pytanie do mam pracujących

[agga_27]

w październiku wracam do pracy i nurtuje mnie wiele spraw z tym związanych, a
przede wszystkim to, jak rano wszystko zorganizować, by Julka najlepiej na tym
wszystkim wyszła. Chodzi o to, że Julka wstaje zwykle o godz. 7, 7.30 lub
nawet 8 rano, a ja do pracy muszę wyjść z domu już o 7. Myślałam o tym, żeby
poprzestawiać Julce trochę godziny spania, tak by wstawała rano gdzies o 6.30
(na siłę nie ma co jej budzic bo jest potem strasznie marudna i trudno ją
później położyć z powrotem spać), ja bym miała czas by ja przed wyjściem do
pracy nakarmić, poczytac książeczkę i potem przyjdzie niania, zrobimy sobie
"papa", pewnie troche popłacze ale bedzie wiedziała że wrócę i wszystko
pięknie. Czy tez może nic nie zmieniać w jej rytmie dnia, jak się obudzi to
zobaczy nianię, a mnie dopiero po powrocie z pracy.
Powiem szczerze, że pierwsza wersja mi bardziej odpowiada, nie chciałabym tak
wychodzić z domu bez zobaczenia Julki rano, myślę, że ona tez mogłaby byc
nieco zdezorientowana nie wiedząc gdzie ja właściwie jestem. Sama nie wiem.
Jak to jest u was zorganizowane? Podpowiedźcie coś, please

[ewa_mama_jasia]

Do października rytm Julki może się jeszcze kilkakrotnie zmienić, będzie
starsza, będzie potrzebowała mniej snu, może będzie się wcześniej budzić.
Zobaczysz, jak będzie.
Z pewnością pierwszy pomysł jest bardziej komfortowy dla Ciebie, sympatycznie
jest mieć taki obrazek - Ty wychodzisz, mała daje Ci buziaka i robi pa pa.
U mnie wychodzi to bardzo różnie. Wychodzę sukcesywnie od dawna (od 3 tygodnia
życia małego) i rano bywa często, że śpi - jeśli jest w domu (np. w weekendy).
Jeśli prowadzę go do żłobka, to albo oddaję go śpiącego (jeśli w drodze do
żłobka uśnie) albo "przekazuję" w ręce opiekunki źłobkowej, daję buzi i idę.
Małemu krzywda nie dzieje się w żadnym z tych przypadków .
A reakcja Julki pewnie zależeć będzie od kilku czynników: jak duża będzie,
kiedy wrócisz do pracy, ile będzie rozumiała z powodów Twojej nieobecności, czy
przywykła do tego, że Cię nie ma, jakie ma usposobienie, czy i na ile
zaakceptuje opiekunkę......
Na razie trzymaj się myśli, że będzie dobrze.

[ewa_mama_jasia]

Dopiero teraz zerknęłam na wiek Twojej małej. Będzie już sporo rozumiała.
Zacznij ją przygotowywać na swoją nieobecność.

[agga_27]

dzieki Ewa za odpowiedź. Niestety Julka jest praktycznie non stop ze mną, bardzo
rzadko wychodzę i to góra na 2-3 godz., zostaje wtedy z tatą. Wiem że muszę ją
do tego przyzwyczajać. Mam zamiar zatrudnić opiekunke parę tygodni wczesniej i
zostawiać z nią Julkę a sama w tym czasie wychodzić, żeby się przyzwyczajała, bo
ona dość długo przyzwyczaja się do nowych osób. Wiem, że ona już dużo rozumie,
więc mam nadzieję że dobrze zniesie mój powrót do pracy. Niestety jest ze mną
bardzo związana, więc dlatego ta opiekunka tak z wyprzedzeniem.

[ewa_mama_jasia]

Nie znam Twojej Julki, ale możesz mieć problem, skoro do tej pory była z Tobą
praktycznie non - stop. Ja mojego małego od początku przyzwyczajałam do mojej
nieobecności. Tuż przed jego urodzeniem zaczęłam magisterkę uzupełniającą i od
momentu kiedy skończył 3 tygodnie, cyklicznie co drugi weekend jestem poza
domem przez 12 godzin dziennie.
Zostawal najpierw z mężem, potem z dziadkami, moim bratem i jego żoną..... a
jak nie miał jeszcze skończonych 6 miesięcy, wróciłam do pracy a małego oddałam
do żłobka.
Więc miał gdzie nabyć praktykę w zostawaniu z innymi osobami .
Ponadto był mały, więc łatwiej się przyzwyczaił do mojej nieobecności. Podobno
im starsze dieci, tym trudniej im się przyzwyczaić. Ale to też zależy od
dziecka, może Twoja Julka łatwo to zniesie i szybko zaakceptuje? W końcu sama
piszesz, że dużo rozumie .

[agga_27]

teraz widzę, że im starsze dziecko tym gorzej chyba do pracy wrócić. Dla mnie
zresztą też. Niestety Julka nie jest typem dziecka, które do obcej osoby pójdzie
na ręce, nie mówiąc już o zostaniu z taką osobą na dłużej. Ciotki, które widuje
rzadziej, nie mają szans na wzięcie jej na ręce. Choć zdarzyło się dosłownie ze
dwa razy, że poszła na ręce do obcej osoby, np. do pani, która była z wizytą u
mojej cioci, ale to była kobieta z fenomenalnym podejściem do dzieci! Od razu
Julkę zaczarowała! Bosze, do października jezcze dwa miesiące a ja mam same
dylematy.

[wiolkak]

będzie dobrze
ja też bardzi sie bałam jak to będzie, a Kaśka radzi sobie doskonale, rano już
czeka az przyjdzie po nią babcia (wcześniej nie były zżyte wcale, babcia była
raczej rzadkim gościem i Kaska też spędzała cały czas ze mną), idą na spacer i
do domu babci.
Co do spania, to niestety po tygodniu od pójścia do pracy rytm dnia mojego
dziecka uległ bardzo znacznej modyfikacji, mianowicie teraz Kaska budzi sie o 5
rano, dzisiaj nawet o 4 i za nic nie zasnie!(((
u babci odsypia - potrafi spać 3 godziny, co jak na nia jest kosmiczne, za to w
domu, w weekendy śpi max 1,5 godziny.
Pomysł z wcześniejszym przyzwyczajeniem do niani jest bardzo dobry, będziesz
mogła zobaczyć jak sie Julka zachowuje i sprawdzić czy ją akceptuje, głowa do
góry, bedzie oki

[agga_27]

Dzięki Wiola, pocieszyłaś mnie trochę, z tym spaniem to może zobaczymy na próbę
we wrześniu jak to lepiej wyjdzie.

[izka_74]

agga z mojego doświadczenia wynika, że nie ma co się zbyt dużo przygotowywać i
przede wszystkim stresować - mała i tak będzie miała stres jak pójdziesz do
pracy więc warto, aby wasze wspólne miesiące razem były jak najbardziej
radosne. Oczywiście warto przyzwyczaić ją do opiekunki, ale jakies
przestawianie godzin snu to nie ma sensu, bo pewnie małej i tak się samo
poprzestawia. Tak już jest

[elkusia]

Ja uważam, że koniecznie powinnaś przyzwyczaić małą do opiekunki i koniecznie
zacznić szukać opiekunki z dużym zapasem czasu, tak abyś mogła ją zmienić jeśli
się nie sprawdzi. Na pewno wszystko pójdzie dobrze, ale moim zdaniem i ty i
Julcia musicie się nauczyć spędzać czas oddzielnie. Ja poszłam do pracy, gdy
moja córcia miała roczek. Ja płakałem przez 3 dni codziennie rano, przez
pierwszy dzień nie mogłam pracować, czułam prawie fizyczny brak mojej córci
obok. Później z każdym dniem było lepiej. Dosieńka przez cały miesiąc wcześniej
była przyzwyczajana, że przychodzi babcia a mama wychodzi, ale za chwilę wraca.
Ponieważ jeszcze była maleńka łatwo się przyzwyczaiła. Robiła mi codziennnie
buziaka i pa, pa i biegła bawić się z babcią. Teraz też jest ok, chociaż mała
bardziej już rozumie i gdy ma zły dzień (np. ząbki) bardzo rano się tuli i nie
chce, żebym wychodziła. Godziny snu sama sobie ustawiła, zauważyłam, że jeżeli
rano wstanie wcześniej i się bawimy, wtedy gorzej jest jej się rozstać ze mną.