Arcybiskup przed odejściem rządzi na całego

02.06.09, 12:25
Słyszeliscie, że jest wiele nowości? Odprawienie przez ksiedza
drugiej lub trzeciej mszy bez pozwolenia jest przestepstwem i
grzechem ciezkim. Wprowadzono tez kwoty jakie moze ksiadz przyjac za
pogrzeb czy slub. A nawet wiemy juz kogo ksiadz moze pochowac a komu
odmowic pogrzebu.
    • Gość: kaśka Re: Arcybiskup przed odejściem rządzi na całego IP: *.anonymouse.org 02.06.09, 18:45
      tinyurl.com/3ao327
      • Gość: taaaaaaa Re: Arcybiskup przed odejściem rządzi na całego IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 02.06.09, 20:58
        a gdzie to slyszalas?
        jest gdzies jakies ogloszenie , albo informacja?
        • supermedialny Re: Arcybiskup przed odejściem rządzi na całego 03.06.09, 10:36
          Owszem poczytaj sam:
          INSTRUKCJA W SPRAWIE POGRZEBU W ARCHIDIECEZJI CZĘSTOCHOWSKIEJ



          Zgodnie z kan. 1176 § 1 KPK w liturgii pogrzebowej Kościół modli się
          i składa eucharystyczną ofiarę za tych, którzy z Chrystusem przeszli
          przez śmierć do życia a potrzebują oczyszczenia duszy, by mogli być
          przyjęci do społeczności świętych w niebie. W ten sposób Kościół
          wyprasza pomoc zmarłym i okazuje szacunek dla ich ciała a żyjącym
          niesie pociechę płynącą z nadziei na życie wieczne. Wierni zmarli
          powinni być pochowani zgodnie z przepisami prawa.

          Zgłoszenie pogrzebu powinien przyjmować duszpasterz osobiście (nigdy
          organista) i wyrazić rodzinie zmarłego szczere współczucie. Zawsze
          należy traktować osobę zmarłego i jej bliskich z wyrozumiałością i
          życzliwością, niezależnie od związania zmarłego lub jego rodziny z
          Kościołem.

          Zgodnie z kan. 1177 § l KPK nabożeństwo pogrzebowe powinno być z
          reguły odprawione we własnym kościele parafialnym zmarłego.

          Podstawą przynależności parafialnej jest przede wszystkim stałe lub
          tymczasowe miejsce zamieszkania (nie zameldowania).

          Zgodnie z kan. 1177 § 2 KPK każdy wierny, albo ci, do których należy
          troska o pogrzeb zmarłego mogą wybrać inny kościół na nabożeństwo
          pogrzebowe za zgodą zarządcy tego kościoła, gdzie chcą, aby odbył
          się pogrzeb. Po uzyskaniu tej zgody mają obowiązek zawiadomienia o
          tym fakcie własnego proboszcza osoby zmarłego. Proboszcz, który
          wyraził zgodę na pogrzeb w swojej parafii obowiązkowo poprosi
          proboszcza własnego osoby zmarłej o jego opinie na temat tego
          zmarłego. Zaś proboszcz własny zmarłego ma obowiązek tę opinie -
          zgodną z własnym sumieniem - wydać. Wydający opinie nigdy nie może
          wyrażać w niej prywatnych zatargów tak ze zmarłym, jak i z
          proboszczem miejsca wybranego na pogrzeb.

          Zgodnie z kan. 1177 § 3 KPK jeśli śmierć nastąpiła poza własną
          parafią i nie przeniesiono do niej zwłok ani nie został zgodnie z
          prawem wybrany inny kościół pogrzebu, nabożeństwo należy odprawić w
          kościele parafii, gdzie śmierć nastąpiła. Proboszcz miejsca pogrzebu
          w tej sytuacji poprosi jak wyżej o opinię o zmarłym.

          Dla zmarłego, który nigdzie nie miał stałego lub tymczasowego
          zamieszkania, parafią właściwą do odprawienia pogrzebu jest parafia
          zgonu.

          Zgodnie z kan. 1184 KPK można odmówić pogrzebu kościelnego
          następującym wiernym, jeśli przed śmiercią nie dali żadnych oznak
          pokuty:

          notorycznym apostatom, heretykom i schizmatykom;

          osobom, które wybrały spalenie swego ciała z motywów przeciwnych
          wierze chrześcijańskiej;

          innym jawnym grzesznikom, którym nie można przyznać pogrzebu bez
          publicznego zgorszenia wiernych.

          Norma kan. 1184 § l n.3 KPK, jako sankcja karna - w myśl kan. 18 –
          podlega interpretacji ścisłej. Wobec tego należy pozbawić kogoś
          pogrzebu kościelnego tylko wtedy, gdy zachodzą łącznie trzy
          okoliczności:

          jest to jawny grzesznik;

          przed śmiercią nie dał żadnych oznak pokuty (żalu);

          jego pogrzeb wywołałby publiczne zgorszenie wiernych.

          Zgodnie z tym należy więc przyjąć, iż jawny grzesznik to taki, który
          w sposób ciężki i trwały wykracza przeciw moralności
          chrześcijańskiej i jego grzeszne życie jest znane otoczeniu.
          Konieczne jest także wcześniejsze urzędowe upomnienie przez
          duszpasterza. (np. osoby prowadzące domy publiczne ("agencje
          towarzyskie"), zajmujące się "turystyką aborcyjną", pokątną
          produkcją czy sprzedażą alkoholu, handlujące narkotykami.) Nie
          stanowią podstawy do odmowy pogrzebu takie okoliczności jak:
          nieregularność wypełniania praktyk religijnych, nieprzyjmowanie
          kapłana po kolędzie itp.

          Grzesznikowi takiemu należy odmówić pogrzebu kościelnego wtedy i
          tylko wtedy, gdyby taki pogrzeb wywołał publiczne zgorszenie.
          Zakłada to, że znane parafianom ciężko grzeszne życie tego człowieka
          nie było przez nich akceptowane, tak że wspólnota parafialna nie
          jest skłonna wyświadczyć zmarłemu ostatniej przysługi miłości. W tym
          sensie parafianie współdecydują o tym, czy urządzić komuś pogrzeb
          kościelny czy nie. Proboszcz nie musi przeprowadzać szerokiego
          sondażu. Wystarczy domniemanie, ale oparte na konkretnych
          przesłankach (np. doświadczenie z poprzednich analogicznych
          przypadków).

          Jeżeli takie osoby dały przed śmiercią jakiekolwiek oznaki pokuty, a
          tym bardziej, gdy przed śmiercią wyspowiadały się i otrzymały
          rozgrzeszenie, to mają prawo do pogrzebu kościelnego na równi z
          innymi wiernymi. Nie należy w takim przypadku stosować z tytułu ich
          grzesznej przeszłości żadnych ograniczeń w obrzędzie pogrzebowym. Do
          oznak pokuty (żalu) można zaliczyć np. prośbę o kapłana (choćby nie
          zdążył przybyć), ucałowanie krzyża, zauważalne wzbudzenie aktu żalu,
          przeżegnanie się, przeproszenie za dane zgorszenie itp. Te oznaki
          pokuty muszą być potwierdzone przez wiarygodnych wiernych.

          Publiczne zgorszenie można wykluczyć przez poinformowanie ludzi o
          okazanych przez zmarłego oznakach pokuty.

          Zgodnie z kan. 1184 § 2 KPK w razie wątpliwości dotyczącej
          urządzenia czy odmówienia pogrzebu kościelnego, należy się zwrócić
          do miejscowego ordynariusza, do którego decyzji należy się
          dostosować.

          Taka sytuacja może zaistnieć np. w przypadku pogrzebu człowieka,
          który żył w niesakramentalnym związku małżeńskim, a który w miarę
          dostępnych możliwości spełniał praktyki religijne i swym
          postępowaniem nie dawał zgorszenia. Może też to mieć miejsce przy
          pogrzebie osoby dłuższy czas nie praktykującej czy nawet
          lekceważącej życie religijne. Najczęściej wchodzi wtedy w
          grę "lenistwo duchowe" a nie pogarda spraw wiary.

          Można wtedy wprowadzić pewne ograniczenia w obrzędach pogrzebowych.
          Jednak w takiej sytuacji należy nie przyjmować ofiar od
          urządzających pogrzeb.

          Zgodnie z kan. 1185 KPK pozbawienie kogoś pogrzebu zawiera w sobie
          również odmowę odprawienia w jego intencji Mszy św. pogrzebowej.

          Dnia 21 grudnia 2006 roku Minister Zdrowia wydał nowe rozporządzenie
          w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi (Dz. U z
          2007 r. nr 1, poz. 10 oraz Dz. U z 2007 r. nr 1, poz. 9). Według
          tego rozporządzenia rodzice (lub inne osoby uprawnione) dzieci
          urodzonych martwo albo po poronieniu mają prawo otrzymać akt zgonu i
          dokonać ich pochówku. Minister Zdrowia określa ciała tak zmarłych
          dzieci jako „szczątki ludzkie”, którym należy się „ludzki” pochówek.
          Rozporządzenie zwraca uwagę, że nie jest istotne, jak długo trwała
          ciąża. Nowe przepisy obowiązują od 20 stycznia 2007 r.

          W związku z powyższym rozporządzeniem proboszczowie parafii winni na
          cmentarzach wydzielić odpowiednie kwatery dla tak zmarłych dzieci.
          Poza tym nie mogą w takich wypadkach odmawiać urządzenia pogrzebu.

          Ponieważ nie istnieje jeszcze specjalny obrzęd pogrzebu dzieci
          urodzonych martwo albo po poronieniu, należy stosować wybrane
          obrzędy pogrzebu dziecka nieochrzczonego. Obrzędy pogrzebowe należy
          rozpocząć od stacji drugiej „W kościele” (Obrzędy pogrzebu
          dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, wyd. II uzupełnione,
          Księgarnia św. Jacka, Katowice 1991, nr 148, s. 143.). Ze
          zrozumiałych względów opuszcza się stację pierwszą „W domu zmarłego
          dziecka”. Jeśli okoliczności za tym przemawiają, można z racji
          takiego pogrzebu odprawić Mszę Świętą. Stosuje się wtedy
          formularz „Msza w czasie pogrzebu dziecka nieochrzczonego” (Mszał
          Rzymski dla diecezji polskich, s. 241). Używa się szat liturgicznych
          koloru białego. Warto tutaj przypomnieć, że modlitwy mszalne
          obejmują rodziców pogrążonych w żałobie, co ma szczególne znaczenie
          w przypadku śmierci ich dziecka. Teksty i modlitwy ostatniego
          pożegnania dziecka nieochrzczonego znajdują się w OP nr 251-254, s.
          220-221. Po pokropieniu w milczeniu trumny dziecka oraz po modlitwie
          wynosi się ciało z kościoła. W tym czasie można śpiewać
          antyfonę „Niech aniołowie zawiodą cię do raju”. W czasie procesji na
          cmentarz można
        • supermedialny Re: Arcybiskup przed odejściem rządzi na całego 03.06.09, 10:41
          Wysokość ofiary złożonej w związku z pogrzebem powinna zależeć od
          uznania wiernych. Jednak zgodnie z kan. 848 i 1264 ustalam i
          nakazuję, iż żaden kapłan nie może zażądać za pogrzeb ofiary wyższej
          niż 500 PLN. Może jednak przyjąć dobrowolną ofiarę wyższą od
          określonej, jak również ofiarę niższą. Stawka ta obowiązuje do 01
          lipca 2010r.

          Nie należy czynić żadnej różnicy w okazałości pogrzebu ze względu na
          stan majątkowy czy pozycję zmarłego.

          Wysokość opłat cmentarnych nie powinna przewyższać opłat ustalonych
          dla cmentarzy komunalnych. W przypadku niedostatku materialnego
          rodziny zmarłego należy zmniejszyć wysokość opłat, a nawet z nich
          zrezygnować. Wysokość opłat zależy od rodzaju grobu.

          Rozporządzenie Ministrów Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska
          oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 października 1972 r. w
          sprawie urządzania cmentarzy, prowadzenia ksiąg cmentarnych oraz
          chowania zmarłych, § 6 (Dz. U. 1972, Nr 47, poz. 299) określa
          poszczególne rodzaje grobów:

          Przez grób zwykły (ziemny) rozumie się grób nie murowany stanowiący
          dół, do którego chowa się trumnę ze zwłokami i zasypuje ziemią
          wydobytą z tego dołu.

          Przez grób murowany rozumie się dół, w którym boki są murowane, a
          nad trumną zakłada się sklepienie.

          Przez grób rodzinny rozumie się przestrzeń zapewniającą pochowanie
          dwu lub więcej trumien ze zwłokami. Przestrzeń ta nie może
          przekraczać powierzchni przeznaczonej na dwa groby pojedyncze w
          poziomie, niezależnie od ilości pięter stosowanych w głąb.

          Przez katakumby rozumie się nisze w pionowej ścianie, położone obok
          siebie w szeregu i nad sobą, przeznaczone do chowania zwłok.

          Według istniejącego od dawna w archidiecezji częstochowskiej
          zwyczaju opłata za postawienie nagrobka wynosi 10% jego wartości.

          Sprawę ponownego użycia grobu do pochowania zwłok normuje prawo
          państwowe:

          Grób nie może być użyty do ponownego chowania przed upływem lat 20.

          Po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może
          nastąpić, jeżeli jakakolwiek osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu
          i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie zwłok. Następuje wtedy
          rezerwacja grobu na dalszych 20 lat i może być odnowiona.

          Przepisy te nie mają zastosowania do pochowania zwłok w grobach
          murowanych, przeznaczonych do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej
          osoby.

          Należy kilka razy w roku w ogłoszeniach parafialnych zachęcać
          wiernych do dbania o groby i przypominać, że w przypadku nie
          przedłużenia rezerwacji grobu, może on zostać użyty do ponownego
          pochowania zwłok. Dotycząca tej sprawy informacja powinna być
          również umieszczona na stale przy wejściu na cmentarz. Jeśli nie
          przedłużono rezerwacji, to przed przeznaczeniem grobu do nowego
          pochówku należy o tym zamiarze powiadomić dotychczasowych opiekunów
          grobu. Gdy nie można do nich dotrzeć, to należy odpowiednio wcześnie
          umieścić na grobie tabliczkę z napisem "Grób do likwidacji".

          Tam, gdzie nie ma cmentarza komunalnego powinny być przyjmowane do
          pochowania na cmentarzach wyznaniowych zwłoki osób zmarłych
          bezwyznaniowych lub należących do wyznania, które w danej
          miejscowości nie ma cmentarza. Zwłoki tych osób powinny być
          traktowane na równi ze zwłokami osób należących do wyznania, do
          którego należy cmentarz, zwłaszcza odnośnie miejsca pochowania,
          właściwego ceremoniału pogrzebowego, wznoszenia nagrobków itp. W
          przypadku naruszenia tego przepisu Władza Państwowa może zarządzić
          nieodpłatne przejęcie cmentarza wyznaniowego na rzecz Państwa z
          przeznaczeniem na cmentarz komunalny.

          Zarządca cmentarza ma obowiązek prowadzić księgę cmentarną,
          zawierającą następujące dane dotyczące osób, których zwłoki zostały
          pochowane:

          nazwisko i imię, płeć, data urodzenia, ostatnie miejsce
          zamieszkania, data zgonu, miejsce zgonu, przyczyna zgonu, data i
          numer aktu zgonu, data pochowania, dokładne określenie miejsca
          pochowania według planu cmentarza, ewentualne odnotowanie faktu
          wydobycia, daty i miejsca ponownego złożenia szczątków.

          Dobrze jest też zanotować, kto grobem się opiekuje, by po 20 latach,
          w razie potrzeby, powiadomić o zamierzonym przeznaczeniu grobu do
          ponownego pochowania. Należy pamiętać, że właścicielem grobu jest
          osoba, na którą wystawiono rachunek opłaty za miejsce.

          Karty zgonu, na podstawie których dokonano pochowania zwłok powinny
          być przechowywane przez zarząd cmentarza co najmniej 30 lat.

          Fakt zgonu i pogrzebu powinien być zapisany zasadniczo w parafii
          własnej zmarłego. Również wtedy, gdy wobec braku własnego cmentarza
          dla odprawienia nabożeństwa pogrzebowego korzysta się "gościnnie" z
          kościoła innej parafii . W takim przypadku zgłaszający pogrzeb
          powinien dostarczyć wydane przez zarząd cmentarza zaświadczenie o
          przyjęciu zgłoszenia pogrzebu, z podaniem numeru grobu.

          Zgodnie z kan. 1177 § 2 KPK, jeśli ktoś wybierze inny kościół na
          pogrzeb to wtedy dokonuje się zapisu w księdze zmarłych parafii
          tegoż kościoła.

          O zamierzonej ekshumacji powinien być powiadomiony zarząd cmentarza.
          Ekshumacja zwłok powinna się odbywać we wczesnych godzinach rannych
          w okresie od 16 października do 15 kwietnia. Należy też powiadomić
          właściwego inspektora sanitarnego. Może on zezwolić na dokonanie
          ekshumacji w innym niż w wyżej podanym terminie.

          Instrukcja powyższa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2009 r. i znosi
          wszystkie przeciwne jej normy prawne i zwyczaje miejscowe.



          + Stanisław Nowak

          ARCYBISKUP METROPOLITA CZĘSTOCHOWSKI

          Ks. Krzysztof Dziub, WICEKANCLERZ

          Częstochowa, 08.05.2009 r., L.dz. 338

        • supermedialny Odprawienie drugiej mszy to przestępstwo? 03.06.09, 10:44
          DEKRET określający jedyne przypadki, w których można binować lub
          trynować na terenie Archidiecezji Częstochowskiej



          Zgodnie z kan. 905 § 1 kapłanowi nie wolno sprawować więcej niż
          jedną mszę św. w ciągu dnia. Odstępstwo od tej normy jest możliwe
          jedynie w przypadkach przewidzianych przez prawo, które zgodnie z
          kan. 18 podlegają ścisłej interpretacji.

          Prawo powszechne zezwala na odprawienie przez kapłana w ciągu dnia:

          1. dwóch mszy św.:

          w Wieki Czwartek, gdy kapłan odprawia mszę św. Krzyżma Świętego i
          mszę św. Wieczerzy Pańskiej,

          w Niedzielę Wielkanocną, gdy kapłan odprawia mszę św. Rezurekcyjną i
          mszę św. Niedzieli Wielkanocnej,

          gdy jedna ze mszy św. jest sprawowana w koncelebrze z biskupem,

          gdy jedna ze mszy św. jest sprawowana w koncelebrze na spotkaniu
          kapłanów.

          2. trzech mszy św.:

          w Boże Narodzenie, lecz tylko, gdy są one odprawiane w odpowiednim
          czasie zgodnie z liturgicznymi wskazaniami: o północy, o świcie, w
          dzień,

          we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, lecz tylko, gdy są one

          odprawiane: 1) według intencji własnej, 2) za wszystkich wiernych
          zmarłych oraz 3) według intencji papieża.

          Zgodnie z kan. 905 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego, zezwalam na
          trynacje i binacje jedynie w następujących przypadkach:

          Jeśli w danej parafii pracuje aktualnie jeden kapłan, udzielam mu
          władzy:

          Trynacji:

          w niedziele i święta nakazane;

          w święta obchodzone u nas na wzór obowiązujących: Objawienie Pańskie
          (6 I), Ofiarowania Pańskiego (2 II), drugi dzień Wielkanocy i Bożego
          Narodzenia, Św. Ap. Piotra i Pawła (29 VI) Matki Boskiej
          Częstochowskiej (26 VIII), Niepokalanego Poczęcia NMP (8 XII).

          Binacji:

          w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25 III), Królowej Polski (3
          V), Najświętszego Serca Pana Jezusa, Narodzenia NMP(8 IX), tytułu
          kościoła i głównego patrona miejsca;

          nadto: w I piątki miesiąca, w środę popielcową, w dniu doby
          eucharystycznej, we wszystkie dni misji parafialnych i rekolekcji, w
          dni rozpoczęcia i zakończenia roku szkolnego, w dni kiedy zajdzie
          potrzeba celebrowania ślubu lub pogrzebu.

          Jeśli w danej parafii pracuje aktualnie dwóch lub
          więcej kapłanów:

          Binacji:

          w dni, w których zajdzie potrzeba celebrowania ślubu lub pogrzebu, a
          z racji duszpasterskich muszą celebrować Mszę św. w ustalonych
          godzinach.

          Nie wolno korzystać z udzielonego pozwolenia na
          binację lub trynację, jeśli jest do dyspozycji inny kapłan, który
          może odprawić mszę św.

          We wszystkich innych wypadkach, poza wyżej wymienionymi na
          odprawienie przez kapłana więcej niż jednej mszy św. w ciągu dnia
          należy postarać się o odrębne pozwolenie biskupa diecezjalnego,
          jeśli tylko w ten sposób można zaradzić sytuacji.

          W takich przypadkach należy w prośbie podać słuszną przyczynę. Nie
          jest słuszną przyczyną pobożność grupy wiernych, czy też ich wygoda.
          Nie jest nią także prośba o odprawienie mszy św. w określonej
          intencji, chyba, że chodzi o sytuację naprawdę niecierpiącą zwłoki.

          Należy wykluczyć sytuacje, w których binuje się po to, by
          zadośćuczynić rozmyślnie przyjętym wcześniej stypendiom mszalnym.
          Dlatego nie wolno świadomie przyjmować na dany dzień więcej intencji
          mszalnych, niż jest kapłanów posługujących i rzeczywiście obecnych
          przy danym kościele lub kaplicy. W planowaniu godzin odprawiania
          mszy św. i w przyjmowaniu intencji mszalnych należy wcześniej
          uwzględnić rozmaite potrzeby duszpasterskie, święta i okazje
          domagające się odprawienia mszy św. w szczególnej intencji. Wiedząc
          zawczasu o nieobecności kapłanów należy roztropnie rozważyć
          zmniejszenie liczby mszy św. w dni powszednie, a nawet w niedziele i
          święta nakazane. Samo pragnienie aplikowania mszy św. w jakiejś
          intencji podyktowane pobożnością kapłana nie stanowi wystarczającego
          powodu, aby kolejny raz w jednym dniu sprawować Eucharystię.

          Jeśli w parafii, gdzie pracuje aktualnie jeden kapłan, jest potrzeba
          kwadrynacji należy zwrócić się z prośbą o zezwolenie do Nuncjatury
          Apostolskiej za pośrednictwem Kurii Metropolitalnej.

          Jednocześnie przypominam, iż w innych przypadkach binowanie lub
          trynowanie Mszy św. jest prawem zakazane i stanowi przestępstwo.
          Nadto należy pamiętać, iż wykroczenie to jest także grzechem
          ciężkim.

          Dekret wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2009 r.



          + Stanisław Nowak

          ARCYBISKUP METROPOLITA CZĘSTOCHOWSKI

          Ks. Krzysztof Dziub, WICEKANCLERZ

          Częstochowa, 06.05.2009 r., L.dz. 325

Pełna wersja