odstające uszko

[hallina]

Witajcie,
czy któraś mama ma jakis sposób postępowania z odstającym uszkiem?moze
przykleic plasterkiem?
Halina

[niutaki]

Chyba nie chcesz przykleić swojemu dziecku uszka plastrem? Wyobraź sobię że to
Ty masz plaster przyklejony do ucha, średnia przyjemność... kładąc dzidzię spać
sprawdź czy uszko nie jest zawinięte i ewentualnie cieniuteńka czapeczka lub
opaska. No to pa.

[pyziulak]

Witaj!
Mój synek miał obydwa odstające uszka i bardzo się martwiłam. Jak zasypiał
zwsze trzeba było mu poprawiać uszka bo się zawijały. Też zastanawiałam się co
na to poradzić, aż do czasu kiedy wyczytałam, że odstające uszy to sprawa
genetyki. To jaki ich zapis posiadamy w genach o tym decyduje i nic nie da
przyklejanie itp. Wtedy się uspokoiłam, ponieważ na genetykę to już wpływu nie
miałam. Okazało się jednak, że w miarę powiększania się główki dziecka ten
problem zanika. W tej chwili nikt nie może powiedzieć, że mój synek ma
odstające uszka.
Pozdrawiam Ania

[szpiczak]

Ja jako paromiesieczne dziecko mialam uszy jak plastuś widzialam na zdieciach i
mama mowila ze byla zmartwiona.teraz mam uszy zupelnie przylegle i nic nie
odstaje.takze nie martw.

[ewa2233]

Moje dziecko też było "plastusiem". Teraz ma 8 i 1/2 m-ca i juz nie jest
Bez żadnych "ćwiczeń" i przyklejań !

[elasz4]

Mój synek też ma odstające uszy, ale wyszłam z założenia, że taka jego uroda,
wziął to po tacie. Ale jak był malutki i pewna osoba zaproponowała przyklejenie
plastrem to dla mnie osobiście jest to barbarzyństwo i wybacz ale jakbyś sama
sobie przykleiła uszy i tak z nimi pochodziła to na pewno zrezygnowałabyś z
tego głupiego pomysłu.

[hallina]

dzieki dziewczyny,wydaje mi sie,ze jednak tak bardzo nie odstaje
halina

[groszek19]

Mój Kuba (7 lat) zawsze miał plastusiowe uszka i plasterek, za radą babci, miał
cały czas. Aż pewnego dnia się rozchorował, wezwałam lekarkę, podczas wizyty na
chwilę wyszłam a tu słyszę krzyk "co to jest?". Biegnę do pokoju i pytam, o co
chodzi. Pani pokazuje uszko... I tak się skończyło plasterkowanie. Trzy lata
później, będąc na chirurgii ze starszym synem, lekarz wyjaśnił mi, że nic na to
nie poradzę. Przestałam o tym myśleć, minęły kolejne trzy lata i uszka jakby
zbliżyły się do głowy.
Ale zmieniło się jeszcze coś: ja! Nie pozwoliłam kochanym babciom na wieczne
doszukiwanie się wad w moich dzieciach (odstające uszy, krzywe nóżki, zadarty
nosek..). Na każdym kroku powtarzała wytarte określenie mojej
koleżanki: "widocznie tak miało być".