Miotacz plomieni w WP?

[Gość: arkadiusz]

Witam!

Czy w naszym wojsku sa uzywane przez zolnierzy miotacze ognia?

Pozdr.

Arkadiusz

[jopekpl]

CZY TAKA BROŃ JEST JESZCZE gdziekolwiek urzywana?

Tak

[wielki_czarownik]

Lekkie miotacze ognia LPO-50. Nawet chyba do Iraku pojechały.

[Gość: A.L.]

Mają chemicy. W latach 90-92 na pewno były, znam z autopsji ;-). Był to okres
kiedy straciłem wiarę w wartość sowieckiego uzbrojenia. Rosyjski LPO-50 był to
sprzęt do spluwania palącą się cieczą na kilka metrów, bardziej niebezpieczny
dla strzelającego niż celu. O ile dobrze pamietam pokazywano nam sprzęt
zupełnie innej klasy - chyba był to czeski ręczny miotacz ognia, ale ręki nie
dam sobie obciąć (to było dawno i wojsko było inne - nie za czesto bywało
trzeźwe) .

[Gość: Speedy]

Ja tu w kwestii formalnej:

> kiedy straciłem wiarę w wartość sowieckiego uzbrojenia. Rosyjski LPO-50 był
to
> sprzęt do spluwania palącą się cieczą na kilka metrów, bardziej niebezpieczny
> dla strzelającego niż celu.
Nie chcę się oczywiście kłócić jako że miotacz LPO znam z literatury, a w akcji
widziałem go tylko w TV. Być może miotacze te są już zużyte (konstrukcja chyba
z 1950 r. choć oczywiście był produkowany bardzo długo zapewne) uszkodzone albo
niewłaśniwie obsługiwane. Jednakże zasięg jest akurat mocną stroną LPO-50, z
uwagi na jego specyficzną konstrukcję.
W większości przenośnych miotaczy mieszanka zapalająca wyrzucana jest przez
ciśnienie sprężonego powietrza (a raczej azotu). Z uwagi na ciężar i rozmiary
butli to ciśnienie nie jest z konieczności za duże i donośność takich miotaczy
rzadko przekracza 30-40 m. W LPO-50 zastosowano układ pirotechniczny.
Cylindryczny zbiornik przedzielony jest tłokiem, po jednej jego stronie
znajduje się mieszanka zapalająca, po drugiej maŁy ładunek pirotechniczny
(prochowy). Zapłon ładunku powoduje wytworzenie gazów spalinowych o dużym
ciśnieniu, które z wielką siłą popychają tłok wyrzucający tym samym mieszankę.
Donośność LPO-50 zagęszczoną mieszanką wynosi do 70 m.
Oczywiście nie ma nic za darmo. Taki "pirotechniczny" miotacz z uwagi na
znaczne (choć krotkotrwałe) ciśnienie gazów prochowych też musi mieć solidną
grubościenną konstrukcję, więc lekki też specjalnie nie będzie. Poza tym z
miotacza "pneumatycznego" można oddać dowolną (w pewnych granicach oczywiście)
liczbę strzałów, krótszych i dłuższych; z "pirotechnicznego" tylko 1 strzał,
opróżniający całą zawartość zbiornika. W konstrukcji LPO-50 wybrnięto z tego
problemu robiąc zamiast jednego zbiornika - 3 mniejsze, tak że można z niego
wystrzelić 3 razy.
Obecnie rozwój miotaczy ognia poszedł w innym kierunku. Nie można wyrzucać
strumienia płonącej cieczy ze zbyt dużą prędkością, bo ulegnie on rozpyleniu.
Tak więc zasięg nawet ciężkich, np. czołgowych miotaczy ognia raczej nie
przekracza 200 m. Poza tym przy strzelaniu na taki dystans duża część mieszanki
spala się po drodze i nie dociera do celu. Od końca lat 60-tych mniej więcej
pojawia się więc broń określana jako rakietowe, czy bezodrzutowe miotacze
ognia. Są to po prostu ręczne wyrzutnie pocisków zapalających. Konstrukcyjnie
przypominają pancerzownice (ręczne granatniki przeciwczołgowe) tyle że właśnie
zamiast pocisków ppanc. wystrzeliwują zapalające.

[Gość: A.L.]

>W konstrukcji LPO-50 wybrnięto z tego
>problemu robiąc zamiast jednego zbiornika - 3 mniejsze, tak że można z niego
>wystrzelić 3 razy.

Pierwszy bywał ok, ale drugi strzał zazwyczaj przypominał splunięcie. Tak przy
okazji nieźle kopie przy udanym strzale.

Pozdrowienia