Prawie sześciolatek - nie radzę sobie. Pomocy!!

[lucjja]

Witam,
Będę się streszczać. Mam synka - prawie 6 i drugie 2. Jesteśmy normalną
rodziną, bardzo kochamy dzieci. Od jakiegoś (dłuższego) czasu mam ze starszym
problemy. Zresztą nie wiem... Może to normalne Niektóre prośby kieruję do
niego po kilka razy. Kiedy mu się coś nie spodoba krzyczy, albo się obraża.
Ostatnio kiedy byliśmy na sankach i szybciej go pociągnęłam, zsiadł, kopnął w
sanki i stwierdził z krzykiem, że tak nie chciał. Zdarza się np, przy
obiedzie, że ktoś powie coś - co jemu się nie podoba - to potrafi walnąć w
stół lub w talerz. Takich przykładów jest mnóstwo. Nie wiem co robić? Jak się
zachować? Strasznie go kocham, ale w takiej sytuacji mam ochotę mu porządnie
przyłożyć!! Czy Wasze dzieci zachowują się podobnie?? Może to normalne dla
tego wieku??

[lucjja]

Zapomniałam dodać, że od dwóch miesięcy chodzi do przedszkola (z przerwami na
chorobę) ale to zaczęło się już wcześniej. Poza tym jest trochę nerwowy i
wrażliwy. W przedszkolu nic takiego nie robi.

[lulka77]

Witaj, czy jest tak, że siedziałaś z synkiem przez pierwsze 3 lata? Ja mam co
prawda młodsze dziecko 2lata i 8 m-cy, ale zaczyna zachowywac sie podobnie. Mąz
mówi ze troche go rozpieściłam. Może ma rację. Synek nie zachowuje sie tak cały
czas, ale ma takie "przeskoki". Może u mnie to jeszcze ostatki buntu 2-latka,
nie wiem.
Wracając do Ciebie... Wiesz co spróbuj przeanalizować swoje zachowanie (ja tak
robiłam). Zapytaj siebie, czy jestes konsekwentna, szczera.....z własnym
dzieckiem. Spróbuj "prześwietlić" troche przedszkole- może tam sie coś
wydarzyło, może jest jakis kolega, który bije, lub Pani jest
jakaś "dziwna".Mówisz ze zaczęło sie to dziać wczesniej, może spowodowane jakąs
sytuacją rodzinna, przeprowadzką, tym, ze wróciłaś do pracy. Może jest tak, ze
Twój młodszy maluch ma własnie bunt 2-latka i starszy "uwstecznia" sie i
powtarza na swój sposób pewne reakcje młodszego dziecka?

Kurcze nie wiem co Ci doradzić. Spróbuj przeanalizować cały dzień, kilka
ostatnich miesięcy. Dzieciom zapadają w pamieci takie rzeczy,o których dosrosli
nie pamietają. Może to cos da.
Mój synek ma bardzo wysoki temperament (po tatausiu), jest wrażliwym nerwusem.
Troche do tego przywykłam, ale pracujemy nad tym.
Może fajnie byłoby wybrac sie tylko ze straszym dzieckiem (ty i dziecko) na
jakiś raut po fajnych zabawialniach dla dzieci. I spóbowac wyciagnąć coś z
niego, poobserwowac jak bawi sie z rówieśnikami- pokazać mu, ze mimo, że jest
młodszy brat , siostra- on jest cały czas tak samo ważny jak kiedyś.

Pozdrawiam mocno i trzymam kciuki.
Pozdrawiam
L.

[lajlah]

Pocieszę cię, to normalne. Mój synek ma skończone 5 lat, dokładnie 5 i 3 m-ce.
Obrażanie u nas jest przynajmniej kilkanaście razy dziennie, nerwy też podobne,
czasami potrafi mi brzydko odburknąć. Typowe, ja radzę sobie nim tak, że jeżeli
zachowuje się zle, mówię mu "proszę bardzo masz prawo być zdenerwowany, ale ja
nie muszę słuchać twoich krzyków, idż do swojego pokoju i tam sobie pokrzycz,
jak ci przejdzie porozmawiamy spokojnie".Przeważnie działa. Jeśli się obraża,i
np.nie odzywa się do mnie, mówię: "ok, pomilczymy razem". Krzyczenie, czy kary
nie skutkują, tylko wyrozumiałośc i cierpliwośc (sprawdziłam). Życzę
powodzenia

[lola211]

Moja 6 latka tez tak sie zachowuje, przyszlo z wiekiem.

[hanya00]

witajcie.ja ma tez problem z moim prawie 6 latkiem.to znaczy nie zupelnie ja
ale pani w przedszkolu.zle odzywa sie do niej,czasami krzyknie na nia,w
ogole "wali" prosto z mostu to co mysli.w domu takie zachowania nie sa
tolerowane,walczymy z nim i on sie pilnuje(czasami z czyms wyjedzie).ale w
przedszkolu wstyd mi za niego.hania

[lola211]

Hmm, to jednak inna sytuacja,watpie, aby moja obrazila sie na pania lub cos do
niej odburkneła.

[antonina_74]

U nas się chyba tak zaczyna. Co nie po myśli Kuby (5,5) - to pogróżki - nie
będę was kochał - nie lubię was - rozmawiam z nianią to się drze "nie
gadajcie!" potrafi się obrazić albo właśnie np. kopnąć w komputer bo nie
działa. prośby ostatnio coraz częściej wyraża wrzaskiem nawet jeśli nie
zapomina o "proszę".
Staram się być stanowcza i nie pozwalać na takie zachowania, przyłożyć nie
przyłożyłam i nie zamierzam ale np. odsyłam go od komputera albo każę iść do
pokoju się nad sobą zastanowić. Dziś mi powiedizał że "chciałby żeby mamy już
nie było" i zasunęłam kazanie - jak sobie wyobraża, co by robił bez mamy na
świecie... chyba dotarło bo za chwilę przepraszał i się przytulał... mam tylko
nadzieję że to kolejna "faza" i stanowczo potraktowana wkrótce minie... w
każdym razie nie ma mowy żebym np. dała mu pić na wrzaskliwą prośbę albo
przerwała rozmowę z nianią kiedy on krzyczy.

[anna39]

czytajac wasze posty nie moge sobie wyobrazic sytuacji u mnie takiego czegos
było nie do pomyslenia .teaz wychodzi to bezstresowe wychowanie a gdzie sa wasi
mezowi czy oni nie moga wpłynac na takie zachowanie ja bym poprostu dała klapsa
od klapsa nic sie nie stanie .Wiem zaraz połowa mam by mnie zmkneła za bicie
ale ja mowie o klapsie a nie o katowaniu.Jestem przrkonana ze 2 raz to by sie
nie powtorzyło.pozdrawiam

[lola211]

Ale jakie zachowanie masz na mysli? Czy uwazasz, ze nalezy dziecku dawac
klapsa, bo glosno powie, ze mu sie cos nie podoba? Albo ze sie obrazi? Ze malo
potulne?
Dziecko tez czlowiek, w dodatku taki, ktory nie potrafi jeszcze radzic sobie ze
swoimi emocjami , zwlaszcza negatywnymi.Ma prawo , jak kazdy inny czlowiek , do
wyrazania swoich uczuc.
Oczywiscie nie pisze tu o agresji, to zupelnie inny problem.

[antonina_74]

No i co go to nauczy że mu 30x dziennie dam klapsa za każdym razem jak wrzaśnie
czy mi powie że mnie nie kocha?
nauczy go tylko że wyrażanie własnego zdania kończy się laniem czyli że on nie
ma prawa do negatywnych emocji, a mama owszem, ma prawo lać bo większa jest. I
jak on urośnie większy to mi przywali.
nie tędy droga.
A jak nie dostanie pić dopóki normalnie nie poprosi to nauczy się że grzeczność
i kultura popłaca. Jak się zastanowi że kopanie w komputer kończy się zakazem
komputera to też się czegoś nauczy.

[amb25]

Jestem przeciwniczką "dawania klapsom" dzieciom.
Ale opowiem wam taką historię;
moja znajma - mama idealna, nadopiekuńcza i w ogóle - miała synka 4 letniego.
Mieszkała na partezrze. Nigdy go nie uderzyła, czasem zdarzało się jej odnieść
głos, jak zrobił źle to tłumaczyła (często nie działałao, doświadczyła na
sobie). No i on któregoś dnia chciał wyjść przez okno - tłumaczenie że to
niebezpieczne itp. Bez efektu. W końcu pewnego dnia wyszedł przez to okno i
poszedł sobie do Babci (na drugi koniec miasta) nic nie mówiąc mamie. Ot taka
fantazja. Jak już się znalazł to dostał klasa i od tej pory wyłażenie przez
okno nie jest szyczytem jego marzeń.
Więc niestety, w ekstremalnych przypadkach, klaps chyba jest nieodzwony.

[lajlah]

Anno, czy ty masz dzieci? Bo jesli tak to im współczuję. Nie rozumiem za co
niby miałybśmy dawać naszym dzieciom klapsy? Za zupełnie normalne w tym wieku
zachowanie? Owszem stanowczość jest potrzebna, ale nie tresura.

[anna39]

mam dzieci w 2 juz duzych i mała ma 9 mies i powiem ci ze ich nie tresuje i nie
maja rygoru poprostu jak raz mi zrobiły scene tak juz od tamtej pory nie robiły
i niemasz co im współczuc bo tak jak oni maja to nie jedno by chciało
miec.Jestem juz doswiadczona mama i poprostu nie rozumie waszych pogladow tzw.
psychologicznych moze ja naleze do tych ludzi o tradycyjnym wychowaniu , ale
widzac dzieci i ich mamy jak sie zachowuja to mnie szlka trafia i by najpierw
dała klapsa matce a sie dziwic dziecku ze tak postepuje. Co do stanowczosci to
masz racje.

[lajlah]

To własnie starałam się wytłumaczyć. Dziecko ma prawo do takich zachowań, nawet
jeśli nam się one nie podobają, tym bardziej, że to wynika z jego normalnego w
tym wieku rozwoju, nie radzenia sobie z emocjami. Trzeba je łagodnie i mądrze
przez to przeprowadzic,pokazać, że może być zdenerwowane i nawet walnąć pięścią
w stół, czy odezwać się do mamy "nie lubię cię, jesteś głupia", ale niech wie ,
że sprawia nam tym ból, niech umie przeprosic. A tego nie osiągniemy krzykiem i
karą, ale takim samym w stosunku do dziecka zachowaniem. Mi też zdarza się
krzyknąc: "mam cię już dość, zejdż mi z oczu", ale potem przepraszam dziecko i
mówię, że mi przykro bo sprawiłam mu ból.
A z tym współczuciem dla twoich dzieci, przesadziłam , przepraszam. Mam
nadzieję, że cię nie uraziłam. pozdrawiam

[michmaja]

Ja mam pięciolatka. Nie kopie i nie wali w stół, ale trzeba po kilka razy go
prosić zanim coś zrobi, nie zawsze podoba mu sie toc co do niego mówimy i głośno
nas o tym informuje, obraża się, ma inne zdanie, itd. Bezstresowe wychowanie?
Polecam ostatni numer Dziecka str. 58 i trochę pozycji z psychologii
rozwojowej.To normalne, że dzieci mają"lepsze" i "gorsze" fazy rozwoju. U nas
niemal dokładnie pokrywa się to z tymi półrocznymi zwrotami - przez czas jakiś
zgodny, współpracujący, ugodowy Misiek, a za parę miesięcy uparty, czupurny,
zbuntowany indywidualista. Oczywiście przez cały czas, i ten łagodny, i ten
trudny, obowiązują zasady i nie pozwalamy na pewne zachowania, ucząc go jak
właściwie się zachowywać.Ale łatwiej znosić te "kłopoty", gdy się wie, że to
norma dla jego wieku i nie on jeden tak ma. "Łatwiej"kochać zgodnego i miłego
dzieciaczka, ale on musi trochę sie pobuntować, żeby stał się kiedyś samodzielny
i niezależny, a o to nam chodzi, prawda?Pozwolić na bunt, nie oznacza wcale
zgody na niwłaściwe zachowanie, ale nie zgadzać nie trzeba się wcale za pomocą
klapsa.

[aniak04]

jestem mamą 6 latka i 2 latka, podobnie jak Ty. Sytuacja prawie identyczna z tą
różnicą, że znam powody a może raczej podłoże jego histerii, obrażania się,
wyzywania od głupich matek itd. - sytuacja rodzinna - jestem w separacji z
mężem. Jednak myślę że takie zachowania są typowe dla tego wieku, choć nie
twierdzę że każde dziecko musi to przechodzić w tym wieku. Ja udałam się po
poradę do psychologa dziecięcego - jedyna możliwa rzecz do wykonania to kochać
swoje dziecko takim jakie jest, broń Boże żadnych klapsów, kar itd. Dziecko
musi czuć że jest rozumiane przez własnych rodzciów, że oni wiedzą co ono w
danym momencie czuje, co przeżywa - a sposobem na to jest wyrażanie i nazywanie
własnych uczuć i uczuć dziecka np. dziecko jest wściekłe na coś - rozumiem że
jesteś zły, obrażony, smutny, wściekły chciałabym Ci pomóc zrobić to czy tamto,
jest mi smutno z tego powodu że nie możemy spokojnie porozmawiać i nade wszstko
ważne jest aby nie kierować swojej uwagi bezpośrednio na dziecku ale na jego
zachowaniu, bo to nie on jest zły, niedobry ale jego zachowanie jest
niewłaściwe i nam się nie podoba. Spróbuj, naprawdę działa, postaw się w
sytuacji dziecka i pomyśl co ono może czuć w danej chwili, co Ty byś czuła?...,
pozdrawiam i życzę udanych relacji

[anna39]

mam na mysli walenie w stoł czy tez kopanie a tłumaczenie ze to sa emocje to
nie argument taki szescio czy pieciolatek to juz rozmumie co wolno a czego nie
i nie robcie z nich ofiar ,czy tez nieudolne dzieci .bo one nie sa juz takie
głupiutkie jak 3 -4 latki.Rozumie ze tto jest tez mały człowiek i ma swoje
uczucia ale nie mozna mu na wszystko pozwalac bo on chce to czy to jezeli w
danej chwili tego dac mu nie moge to musi zrozumiec ,anie walic w co kolwiek .
jak teraz mu sie pozwoli na wszystko to pozniej w szkole i tak dalej bedzie
myslał ze moze wszystko naco ma tylko ochote .Wtedy widac jakie dzieci sa i jak
sie odnosza do innych.

[judytak]

wiedza, że "mały człowiek ma prawo do swoich uczuć", nie służy rodzicom do
usprawiedliwienia się z tego, że nic z takim zachowaniem nie robią

służy do tego, żeby rozumieli, z czym dziecko ma problem, i żeby potrafili mu
pomóc

a więc, jeśli wiem, że kopnął stół, bo zdenerwował go nieprzemyślany żart
któregoś z domowników,
to owszem, powiem, że nie wolno kopać stołu,
ale na tym nie koniec:
powiem, że akurat domyślam się, o co mu chodzi,
ale że nikt oprócz mnie nie umie tego tak się domyślać,
a kopaniem nic nie załatwi,
może powiedzieć na przykład tak i tak (tu kilka wersji grzecznego ale jasnego
wyrażenia swojego zdania)

są dzieci, które nie potrzebują takiej nauki, bo mają wrodzone zdolności
komunikacyjne,
ale są takie, których trzeba takich "trywialnych" rzeczy uczyć długo, zanim się
połapią...

pozdrawiam
Judyta

[antonina_74]

> są dzieci, które nie potrzebują takiej nauki, bo mają wrodzone zdolności
> komunikacyjne,
> ale są takie, których trzeba takich "trywialnych" rzeczy uczyć długo, zanim
się
>
> połapią...

Moje niestety do takich należy... i bicie go nie zmieni faktu że trzeba go
nauczyć jakie zachowania są dopuszczalne a jakie nie.

[zzz12]

Co to znaczy od dluzszego czasu? Moze od czasu, gdy zostal starszym bratem?
Moze to efekt zazdrosci o mlodsze rodzenstwo? Przepraszam, ale przyszla mi do
glowy jeszcze jedna mozliwosc- jesli problem pojawil sie nagle:molestowanie
seksualne. kto zwykle poswieca uwage synkowi? Czy na pewno rowno "dzielisz sie"
soba, zeby miec czas dla obojga dzieci? Jesli bardziej absorbuje Cie mlodsze
dziecko, czy masz regularnie czas, zeby skupic cala swoja uwage na starszym
synku, wysluchac go, porozmawiac, wyjsc na spacer WYLACZNIE z nim? Wiem, jakie
to trudne, zeby "dopiescic" dwoje dzieci, ale sprobuj o tym pomyslec.

[lucjja]

Witam raz jeszcze,
Po pierwsze dziękuję za wszystkie odpowiedzi Zawsze to jakieś wskazówki i
plusy dla psychiki, że nie jest się samemu. rzeczywiście tak się dzieje, że
moje młodsze dziecko jest strasznie absorbujące. Niestety, prawie całe dnie
jestem z dziećmi sama (mąż pracuje do późna, często wyjażdża) Więc ja chcąc nie
chcąc nie mogę poświęcić całej uwagi tylko starszemu. Co prawda staram się -
przytulam go, czytam ulubione bajki a nawet ostatnio byliśmy razem w kinie.
Zdaję sobie jednak sprawę, że to za mało.