powiedzieć czy nie ?

[marla8]

Pytam czysto hipotetycznie, nie wpłynie to na moją decyzję ale chciałabym
poznać zdanie innych - co w takiej sytuacji by zrobili.
Mam przyjaciółkę, obydwie mamy dzieci z 2 miesięczną różnicą wieku, ona ma
dziewczynkę, w tym roku skończyła 5 lat. Spotykamy się w niektóre weekendy,
przy okazji świąt i w wakacje.
Magda - córka koleżanki jest inna niż większość dzieci - wiadomo, każde
dziecko jest inne ale pewne zachowania dla mnie są inne w sposób odbiegający
od różnorodności dzieci.Oto kilka przykładów :
1. dziewczynka mało mówi, jest dzieckiem raczej milczącym - mówi w zasadzie
wtedy gdy ma coś do powiedzenia np "chcę do domu, chcę pić, kupisz mi kotka
?"- nie szczebiocze tak zwyczajnie po dziecięcemu, nawet do bliskich.
2. Jest wyjątkowo uparta np. nie chce jeść sama w przedszkolu a potrafi -
panie muszą ją karmić (to jej 3 rok w przedszkolu), jak czegoś chce - nie ma
bata, było tak nawet gdy miała rok czy dwa - zwykle uwagę dziecka da się
odwrócić - tu nie ma takiej opcji.
3. gdy jest zła pręży się i płacze na podłodze - nie dociera do niej żadna
argumentacja - tak jakby nic nie słyszała, nie reaguje na tłumaczenia,
4. Jakoś trudniej łapie kontakt z dziećmi - np. na urodzinach koleżanki na
które b. chciała iść nie bawi się z nikim , mimo zachęcania przez dzieci i
mamę, siedzi na ławce zgarbiona,buja się i mówi, chcę do domu, do domu, do
domu - znowu nic nie dociera.
5. Potrafi np 2 godziny bawić się sama w pokoju, cichutko prowadzi dialogi,
snuje opowieści, gdy ktoś wchodzi milknie.
6. Z drugiej strony - na wakacjach u rodziny ma b. dobry kontakt z dziećmi z
dalszej rodziny u której mieszka, biega, bawi się i śmieje, ładnie się bawi
również np z moim dzieckiem pod warunkiem że nie ma więcej dzieci.
7. b. ładnie rysuje to akurat nie jest dziwne ale tez może podkreśli jej
osobowość.
Oczywiście np. dziecko każdej z was czasem przejawia któreś z tych zachowań -
ale czy wszystkie jednocześnie ? mam b. mieszane uczucia - czasem myślę, że
jest po prostu wrażliwa, bardzo charakterna - w sensie od początku już pewne
cechy charakteru są b. mocno widoczne, przecież nie wszystkie dzieci muszą
reagować w podobny sposób. a czasem niepokoi mnie jej introwertyzm - nie
jestem psychologiem, nie mam porządnej wiedzy nawet amatorskiej dlatego nie
mogę powiedzieć że Mała przejawia pewne cechy autyzmu - bo jestem ignorantką w
tej kwestii ale nie powiem żeby nie przechodziło mi to przez myśl.
i teraz - powiedzieć przyjaciółce jakie są moje wrażenia? z drugiej strony -
jeśli to moje wymysły - przestraszy się, niepotrzebnie zestresuje, myślę
również o przedszkolu - jeśli doświadczone nauczycielki nic nie sygnalizują -
potwierdza to tezę, że wymyślam, wiem tylko że mówiły, że ciężko ją nakłonić
do samodzielnego jedzenia, że już mając 6 rok powinna jeść sama, myślę, że
gdyby mówiły coś więcej przyjaciółka by mi powiedziała ale nie pytałam wprost
więc nie mam pewności.
Co byście zrobiły na moim miejscu ?

[edit38]

Nie wiem. Bardzo delikatna sprawa.
Staram się raczej do nie swoich spraw nie mieszać ale jeśli to przyjaciółka (z
którą masz dobry kontakt) to chyba delikatnie zasugerowałabym, że zachowanie
dziecka mnie niepokoi. Na pewno nie sugerowałabym jakiejś choroby.

[mama_nikodemka]

wlasnie, zalezy jaki macie kontakt, jesli mowicie sobie naprawde o wszystkim to
ja bym sie zapytala czy nie zastanawiala sie nad takim i takim zachowaniem u
swojego dziecka i zobaczyla, jak cie zbyje tzn ze nie ma sensu drazyc tematu a
jak zacznie rozmwawiac to powiesz jej o swoich przypuszczeniach, na pewno nic na
sile

[monika19782]

Moja córka zachowuje się momentami podobnie jak dziewczynka która
opisujesz, wiekszość tych zachowań jest typowe dla 5 latka. Moja
córka też jest skrajnie uparta i wtedy nic zupełnie do niej nie
dociera, jakby cośją zaczarowało z siostrą i kuzynami i niektórymi
dziećmi bawi sie doskonale a w niektórych sytuacjach z innymi
dziećmi zachowuje sie jak słup soli. Potrafi też gadać do siebie, na
1000% wiem że nie ma autyzmu. Starsza córka w jej wieku była
dokładnie takasama teraz jest genialną ośmiolatką. Ja na twoim
miejscu niemówiłabym koleżance o twoich obawach, ona swoje dziecko
zna najlepiej ze wszystkich sytuacji.

[han-ka4]

niektóre zachowania rzeczywiście trochę dziwne, swoją drogą trochę mnie dziwi,
że Twoja przyjaciółka sama nie jest zaniepokojona zachowaniem córeczki, albo, że
panie z przedszkola niczego nie dostrzegają - w końcu to one powinny mieć
doświadczenie no i wykształcenie pedagogiczne. Sama lepiej nic nie mów, bo jeśli
coś jest na rzeczy to i tak wyjdzie prędzej czy później

[mama_kotula]

Co do "doświadczonych nauczycielek w przedszkolu" to ja mam bardzo mieszane uczucia.
W grupie u syna była dziewczynka wykazująca cechy autyzmu, nauczycielki nie sygnalizowały NIC, ponieważ dziewczynka nie sprawiała żadnych problemów, była cichutka, zamknięta w sobie, bawiła się sama i nie była w ogóle absorbująca dla nauczyciela. A dziecko które siedzi cicho i nie przeszkadza, to skarb dla nauczyciela, prawda. Przykre to. Dopiero gdy matka wręczyła nauczycielce kartę obserwacji od psychologa to nauczycielka stwierdziła, że taaak, niby coś tam było, ale ogólnie to dziewczynka nie sprawiała problemów.


Z kolei u mojego syna cechy ze spektrum autystycznego sygnalizowano od razu rozpaczliwym "zróbcie coś z tym", bo on przez to dezorganizował zajęcia kompletnie.

Tak, ze ja bym nie polegała aż tak do końca na obserwacji nauczycielek.

Ja bym zagadnęła i powiedziała o swoich obserwacjach - jeśli to twoja dobra przyjaciółka. I tak nie możesz przewidzieć, czy się obrazi, czy się oburzy, czy zerwie kontakty, a jest szansa, że dziecku to pomoże w przypadku ewentualnych zaburzeń.

Co do opisanych symptomów - trudno cokolwiek wnioskować.
Akcja na urodzinach jak najbardziej typowa i często spotykana - sytuacja przerosła oczekiwania dziecka, jakiś czas temu ktoś opisywał podobną akcję z sześciolatką która tak samo reagowała na długo wyczekiwanym weselu.

Niesamodzielne jedzenie - bardzo możliwe że próba manipulacji , na miejscu pań bym zaprzestała karmienia, oczywiście że będą protesty i bunt, ale młoda po prostu przyzwyczajona, że ktoś ją karmi; poza tym jest to jedyny moment w przedszkolu, kiedy ma 100% uwagi pań - może to jest klucz.

Powiedzieć zawsze warto .

Z drugiej strony, jakbyś porozmawiała przez jakiś czas z moim synem, w życiu byś nie powiedziała, że to autystyk (dopiero jakby odwalił jakąś ze swoich słynnych akcji ), tak że spektrum autyzmu może przejawiać się na wiele sposobów.

[gemmavera]

mama_kotula napisała:

> Co do "doświadczonych nauczycielek w przedszkolu" to ja mam bardzo mieszane ucz
> ucia.
> W grupie u syna była dziewczynka wykazująca cechy autyzmu, nauczycielki nie syg
> nalizowały NIC, ponieważ dziewczynka nie sprawiała żadnych problemów, była cich
> utka, zamknięta w sobie, bawiła się sama i nie była w ogóle absorbująca dla nau
> czyciela. A dziecko które siedzi cicho i nie przeszkadza, to skarb dla nauczyci
> ela, prawda.

Tak właśnie było z moją córką. Przez ponad rok w przedszkolu nikt niczego
niepokojącego nie zauważył. No, raz się nauczycielka przy mnie oburzała, że moje
dziecko nie chciało wyjść ze swojej (dobrze znanej) sali na uroczystość
pożegnania zerówkowiczów i tak krzyczało, że "zepsuło uroczystość".
Zdecydowanie nie liczyłabym na przedszkolanki. Jeżeli dziecko nie jest agresywne
lub w inny sposób absorbujące, to szansa na zauważenie nieprawidłowości w
rozwoju dziecka maleje, niestety.

Zgadzam się z Kotulą - powiedzieć zawsze warto. Istnieje szansa, że informacje
uzyskane od osoby "z zewnątrz" otworzą matce oczy i - oczywiście o ile
dziewczynka faktycznie ma problem - pozwoli to na udzielenie dziecku pomocy.

[nikamika]

Tylko ze nie zawsze panie w przedszkolu ''cos'' sugeruja , nieraz sa
obojetne tym bardziej jesli rodzice nie zglaszaja ''problemu''
swoich obaw , jakis podejrzen ...... nieraz rodzice mysla ze jesli
cos jest nie tak to ktos to zauwazy .....
..... moze w delikatnie zasugeruj .....

[marla8]

Słuchajcie, z tym, że matka czy rodzic sam niczego nie zauważa, nie zdziwi mnie
już nic, gdy ta sama przyjaciółka powiedziała, że jej ktoś otworzył oczy na to
że jej mąż ma problem z alkoholem byłam w szoku - wiedzieli o tym wszyscy, to
było tak ewidentne że wiedział o tym każdy kto się do niego zbliżył bo to
zwyczajnie było czuć, a ona przez 4 lata NIC NIE WIDZIAŁA i ja jej wierzę, bo
człowiek widzi to co chce widzieć. Poza tym, może przyzwyczaiła się do swojego
dziecka i te zachowania są dla niej normalne. Czasem mówi np z tym rzucaniem się
na podłogę i prężeniem, że ją to martwi ale mało to było takich przypadków
choćby w programie NIANIA ?
Co do Pań w przedszkolu możecie mieć całkowitą rację.

[tym08]

jesli jest to Twoja przyjaciolka, czyli osoba, ktorej mozesz
wlasciwie wszystko powiedziec, to w tej sprawie bym na Twoim miejscu
zareagowala. oczywiscie bez przedstawiania wizji autyzmu, ale
delikatnie naprowadzzic ja, ze moze powinna zglosic sie z dzieckiem
do psychologa (na poczatek moze tego, co urzeduje w przedszkolu).

marla

[leneczkaz]

mam ten sam problem!
Tyle, że gorzej bo w rodzinie (syn siostry męża).
Ma 4,5 roku.

1. Nie rozmawia z nikim prócz mamy i sporadycznie taty.
2. Mówi od niedawna i bardziej cos pod nosem niż do ludzi.
3. Nie bawi się z dziećmi. Za to sam godzinami.
4. Nie nawiązduje kontaktu wzrokowego z nikim prócz mamy (tu takze rzadko). Za
to jego spojrzenie można zobaczyć na zdjęciu bo o apart gapi się jak sroka w gnat.
5. Nie reaguje na pytania, rozmowy.

Za to:
1. Zna na pamięć wszytkie marki samochodów.
2. Pięknie je wszystkie dziwne rzeczy tupu słoik oliwek albo całą paprykę O_o


Rodzina mówi, że 'taki już jest' a mi aż dym uszami leci, bo gdyby się z nim
pracowało to fajny chłopak by był..

Ale ja nie dam rady powiedzieć

[bj32]

Żaden ze mnie psycholog, dziecko mam typowe inaczej, ale naczytałam
się ja tutaj, nasłuchałam ówdzie...
Po kolei:
1. Może to być cecha charakteru. Niemowlęta zazwyczaj lubią być na
rękach, a moja tego organicznie nie znosiła. Zrobiłam badania
wszelakie i wyszło, ze ona zwyczajnie nie lubi. Teraz ma 8 lat i
zaczęła lubić. I co? Mam nosić 25kilowego kloca, żeby nadrobić
stratę? Są gaduły i milczki, ot co.
2. Moja córka też jest wyjątkowo uparta. O kolor łabędzia kłóciła się
z nauczycielkami 2 godziny. Bo chciały ją złamać. A jej się nie da
złamać, można z nią za to negocjować. Cecha wrodzona.
Co zaś do karmienia, to - przepraszam, ale - niech nie je. Jak
zgłodnieje kilka razy to zajarzy. Moja też jak nie chciała, to nikt
jej nie zmuszał... i nie karmił absolutnie. W pierwszym przedszkolu
ją siostry, owszem, karmiły, potem zatem spróbowała tej sztuki ze
mną. Po trzech dniach przypomniała sobie, jak się je samodzielnie.
A przy okazji... Czego oczekiwać od przedszkolanek, które trzeci rok
karmią dziecko? Nie zauważyłyby problemu, nawet gdyby gdyby przyszedł
i ugryzł je w łydkę. I że ta matka im nie powie, żeby nie karmiły...
Ja w drugim przedszkolu od razu zastrzegłam, że żadnego karmienia
młodej, żadnego ubierania, żadnego podcierania... Umie - niech robi
sama. Kalekę wygodną wychować nie problem. Poza tym żeby nie
napierać, jeśli nie chce kaszy albo ryżu, bo nie znosi, co udowodniła
już pierwszego dnia, rzucając talerzem o podłogę [kiedy naciskały na
zjedzenie]. Ja do pyska salcesonu nie wezmę, to czemu mam ją
przymuszać do ryżu? Zwłaszcza na przykład z truskawkami, którego też
nie jadam?
3. Jak się wścieknę to też do mnie nie dociera. A nie mam autyzmu...
No, co prawda się nie prężę, ale tutaj, jak i w poprzednim punkcie,
stawiałabym na rozpuszczenie. Takie zachowania są tolerowane. A i
wiek ma swoje prawa.
4., 5., 6. A może jest nieśmiała? Może nie lubi dużych zbiorowisk? Ja
też jestem upiornie nietowarzyska, ale za to dorosła i sobie radzę z
tłumem. Za to jak byłam młodsza to na spędach rodzinnych zaszywałam
się gdzieś z książką i mnie nie było. Moja córka też woli się bawić
sama 2 godziny, niż udzielać się towarzysko, z jednymi dziećmi się
dogaduje, z innymi zaś nie, z Patrykiem się tłucze, ale żyć bez
siebie nie mogą i jadają przy jednym stoliku, chociaż afiszują
wzajemna niechęć.
7. Plastycznie uzdolnionych jest większość niewiast w mojej rodzinie.
Wszystkie stosunkowo zdrowe.

Generalnie w zestawieniu jeśli miałoby mnie cokolwiek niepokoić to
małomówność, ale od razu mi się przypomina ten dowcip... "Bo zawsze
był kompot.". Dziecko też człowiek i ma swoje cechy. Nie wiesz, jak
się zachowuje na codzień, Jeśli blisko żyjecie z jej matką, a
świąteczne wizyty na to wskazują, to chyba możesz z nią normalnie
pogadać, spytać, czy mała w domu też taka milcząca i czy
przedszkolanki aby na puste łby nie upadły, żeby tak duże dziecko
karmić...? A potem może już jakoś pójdzie

[dragonia]

Ja bym jednka zagadała, ale jakoś tak przy okazji: właśnie coś w
stylu czy Mała tak zawsze, czy nie lubi czy jak.
Rzeczywiscie może być tak, że dziecko takie po prostu jest. Ale może
też coś być na rzecyz może nie autyzm ale np. dysfunkcje w interacji
sensorycznej.
Wokół mam kilka rózncyh przyapdków. Znam dziecko, gdzie pani
psycholog w przedszkolu zwróciła uwagę rodzicom, ze ma słaby
kontakt z dziećmi, bawił się kiedy maks było wokół 3 dzieci ,
uśmiech na twarzy to święto, wszystko robił po swojemu (na 15
mikołajów tylko jego był zielony i nie dąl się przekoanć do
czerwonego), nie lubił nowych ubrań musiały leżeć przez jakiś zcas
na widoku, żeby mu się opatrzyły (mama przyzwyczaiła się do tego) -
po czym po konsultacjach (testy) w jakimś ośrodku okazało się że ma
dysfunkcje w integracji sensorycznej - obronność dotykową chyba. I
jest terapia. Mam też inny przypadek szwagierka mojej siostry ma
syna obecnie chyba z 6 letniego który jest agresywny lub odwrotnie
siedzi cicho w kącie, nie reaguje na pytania, w ogóle słabo i
niewyraźnie mówi, jest z nim słaby kontakt, panie w przedszkolu
ustawicznie zwracały na to uwgaę, babcia zwracała uwagę, moja
siostra, rodzeństwo szwagierki, a matka (sama nauczycielka w
podstawówce) nie przyjmowała do wiadomości, że z synem są problemy.
Obecnie wyszło ze autystyk.
Syn mojej szwagierki jest zupełnie zdrowym dzieckiem, ale w domu
zachowywał sie zupelnie inaczej niz w przedszkolu. W domu jeszcze 8 -
letniego chłopa myła i karmiła łyżką, a w przedszkolu jadł sam. Tu
to było ewidentnie brak konsekwencji mamy. I myślę, ze skoro panie w
przedskzolu karmą 3 rok dziecko to zwyczajnie Mała się przyzyczaiła
do tego i tego wymaga.

[anew3]

A co niby chcesz powiedziec?Nie rozumiem?Ze jej zachowanie ci sie
nie podoba?Przeciez to jeszcze dziecko, nie pochwalam zlego
zachowania ale wszystkie dzieci maja takie chwile.Co jest z nia nie
tak?Nie rozumiem.Dlaczego introwertyk jest gorszy od ekstrawertyka?
Przeciez sa rozni ludzie.Pewnie najlepiej byloby byc czyms pomiedzy
ale ludzie sa rozni.Jedni dorosli czuja sie najlepiej w duzych
grupach, sa super kontaktowi i maj mnostwo znajomych , inni wola
cisze i spokoj i raczej wieczor z ksiazka niz impreze.Wole miec 2
czy 3 zaufanych przyjaciol niz tlumy znajomych, nie maja zaufania
do swiezo poznanych ludzi, sa bardziej nieufni.Co jest lepsze ?Mozna
dyskutowac. Co w tym zlego?Nic.Dzieci tez sa rozne.

[anew3]

weekendy,
>
> 1. dziewczynka mało mówi, jest dzieckiem raczej milczącym - mówi
w zasadzie
> wtedy gdy ma coś do powiedzenia np "chcę do domu, chcę pić, kupisz
mi kotka- i to jest takie dziwne?
> ?"- nie szczebiocze tak zwyczajnie po dziecięcemu, nawet do
bliskich.- i bardzo dobrze, mnie sie wydaje , ze to pierwsze jest
dosyc irytujace, to dobrze, ze ladnie mowi.
> 2. Jest wyjątkowo uparta np. nie chce jeść sama w przedszkolu a
potrafi - taka widocznie cecha charakteru
> panie muszą ją karmić (to jej 3 rok w przedszkolu), jak czegoś
chce - nie ma
> bata, było tak nawet gdy miała rok czy dwa i dobrz!- zwykle uwagę
dziecka da się
> odwrócić - tu nie ma takiej opcji.
> 3. gdy jest zła pręży się i płacze na podłodze - nie dociera do
niej żadna
> argumentacja - tak jakby nic nie słyszała, nie reaguje na
tłumaczenia,-nie podoba mi sie takie zachowanie, jest juz na tyle
duza , ze powinno jej sie to wytlumaczyc
> 4. Jakoś trudniej łapie kontakt z dziećmi - np. na urodzinach
koleżanki na
> które b. chciała iść nie bawi się z nikim , mimo zachęcania przez
dzieci i
> mamę, siedzi na ławce zgarbiona,buja się i mówi, chcę do domu, do
domu, do- a byloby lepiej jakby byla latwowierna i rozmawiala
natychmiast, ze wszystkimi?
> domu - znowu nic nie dociera.
> 5. Potrafi np 2 godziny bawić się sama w pokoju, cichutko prowadzi
dialogi,
> snuje opowieści, gdy ktoś wchodzi milknie.-ma wyobraznie , jest
inteligentna
> 6. Z drugiej strony - na wakacjach u rodziny ma b. dobry kontakt
z dziećmi z
> dalszej rodziny u której mieszka, biega, bawi się i śmieje, ładnie
się bawi- no widzisz!
> również np z moim dzieckiem pod warunkiem że nie ma więcej dzieci.
> 7. b. ładnie rysuje to akurat nie jest dziwne ale tez może
podkreśli jej
> osobowość.
> Oczywiście np. dziecko każdej z was czasem przejawia któreś z tych
zachowań -
> ale czy wszystkie jednocześnie ? mam b. mieszane uczucia - czasem
myślę, że
> jest po prostu wrażliwa, bardzo charakterna - w sensie od początku
już pewne
> cechy charakteru są b. mocno widoczne, przecież nie wszystkie
dzieci muszą
> reagować w podobny sposób. a czasem niepokoi mnie jej
introwertyzm - nie
> jestem psychologiem, nie mam porządnej wiedzy nawet amatorskiej
dlatego nie
> mogę powiedzieć że Mała przejawia pewne cechy autyzmu - bo jestem
ignorantką w
myślę, że
Nie widze nic nienormalnego w jej zachowaniu, z tego co piszesz,
jest inteligentna obdarzona wyobraznia, zamknieta w sobie, troche
niesmiala i czasem mala zlosnica , nic nie mow bo moim zdaniem po
prostu czepiasz sie, popsujesz sobie tylko kontakty z
przyjaciolka.Co ci to przeszkadza, ze mala ma inny charkter niz
twoje dziecko?

[czar_bajry]

Także nie widzę nic dziwnego w jej zachowaniu. Czy wg. Ciebie "normalność"
polega na tym że wszystkie dzieci są takie same?
Dziewczynka jest dobrze rozwinięta, pewnie nieśmiała i nad wiek poważna ale nie
ma przymusu bycia rozszczebiotaną. A wymuszanie, bunt,i cała reszta szopek które
odstawia jest właściwa dla wieku i tak naprawdę zależy od tego na co pozwalają
dziecku rodzice, jeżeli raz mama ustąpiła córce po takim zachowaniu mała będzie
to wykorzystywała na każdym kroku.
Mój 5 letni syn też potrafi odstawiać takie szopki oprócz kładzenia się na ziemi
ale sadzę że gdym mu na to pozwoliła jak miał ok 2 lat to weszło by do stałego
repertuaru jest uparty, obraża się na dzieci i nie chce się z nimi bawić i
zaprze się i nie będzie rozmawiał, bawi się sam
Zapewniam Cię że nic mu nie jest a na pewno nie jest dzieckiem z artyzmem

[mama_kotula]

Cytatnic nie mow bo moim zdaniem po
prostu czepiasz sie, popsujesz sobie tylko kontakty z
przyjaciolka

Jakieś słabe te kontakty, jeśli od zwrócenia uwagi na temat dziecka mają się od razu popsuć.

Rozumiem, że Ty, Anew, byś się momentalnie obraziła kiedy ktoś śmiałby ocenić twoje dzieciątko, nawet gdyby to była twoja najlepsza przyjaciółka. Ale nie mierz wszystkich własną miarą.

I co jeszcze dodam - właśnie dzieci takich zapatrzonych rodziców z cyklu "ja wiem najlepiej i nie przyjmuję żadnych uwag od czepialskich znajomych" przeważnie rozpoczynają rehabilitację i wszelką terapię zbyt późno.

Pewne zachowania, choćby były jak najbardziej irytujące (wspomniane "szczebiotanie", czy "łatwowierność" ???) są wpisane w normę rozwojową i ich brak MOŻE (nie musi) być symptomem jakiegoś zaburzenia. Tłumaczenie sobie tego, że dziecko nie nawiązuje kontaktu z rówieśnikami, za to cudownie bawi się samo i prowadzi samo z sobą rozmowy "inteligencją" i "wyobraźnią" to klasyczny mechanizm wyparcia, ponieważ nawiązywanie kontaktu z rówieśnikami również jest wpisane w normę rozwojową. Podobnie to, że dziecko używa mowy wyłącznie w celach komunikacyjnych, konkretnie w celu wyrażania życzeń i chęci - tu jest wprawdzie za mało danych, aby oceniać, natomiast również nie powinno się tego oceniać jako właściwe tylko dlatego, że dziecięce szczebiotanie jest wkurzające.

I tak, rozumiem, że istnieją dzieci nieśmiałe, introwertyczne itp., natomiast ja bym była spokojniejsza, gdybym miała jednak potwierdzenie od specjalisty, że to introwersja, a nie coś ze spektrum autyzmu.

[daga_j]

Powiem szczerze, że nic bym nie zrobiła, bo według mnie to dizecko jest normalne, owszem, niektóre zachowania nie są wskazane ale gdyby więcej konsekwencji w otoczeniu to by pewnie przeszły, a jak nie to i tak przejdą z wiekiem. Mam tu na myśli tę upartość z niejedzeniu samodzielnym, gdyby po prostu nikt jej nie nakarmił to w końcu by zaczęła jeść, nie ma bata, a jak nie to proszę bardzo, chodziłaby trochę godna aż w domu coś zje. Ludzie w jej otoczeniu ustępują jej, co nauczyło ją by dalej być upartą i nie odpuszczać, ale jestem pewna, że po kilku tygodniach absolutnego nie popuszczania dziecku, zmieniłoby ono swoją taktykę. To tyczy się także tej histerii na podłodze, oczywiście, że do dziecka w takim stanie nic nie dociera, jakby nie słyszała, zostawić ją w spokoju, wywrzeszczy się i wtedy pogadać. Gdyby nie punkt w którym piszesz, że dobrze bawi się wśród znajomych dzieci to bym się martwiła, ale skoro potrafi bawić się i śmiać w gronie osób, które dobrze zna i lubi to ok, wszystko w normie. Po prostu jest nieśmiała w stosunku do słabo znanych osób, lub nie takich ulubionych, czy to dzieci czy dorosłych. Moja córka prawdę powiedziawszy jest podobna. Punkt, że bawi się cichutko w pokoju i prowadzi dialogi a jak ktośwejdzie to milknie jest też zupełnie normalny, moja córka też nie lubi jak "podsłuchuję" jej zabawy, z tym, że moja mi mówi wprost "mama przeszkadzasz mi, wyjdź".
A jaka jest Twoja córka, w tych aspektach, może całkiem inna i dlatego wydaje Ci się, że tamta jest "nie w normie"?

[nika1310]

mi sie tez wydaje ze to dziecko jest calkiem normalne. Nie widze niczego niepokojacego w jej zachowaniu opisanym tutaj. Chyba ze jest cos o czym nie piszesz. Moze jest niesmiala i nie przepada za towarzystwem? Moj syn wykazuje duzo z tych zachowan, lubi sie sam bawic, gada glownie do znanych osob, jwest bardzo niesmialy, zamkniety w sobie, ale autyzmu na pewno nie ma. A moze napiszesz czym rozni sie zachowanie corki kolezanki od Twojej corki?

[marla8]

Oczywiście dopuszczam możliwość że wszystko to jest normalne, widzę ją jednak
nie często i to może wskazywać po pierwsze na to że dziecko zachowuje się, poza
incydentami, które zdarzą się każdemu - normalnie - a ja nie mam okazji tego
zobaczyć lub przeciwnie , że dziecko wykazuje inne zachowania nieczęsto
spotykane a ja tego nie widzę. To nie jest kwestia czepiana się lub nie , pewne
rzeczy mnie dziwią, moje dziecko nie ma takich zachowań, ma zapewne inne , które
mogą dziwić moją przyjaciółkę, jednak po cytowanych urodzinach spotkałam
nieśmiałe opinie innych gości, że dziewczynka zachowywała się dziwnie, nie
chciałam ciągnąć wątku i robić w tego afery za plecami przyjaciółki bo byłoby to
nie fair. Również, jak napisałam w 1 poście, dopuszczam możliwość, ze wszystko
jest w porządku i taka jej uroda. Jednak czasem myślę, że gdyby coś było nie tak
a jakaś mądra głowa zauważyłaby to gdy dziecko będzie miało lat 8 twierdząc, że
można było sporo zrobić rozpoczynając pracę z dzieckiem gdy miało 3 lata - mogę
wtedy przyjaciółce powiedzieć "tak, od dawna coś mi nie pasowało" ?

[nika1310]

mozesz powiedziec kolezance o Twoich przypuszczeniach, jesli jest to
Twoja dobra znajoma lub przyjaciolka nawet powinnas, ale jesli jest
to tylko zwykla kolezanka lepiej tego nie rob. mam znajomą ktora na
kazdym spacerze wytykala co moj syn zle robi, ze nie chce sie
dzielic zabawkami z jej dzieckiem ze nie chce sie razem z nim bawic
ze placze na sam widok jej syna, ze powinnam czym predzej sie udac z
nim do psychiologa itp a tego ze jej syn codziennie bije mojego,
popycha, spycha ze zjezdzalni, zabiera ulubione zabawki, ze co
drucie slowo u tego 2-latka to fuck i kur..a to nie widzi. Na sam
widom jej dziecka juz wiem ze bedziemy miec zepsuty spacer, bo caly
przeplakany. Jej uwagi nie sa dla mnie miarodajne.