nosić na rękach czy nie nosić?

[tata_olka]

szukając odpowiedzi na to pytanie natknąłem się na taką wypowiedź:

www.bycrodzicem.pl/index.php?id=33
a co wy o tym myślicie (pomijając kwestie przeciwskazań ortopedycznych)?
a przy okazji co sądzicie wypłakiwaniu się, czy szybko staracie się przekonać
dziecko żeby nie płakało? ja przyznam się, że pokazuję Olkowi, że widzę że
cierpi i pytam się gdzie to się stało, ale zaraz potem odwracam jego uwagę,
może niepotrzebnie...

[kubona]

Tato Olka, ja nie noszę bo nie mogę, mam za duża wad wzroku staram się
pokazać że rozumiem co czuje i zainteresować czymś innym. według mnie skutkuje,
a z drugiej strony rośnie na chłopca który nie będzie się roztkliwiał byle
rozbitym kolanem. i tak, kocham mojego syna najbardziej na świecie, mimo, że
pozwalam by czasem popłakał.

[aarven]

to mądry artykuł, i ja uważam ze matka powinna uczyc dziecko czułości, ciepłego
dotyku i bliskości a ojciec pokazywac ten meski świat w którym łzy sa czyms
naturalnym a jednocześnie ze mozna byc silnym i stawiać opór przeciwnościom. Ja
często noszę mojegoi malucha na rekach - chociaż wazy dośc dużo - ale ja
uwielbiam czuc jego bliskośc i dotyk i mysle ze on też to lubi.

[tata_olka]

myślę podobnie! noszę Olka na rękach tak średnio 5 minut dziennie, czyję że tyle mniej-więcej potrzebuje
wycisz się wtedy i patrzy uważnie z nowej perspektywy, przygląda sie co robię tą drugą wolną ręką
jeżeli coś mu się stało, szybciej się uspokaja
w nocy, kiedy się obudzi (może coś mu się złego śni) nie potrzebuje niczego lepszego niż chwili na rękach
a o płaczu już wspominałem, dodam tylko że widzę jak bardzo istotne jest dla Olka, żeby zauważyć że coś mu jest, rzeczywiście wiele bardziej niż pocieszenie

[kata123]

teraz sobie uświadomilam, że ja przytulam, caluję, raczej "przeczekuję" placz z
przytulonym dzieckiem. rzadko odwracam uwagę. ale Wojtek często sam przychodzi
i zaczyna sie do mnie przytulać bez powodu (a może tylko mi sie tak wydaje, że
nie ma powodu. kiepsko jeszcze mówi, więc nie powie co się stalo).

[tata_olka]

można powiedzieć, że może traktuje cię jak środek uspokajający, albo ładniej - jako lekarstwo na jego wszelkie problemy

[kata123]

ale nie wydaje mi sie, żeby to bylo coś zlego. jeśli to tak jest jak piszesz,
tato olka, to sie cieszę. przecież po to są rodzice, żeby pomóc dziecku. (co
nie znaczy rozwiązywać wszelkie jego problemy za niego)
Ola byla (i jest) zupelnie inna. ona walczy sama. zamyka się w sobie, nic nie
powie, próbuje sprawę zalatwić sama. mogę sie tylko domyślać, że coś sie dzieje
i delikatnie pytać. i mieć nadzieje, że nie zrobi jakiegoś glupstwa.

[bo_ania]

Ja często noszę i przytulam naszego malucha, chociaż on woli poruszać się na
swoich chwiejnych jeszcze nóżkach. Najfajniejsze są chwile, kiedy Młody Człowiek
po przebudzeniu woła, żeby zabrać go do naszego łóżka, wtedy chętnie się
przytula, wygłupia, śmieje itd. Jeśli chodzi o płacz, to tu nie mamy dużego
doświadczenia, bo Młody rzadko płacze kidy się uderzy, czy przewróci.
Najczęściej zdarza mu się płacz ze złości np. jeśli mama wkłada go do łóżeczka,
a on chciał właśnie chodzić. Wtedy odwracamy jego uwagę jakąś zabawką. Często
też zadaję mu pytanie: "dlaczego płaczesz, co się stało"? Mały jakby się
zastanawia i za chwilę się uspokaja.

[be-ko]

Wydaje mi się, że powinno mówic się o (przynajmniej) dwóch rodzajach płaczu:
tym, który pojawia się bo Maluch np. przewrócił się, skaleczył itp. - wtedy,
faktycznie, staram się o odwrócenie uwagi, zajęcie Dominiki czymś innym - po co
bidulka ma niepotrzebnie (tak mi się przynajmniej wydaje) rozpamiętywać przykre
zdarzenie, a co innego łzy, jako skutek np. tęsknoty (tego rodzaju płaczu póki
co moje dziecko chyba nie doznało). Wydaje mi się, że wówczas emocje związane z
płaczem mogą okazać się budujące.

Jeśli zaś chodzi o kwestię noszenia na rekach - tu również noszenie noszeniu
nie równie. Tulenie, głaskanie - owszem. Ale noszenie, bo dziecko np. w tenże
sposób o 15 min. szybciej zaśnie - nie. Przyznam, że owe argumenty "oto ogladam
jakieś nowe, byc moze groźne rzeczy (...), przy mnie jest ktoś znany, kochany"
oraz ta "ciasność" kojarząca się dziecku z okresem prenatalnym brzmią dla mnie
troszkę... kosmicznie ale oczywiście mocno w nie wierzę

[agagaby]

be-ko napisała:

> Wydaje mi się, że powinno mówic się o (przynajmniej) dwóch rodzajach płaczu:
> tym, który pojawia się bo Maluch np. przewrócił się, skaleczył itp. - wtedy,
> faktycznie, staram się o odwrócenie uwagi, zajęcie Dominiki czymś innym - po
co
>
> bidulka ma niepotrzebnie (tak mi się przynajmniej wydaje) rozpamiętywać
przykre
>
> zdarzenie, a co innego łzy, jako skutek np. tęsknoty (tego rodzaju płaczu
póki
> co moje dziecko chyba nie doznało). Wydaje mi się, że wówczas emocje związane
z
>
> płaczem mogą okazać się budujące.
>
> Jeśli zaś chodzi o kwestię noszenia na rekach - tu również noszenie noszeniu
> nie równie. Tulenie, głaskanie - owszem. Ale noszenie, bo dziecko np. w tenże
> sposób o 15 min. szybciej zaśnie - nie. Przyznam, że owe argumenty "oto
ogladam
>
> jakieś nowe, byc moze groźne rzeczy (...), przy mnie jest ktoś znany,
kochany"
> oraz ta "ciasność" kojarząca się dziecku z okresem prenatalnym brzmią dla
mnie
> troszkę... kosmicznie ale oczywiście mocno w nie wierzę


A mi sie wydaje , ze noszenie noworodka i malego niemowlaka nie jest , no
kosmiczne. Oczywiscie chyba autorce nie chodzi tu o roczne dziecko , ktore
prawie czy juz samo chodzi. I jak tak pomysle idac w nowe miejsce czy chcac
zrobic cos nowego , chcialabym miec kogos bliskiego obok , no bo przeciez nie
byc u niego na rekach
Nosic nie nosic ,oto jest pytanie
Uciakam ogladac mecz pocieszenia

miriam

[kubona]

nie lubię dyskutowac z idiotami, więc nie skomentuję Twojej wypowiedzi, miriam

[matylda301]

[mooh]

Nie staram się uciszać Zosinego płaczu za wszelką cenę. Raczej "wysłuchuję"
wszystkich żalów, przytulam, potem noszę chwilę po mieszkaniu, wychodzę na
balkon, zeby pokazać coś ciekawego. Zosia weszła teraz w okres różnych
strachów. Boi się suszarki, odkurzacza, nadmuchanego balonika (sic!) i czasem
ni stęd ni z owąd na buzi pokazuje się podkówka.

[wiolkak]

Kaśke cieżko wystraszyć, płacze raczej wywołują doły egzystencjonalne
balony uwielbia, wiertarki ją intrygują, ewentualnie przyjdzie mnie złapać za
ręke jeśli nie czuje się pewnie, ale szybko się przyzwyczaja - ostatnio
zakochała sie w sąsiedzie, który burzył szopkę, patrzyła na niego z
uwielbieniem i darła przez płot - "pana, pana")) rozwaliła mnie
poza tym jest bardzo, ale to bardzo przytulaśna i płacze jak chce sie
przytulić, a ja latam po domu, bo mi sie spieszy np do pracy i nie bardzo mam
czas na czułosci - to ją dołuje

[agga_27]

Zgadzam się z ta kobitką w całej rozciągłości, zwłaszcza w tej kwestii :

<Często namawiam rodziców, żeby dziecko często nosili na rękach kiedy jest
malutkie. Ono patrzy wtedy z innej perspektywy na świat - z perspektywy
bezpiecznych ramion matki, ojca albo bliskiej osoby, która daje takie poczucie
bezpieczeństwa, że oto oglądam jakieś nowe, być może groźne rzeczy, ale one
właściwie są niegroźne, bo przy mnie jest ktoś duży, znany, ciepły i kochany.>

To pozostaje niby w sprzeczności z obecnie modnym modelem wychowania, a ja
jednak zdaję się na swą matczyną intuicję i wiem, że moja córka bardzo
potrzebuje bliskości, jest bardzo wrażliwa, chętnie się przytula i chce być
brana na ręce, więc ją noszę, kiedy czuję, że tego potrzebuje i to nic, że
kręgosłup boli, ona ma do tego prawo, jest jeszcze bardzo malutka a ja chcę jej
zapewnić poczucie bezpieczeństwa. Wiem jakie to ważne, bo mi samej tego poczucia
bezpieczeństwa zabrakło w pewnym momencie w dzieciństwie i wiem jak to źle może
wpłynąć na psychikę dziecka (a nie byłam aż taka malutka). To nie znaczy, że
noszę Julkę przez cały dzień,ale i tak bardzo często, zwłaszcza że wymaga tego
mieszknie w domu z dużą ilością schodów.
Jesli chodzi o płacz to zawsze reaguję gdy naprawdę coś Julkę zabolało, uderzyła
się powaznie etc., wtedy ją przytulam i pozwalam się wypłakać, czsem gdy trwa to
zbyt długo to odwracam uwagę czymś innym i to działa. Jeśli zaś próbuje wymusić
coś płaczem to mówimy jej, że nic się nie stało, wszystko jest w porzadku,
podnosimy ją gdy upadnie albo mówimy, żeby wstała i ona się uspokaja.

<i też chodzi o to, aby go wypłakać. Wypłakać swój żal, swój ból. Często mówi
się dziecku nie płacz, ale dlaczego ma nie płakać? Płacz jest cechą ludzką, tak
jak śmiech. To jest święte prawo dziecka wypłakać swój ból.>
i ja myślę zupełnie tak samo.
Ta babka to bardzo mądra kobieta.

[mmala6]

w zasadzie dla mnie to nic odkrywczego (chodzi mi o artykul), w kazdej ksiazce
psychologicznej o tym pisza
czasem slowa sa zbedne, czasem mowie 'wiem,ze boli kochanie, pozal sie mamusi' a
czasem jak widze,ze naprawde nic sie nie stalo, ze to jest marudzenie dla
marudzenia to nie reaguje albo odwracam uwage.
Nie znosze jak lekarka po szczepieniu mowi do placzacego Mateusza slowa w stylu
'no przeciez to nie boli! taki duzy chlopiec i placze!' dlatego, ze ja mowie
wlasnie 'wiem, ze boli Mateuszku, zaraz przestanie'.No bo przeciez to BOLI, wiec
dlaczego mam zaprzeczac jego uczuciom i twierdzic,ze jest odwrotnie?

Mateusz jest duzo przytulany, calowany, noszony moze mniej,bo jest ciezkiAle
ja widze ze on ma czasem potrzebe wejsc mi na kolana, wtulic sie i siedziec tak
przytulony.

Kazdy potrzebuje bliskosci nawet my 'starzy', samodzielni,
samowystarczalni.Pomyslcie sobe co by bylo gdybyscie nie mieli do kogos
przytulic, pozali? a co dopiero taki maluszek.

[matylda301]

[agagaby]

[agagaby]

[kangur4]

Ja nie nosiłam i nie noszę. Z szacunku dla kręgosłupa i postawy życiowej, którą
wyznaję pt.: "ojej, żebym się tylko nie zmęczyła za bardzo".
Żeby zapewnić M bliskość, wolałam (wolę) położyć się z nią na łóżku, posiedzieć
i poprzytulać na kanapie, połaskotać na dywaniku. Noszenia unikam, chyba że
wyraźnie się tego domaga.
Matylda nalezy do dzieci, które nie płaczą bez bardzo konkretnego powodu, więc
nie miałam (nie mam) dylematu pt. wypłakiwanie. Jesli się uderzy, to zawsze ją
uspokajam, unikam mówienia "nic się nie stało" - bo przecież się stało. Mówię
raczej "tak, wiem, uderzyłaś się, wiem że boli, ale zaraz przejdzie, zobaczysz.
Ooo, patrz, ptaszek leci!" itd.

[luna333]

mój jak miał 6 tyg został zainfekowany przez tatusia mega katarkiem - nie było innej opcji nić trzymać względnie w pionie czyli noszenie na rączkach bo inaczej młody się dusił - efekt oczywisty - młody nawet jak wyzdrowiał nie dawał się odłożyć - na szczęście w miarę jak rosło zainteresowanie otoczeniem oraz jego waga coraz mniej był noszony - obecnie trzeba go przytulić i się bawi, jak się walnie o coś to oczywiście ląduje w ramionach naszych ale na chwilkę - pocieszymy i znów lezie gdzie mu nie wolno, ale co go wynosiliśmy to nasze - przez 3-4 m-ce nas terroryzował - tyle że matka polka w końcu stwierdzila że już sił nie ma i nauczyła że polegiwanie na brzuszku też bywa fajne