba, że art. 17 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o
własności lokali dopuszcza przewiduje odpowiedzialność wspólnoty
mieszkaniowej za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej bez
ograniczeń, a każdego właściciela lokalu - w części odpowiadającej
jego udziałowi w tej nieruchomości. Apelujący pomija jednak źródło
tych zobowiązań. Odpowiedzialność ta dotyczy bowiem wyłącznie
zobowiązań dotyczących nieruchomości wspólnej. Nie można nałożyć na
wspólnotę oraz jej członków odpowiedzialności za zobowiązania inne
niż wskazane w art. 17 powołanej wyżej ustawy - jak to czyni § 11
zaskarżonej uchwały nr 12/2006. Wskazać bowiem trzeba, że na
podstawie zakwestionowanych powyżej postanowień przedmiotowej
uchwały zarząd, w imieniu wspólnoty mógłby samodzielnie zaciągnąć
zobowiązania na kwotę do 25.000 zł w sprawach przekraczających
zakres zwykłego zarządu, które nie dotyczą nieruchomości wspólnej,
przybierając postać innych robót budowlanych nie będących remontami
(§4 ust. 1 uchwały nr 12/2006). Ich koszt, ponad kwotę zgromadzoną
na funduszu, musiałby być pokryty przez członków wspólnoty. Do
pokrywania takich kosztów nie są oni jednak zobowiązani.
Nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 13 § 1 i
art. 14 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Należy
podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, iż zarówno treść § 2, jak i §
4 uchwały nr 12/2006 z 16 stycznia 2007 r. są niezgodne z prawem,
gdyż nałożone na właścicieli lokali obowiązki w kwestionowanych
paragrafach nie znajdują podstawy w przepisach powołanej ustawy.
Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd pierwszej instancji umotywował
swoje stanowisko. Wskazał bowiem na str. 5 i 8 uzasadnienia, że
zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności
lokali właściciel lokalu m.in. zobowiązany jest uczestniczyć w
kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, a
art. 14 tej ustawy przykładowo wylicza koszty zarządu nieruchomością
wspólną. Oznacza to, że mogą być to inne koszty. Treść tych
przykładowo wyliczonych kosztów wskazuje jednak, że muszą one być
zawsze związane z kosztami zarządu nieruchomością wspólną. Koszty te
mogą być gromadzone a następnie pokrywane z wyodrębnionego funduszu
remontowego. Mając na uwadze przytoczone powyżej motywy Sądu
Okręgowego należy uznać za słuszne stwierdzenie, że z funduszu
remontowego nie mogą być pokrywane koszty bliżej nieokreślonych
robót budowlanych innych niż remonty (§ 2 uchwały nr 12/2006), ani
nowe zadania inwestycyjne (§ 4 uchwały 12/2006). Uzupełniając
jedynie argumenty przytoczone przez Sąd Okręgowy należy wskazać, że
definicja „robót budowlanych" zawarta w § 4 ust. 3 uchwały jest
ujęta tak szeroko, że może obejmować również obowiązek ponoszenia
kosztów niebędących kosztami zarządu nieruchomością wspólną.
Kosztami zarządu nieruchomością wspólną są bowiem jedynie te, które
bezpośrednio lub pośrednio wiążą się z czynnościami składającymi się
na zarząd nieruchomością wspólną (A. Turlej (w:) R. Strzelczyń, A.
Turlej, Własność lokali. Komentarz, Warszawa 2007, s. 281).
Argumentem dla tak określonego celu, na który - zgodnie z uchwałą
12/2006 - zarząd mógłby przeznaczać zgromadzone na funduszu środki,
nie może być sformułowany w art. 12 ust. 2 Ustawy z 24 czerwca 1994
r. o własności lokali obowiązek właściciela lokalu ponoszenia
wszelkich wydatków i ciężarów związanych z utrzymaniem nieruchomości
wspólnej. Obowiązek ten dotyczy przede wszystkim ponoszenia kosztów
zarządu nieruchomością wspólną (tamże, s. 256). Na koniec
należy wskazać, że przepisy powołanej ustawy zezwalają na tworzenie
funduszu na ponoszenie kosztów, o jakich mowa w art. 13 ust. 2 tej
ustawy. Środki z tego funduszu mają na celu jedynie pokrycie
wydatków niezbędnych dla zachowania substancji i prawidłowego
funkcjonowania nieruchomości. Tworzenie takiego funduszu nie jest
jednak obowiązkowe, a środki na nim zgromadzone stanowią własność
poszczególnych właścicieli lokali i bez ich zgody nie mogą być
przeznaczane na inny cel (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z
15 kwietnia 2004 r., I ACa 1382/2003, Wokanda z 2005 r, nr 9, s.
40). Nie może on zatem służyć pokrywaniu wydatków na inne cele, w
szczególności cele inwestycyjne. Dodać też trzeba, że poza
kompetencjami sądu leży określanie katalogu wydatków, które winny
być pokrywane z funduszu remontowego.
Reasumując, właściciel lokalu nie jest zobowiązany do ponoszenia
kosztów w tak określonym zakresie, jaki wynika z § 2 i 4 zaskarżonej
uchwały nr 12/2006.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i art. 30
ust. 1 pkt 1 Ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Autor
apelacji zupełnie bezzasadnie podnosi, że nikt inny we Wspólnocie,
jak tylko i wyłącznie powołany, obdarzony zaufaniem Zarząd może
samodzielnie po

[collinsowa]

djąć decyzję w zakresie pomnażania środków ulokowanych na rachunku
bankowym (s. 4 apelacji). Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony
pozwanej Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia
powody uznania za sprzeczne z prawem powierzenie zaskarżoną uchwałą
zarządowi wspólnoty prawa do samodzielnego podjęcia decyzji o
pomnożeniu środków uiszczanych tytułem zaliczek na koszty zarządu (§
3 uchwały 12/2006). Za takie należy bowiem uznać możliwość podjęcia
decyzji przez zarząd i skorzystanie z bliżej nieokreślonych form
pomnażania środków uiszczanych tytułem zaliczek na koszty zarządu.
Uzupełniając tę argumentację należy dodać, że taka swoboda w wyborze
formy pomnażania tych środków stanowi zbyt daleko idącą swobodę w
dysponowaniu środkami finansowymi właściciela lokalu, pozostając
poza kontrolą właściciela owych środków. Końcowo należy dodać, że
sąd nie rozstrzygał o tym, kto jest uprawniony do decydowania o
wyborze rachunku, na którym mają być gromadzone środki finansowe
pochodzące z zaliczek. Dlatego też zarzut w tym zakresie jest
bezprzedmiotowy.
Sąd Apelacyjny nie podziela także zarzutu naruszenia przez Sąd I
instancji art. 22 Ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
Apelujący niezasadnie podniósł, że Sąd I instancji z naruszeniem
powołanego przepisu uznał, że wspólnota mieszkaniowa jest powołana
wyłącznie do zachowania nieruchomości wspólnej w należytej
substancji. Sformułowanego przez autora apelacji nie wspiera
argument, iż art. 12 powołanej wyżej ustawy przewiduje możliwość
pozyskiwania pożytków przez wspólnotę. Jak już bowiem wskazano, z
charakteru przykładowo wymienionych kosztów zarządu nieruchomością
wspólną wynika, że środki z zaliczek na pokrycie tych kosztów mają
na celu jedynie pokrycie wydatków niezbędnych dla zachowania
substancji i prawidłowego funkcjonowania nieruchomości. Możliwość
pozyskiwania pożytków me przesądza ani o obowiązku wspólnoty
pomnażania zgromadzonych zaliczek, ani swobody w decydowaniu o
formach ich pomnażania. Przepisy ustawy rozstrzygają jedynie o ich
przeznaczeniu, jeśli wspólnota je pozyska (zasada pierwszeństwa,
art. 12 ust. 2 zd. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności
lokali). Pożytkami rzeczy są jej płody i inne odłączone od niej
części składowe, o ile zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki
stanowią normalny dochód z rzeczy. Pożytkami cywilnymi rzeczy są z
kolei dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawa, a
pożytkami prawa są dochody, które prawo to przynosi zgodnie ze
społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Trudno więc uznać zyski z
pomnażania środków z zaliczek na pokrycie kosztów zarządu rzeczą
wspólną za pożytki, a już na pewno nie można twierdzić, że wspólnota
zobowiązana jest uzyskiwać pożytki z rzeczy lub praw.
Podnosząc z kolei zarzut naruszenia art. 22 Ustawy z 24 czerwca 1994
r. o własności lokali w zw. z art. 199, 201 i 203 kc apelujący
pominął, że ustawa o własności lokali dokonuje delimitacji na
czynności z zakresu zwykłego zarządu oraz na czynności
przekraczające zwykły zarząd w oparciu o kryterium przedmiotu tych
czynności, a nie ich wartości, co wynika z rodzaju czynności
wskazanych w art. 22 ust. 2 powołanej wyżej ustawy (podobnie kwestię
te rozstrzygnięto w kodeksie cywilnym). Stąd też Sąd Okręgowy
słusznie wskazał, że umożliwienie zarządowi podjęcia samodzielnie
decyzji o wydatkowaniu kwoty 25.000 zł bez konieczności podejmowania
uchwał, w sprawach przekraczających zwykły zarząd należy uznać za
sprzeczne z art. 22 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności
lokali. Dlatego też redakcja treści § 8 uchwały nr 12/2006, w którym
możliwość podjęcia czynności uzależniona jest od wartości tej
czynności, a nie jej charakteru, jest sprzeczna z przepisami prawa.
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił apelację na zasadzie art.
385 k.p.c.
===================

[owner_wm]

Wystarczyło dać linka: www.zarzadca.pl/content/view/491/94/

Więcej orzeczeń sądowych:
www.zarzadca.pl/content/category/5/30/94/

[ola19801]

Witam.
Dziękuje za pomoc.
A może ktoś pomoże w drugim temacie -działania na szkodę właściceli
przez członków zarzadu.

[collinsowa]

Nie wystarczyło, bo nie miałam w swoim archiwum akurat linków do
tych wyroków tylko same gołe teksty, a że temat ważny więc nic się
nie stanie jak każdy sobie od razu przeczyta to co go interesuje bez
potrzeby szukania w linkowni.