Korpus oficerski MW (2RP) w PRL

[bmc3i]

Ciekawa historia dla zainteresowanych czyms wiecej niz dyrdymaly Altairu

Powojenna historia korpusu oficerskiego Marynarki Wojennej (2RP) w PRL


Zajawka: Ogółem na siedem istniejących w 1945 roku etatów admiralskich tylko dwa
powierzono Polakom. Byli to kmdr Jerzy Kłossowski (szef Oddziału MW przy
MON) i kmdr Adam Mohuczy (zastępca szefa Sztabu Głównego MW), obaj zwolnieni
do rezerwy jeszcze w okresie przedwojennym. Tego rodzaju decyzje personalne
zostały bardzo krytycznie przyjęte przez przedwojennych oficerów marynarki,
którzy po powrocie z niemieckiej niewoli zgłosili się do dalszej służby wojskowej.

Fragment

[bmc3i]

... Niemniej jednak, już w 1946 roku zapoczątkowany został proces oczyszczania
Marynarki Wojennej ze szczególnie niebezpiecznych. Pierwszym, którego to
dotknęło, był oficer wojennej promocji SPMW z 15 września 1939 roku i uczestnik
walk SGO „Polesie” por. mar. Adam Dedio. Po ucieczce z niewoli niemieckiej
wstąpił on w szeregi Armii Krajowej, a 17 maja 1946 roku został aresztowany pod
zarzutem przynależności do organizacji „Semper Fidelis Victoria”. 14 lutego 1947 roku wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej skazano go na karę śmierci. Wyrok wykonał pluton egzekucyjny z Oddziału Informacji


Jako drugi na liście zwolnionych znalazł się kmdr ppor. Kazimierz Miładowski.
Zwolnienie tego bardzo wysoko ocenianego przez dowódcę Marynarki Wojennej
oficera było dużym zaskoczeniem. Admirał Mohuczy 12 marca publicznie dziękował
Miładowskiemu za to, że po czteromiesięcznym pobycie w Niemczech przyprowadził
odnalezione w Travemünde i Kilonii cztery polskie trałowce („Czajka”,
„Mewa”, „Rybitwa” i „Żuraw”). Dużym wyróżnieniem komandora Miładowskiego
było również zlecenie mu w kwietniu 1946 roku wprowadzenia zespołu trałowców
do portu w Świnoujściu. To pierwsze wejście polskich okrętów do odzyskanego
Świnoujścia wiązało się ze szczecińskimi uroczystościami zorganizowanymi pod
hasłem „Straż nad Odrą”. Ponieważ w uroczystościach uczestniczyli przedstawiciele
władz centralnych, według admirała Mohuczego zadanie zlecone komandorowi
Miładowskiemu miało „bardzo wielkie znaczenie propagandowe, polityczne i historyczne”.
Dwa miesiące po wyróżnieniu przez dowódcę MW i niespełna dwa miesiące
po meldunku zastępcy dowódcy MW ds. polityczno-wychowawczych, w którym
znalazła się informacja o tym, że kmdr Miładowski „jest zwolennikiem PSL”, został
on przeniesiony do rezerwy.


Interesującym przyczynkiem do badania prowadzonej w tym okresie polityki
kadrowej było zwolnienie 25 lipca 1946 roku kmdr. Karola Kopca. Trudno dzisiaj
jednoznacznie stwierdzić, jakie były tego przyczyny, można jedynie przyjąć jako
wielce prawdopodobne, iż zaważyła na tym jego przedwojenna służba w II Oddziale
(wywiadzie).

Do pierwszego zbiorowego zwolnienia oficerów o przedwojennym rodowodzie
doszło w kwietniu 1947 roku Wśród ośmiu zwolnionych określanych jako
„zdecydowani reakcjoniści, wrogowie Polski Ludowej” znalazł się kmdr ppor. Bohdan
Mańkowski, który w roli dowódcy przyprowadził ORP „Żbik” ze Szwecji do Polski.
Obok tych zwolnień bardzo poważnym ostrzeżeniem dla wszystkich przedwojennych
oficerów, którzy mieli jeszcze pewne złudzenia co do charakteru Marynarki
Wojennej, w której służyli, były rozprawy sądowe: kwatermistrza Kadry MW
kpt. mar. Edwarda Chybińskiego i kwatermistrza OSMW kpt. mar. Juliana Sławka.
Kpt. Chybiński został skazany (22 maja 1948 r.) na siedem lat więzienia za „nadużycia
gospodarcze” oraz za to, że „wznosił publicznie toasty, by korona pojawiła się na
Orle Polskim”, natomiast kpt. Sławka skazano (12 czerwca 1948 r.) na dziesięć lat więzienia za rzekome niedopełnienie obowiązków służbowych. Dodać należy, iż
skład sądzący wziął pod uwagę list przesłany wcześniej na adres marszałka Żymierskiego,
w którym anonimowy autor informował o jego „niechętnym stosunku do
wychowanków LWP”

[brigada_di_bandito]

pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Przybyszewski