Chwilę na serio. Smutno mi.

[mooh]

Melancholia mnie dopadła po przeczytaniu wątku Duramgamy o narodzinach taty.
Chciałabym, żeby u mnie TATA, jeśli nie może się jeszcze narodzić, to niechby
się chociaż już począł. Na początku wszystko zapowiadało się dobrze.
Narodziny Klusi mąż przyjął chyba nawet lepiej niż ja. Pierwsze trzy tygodnie
był ze mną. Ale teraz widzę szklaną ścianę między nim a dzieckiem. Ja
oczywiście jestem po Klusiowej stronie ściany. Owszem, pomaga mi, ale… No
właśnie – POMAGA MI. Nie OPIEKUJE się Klusią, tylko mi pomaga się nią
opiekować., nie jedziemy z małą do lekarza, tylko on NAS zawozi. Różnica niby
subtelna ale wyczuwalna. Rozmowy niewiele pomagają, dystans rośnie…. Smutno
mi. Czekam na przełom, ale czy on na pewno nastąpi?

[mmala6]

wiesz, ja mysle, ze facet to musi dojrzec do bycia ojcem.U niektorych rodzi sie
to razem z narodzinami dziecka, a u niektorych troche trwa oswajanie sie z nowa
sytuacja.Moja kolezanka mowi, ze jej maz "zauwazyl" dziecko jak mala skonczyla
pol roku.Teraz ma dwa latka (albo trzy, nie pamietam) i jest typowa corunia
tatunia

Klusia juz duza, wiec moze dasz tacie szanse, zeby SAM zajal sie dzieckiem a tym
samym do niej zblizyl.Moze zostaw go z nia na pare godzin (ale zeby Klusia nie
spala w tym czasie), moze niech Cie wieczorem bardzo boli glowa/krzyz/brzuch
zeby SAM dziecko wykapal, wysuszyl, ubral...Moze niech sie przejdzie z nia do
lekarza albo pzrynajmniej wchodzi z Toba do gabinetu.Facetwi czasem wystraczy
dac mala wskazowke

Jestem pewn, ze nastapi przelom.Nie znam faceta, ktory by nie szalal na punkcie
swojego dziecka! juz predzej przestanie szalec z mama dziecka niz za maluszkiem)

[mooh]

Ja znam niestety takiego, który nie szalał. To był mój ojciec. Moze dlatego się
niepokoję

[xemm1]

Mooh przełom na pewno nastąpi
Ja myślę, że szczera rozmowa byłaby wskazana, myślę, ze powinnaś mu powiedzieć
o swoich oczekiwaniach, może on tez się czuje w jakiś sposób "zagubiony" w tej
Waszej nowej sytuacji... sama mówisz, ze dystans niepotrzebnie rośnie...

A karmisz jesszcze Klusię biustem?
Może jakieś wyjście gdzieś RAZEM chwilowo bez Klusi dobrze Wam by zrobiło??
No i daję głowę ta pogoda jeszcze na Ciebie dołująco wpływa...

[mooh]

Tak, karmię biustem. To fajne i niefajne zarazem

[mmala6]

Mooh, ale Twoj maz to nie Twoj tato, choc rozumiem Twoje obawy.
Ale wiedz,ze takie myslnie niepotrzebnie Cie nakreca.Karmienie piersia powoduje,
ze tato czuje sie na uboczu, bo nie jest tak potrzebny dziecku jak mama
(oczywiscie, to jest wyobrazenie ojca).Zaczynasz albo za chwile zaczniesz
wprowadzac stale pokarmy, daj mezowi lyzeczkeTy biustem, on reszta.Pomalu i
deliktanie, bo go "sploszysz", podkreslaj jak wazny jest w Twoim i Klusi zyciu,
popros, zeby sie z nia bawil, usmiech dziecka jest lepszy niz dlugie Polakow
rozmowy

[joa8]

a może pomóż mu trochę z tym poczęciem
pogadaj z nim - zapytaj się może, czego się obawia w ojcostwie, jakie ma
wątpliwości, czemu się chowa za szklaną ścianą, czemu dystans się powiększa.
Wiesz, nie z pozycji pretensji, ale jak z człowiekiem Że widzisz, że jest
mu trudno i może razem coś zaradzicie?
Ja od poczatku podkreślałam, że mąż jest POTRZEBNY Antkowi, że daje mu takie
rzeczy, których ja mu nie dam. I nie są to puste słowa z mojej strony, wierzę,
że tak jest.

A, i zawsze dobrze robi zostawienie malucha z ojcem na pół dnia )
regularnie ))

no wlasnie!:-)

[mmala6]

i dzieki takiemu mowieniu, jak wchodzimy do domu, to Matek "biegnie" to ojca a
mnie nie widzi w ogole)

[mooh]

Hej hej! Żeby nie przegiąć w druga stronę. Ja chcę nadal byc wazna.

[joa8]

o to się nie martw syn mój, mimo wielkiej komitywy z ojcem, jasno daje mi
do zrozumienia, kto na razie jest na piewrszym miejscu w jego sercu - drze się,
jak opętany "mama, mama", drepcze za mną wszędzie, ciągnie za spódnice, chce
byc ciagle noszony, ptzytulany ))

[mmala6]

Matek tez o mnie pamieta: jak chce mu sie spac, jak cos boli, jak jest glodny, w
nocy, i generalnie jak jest "cos".A jak sie nic nie dzieje, to tylko z tata by
szalal.Ja mam ta ten temat swoja teorie: ze mama jest jak fundament, podstawa,
cos oczywistego i pewnego a tato to jest taka kropka nad "i", extra dodatek,
bita smietana na ciastku)

[joa8]

tak, tak, jak trwoga, to do...matki )
choć Antos dość intensywnie i juz od dłuższego czasu przeżywa lęk separacyjny
związany ze mną, dość to męczące.
MUszę się zamykać przed nim, bo jak mnie widzi, to już mu nie w głowie spokojne
zabawy z tatą. Lezie do mnie, ciagnie za ubranie i domaga się rączek.
A żebyście widziały, co wyczynia, jak mu odmawiam!!
Łzy, jak groch, wrzask, rozpacz, dramat i histeria. Jezu, jak ja się tym
przejmowałam na początku! Teraz odczepiam go do siebie, spokojnie mówię "mama
nie weźmie, nic złego się nie dzieje". To go rozwściecza jeszcze bardziej.
Jakby umiał, to by się walnął na podłogę i kopał
Niezłe ziółko mi rośnie.

[mama_olka]

u nas niestety tata_olka prowadzi w rodzicielskim rankingu Z jednym
wyjatkiem, jak sie Olek uderzy, albo z innego powodu poczuje niekomfortowo, to
wtedy chce do mamy!

[pampeliszka]

Wiesz, Mooh, ja mam troche podobnie jak Ty, z tym, że u nas pierwszy miesiac
adaptacji byl koszmarny. Teraz, im Malgol jest starszy, tym wiecej moj mąż sie z
nim bawi, ale najlepiej, zebym ja była w zasięgu, na wypadek jakiejs katastrofy.
Kiedy mają isc sami na spacer, to moj maz wcale nie jest zadowolony. On sie
chyba troche wciaz boi, ze nie uspokoi Malgosi, kiedy zacznie płakac... Zreszta,
jak o tym rozmawiamy, to stwierdza, ze ona dla niego wciaz jest jakąś
niesamowitą abstrakcją, nie umie wymyslac takich zabaw jak ja, on moze jej
poczytac ksiazeczke, troche sie powygłupiac i nie wie, co dalej. Ale czesto
powtarza, ze nie wyobraza sobie juz swiata bez Malgosi.
Teraz, kiedy ją trzy razy uśpił wieczorem, widze, ze czuje sie pewniej i nie
trzeba go siłą zapędzać do sypialni.
Ja mysle, ze bedzie coraz lepiej, im córa będzie większa.
I chyba łatwiej mają ojcowie chłopaków niż dziewczynek, tak mi sie wydaje.
Uzbrój się w cierpliwosc i faktycznie gadajcie o tym.

[mooh]

Myślę, moje drogie, że to w dużej mierze przez to, że mieszkamy z moją mamą. Po
pierwsze mąż widzi, że mam pomoc, więc sam ma mniejszą motywację. Po drugie,
mężczyźni do okazywania uczuć potrzebują intymności. Obecność teściowej
intymnność tę wyklucza. Staramy się odzyskać mieszkanie należące wprawdzie do
mojego męża, ale w którym mieszkają lokatorzy z kwaterunku. To znaczy od ponad
pół roku nie mieszkają i stoi puste, ale oddać nie chcą. 13 grudnia rozprawa
przed sądem apelacyjnym. Trzymajcie kciuki. Jeśli nie pójdziemy "na swoje", to
małżeństwo mi się posypie.

[pampeliszka]

Dzizas, wspolczuje. I mocno trzymam kciuki. Wez ze sobą dzieciaka, to wygracie...

[mooh]

W pierwszej instancji z brzuchem byłam. Sąd stwierdził, że prawa lokatorki,
która nie zastosowała się od trzyletniego wypowiedzenia i bezprawnie zajmuje
mieszkanie są istotniejsze niż prawa właścicieli i powstającej rodziny w
jednym. Tylko dlatego,że lokatorka jest w podeszłym wieku. I nie ma znaczenia,
ze 90 procent czasu pani ta spędza w domu syna a do starego mieszkania
przychodzi tylko podlać kwiaty. Ona może dożywotnio siedzieć na cudzych 80
metrach a my mamy się gnieździć na 23 bez kuchni (bo tak wtedy mieszkaliśmy), z
rodzicami, albo iść sobie pod most. I jak młodzi lludzie nie maja wyjeżdżać z
tego pieprzonego kraju

[pampeliszka]

Brzuch-brzuchem, ale takie malenstwo, jeszcze jak sie rozedrze, to zrobi wieksze
wrazenie...

[kangur4]

Czytałam gdzieś, że pewną panią wyproszono z sali sądowej, kiedy przyszła z
malutkim dzieckiem .
Mooh, podejrzewam, że akuratnie zdiagnozowałaś sytuację: Twój mąż rzeczywiście
potrzebuje większej przestrzeni życiowej, żeby okazać miłość Klusi.

Poza tym, Klusia jest jeszcze maleńka, niewiele umie, a mężczyźni mają
skłonność do "kochania za osiągnięcia", w przeciwieństwie do kobiet, które
kochają swoje dzieci takimi jakie są. Skrajnym tego przykładem jest mój teść,
który pyta o M. w ten sposób: "Jaką nową sztuczkę umie?", jakby była małpką w
cyrku, co doprowadza mnie do skrzętnie ukrywanej furii.

Skłoniłaś mnie swoim postem do zastanowienia się, czy Tata Kangur jest idealnym
tatą. Nie, nie jest. Ma kilka grzeszków na sumieniu, malutko, ale ma.
Zastanawiam się tylko czy są to rzeczywiście realne przewinienia, czy raczej
moje niespełnione (może wygórowane?) oczekiwania.

w sprawie sadowej;-)

[mama_olka]

Ja poszlam z Olkiem jak mial ze cztery miechy. Prezes wspolnoty podal nas do
sadu i ten, pomimo moich prosb (dopiero sie wprowadzilismy, nic nie wiem, mam
niemowlaka) wezwal mnie na swiadka. A ze sad jest dwa kroki od domu, poszlismy
tam w ramach spaceru Pani sedzia mnie pouczyla, ze z dziecmi nie wolno
przebywac na sali sadowej, ale pozwolila nam zostac. Po sprawdzeniu obecnosci
musialam sie jednak ewakuowac na korytarz bo Olek zupelnie nie potrafil
zachowac naleznej powagi

[wiolkak]

czyli prawnikiem nie zostanie?
Mooh strasznie mi sie zrobiło przykro po przeczytaniu, najbardziej chyba ze
wzgledu na Cibie i Twojego męża, bo wydje mi sie ze on sie musi strasznie z tym
męczyć, postaraj sie go bardziej zaangażowac to przestanie sie bac, bo to chyba
strach i zazdrość, a swoja drogą samodzielne mieszkanie na pewno bardzo ułatwi
wam wszystkim pożycie

[kura17]

Mooh, ktos juz radzil - daj im codziennie chwilke tylko dla siebie. ja tak sie
kiedys podpytalam meza, czy chcialby z synkiem czasem zrobic cos tylko we
dwojke, zeby mnie nie bylo (ale regularnie, a nie okazyjne moje wyjscie z domu).
niesmialo odparl, ze tak, ale nie chcial mi nic mowic, zebym sie nie poczula
urazona lub niepotrzebna...
... i teraz zawsze rano i wieczorem tata przewija, przebiera, karmi i
robi-jama-nie-wiem-co z zachwycona pociecha. a ja na poczatku siedzialam obok,
wsluchiwalam sie i... zazdroscilam... a teraz uciekam na forum
oni sie musza poznac, polubic...
sciskam, bedzie dobrze zwlaszcza na swoim, 3mam kciuki za sprawe sadowa!

[renatka_sz]

wiesz Mooh, po przeczytaniu tego co napisalas pomyslalam sobie, ze znalazlam
wielki plus mieszkania z dala od rodzicow. Chodzi o relacje mojego meza z Szafka.
To nasze pierwsze dziecko, przyznaje, ze mielismy troche obaw, jak sobie
poradzimy - sami w obcym kraju, bez rodziny i przyjaciol... Kiedy sie Szymon
urodzil, Wojtek wzial dwa tygodnie urlopu. I od razu ustalil, ze to on kapie
malego. Poza tym oczywiscie na zmiane ze mna przewijal, ubieral, usypial itd.
Ale kapiele to do dzis wylacznie jego dzialka. Przyznaje sie bez bicia, ze ja
Szymona kapalam dwa razy w zyciu...
Tesciowie przyjechali kiedy maly mial trzy tygodnie. Wojtek byl juz wtedy
tatusiem doswiadczonym, przez ten czas zdazyl sie nauczyc "obslugi" niemowlecia
i nie pozwolil dziadkom zepchnac sie na drugi plan. I o dziwo, oni tez
zauwazyli, ze Szafa swietnie sobie radzi z malym i nie bylo z ich strony zadnych
dobrych rad (a bardzo sie tego obawialam).
Mysle, ze gdyby dziadkowie mieszkali blizej nas i co za tym idzie - byli z nami
od pierwszych dni Szymona, mogloby byc Szafie trudniej odnalezc sie w roli taty.
A w tej sytuacji mial szanse oswoic sie z synkiem sam na sam, bez osob trzecich.
I co najwazniejsze - od poczatku nawiazala sie miedzy nimi bardzo silna wiez,
ktora z dnia na dzien sie poglebia.

Trzymam kciuki za Wasze mieszkanie i wierze, ze Twoj maz sie otworzy na Klusie i
zrozumie, ze traci cos bezcennego stojac z boku...

[mmala6]

Renatka dobrze prawi, nalac jej
A moze delikatnie porozmawiac z tesciowa, "namowic sie",zeby zostawic meza
samego z Klusia.Zeby byl zdany na siebie i Klusie.
Trzymam kciuki za rozprawe.Wezcie Klusie koniecznie!! najlepiej na malym glodzie

[izka_74]

Mooh chyba nie powinnaś się jeszcze martwić. Z mojego doświadczenia wynika, że
mężczyźni (nawet Ci, którzy angażują się w opiekę nad maleństwem i jego
narodziny są dla nich wielką radością), nawiązują z dzieckiem kontakt bardziej
na płaszczyźnie intelektualnej. Aktualny małżonek parę dni temu powiedział, że
cieszy się, bo Pawełek zaczął go wreszcie zauważać. I od tej pory rzeczywiście
bardziej w kontakty z małym się angażuje. Czyli oni muszą mieć nijako komunikat
zwrotny od dziecka. My kobiety jesteśmy chyba biologicznie inaczej
skonstruowane, bardziej na dawanie, niż branie, dlatego możemy się noworodkami
opiekować nawet wówczas, gdy one nam się za to nie odwdzięczają Dzięki temu
ród ludzki jeszcze nie zginął
Więc głowa do góry – oni się jeszcze ze sobą mocno zaprzyjaźnią!
I trzymam kciuki za powodzenie sprawy w sądzie.

Droga Mooh

[duramgama]

Czytałam juz wcześniej Twojego posta, ale nie chciałam odpisywac w pospiechu,
wolałam kilka dni się nad Toim problemem pozastanawiać, tym bardziej, że to ja
wywołałam troche tego wilka...
Oto moje konkluzje, które z pewnością nie są odkryciem Ameryki i nie pomogą Ci
zbyt wiele, ale piszę...

To truizm , ale jest bardzo wiele zmiennych i Twojej sytuacji nie da się
porównać do żadnej innej więc chyba nie będę zasypywać Cię przykładami ojców,
których znam, a znam różnych - i kochających do szleństwa otwarcie, i takich,
którzy kochają lecz miłości okazać nie potrafią, i takich (niestety), którzy
swoją rolę widzą jedynie w momencie zapłodnienia, a potem ratują się ucieczką...
Smutne, ale prawdziwe.
Proszę wybacz mi, ale nie należę do osób, które mówią "nie martw się, wszystko
się ułoży", bo wychodzę z założenia, że szczerość ponad wszystko, a przecież
nigdy nie ma takiej pewności, że życie nagle zacznie nas rozpieszczać i będzie
toczyć się po naszej myśli. Jestem zdania, że powinnismy nauczyc sie akceptować
ból i rozczarowanie jako jego integralną część (co wcale nie oznacza, że to
umiem...ech, ale staram sie, staram...).
To oczywiście nie oznacza, że nie warto próbować zmieniać wszystkiego na lepsze!
Zawsze można jakoś pomóc scalić związki, na których nam bardzo zależy.
Po pierwsze zastanowiłabym się nad Waszymi relacjami (Waszymi - jako pary, jako
rodziców). Może zanim maleństwo przyszło na świat mieliście jakies niezałatwione
sprawy, które teraz rzutują na relacje tata-dziecko?
Po drugie to, jakim jest się ojcem/matką (w ogóle człowiekiem) zależy od naszej
konstrukcji psychicznej ( ta z kolei jest zalezna od... i tu mogłabym wymieniac
i wymieniac, ale nie o to przeciez chodzi). Sa tacy, którzy nie mają nigdy
problemów z okazywaniem uczuć i tacy, którym do końca życia będzie przychodziło
to z trudnością. Niektórym potrzeba bodźca: drobiazgu bądź sytuacji
ekstremalnej, żeby się otworzyć na nową sytuację, na drugiego człowieka, innym
potrzeba po prostu czasu (na zasadzie kropla drąży skałę), a jeszcze inni zawsze
będą żyli w skorupie. Nie wiem jakim człowiekiem jest Twój mąż, Ty znasz go
najlepiej, więc postaraj sie popatrzec na Niego troche z boku, bez emocji,
pretensji i oczekiwać. Jaki jest? Co możesz mu zaoferowac od siebie? Jaki rodzaj
pomocy, wsparcia? Wiem, że nagle odwróciłam kota ogonem, bo to Ty potrzebujesz
wsparcia, szukasz w Nim odpowiedniego ojca dla swojej córki, ale może warto
najpierw... zainwestować?
W zupełności zgadzam sie z Joa - mądra kobieta - "pomóż mężowi w tym poczęciu
ojca".
Tak wiele zależy od tego jak został wychowany, jakie sam miał wzorce, czego
potrzebował i oczekiwał od swojego ojca, a co naprawdę dostawał. Może to jest
jakiś punkt wyjścia? Może czegos sie obawia, może dręczy go jakis kompleks, może
nie umie uwierzyc w siebie, może rola , w jaka wrzuciło go życie, jest dla niego
zbyt trudna, by wszedł w nią jak w masło?

Mooh, i jeszcze jedno - może stac sie błyskawiczny przełom, po prostu wstaniesz
pewnego dnia i zobaczysz/ poczujesz, że oto nadeszła TA chwila, ale przygotuj
sie równiez na fakt, że cud sie nie stanie z dnia na dzień.
Sama mam ojca, który, gdy byłam dzieckiem nie okazywał mi zbyt wiele czułości,
choc wiem, że oddałby za mnie życie. Z wiekiem nasza relacja pogłebiała sie i
dzis jesteśmy prawdziwymi przyjaciółmi, choć do tej pory Mamie powiem wszystko,
a jemu mogę powierzyc tylko część swoich sekretów. Cóż... taka jest
rzeczywistość i nie ma powodu, by udawać, że jest inaczej.

Niekiedy pewne wyobrażenia o tym jak mogłoby być cudownie, a nie jest zalewają
nas dopóty, dopóki nie zniszczą kompletnie naszego realnego zycia. Chyba nie
warto im na to pozwolić.
Zobacz co dobrego jest w Twoim mężu i za tym podążaj.
To tyle, bo Srajdzinka woła...
Trzymaj sie ciepło.

Dziekuję

[mooh]

Dziękuję, Wam wszystkim i Tobie Duramgamo, za dobre i mądre słowa. To prawda,
że każdy człowiek i każdy związek dwojga ludzi jest jedyny, niepowtarzalny i
to, co sprawdziło się w jednym układzie, może zupełnie zawieść w innym. Po
głębokim namyśle dochodzę do wniosku, który już wcześniej przychodził mi do
głowy, a o którym wspomniałam wyżej. Mieszkanie z moja mamą bardzo nas zamknęło
w sferze uczuć. Zeszliśmy do podziemia z okazywaniem sobie czułości. Po części
wynika to charakterów nas obojga, po części z charakteru mamy. Przyzwyczaiłam
się już do tego na tyle, że nie bardzo pamiętam, jak było wcześniej. Jednak gdy
o tym pomyślę, widzę, jak wiele się zmieniło. Mi samej było trudno okazywać
miłość dziecku, gdy mama mogła być tego świadkiem, ale po pewnym czasie się
przełamałam. Mąż nie, a ja go rozumiem. To naprawdę trudne.
Własne cztery kąty są warunkiem powrotu do normalności, choć zdaję sobie
sprawę, że powrót ten będzie procesem długim i żmudnym. Norma pewnie też ustali
się na nieco innym poziomie.

[mooh]

Odgrzebuję ten wątek, żeby się pochwalić. Apelacja wygrana! Pozostały jeszcze
jakieś szczegóły kosztowe, które wróciły do pierwszej instancji, ale mieszkanie
jest już puste. Wszystko wskazuje na to, że idziemy "na swoje". Bardzo dobrze,
bo atmosfera tak się już zagęściła, że siekierę można powiesić. Teraz trzeba
jeszcze tylko przeżyć jakoś Święta, a potem remont (co niestety trochę potrwa)
i przeprowadzka. Dziękuje za trzymanie kciuków. Bardzo pomogło

[duramgama]

To wspaniale! Będziemy dalej trzymać kciuki za pomyślny i szybki remont oraz za
to, by nikt sikiery nie powiesił, a już na pewno, żeby nikt jej nie użył
Trzymaj się Mooh. Nadchodzą zmiany - wciąż myśl o tym, że na lepsze))

[mooh]

Zmiany są prawie zawsze dobre i prawie zawsze oznaczają rozwój. Dlatego się
cieszę.

[duramgama]

Mijemy nadzieje, że regres Wam nie grozi, choc i tak sie czasem zdarza. Życzę
powodzenia i dużo cierpliwości (ale tego to Ci chyba nie brakuje, co?)

[kangur4]

Suuper! Czyli sprawiedliwość dla wszystkich!
Mooh, teraz życzę Ci, tak jak Duramgama przede wszystkim cierpliwości - i w
sprawach przyziemno-remontowych i tych emocjonalnych, bo niestety nie
liczyłabym na to, że po przeprowadzce Wasze stosunki się czarodziejsko odmienią
na lepsze z dnia na dzień. Potrzeba będzie jeszcze troszkę czasu, żeby się
przyzwyczaić, ochłonąć i ewentualnie ponaprawiać to, co okoliczności popsuły.
Ale głowa do góry! Mądra babka z Ciebie jest, poradzisz sobie!

[pampeliszka]

Kapitalnie. Wreszcie mama nie bedzie Ci dziecka polewac wrzatkiem...