antagonizm stary jak świat:zwierzaki kontra dzieci

[wiu]

Chciałabym poruszyć temat scysji na linii właściciele zwierząt
(np.psów, kotów) a rodzice dzieci. Problem jest realny czy
wydumany... jak sądzicie? Czy warto kruszyć kopie? Jeśli tak, to w
jakich przypadkach? O co w tym naprawdę chodzi? Czy jest to drugie
dno antagonizmu "bezdzietni-dzieciaci"? Czy istotnie rodzice dzieci
i właściciele zwierzakó tak różnią się między sobą?

Jestem ciekawa Waszego zdania, zwłąszcza na podstawie sytuacji "z
życia wziętych" :-)

[mmaupa]

Nie bardzo rozumiem, o co chodzi. W czym problem? Czy mozna miec albo dziecko,
albo zwierzaka? Czy tylko bezdzietni maja zwierzeta? Czy jesli ktos ma i kota i
corke, to przezywa rozdwojenie jazni?

Nie widze antagonizmu, zatem problem uwazam za wydumany.

[majenkir]

mmaupa napisała:
> Nie bardzo rozumiem, o co chodzi

Ja tez nie. W koncu psy/koty itp. to tez nasze dzieci.
Tylko takie grzeczniejsze.... ;))

[sun_of_the_beach]

MoZe chodzi o światłe poglądy etatowych miłośniczek i bojowniczek o prawa zwierząt (głównie prawa do darmowej sterylki) takich jak evula czy gattara? Ot choćby to:

Do anavampire
evula 09.09.07, 21:53

anavampire balam sie, o wywolanie kontrowersji swoim postem z tego wzgledu, ze w przypadku alergii dziecka na psa, to normalka, ze trzeba pozbyc sie psa (w przypadku wiekszosci ludzi niestety. Poza tym jakos nie wstydze sie przyznac, ze dla mnie zwierze ma o wiele wieksza wartosc niz czlowiek:-) Rowniez pozdrawiam serdecznie!

[lu221]

> Chciałabym poruszyć temat scysji na linii właściciele zwierząt
> (np.psów, kotów) a rodzice dzieci. Problem jest realny czy
> wydumany... jak sądzicie?

Problemy takie faktycznie są,ale objawiają się na wielu polach.
Chodzi Ci konkretnie o coś? Czy po prostu tak ogólnie o nie wiadomo co? ;)

[mama007]

yyyyyyyyyyy, a dzieciaci wlasciciele zwierzat? to jaka kategoria i z kim sie
maja klocic ? <rotfl>

[po.prostu.ona]

Mam dziecko i zwierzęta, ale chyba wiem o co chodzi autorce postu.
Gdy jestem na spacerze z moim psem, który jest malutki, wygląda jak
ożywiona zabawka, często jestem zaczepiana przez starsze panie/panów
oraz mamy z dziećmi w wieku przedszkolnym.
Ta ostatnia kategoria bywa upierdliwa, bo pół biedy, kiedy dziecko
chce tylko pogłaskać pieska. Gorzej, kiedy chce się nim (nie z nim)
pobawić. Na to reaguję stanowczą i kategoryczną odmową. I kiedyś
taki "uroczy malec" dostał ciężkiego ataku histerii, bo nie
pozwoliłam mu wziąć pieska na ręce. Jego mamusia miała do mnie
straszliwe o to pretensje. :-)

[igge]

nie widzę żadnego antagonizmu. Mam dwójkę dzieci i piątkę zwierzaków.

[baremi]

Nie widzę antagonizmu. Mój syn wychowywał się w towarzystwie zwierząt i wyrósł na fajnego faceta.
A ja szanuję i dzieci i zwierzęta. Poza tym i jedne i drugie wymagają - prócz szacunku - naszej troski, jako istoty od nas, dorosłych zależne.

[albert.flasz1]

To jest problem wymyślony przez pismaków, skonsumowany przez
czytaczy "Metra", "Faktu" oraz "Superekspressu" oraz nagłośniony
przez egzaltowane obrończynie rodowodowych piesków i piwnicznych
kotków. Jak świat światem ludzie utrzymywali zwierzęta, nie tylko do
polowania, pilnowania, dla mięsa, mleka , wełny, skór itd., ale
także dla przyjemności i aż takich napięć nigdy nie było. Pojawiły
się wraz z gwałtownym i ogromnym wzrostem ilości tych zwierząt,
szczególnie w wielkich skupiskach, jakimi są miasta, gdzie nadmiar
agresji jest niestety czymś naturalnym i znanym od dawna...

to porusz_aj

[annb]

ja poczekam na wnioski
zapewn ebeda odkrywcze

[wiu]

OK, już wyjaśniam.

Chodziło mi o sytuacje, kiedy po jednej stronie sporu staje
właściciel zwierzaka, a po drugiej rodzic(e). Albo o sytuację, kiedy
ktoś nie ma dzieci, a za to ma zwierzaka, a otoczenie podejrzewa, że
z nim "nie do końca w porządku". Albo o sytuację, kiedy trzeba
wybrać - interes dziecka lub interes psa.

Np. niesprzątane odchody psów na trawnikach i w piaskownicach,
psy "latające" bez kagańcy i smyczy, hodowanie psów groźnych ras,
szczekanie psa w blokach gdzie mieszkają rodziny z małymi dziećmi (a
dzieci chcą spać), darowizny na organizacje pro-zwierzęce zamiast
np. DoOmy Dziecka, przedkładanie towarzystwa zwierzaków nad kontakty
z ludźmi...itd.

Wiecie najlepiej, ile tu było postów w podobych sprawach. Dla
odmiany może warto dojść do jakiegoś konstruktywnego kompromisu...
nie sądzicie?

[mmaupa]

Moze jestem jakas staroswiecka, ale wszystko chyba da sie rozwiazac przy
odrobinie odpowiedzialnosci i empatii. A dobry wlasciciel zwierzecia, a takze
dobry rodzic, powinien byc wyposazony w obie te cechy.

Zatem odpowiedzialny wlasciciel zwierzaka nie pozwala mu na zalatwianie sie w
piaskownicy, nie puszcza duzego psa luzem na placu zabaw, szkoli psa groznej
rasy. Rodzic nie pozwala dziecku dotykac nieznajomego psa, patrzy, gdzie dziecko
sie bawi, uczy jak zachowywac sie w obecnosci zwierzecia.

Co do szczekania - psy glosno szczekaja, a dzieci glosno placza. Czasem nie da
sie uspokoic ani jednego, ani drugiego. Tu sie przydaje empatia.

To, gdzie sie dobrowolnie oddaje wlasne, uczciwie zarobione pieniadze, jest
indywidualna sprawa. Jeden daje na WWF, drugi na sierocince, a trzeci wspiera
interes pani w monopolowym. Tak samo indywidualna sprawa jest to, czy ma sie
dzieci i ile, czy ma sie zwierzeta i ile, a moze i jedno i drugie - dopoki mozna
zapanowac nad sytuacja i postepuje sie ODPOWIEDZIALNIE.

GLupi i nieodpowiedzialni ludzie niestety zdarzaja sie wszedzie, niezaleznie od
"stanu posiadania". I w takich sytuacjach dochodzi do konfliktu, jednak nie ze
wzgledu na dziecko czy psa, ale przez krotkowzrocznosc i brak zrozumienia.

Jesli chodzi o sytuacje, gdzie trzeba wybrac interes dziecka lub zwierzecia
(duszaca astma i alergia na kota np., nie da sie do konca odczulic itd), to (i
to jest moje zdanie) wybralabym dziecko. Po pierwsze dlatego, ze zgodnie z
prawami natury chce przede wszystkim dobra dla swoich wlasnych genow. Po drugie,
z dzieckiem bede miala kontakt przez nastepne 50 lat, z kotem najwyzej przez 15.
Po trzecie, kota mozna oddac chetnej osobie, dziecko nie bardzo. Po czwarte,
ciagly stres dziecka zwiazany z alergia, astma, odczulaniem itd jest wiekszy niz
jednorazowy stres kota zwiazany ze zmiana domu.

[blue.berry]

ot i mądra wypowiedz ktora w sumie powinna zakonczyc ten watek :)

[lu221]

Pięknie to ujęłaś. I tak jak napisała blue.berry - praktycznie zakańczając wątek :) (Chociaż niekoniecznie).

> Jesli chodzi o sytuacje, gdzie trzeba wybrac interes dziecka lub zwierzecia
> (duszaca astma i alergia na kota np., nie da sie do konca odczulic itd), to (i
> to jest moje zdanie) wybralabym dziecko.

Dziecięcia jeszcze nie posiadam, ale pewnie kiedyś posiądę :)
Ale nie wiem, co bym zrobiła, gdyby się okazało, że jest uczulone na zwierza.
Dziecko to dziecko - powinno być najważniejsze. Z drugiej strony - nie potrafiłabym oddać zwierzów nikomu. Serducho by mi pękło na sto tysięcy części. Pozostaje więc alternatywa wręcz utopijna - pół domu dla zwierząt i rodziny nieuczulonej, reszta dla rodziny uczulonej i nie :) A dziecko zawiozłabym na koniec świata, byle tylko ktoś je z tej alergii wyleczył :)