Po co nam te dzieci

[popka5]

"<<toman5 napisal:


ten kto ma -
czuje się Bogom równy.Z dwóch powodów: o pierwsze po urodzeniu dziecka miałam
uczucie, że je stworzyłam. I był to akt stworzenia nierównie potężniejszy niż
wszystko, czego dokonałam wcześniej, a trochę tego było. Po drugie dla małego
dziecka JEST się Bogiem - absolutną opoką i wszechpotężną dawczynią
wszystkiego. To daje niesłychaną moc, ale tez i wielką odpowiedzialność >>"


pieknie napisane.

Zupełnie z innej strony

[ambrig]

Ja chciałam miec dziecko / i mam/ zupełnie z innego powodu. Tak bardzo
kochaliśmy się, że uważałam, że to cudowna możliwość żeby była istota, która
jednocześnie będzie trochę moim ukochanym mężem i troche mną. Z całą
świadomością, że to zupełnie ktoś inny od nas i odrębny. I cały czas jak patrzę
na moje dorosłe już dzieci to mam frajdę z tego, że mają cechy niektóre, które
kocham w moim mężu. W ogóle nie patrzyłam na nie nigdy w kategoriach tego, czy
się przydadzą na starość i czy mi ograniczają wolność.

99% ludzi ma dzieci po to

[enlightened]

Wiekszosc ludzi ma dzieci po to zeby ratowac swoje nieudane malzenstwa...
Biedacy nie zdaja sobie sprawy na co sie skazuja... Dzieci = nieprzespane
noce, obsrane pieluchy, skonczone zycie. Mnie osobiscie sie nie spieszy...

[sonia765]

enlightened napisał:

> Wiekszosc ludzi ma dzieci po to zeby ratowac swoje nieudane malzenstwa...
> Biedacy nie zdaja sobie sprawy na co sie skazuja... Dzieci = nieprzespane
> noce, obsrane pieluchy, skonczone zycie.

Przeczytałam wątek nie chcąc go komentować, ale teraz nie zdzierżyłam.
enlightened, skąd takie doświadczenie życiowe? Skąd taka teoria? Człowieku, ile
Ty masz lat? 17? Tylko młody wiek może usprawiedliwić takie farmazony jakie
wypisujesz.

[enlightened]

> Tylko młody wiek może usprawiedliwić takie farmazony jakie
> wypisujesz.

Dzieki za komplement - mlody nie jestem jezeli patrzysz na lata ale czuje sie
pelen zycia - brak sprzatania gowna, halasu i nieprzespancyh nocy robi swoje
(choc i te sie zdarzaja, choc z calkiem innych powodow)...

[tatamatyldzi]

przejdź na kreacjonizm, bo teoria doboru naturalnego może być dla Ciebie bardzo
brutalna

[thetaa]

Alez glupoty wypisujecie, co to w ogole za pytanie:
warto czy nie warto?
Dzieci sie chce lub nie chce miec, instynkt macierzynski ma sie rozwiniety
mniej lub bardziej, czasem uswiadomiony dopiero z chwila urodzenia dziecka -
lub nie;
dziecko to nie przedmiot,zeby sobie nim cos zaspokajac, rownie dobrze mozna
miec i nie miec dziecka w ramach - EGOIZMU((
Dziecko daje tyle samo nam, co my jemy, to jest wzajemnosc
Ale nie kazdemu jest ona potrzebna i tyle;
co tu dywagowac - kazdy ma inne potrzeby emocjonalne;
problem w tym,zeby miec ich swiadomosc,zanim sie czlowiek na dziecko zdecyduje -
lub nie!

[mola.m]

Warto mieć dzieci. Po co? Choćby po to by dowiedzieć się co to znaczy kochać
kogoś bezwarunkową i bezgraniczną miłością... Ale oczywiście powodów jest dużo
więcej. Np. by mieć dla kogo żyć i starać się utrzymać "na powierzchni", by
codziennie słyszeć "kocham cię". Dla jasności sytuacji dodam, że sama jestem
matką trójki, ale bynajmniej nie jestem typem Matki Polki co to wszystko dla
dzieci. A jeśli chodzi o rozwydrzone bachory z Superniani - cóż... Za okropne
zachowanie dzieci w 100% odpowiedzialni są ich rodzice, którzy nie mają pojęcia
o wychowywaniu dzieci. Tak na marginiesie... Większość ludzi, którzy kupują
sprzęt agd przed jedo użyciem najpierw czyta instrukcję a gdy ma urodzić im się
dziecko najczęściej nie przychodzi im do głowy by cokolwiek przeczytać na temat
wychowania potomka.

[wiola361]

Myślę, że jest to dobry temat na jakąś opasłą książkę. Ja w każdym razie byłabym
w stanie ją napisać. Mieć dzieci czy nie mieć "oto jest pytanie"... . Mam 36
lat, jesteśmy z mężem 11 lat po ślubie i wszystkim życzę takich relacji jakie
nas łączą. Dzieci nie mamy. Jest to nasza świadoma, przemyślana i ustalona
jeszcze przed ślubem decyzja, chociaż ostatnimi czasy ten rozmawiamy na ten
temat i zastanawiamy się powtórnie czy wybraliśmy słusznie ten model życia.
Jesteśmy niewierzący z wyboru, więc religijne argumenty nakazujące posiadanie
tzw. "potomstwa" odchodzą na bok. Jesteśmy bardzo niezależnie myślącymi ludźmi,
a zatem presja rodziny, opinia społeczna na ten temat również nam "zwisa i
powiewa". Część argumentów na tak i na nie jakie pojawiły się w naszych domowych
dyskusjach (o różnej skali ważności)przytaczam poniżej:
ARGUMENTY NA NIE:
1.Własna wygoda, egoizm -i kto nam tego zabroni? Będziemy żyć jak nam się podoba.
2. Dobrze nam razem -po co ktoś trzeci?
3. Jak chcemy możemy w każdej chwili spakować plecak i wybyć na kilka dni w góry.
4.Mam problemy z bezsennością, a dziecko niestety pospać nie da.
5. Poród, ciąża, szpital, fizjologia, ginekolog, łożysko,krew,itd. BRRRR!!!
6. Tycie, rozstępy, pieluchy,kolka niemowlęca,zasypki, szczepienia, alergie...
etcetera.
7.Gorsza sytuacja finansowa i mieszkaniowa.
8. Świat czasem nie wydaje się aż takim wspaniałym miejscem, aby powoływać nowe
istnienie.
9. Jak go wychowamy zgodnie z naszymi zasadami to będzie człowiekiem, który w
życiu pocierpi,bo nie będzie "przystawał" i będzie miał swoje zdanie, a tego się
nie lubi.
10. Nie podoba mi się obecne tzw młode pokolenie, z tym bezmyślnym wyrazem na
twarzy i w markowych ciuchach, ewentualnie japiszonów idących po trupach do
kariery(w większości, są wyjątki).
11. Jak by nam miał wyrosnąć tępy, "łysy blokers", albo jakby się dziewczynka
wdała w babcię Helenkę, to lepiej łepek ukręcić zaraz po urodzeniu.
12. Niektóre cechy fizyczne nie podobają mi się i nie mam ochoty aby te geny
przetrwały. Na mnie koniec.Moja prywatna zemsta na piegach, skłonności do tycia
itd...
13.Dziecko nie zapewni opieki ani bytu na stare lata. Albo będzie nam siedzieć
na karku bez pracy do 40-tki, albo się "wyuczy" i wyjedzie za lepszym życiem w
świat.I na święta może (albo nie) prześle życzenia mailem).
14. A może zanim dorośnie to ta cywilizacja zje już własny ogon i zginie?
-zanieczyszczenia, epidemie, wojny, zmiany klimatyczne i inne takie. Mojego
życia mi nie szkoda, ale nie chcę widzieć cierpienia swojego dziecka.
15.Na świecie już żyje tysiące nieszczęśliwych dzieci, których nikt nie chce i
nie kocha. Może zamiast powoływać na świat swoje, dać ciepło i dom jednemu z
nich? Ale nawet gdybyśmy to chcieli zrobić, polskie procedury adopcyjne to
koszmar. Za mało zarabiamy, za małe mieszkanie itd.
...ja mogę tak jeszcze długo, ale kto zechce to czytać?
ARGUMENTY NA TAK:
1.Nowe doświadczenie i wyzwanie życiowe.
2. Zrozumienie jak to jest być mamą i tatą.
3. Przekazanie dziecku czegoś ważnego od siebie
4. Byłoby "nas" więcej, weselej w domu, mielibyśmy mniej czasu na
"filozofowanie, że świat nie ma sensu".
5. Pod pozorem zabawy z dzieckiem, można się pobawić jego kolejką.
6. Jest dla kogo piec ciasto, ubierać choinkę,robić prezenty.
7. Mogłabym mojemu dziecku stworzyć ciepły, normalny dom jakiego sama nie miałam.

Na razie argumentów na nie jest jednak więcej i raczej nie zdecydujemy się na
dziecko. A mój "zegar biologiczny" w miejscu nie stoi. I za parę lat dyskusja na
temat czy mieć dzieci, będzie już tylko czysto teoretyczna. Szkoda, że życie
jest jedno i nie można wypróbować kilku jego wariantów. Wiele osób mówi, że
będziemy żałować swojej decyzji. Jeśli tak, trudno. Myślę jednak, że gorzej by
było gdybyśmy się zdecydowali je mieć i później tego żałowali. A rozmyślić się
już nie da... .

[aurita]

4.Mam problemy z bezsennością, a dziecko niestety pospać nie da.

na to akurat , dziecko jak znalazl, czasami jestem tak zmeczona ze nie pamietam
jak sie do lozka doczolguje

Czy ja dobrze zrozumialam ze autorka nie ma dzieci i podpuszcza forumowiczki?
Dziecko to nie przedmiot, kariera itp. nie widze argumentow "za" lub "przeciw"

Nie da sie wytlumaczyc radosci jaka niesie dziecko. Zaluje ze tak pozno
zaczelam. Bede starala sie jeszcze o jedno. Z calych sil. Bo tak.

PS. Dziecko urodzilam w wieku 36 lat ale oprocz jednej ciotki (ktora nie grzeszy
delikatnie mowiac inteligencja) NIKT nigdy mnie sie nie pytal dlaczego nie mamy
dzieci. Macie jakichs cholernie wscibskich znajomych/rodzicow/przyjaciol itp.
Moze odpowiadajecie im poprostu ze to nie ich sprawa?

[wiola361]

No cóż, niezbyt uważnie przeczytałaś moją wypowiedź. Naprawdę nic mnie nie
obchodzą opinie innych osób na to czy mamy dzieci czy nie, to moja i tylko moja
decyzja. Nie mam też zamiaru nikogo podpuszczać. A swoją drogą ciekawa jestem co
przez to rozumiesz? Jeśli chcesz mieć dzieci to je miej. I miej ich ile tylko
chcesz. To też Twoja sprawa i twój wybór. A ja nie oceniam decyzji innych ludzi.
Tym bardziej, że to oni sami ponoszą ich konsekwencje. Poza tym dziecko nie jest
dla mnie przedmiotem tylko człowiekiem i dlatego tym bardziej zdaję sobie sprawę
z odpowiedzialności, jaką jest powołanie go do życia bądź nie. Forum jest po to
aby ludzie mogli podzielić się swoimi poglądami i poznać poglądy innych.Ja tylko
tyle zrobiłam. Jeśli Cię to drażni, to po co tu wchodzisz?

[blum5]

no wlasnie po co?lepiej ich nie miec wtedy cale zycie mozna spedzic skupiajac
sie TYLKO NA SOBIE,kochac tylko siebie; czyz to nie cudownie?

[aurita]

hmmm jakby Ci to powiedziec.... autorka watku nie jestes Ty ale niejaka gazaro.
Moja wypowiedz tylko w pierwszej czesci (bezsennosc i dziecko) dotyczyla czegos
co powiedzialas. Ogolnie nie odpowiadalam na Twoj post, tylko bralam udzial w
dyskusji. Nie bierz wszystkiego do siebie,

I zgadnij dlaczego wchodze na e-dziecko?

[aurita]

powyzsze bylo do wioli of kurs

[agpili]

Jakbym czytała o sobie i swoich wahaniach! Nawet potencjalna babcia Helenka się
zgadza, acz myślę, że Helenkę zniosłabym lżej niż Marysię, czyli moją własną
rodzicielkę!
Chciałabym Ci zwrócić uwagę na pewien post, który napisał ktoś dużo, dużo
wcześniej. Że jeśli się doświadczyło dobrej miłości rodzicielskiej w
dzieciństwie, a potem dobrej miłości małżeńskiej, to raczej mur-beton chce się
mieć dziecko - dla przekazania dalej tego cudu uczuć, dla stwarzania czegoś
fajnego w tym świecie.
Uczę i mam do czynienia z rozmaitymi dzieciakami, i mogę zaświadczyć, że są
fajne. Nieprawda, że współczesny młody człowiek jest z zasady zły,
zdemoralizowany, itd. Czasem to mi było wstyd, kiedy leniłam się z czymś a
któryś z moich uczniów co dzień jeździł do szkoły 20 km i jeszcze pieszo szedł
na pociąg (ci "straszni" nastolatkowie?), albo dziewczynka na wózku forsowała
przeszkody muzeum, bo chciała obejrzeć wystawę. Niektóre dzieci wspaniałe są,
naprawdę. Tak, jak niektórzy dorośli. I z ich powodu aż chce się żyć.
Moim problemem - a może i twoim? - jest to, że akurat w moim prywatnym życiu na
tę wspaniałość nie natrafiłam. Pochodzę z patologicznej rodziny, miałam
paskudne dzieciństwo. Oczywiście marzyłam, że spotkam mężczyznę - rycerza w
białej zbroi, który wyzwoli mnie z tego domu i stworzymy razem lepszy dom,
pełen miłości i kochanych dzieci. Naprawdę marzyłam o ciąży, rodzeniu, kupki
mnie nie przerażały, czułam też, że byłabym dobra mamą dla dziecka i kochająca
żoną dla męża. Ale było jak było. Prawdopodobnie gdybym poznała w tamtych
czasach dojrzałego, odpowiedzialnego mężczyznę, byłabym szczęśliwą posiadaczką
wymarzonej rodziny z trojgiem dzieci. Ale nie poznałam, a rycerze w moim wieku
niespecjalnie kwapili się do zakładania rodziny. Panowie zawsze niegotowi.
Naprawde nie zdarzył mi się ani jeden narzeczony, który by chciał tego, co ja.
Raczej tacy, co to by budowali chaty w Bieszczadach i żyli po indiańsku albo
tacy, co się zbierali na powieść czterotomową i dzieci by im zakłóciły wenę.
Wreszcie poznałam kogos bardzo odpowiedzialnego - urzekł mnie tym i sądziłam,
że mamy podobne pragnienia, bo mi ciągle przytakiwał, na wszystko się zgadzał.
Cóż, wzięliśmy ślub i okazało się, że mąż przytakiwał dla świętego spokoju, a
tak naprawdę, to nie ma marzeń. Jest dziwnie zwrócony w przeszłość, przyszłości
się boi, decyzji też, zmiana to dla niego katastrofa. Dąsa się o przestawiony
mebel, wpada w szał, gdy mu kot naleje na buty i chce zwierza wyrzucać z domu,
kiedy leżałam w szpitalu, nie chciał mnie odwiedzić, bo jego ojciec też był
hipochondrykiem i nie da się drugi raz oszukiwać - w ogóle jest pełen
podejrzeń, zatopiony we własnym bezpiecznym świecie rytuałów, nieotwarty na
ludzi. Słabo się dogadujemy. Ale jest bardzo uczciwy, pracowity itp. Tylko
iskry bożej w nim nie ma. I jak tu mówić o miłości i jej efekcie - dziecku?
Lubimy się z meżem lub nawet jakoś kochamy, lecz słabo, płomiennego uczucia nie
ma, oboje zdajemy sobie z tego sprawę. Do rozwodu też się nie kwapię, bo czuję,
że bym zgrzeszyła odrzuceniem tak w sumie porządnego mężczyzny i bezpiecznego
domu, który udało nam się stworzyć: po mojej rodzinie chyba zresztą i sam
Frankenstein wydałby mi się słodkim miśkiem. Jest spoko, ale ze mnie jest taka
maszynka, co bez miłości i prawdziwej bliskości nigdzie nie pojedzie. Już
raczej bez pieniedzy, mieszkania czy etatu. Więc u mnie, poza tymi wszystkimi
obawami, które opisałaś, jest deficyt miłości - a gdyby tego deficytu nie było,
miałabym w pupie wszystkie obawy i urodziłabym trójkę. )) Dlatego zachęcam
wszystkie rodziny, w których nie brakuje tego podstawowego elementu a jest
jakaś obawa przed dzieckiem - odważcie się! Macie to, co najważniejsze! ))

[goshas3]

wiola 361,
po tym co napisałaś, jestem pewna, że byłabyś wspaniałą mamą.
Dziękuję za ten post.

Kocham ogromnie moje dzieci, a one kochają mnie

[marzec7]

[llora]

Powód jest jeden-przedłużenie gatunku(czysta socjobiologia).

Swoje dzieci maja słonie,myszy,pająki.
Rodzice(lub jedno z nich)chronią je przed niebezpieczeństwem i
zimnem,karmia,uczą "przetrwania".
Rodzice homo sapiens osiagneli wyższy poziom rozwoju.
Dodatkowo jeszcze kochają.
Ale to niczego nie zmienia.
Prawda jest brutalna...

Jestem młoda(22 lata) i z całą pewnoscia stwierdzam,ze jestem gotowa na dziecko.
Nie moge Ci napisać dlaczego,po prostu chce je mieć,jest to dla mnie oczywiste
i naturalne.Instynkt.Dlatego jestem opiekunką,dlatego odwiedzałam pare lat temu
dom małego dziecka("zalazek"instynktu),dlatego czytam-mniej lub bardziej
regularnie to forum.
Nie wiem jak przeżyje okres pomiedzy zakonczeniem pracy opiekunki(kiedys trzeba
isc do normalnej pracy) a urodzeniem własnego dziecka.Koło mnie musi być jakiś
malec!Znamienne,ze dzieci(wszystkie,które znam) sie do mnie garną.Czują ten
instynkt?

Brzmi to zawsze dziwnie dla dalszych znajomych(ta zwariowana,roztrzepana Kaska
i dziecko?)natomiast blizsi wiedzą,ze imprezy już dawno przestały być dla mnie
priorytetem(szalałam i to ostro ale w wieku ok.16 lat)i jestem w stanie
ograniczyć znacznie ich ilosc lub w ogole na jakiś czas zrezygnować.
Jeżeli chodzi o inne formy spotkań ze znajomymi to i tak trzeba mieć wszystko
zaplanowane(ludzie pracuja,studiują,to nie czasy liceum i "spontan" rzadko sie
zdarza.)
To tyle do punktu pierwszego.

Punkt drugi kogoś zawsze sie martwisz.Zreszta sądze(a przynajmniej mam
nadzieje),że kiedy bede umierać moje dziecko nie bedzie "maleństwem" )

Punkt 3:nie oglądałam superniani ale byłam opiekunką czwórki dzieci(dwojką
nadal sie zajmuje) i wierz mi,choć czasem doprowadzaja do szału-mozna
wytrzymać

Po prostu-Twój czas jeszcze nie nadszedł.

[lila1974]

Nie rozpatrywałam z ołówkiem w ręku, jakie są argumenty "za" a jakie "przeciw".
Dalam się ponieść instynktowi i wzorcom wyniesionym z rodzinnego domu.
Moja rodzina jest szczęśliwa, więc ja też chcę taką stworzyć.
Tak wiem - TO EGOIZM - mam tego pełną świadomość ale jest mi z tym SUPER

[woman-in-love]

Masz rację - mamy dzieci, bo TAK TRZEBA. koniec kropka.

[zoja79]

Dziwnie to jakoś rozpatrywać w kategoriach "po co". Chyba jest bardzo mało
osób, które z kartką w ręku wymieniają argumenty za i przeciw. Ja się
zakochałam, poczułam że to właśnie z tym człowiekiem chcę przeżyć moje życie, a
dzieci pojawiły się jako naturalna "konsekwencja" miłości. Wczoraj byłam na
tradycyjnym ubieraniu choinki w domu rodziców, 85-letnia babcia, która
wszystkimi jeszcze chciałaby dyrygować, mama z siostrą spierające się gdzie
przypiąć aniołka, mój tata strugający z siebie wariata, bo przecież nie można
odmówić ukochanym wnukom owinięcia dzidka girlandami i ten dźwięczny śmiech
maluchów, dla mnie najcudowniejszy dźwięk świata. Czułam się tam dobrze i
bezpiecznie, to rodzina daje mi siłę, dla mnie ma wyższej wartośći a bez dzieci
rodzina byłaby niekompletna. To jest dla mnie w życiu naprawdę ważne, reszta to
pryszcz.

[silvik]

Mausia napisała:
"Argumenty ZA:
żebym nie musiała studiować ani pracować: rodzinie, znajomym i mężowi mówię, że
ciężko pracę i naukę pogodzić z wychowywaniem dziecka, dzięki temu mogę być w
domu (a pieniążki i tak mam, bo mąż pracuje i dobrze zarabia, starcza mi i
mojemu dziecku na wszystko)"
A ja pracuję i jednocześnie studiuję, i mam 3,5 letniego synka...
Nie rozumiem takiego podejścia jak Mausia, być całkowicie zależna od
innych...Mąż przecież nie musi być na zawsze(z różnych powodów...)
a zostać sama z dzieckiem, bez pracy, bez wykształcenia...Nie potrafiłabym całe
życie być na garnuszku męża...
Pozdr.

Nie żałuję tej decyzji.

[lmblmb]

gazaro napisała:

> Proponuję tu wpisywać powody dlaczego warto lub nie rodzić dzieci.
> Oto są moje:
> -Mogę iść i jechać kiedy chce i gdzie chce

Fakt. Ale ten fakt z (rosnącym) wiekiem przestaje mieć znaczenie. Ciężej jest
spontanieczniewyskoczyć do kogoś na imprezę, ale za to można u nas robić. Dzieci
czasami widzą kogoś śpiącego w pokoju z telewizorem i szybko lecą rano nas o tym
powiadomić

> -Nie zamartwiam się do śmierci że z maleństwem coś się stanie

Z maleństwem? Po dwóch latach to już nie jest maleństwo. Moje mają 6 i 8, i mam
spokój.

> -Nie jestem niewolnicą wrzeszczącego bachora jak w superniani.

Ja też nie, tak jak 90% pozostałych z nas (rodziców).

Nie żałuję tej decyzji.

Mam komentarz do wszystkich pań piszących zdania w rodzaju "mogę wyjść gdzie
chcę": Proponuję zawsze być sobą. Jeśli Panie nie dorosły do tego, żeby być
matkami, to nie widzę powodu, żeby się tego wstydzić. Moja siostra ma 36 lat, a
jej dzieci mają dopiero 1 i 3 lata.

A po to

[yagiennka]

Dlaczego warto miec dzieci:
- wzbogacają nasze życie o doświadczenia, których nic innego nie jest w stanie
nam dać
- dają wiele radości, gdy obserwujemy ich dorastanie i dojrzewanie
- potrafią nadać życiu nowy sens
- dają niespożytą siłę w walce z przeciwnościami losu
- zapełniają dom swoim dziecięcym śmiechem i świeżymi pomysłami, przy dzieciach
można odmłodnieć
- sprawiają, że nie czujemy się samotni, zwłaszcza na starość
- zapewniają przedłużenie gatunku (w końcu bez dzieci byśmy wymarli)
Generalnie widzę przeważające korzyści niż niedogodności, problemy typu:
odebranie niezależności i wolności to banialuki a nie powody do rezygnowania z
dzieci.

[teyoo]

Prawda jest taka, że jedni chcą mieć dzieci (i je mają) a drudzy takowych nie
chcą. I ci pierwsi gremialnie atakują drugich, rzucając epitetami "jesteście
nienormalni, powinniście się leczyć" albo protekcjonalizm "jak dorośniesz, to ci
się odmieni". Przy czym obie strony jednakowo miotają się w ekstremalnych
wyrażeniach (lukier i ciucianie + agresja z jednej, a określenia "rzygać mi się
chce na widok bachora" z drugiej), tylko że "dzieciatym" uchodzi to płazem, a
"nie-dzieciatym" dostaje się etykietka chorego potwora.. bo głoszą niepopularne
poglądy.. To tyle po lekturze niniejszego wątku.

// Posiadanie dzieci nie ma nic wspólnego z 'dojrzałością'. Ileż osób pisało, że
też nie chciały mieć dzieci, a jak urodziły, to od razu im przeszło.. i
wyjaśniają - hormony. Więc kilka związków chemicznych trudno potraktować jako
legendarną "dojrzałośc". Tak więc argument ten jest chybiony.

// Rozmnożenie się po to tylko, by "miał ci kto podać szklankę wody na starość",
uważam za wysoce egoistyczne. Gdzie ta wszechogarniająca bezinteresowna miłośc
do dziecka, o której z lubością się rozpisujecie? Jeśli macie dzieci w
konkretnym użytkowym celu - by zapewnić sobie wygodne życie na stare lata (godna
podziwu pewność, że dzieci się wami zajmą to OK, nic mi do tego, ale nie
mydlijcie oczu idealistycznymi farmazonami i przyznajcie uczciwie, że kierujecie
się własnym interesem. Będzie uczciwie i szczerze.

// Dlaczego nikt nie bierze pod uwagę możliwości adopcji? Jeśli pragniecie po
prostu mieć dziecko, to droga wolna - domy dziecka są pełne. Ale jakoś nikt się
nie rwie do tego.. hmm... dziwne. Nikt nie chce? A tu przecież tylu wielbicieli
dzieciaczków.. Aaa, bo własny to co innego! No a co za różnica?

// Ktoś tu pisał komicznie brzmiące patetyczne pierdoły o "nieśmiertelności".
Ubawiłam się nieźle. Naprawdę w to wierzycie? Że w jakiś cudowny sposób dziecko
was unieśmiertelni? Jak? Będąc kawałkiem waszego DNA? Hehe.. prawda jest taka,
że umrzecie, i tyle. Skończy się wszystko. Żadnej nieśmiertelności, po prostu
zjedzą was robale. A jeśli to nieśmiertelność metaforyczna, to też nie wiem,
czemu wam na tym zależy. Że niby jak umrzecie, dzieci będą was wspominać. No i
co z tego? Przecież wtedy już nie będziecie istnieć i nawet się o tym nie dowiecie..

Ja osobiście nie chcę mieć dzieci, ale nie mam nic do "dzieciatych". Nie podoba
mi się tylko ta agresja, gdy tylko ktoś wyrazi niepoprawny politycznie pogląd
(jak autorka wątku), że nie chce mieć dzieci. Od razu rzuca się cały tłum matek
z pianą na ustach i z oburzeniem.. a te łagodniejsze cedzą z wyższością
"dorośniecie, to zmieni wam się optyka". A miejcie sobie i dziesiątkę dzieci,
ale zrozumcie, że są osoby, które dzieci mieć nie chcą, nie potrzebują i nie są
bynajmniej nienormalne ani niedojrzałe. Co tu jest do rozumienia? Wystarczy
tolerancja
No i rozumiem, że można mieć dzieci z powodów innych niż wymieniłam u góry, ale
chodzi mi o to, że wiele osób je wymienia, uważając przy tym, że to takie
wziosłe i cudowne, a okazuje się, że nie za bardzo.

[aurita]

Dziwne ale jak przeczytalam dwa pierwsze zdania to pomyslalam "ta nie ma dzieci".

Mam tylko jedno pytanie: nie chcesz miec dzieci a wiec czy planujesz adopcje?

Tak na marginesie DD sa pelne ale dzieci do adopcji brak, w Wie czeka sie na
dziecko podnad dwa lata. Dzieci z DD maja najczesciej nieuregulowana sytuacje
prawna i nie mozna ich adoptowac. Ponadto aby byc zakwalifikowanym do adopcji
trzeba przebyc skomplokowana procedure. Jakie sa kryteria gdzie chetnych
rodzicow jest wiecej niz dzieci kazdy moze sobie wyobrazic. To nie jest "wolna
droga, adoptujcie sobie"

I odpowiem Ci ze tak, ja rozwazam taka mozliwosc jezeli nie uda mi sie urodzic
drugiego dziecka to ja mysle o adopcji. Tylko nie wiem ( a raczej wiem) co moj
maz o tym mysli...


A na drugim marginesie ktos napisal ze aby chciec miec dziecko trzeba bylo
doznac wielkiej milosci (jakos tak, tylko ze ladniej), mi sie wydaje ze Ci co
nie chca dzieci (bez obrazy bo mi rybka czy macie czy nie) czesto nie
doswiadczyli takiej milosci lub tez zostali wychowani na piedestale (to tak jak
ja) a nie oszukujmy sie, jak sie rodzi dziecko to z piedestalu sie spada na
zbity pyszczek.


A na trzecim marginesie: mozna nie chciec miec dzieci ale teksty o
"smierdzacych bachorach na widok ktorych chce sie zygac sa porazajace". Co
bedzie jak wasi partnerzy znowu zaczna srac do pieluch? Bedziecie na nich zygac???

A na czwartym marginesie: WESOLYCH SWIAT!!!!! i niech Bociany docieraja tylko
tam gdzie sa mile widziane

Jesteś trochę zabawna i niewiele rozumiesz :)

[yagiennka]

To nie dojrzałość decyduje o tym, że chcemy miec dzieci ale mając dzieci
błyskawicznie dojrzewamy. Stajemy się odpowiedzialni już nie tylko za siebie ale
i za innego, małego człowieka.
Na pewno nikt nie chce miec dzieci tylko po to aby zajęły się nim na starość,
ale nie ma w tym powodzie NIC złego. Jest to zwykłe ludzkie uczucie, mając
dzieci mamy nadzieję, że odpłacą nam się kiedyś za opiekę i miłość tym samym.
Zwykłe prawo dawania i brania, wszystkie relacje między ludźmi się na tym
opierają, coś dajesz i coś dostajesz w zamian. Altruzizm jest fikcją, nie
występuje w przyrodzie.
Wyobraź sobie że nie każdy czuje sie na siłach pokochać cudze dziecko. Poza tym
adopcja to długi i żmudny proces, kolejka oczekujących jest długa, mija kilka
lat czasami zamin załatwione zostaną wszystkie formalności.
Hehe, i nie rozumiesz tego pojęcia "nieśmiertelności", to po prostu przekazanie
swoich genów, my odejdziemy dzieci zostaną, urodzą swoje dzieci itd. Odwieczny
cykl życia. Wydaje mi sie że w Twoim przypadku faktycznie nie dorosłaś do bycia
matką. Ale przyjmij do wiadomości że inni mają swoje zdanie, zupełnie inne od
twojego. A ty po prostu w ogóle nie rozumiesz o czym mowa. Nazywa sie to
prostymi słowami a owszem, chodzi o coś większego. Proste uczucia właśnie są
najszlachetniejsze.

Ja wiem, po co.

[verdana]

Po co mieć dzieci?
Proste - ja sobie siedzę i czytam posty, a trójka moich dorosłych lub
nastoletnich dzieci robi pierogi, myje podloge i szoruje łazienkę.
O!

[pewna_kobieta]

Z moich obserwacji wynika, że najczęściej za innymi młodymi ładnymi kobietami oglądają się mężczyźni spacerujący ulicami z dziećmi. Z jednej strony pchają przed sobą wóżek, a z drugiej strony ich wzrok błądzi na boki. To tatusiowie najczęściej desperacko podrywają hostessy w hipermarketach. A że robią to trzymając za rękę dziecko to ich szanse w porównaniu z tymi bezdzietnymi są o wiele mniejsze. Wystarczy, że kobieta się do nich uśmiechnie, a oni puszczają dziecko i lecą do niej... Może wiedzą, że przez swoje zobowiązania rodzinne mają mniejsze szanse, dlatego też nie chcą przegapić okazji, która może jest już jedyną w życiu...Takie jest życie niestety. Więcej ich interesują długie nogi kobiety niż płacz dziecka. Odebrać dziecko z przedszkola pojadą jedynie wtedy, gdy na daną zmianę pracuje młoda przedszkolanka (wiem z relacji koleżanki - przedszkolanki, jak często jest podrywana przez "odpowiedzialnych i szczęścliwych" tatusiów). I po co mężczyźni płodzą dzieci?...

Moja ocena zaistniałego stanu rzeczy - żeby nie było wątpliwości - jest naganna. Chciałeś mieć dziecko to się zajmuj dzieckiem, a nie spódniczkami.

[moofka]

pewna_kobieta napisała:

>Wystarczy, że kobieta się do nich uśmiechnie, a oni puszczają dziecko i le
> cą do niej... Może wiedzą, że przez swoje zobowiązania rodzinne mają mniejsze
s
> zanse, dlatego też nie chcą przegapić okazji, która może jest już jedyną w
życi
> u...Takie jest życie niestety. Więcej ich interesują długie nogi kobiety niż
pł
> acz dziecka. Odebrać dziecko z przedszkola pojadą jedynie wtedy, gdy na daną
zm
> ianę pracuje młoda przedszkolanka (wiem z relacji koleżanki - przedszkolanki,
j
> ak często jest podrywana przez "odpowiedzialnych i szczęścliwych" tatusiów).
I
> po co mężczyźni płodzą dzieci?...

__________________
aaaaaaaaaaa stek bzdur
facet to facet - z dzieckiem czy bez, za rozneglizowaną dupą zawsze sie obejrzy
na jakosc ojcostwa to nie wpływa, stwierdzam z calym przekonaniem

[pewna_kobieta]

Do moofki
Napisałaś coś o jakości ojcostwa. Skoro mężczyźni wolą słuchać hostessy w hipermerkecie a nie swojego dziecka, skoro tracą nim zainteresowanie jak zobaczą atrakcyjną laskę - to chyba jakość ojcostwa nie jest zbyt wysoka.

Jak się rozejrzysz po ulicy to po pierwsze kobiet pchających wózki dziecięce jest o wiele więcej niż mężczyzn. A jak już któryś wyjdzie na spacer z dzieckiem, to albo się rozgląda na boki i z dzieckiem w ogóle nie rozmawia, albo prowadzi długie rozmowy przez telefon komórkowy, jednocześnie drugą ręką prowadząc dziecko.

Wiele kobiet się uskarża, że ich mężowie mało się zajmują dziećmi. Zobacz na placu zabaw ile jest kobiet z dziećmi, a ile mężczyzn. Oni mając do wyboru piaskownicę a blondynkę/brunetkę/szatynkę zawsze wybiorą to drugie. Kobieta mając do wyboru opiekę nad dzieckiem a fryzjera/kosmetyczkę/fitness/kino zawsze wybierze to pierwsze.

[alfama_1]

Nie znam mężczyzn, którzy wybierają hostessę a nie dziecko. Znam matki, które
chodzą do fryzjera.
Na podstawie nieprawdziwych uogólnień wysnuwasz błędne wnioski.

[yagiennka]

Dokłądnie. Ja znam tatusiów którzy zsaleją za swoimi dziećmi i wszystkie
hostessy mają gdzieś. Czesto też widzę taką scenke, gdzie mamusia sobie idzie
obok a tatuś niesie na rękcah swoje dziecko wpatrzony w nie jak w obrazek, tez
nie raz widzę tatusiów z wózkami lub prowadzących dzieic za rękę a mamusia
gdzies z boku, lub po prostu prowadza je oboje. Nie ma to jak bzdurne
uogólnienia. Bywa po prostu różnie. Jak kobieta ma męża idiotę i prostaka to
oczywiście że ten woli hostessy a dziecka się wstydzi. Ale i idioci sa na świecie.

[pewna_kobieta]

Problem w tym, że większość mężczyzn jest obojętnych na los własnych dzieci. Zdarzają się wyjątki - jeden na milion. Mam przed oknem widok na plac zabaw - oprócz dzieci są na nim same kobiety. Mężczyzna pojawia się tam bardzo rzadko, prawie wcale. Widać mężczyźni mają ciekawsze zajęcia niż zabawa z dzieckiem.

A to, że gdy likwikowano Fundusz Alimentacyjny podniosła się wrzawa społeczna też do ciebie nie przemawia? Mnóstwo dzieci jest w kraju utrzymywanych z pieniędzy państwa, bo szanowni tatusiowie w ogóle nie chcą płacić na własne dziecko. Porównajcie sobie proporcje samotnych matek i samotnych ojców - one jasno pokazują, że mężczyźni często mają gdzieś swoje dzieci, a kobiety nie. Zresztą są domy dla samotnych matek, a domów dla samotnych ojców nie ma, bo by nie było chętnych. Moje ogólnienia są prawdziwe, wystarczy tylko przejrzeć statystyki.

[alfama_1]

> Mam przed oknem widok na plac zabaw - oprócz dzieci są na nim same kobiety.
Mężczyzna pojawia się tam bardzo rzadko, pra
> wie wcale. Widać mężczyźni mają ciekawsze zajęcia niż zabawa z dzieckiem.

Np.są wtedy w pracy. Wieczorami widzę wielu ojców na placach zabaw.

> Porównajcie sobie proporcje samotnych matek i samotnych ojców - one jasno
pokazu
> ją, że mężczyźni często mają gdzieś swoje dzieci, a kobiety nie.

Zechciej dostrzec złożoność problemu. Sądy przyznają opiekę nad dziećmi
częściej matkom niekoniecznie dlatego, że ojcowie nie chcą zajmować się
potomstwem. Nie chce mi się tu wchodzić w szczegóły, to temat na inny wątek.

[moofka]

no coz, ja na plac zabaw nie chodze wprawie w ogóle
czy po tym mozna juz ocenic jakosc stopien mojego zaangazowaia w macierzynswto
i milosc do synka?

[sonia765]

yagiennka napisała:

> Dokłądnie. Ja znam tatusiów którzy zsaleją za swoimi dziećmi i wszystkie
> hostessy mają gdzieś. Czesto też widzę taką scenke, gdzie mamusia sobie idzie
> obok a tatuś niesie na rękcah swoje dziecko wpatrzony w nie jak w obrazek

Ja znam żonatego kolesia, który za babami lata, ale za córeczkę dałby sie
poćwiartować - na monitorze w pracy zdjęcie małej, na wyświetlaczu w komórce
też, ciągle opowiada co cudownego powiedziała, zrobiła, itd.
Znam też takiego, który od żony odszedł, a ta z zemsty utrudnia mu kontakty z
córkami i nastawia przeciw niemu. Facet przeżywa to strasznie, ciągle o tym
mówi.

[aga1000]

Bardzo fajny i prawdziwy post.Dużo trafnych spostrzeżeń. Chyba faktycznie
"dzieciaci" bez pardonu i uzywając dziwnych argumentów atakują tych, którzy
potomstwa nie mają. Nie rozumiem tylko dlaczego.
PS Jestem matką dwójki małych dzieci.

[bez_grzechu]

teyoo napisala:

** (BTW - nie zamierzam brac tu stron, ale nie powstrzymam sie zeby nie
skomentowac **
(...)
// Posiadanie dzieci nie ma nic wspólnego z 'dojrzałością'. Ileż osób pisało, że
też nie chciały mieć dzieci, a jak urodziły, to od razu im przeszło.. i
wyjaśniają - hormony. Więc kilka związków chemicznych trudno potraktować jako
legendarną "dojrzałośc". Tak więc argument ten jest chybiony.

** Chyba te hormony jednak pomagaja dojrzewac... Bo mimo wszystko - dojrzalosc
jest potrzebna w obliczu odpowiedzialnosci za dziecko. **

(...)

// Dlaczego nikt nie bierze pod uwagę możliwości adopcji? Jeśli pragniecie po
prostu mieć dziecko, to droga wolna - domy dziecka są pełne. Ale jakoś nikt się
nie rwie do tego.. hmm... dziwne. Nikt nie chce? A tu przecież tylu wielbicieli
dzieciaczków.. Aaa, bo własny to co innego! No a co za różnica?

** Z tym sie zgodze, ze rzeczywiscie nie powinno byc zadnej roznicy. Ale z
drugiej strony adopcja jest b. trudna do przeprowadzenia (przeszkoda moze byc
wymagany max. wiek, minimalne zarobki itd.) **

// Ktoś tu pisał komicznie brzmiące patetyczne pierdoły o "nieśmiertelności".
Ubawiłam się nieźle. Naprawdę w to wierzycie? Że w jakiś cudowny sposób dziecko
was unieśmiertelni? Jak? Będąc kawałkiem waszego DNA? Hehe.. prawda jest taka,
że umrzecie, i tyle. Skończy się wszystko. Żadnej nieśmiertelności, po prostu
zjedzą was robale. A jeśli to nieśmiertelność metaforyczna, to też nie wiem,
czemu wam na tym zależy. Że niby jak umrzecie, dzieci będą was wspominać. No i
co z tego? Przecież wtedy już nie będziecie istnieć i nawet się o tym nie
dowiecie..

** Najpierw, gwoli wyjasnienia - rozni ludzie maja rozne potrzeby, w tym, ze
tak powiem, duchowe, i dla wielu jest bardzo wazne, ze beda wspominani po
smierci etc. Ale nawet te badziej doslowne znaczenie "niesmiertelnosci" jest w
pelni uzasadnione - w koncu to przeciez oczywiste ze jestesmy tez naszym DNA, i
ze jezeli go przekazemy to ta czesc nas bedzie zyla po naszej osobistej
smierci. **

(...)

** Pozdrawiam!
BG

[paulajal]

Uważam co prawda sporo osób mieć dzieci nie powinno, patrząc na niektórych
rodziców... Uważam też, że nie ma się do czego zmuszać, że każdy ma prawo do
własnego wyboru, nawet jeśli jest nim skrajny egoizm.
Ja akurat jestem szcześliwą i spełnioną mamą, ale uczciwie przedstawię za i
przeciw:


ZA:
- zaznanie uczucia takiego absolutnie bezgranicznego pokochania i uwielbienia
kogoś
-strasznie dużo radości i śmiechu
-zbliżenie z partnerem po przyjściu na świat owocu naszej miłości

PRZECIW:
-pobudki ok 5-6rano
-niemożliwość wysypiania się i czasami skrajne zmęczenie
-pewne ograniczenia w wyjściach, szaleństwach
-nieustanny niepokój o moje najukochańsze dziecko, o jego zdrowie, przyszłosć

[fiordilligi]

Pamiętam swoje życie, kiedy nie było w nim moich dzieci - było fajnie,
swobodnie, wygodnie. Teraz mam dwoje dzieci i nie jest już ani tak samo
wygodnie, ani tak samo swobodnie ale jest nadal fajnie, fajniej, o wiele
fajniej jest.
Dzieci kochają i uczą kochać. Byłabym teraz jak miedź brzęcząca, gdybym nie
miała przy sobie dzieci - potencjału mozliwości, który zaskakuje, który mnie
uczy, jak złożony jest człowiek i że każdy jest inny, nawet jak zrodził się ze
mnie, wyskoczył z mojego brzucha - a jednak to człowiek, który ma SWOJE zdanie.

Zdaję sobie sprawę, że dla bezdzietnych to dziwnie i śmiesznie brzmi - tak samo
dla mnie brzmia czasem wypowiadane przez nich krytyczne opinie o rodzicielstwie
i dzieciach w ogóle, własnie w stylu "jadę sobie gdzie chcę". Bzdura, że
mogłabym sobie jechać gdzie chcę i kiedy chce - ziemia to nie niebo - zawsze
bedzie ograniczenie, jak nie dziecko to praca albo jej brak. Wole jeździc
rzadziej, niz zawsze wtedy, kiedy mam ochotę - ale za to z dziecmi .
Uwielbiają jeździć wszędzie, wręcz mobilizują mnie do pakowania się o czwartej
nad ranem.
Wolę martwic się o kogoś, bo jak kogoś nie będzie, to będę sie martwić o
siebie - a to jest gorsze, moim zdaniem.To juz tak jest, że z istoty
człowieczeństwa wypływa troska o innych, najcześciej małych lub słabszych.

Nie uważam się za niewolnicę, a "superniania" to w moim mniemaniu program
komercyjny, który ma przyciągnąć widownię a nie pokazywać wyłaczną
prawdę.Dzieci wychowywane , a nie hodowane, prezentuja raczej inny, niż w
programie, sposób bycia.Już nic bardziej błędnego nie ma, jak ufać telewizji.

i najważniejsze: z dziećmi się rozmawia, one słuchają pieknie, doskonale
rozumują i potrafią nas nagrodzić wspaniałymi słowami, które sie długo pamięta.

Być może traktuje moje macierzyństwo wzniośle, ale jestem przekonana, że
wiekszość rodziców tak do tego podchodzi od chwili, kiedy weźmie na rece swoje
dziecko. Tego niestety nie da się opisać tym, którzy z wyboru nie chcą mieć
dzieci. Tak w skrócie można uzasadnić brak wzajemnego zrozumienia - to taka
mała przepaść - pokonać ją jest dość trudno, w zasadzie się nie da .

pozdrawiam wszystkich
Fiordilligi
-

moje 3 powody...

[crusk]

żeby dzieci mieć:

1. Świat postrzegany przez dziecko jest prostszy od świata dorosłych. Warto
nauczyć się, gdzie można odpuścić, a dziecko jest świetnym nauczycielem.
2. Mając dziecko, przez rok-dwa owszem trudniej ruszyć się z domu, ale można
robić rzeczy, które „dorosłym” nie przystoją (zjeżdżanie z wielkiej dmuchanej
zjeżdżalni to naprawdę niezła frajda).
3. I jeszcze to ciepełko. I „kocham Cię moja mamo” „dobrze, ze jesteś mamo” itd.
W dorosłych ustach nie brzmi to tak szczerze jak w dziecinnych.

Zanim urodziłam syna trudno było mi to zrozumieć. Raczej skłaniałam się przeciw
posiadaniu dziecka. Dziecko wywołuje uczucia, o których nie mają pojęcia
bezdzietni. Tajemnica tkwi w tym, że tego nie da się opisać. Trzeba poczuć.
Czasem są to uczucia negatywne, dlatego niech ma dzieci ten, kto chce.

[sonia765]

crusk napisała:
> 3. I jeszcze to ciepełko. I „kocham Cię moja mamo” „dobrze, z
> e jesteś mamo” itd.

Nie jestem do końca przekonana, czy bardzo małe dziecko rozumie dokładnie sens
słów "kocham cie", czy rozumie co to miłość, czy raczej mówi tak swojej mamie w
rewanżu.
Natomiast czasami za 10 lat to samo dziecko mówi "nienawidzę cię", "żałuję że
mnie urodziłaś" i wtedy dopiero boli. Mimo, że to pewnie wyraz buntu, ale wtedy
zabrzmi to równie sugestywnie i szczerze, a któraż matka słysząc to nie
rozpłacze się?

[paulini86]

mam nadzieje ze nigdy bachor mis ie nie przytrafi, bo to koniec życia

[malazuzia]

Nie dla każdego dziecko jest bachorem i nie każda kobieta powinna zostać matką.

[aania25]

Ja podam jeden argument za:
W te swieta gdzy skladalismy sobie zyczenia, moje 3.5 letnia corcia nie wiedzac
co mi zyczyc powiedziala "Kocham Cie" a mezowi zyczyla duzo cukierkow, zeby
nauczyl sie mowic po angielsku i zeby sie z nia bawil. To bylo po prostu
wspaniale. To ze powiedziala Kocham Cie bylo tak szczere, ze nie sposob tego
porownac do niczego. Wiele razy sie mowi komus ze sie kogos kocha ale to jest
milosc zobowiazujaca do czegos. Milosc dziecka jest nieskazitelnie
bezinteresowna. To jest wspaniale.

dla ich dobra ;)

[ello12]

bardzo lubię bawic się z dziecmi ale jestem niskiego wzrostu i boję się że
dziecko też takie będzie. Nie chciałbym nikogo unieszczęliwiac

Ludzie głupoty wypisują

[rozentali]

Czy warto mieć dzieci?

Tak samo można zapytać:

Czy warto przeżyć miłość spełnioną?

Dla jednych to "wymiana płynów ustrojowych", a dla innych to Cud we Wszechświecie.
Nie jest lekko wychowywać dzieci. O nie. Ludzie często sobie nie radzą.
Ale. Gdy patrzę na małżeństwa bezdzietne, do ok. 37 roku życia są to ludzie
weseli, spełnieni, żyjący z radością i czerpiący z życia wiele przyjemności,
potem to się zmienia, dziwaczeją, smutnieją, otaczają się kotami (nie mam nic
przeciw kotom). podróże nie sprawiają już takiej radości, urodziny dobijają,
wsłuchani są w swoje kiszki, wątroby i guzki. Nie ma o czym z nimi gadać, bo to
smutne samoluby.

Po co nam te dzieci - zeby bzdury pisaly jak TY!!!

[ozpol]

Gdyby twoi rodzice tak mysleli jak ty to bys takim bzdetow nie pisala.
Moze pomysl jaka przyjemnoscia jest miec rodzicow i jak przyjemnosc dasz swoim
dziecia,
a o wrzeszczacych to moze to jestes ty jak mialas 3 lata i bylas rozuszczona
malenka..
Oj smutne to ...dorosnie to moze zrozumiesz jak nie bedzisz miala dzieci i
niebedzisz cie czula czescia czyjegos zycia
gazaro napisała:

> Proponuję tu wpisywać powody dlaczego warto lub nie rodzić dzieci.
> Oto są moje:
> -Mogę iść i jechać kiedy chce i gdzie chce
> -Nie zamartwiam się do śmierci że z maleństwem coś się stanie
> -Nie jestem niewolnicą wrzeszczącego bachora jak w superniani.

O rany!

[aga1000]

Początek jak w temacie)) Pytanie (wybacz autorko wątku) wydaje mi się głupie
i podpuszczające do jakichś zupełnie beznadziejnych dyskusji. czy naprawdę
trzeba szukac argumentów do nieposiadania dzieci i na odwrót do tego, ze się je
ma?! No dajcie spokój, mimo tego że nasz kraj staje się cinajmniej dziwny (żeby
nie uzyć mocniejszych słow) to ciagle nikt nie może nas zmusić do jednej albo
drugiej opcji.
I jeszcze słowko o pojawiającej się teorii dotyczącej "zapuszczenia
intelektualnego" rzekomo występującego nagminnie u rodziców. No błagam, sami na
pewno znacie "zapuszczonych" singli czy DINKów tyrajacych kilkanaście godzin
dziennie, a w weekend rozwijających się intelektualnie i manualnie klikajac
pilotem i ogladając "intelektualną:" sieczkę w TV. Z drugiej strony łatwo też
znaleźć mamusie, dla których szczytem wysiłku intelektualnego jest przeczytanie
"Pani Domu" tudzież "Dziecka". Smiem twierdzić, ze nie dzieci tu winne bądź nie
tylko osobnicze predyspozycje i lenistwo bądź zwykła umysłowa niemoc. Znani mi
sa rodzice, którzy własnie po urodzeniu sie dziecka zaczęli robić doktoraty,
uczyć sie nowych rzeczy bo głupio, żeby dziecko miało "głupich" rodziców.
Zatem nie upraszczajmy i nie róbmy z rodziców jednostek ogłupiałych, bo
wychowanie dziecka to naprawdę duzy wysiłek w tym także intelektualny. i wcale
nie taka prosta sprawa. A czasu fakt-zwłaszcza przy małych dzieciach-ma się dla
siebie niewiele. Ale może dlatego łatwiej go docenić i zorganizować i nie
rozmieniać się na drobne.
Pozdrawiam

gazaro napisała:

> Proponuję tu wpisywać powody dlaczego warto lub nie rodzić dzieci.
> Oto są moje:
> -Mogę iść i jechać kiedy chce i gdzie chce
> -Nie zamartwiam się do śmierci że z maleństwem coś się stanie
> -Nie jestem niewolnicą wrzeszczącego bachora jak w superniani.

[majkimama]

Moje argumenty ZA:
- poznajesz uczucie obezwładniającej miłości (nie do porównania z czymkolwiek,
- możesz kształtować drugiego człowieka, pokazywać mu świat, przekazywać ważne
wartości,
- możesz robić rzeczy, o których już dawno zapomniałeś jak lepienie bałwana,
robienie łańcucha na choinkę, etc,
Moje argumenty przeciw:
Tylko jeden - jeśli nie masz w sobie pragnienia dziecka to nie powinieneś go mieć.

[dr_grey]

Myślałam, ze obecnie najgrubsza czerwona linia podziału przebiega między
zwolennikami PiS i resztą DD. A tu widzę, że to jest między dzieciatymi i
niedzieciatymi. Ekstra. Co Wy wszyscy redukujecie dysonans poznawczy i
koniecznie samych siebie przekonujecie, że warto/nie warto?

[mamapaptylka]

jak się ma dzieci to się człowiek nie zastanawia po co. Ma sie je po to żeby
były. I wcale się człowiek nie zastanawia co by było bez nich skoro z nimi jest
dobrze. Nie obchodzi mnie w tej chwili co będzie jak będzie nastolatkiem, jak
dorośnie. Był ślicznym, pachnącym niemowlaczkiem (tak, mamie nawet dziecięce
kupki pachną), teraz jest energicznym dwulatkiem (energicznym, nie
negrzecznym). Moje życie nie ma nic wspólnego z tym z Superniani. Poprostu nie
zastanawiam się co by było gdybym sie nie zdecydowała na dziecko, tak samo jak
nie zastanawiam się co by było gdybym nie poznała męża, zdecydowała się na inny
kierunek studiów czy na mieszkanie w innym mieście. Przez takie gdybane można
na głowę dostać. Szanuję tych którzy dzieci mieć nie chcą i wcale nie zamierzam
nikogo do rodzicielstwa namawiać. Ja porostu jestem z moim Paptylkiem
szczęśliwa. I myślimy o powiększeniu rodziny. Pozdrawiam wszystkich rodziców i
nie-rodziców też.

[kaszamanna1]

Nawiązując do wypowiedzi silvik, której dziecko daje argument zwalniający ją
ze studiowania i pracowania odnoszę wrażenie, że jest to osoba bez
jakichkolwiek ambicji, żeby nie powiedzieć mocniej. Jak można czuć się dobrze
siedząc w domu z dzieckiem i cieszyć się, że mąż na nią zarabia, ja czułabym
się chyba jak śmieć, bo urodzić dziecko nie jest żadną filozofią (jeśli nie
jest się bezpłodnym)- trudniej wykazać się w innej dziedzinie i być kimś, a nie
tylko matką...

[kaszamanna1]

rozwijając wątek odnoszę wrażenie, że często matkami zostają osoby, które nic
innego nie potrafią, nic więc dziwnego , że w tym znajdują spełnienie. To
smutne, ale więcej dzieci rodzi się wśród osób bez wyższego wykształcenia, a ja
myślę, że żeby móc coś swojemu dziecku przekazać, to samemu trzeba być kimś i
mieć mu co przekazać, a nie tylko dać dach nad głową i jedzenie.
Druga sprawa, którą chcę poruszyć to zachwyt kobiet będących już matkami,
często wydaje im się, że Pana Boga za nogi złapały i że ich dziecko to jakiś
cud świata. Zgodziłabym się tu z wypowiedzią crisesa, który uważa, że to
naturalny proces odnajdywania się w sytuacji, muszą sobie to wytłumaczyć na
plus, bo inaczej można zwariować. To naturalna reakcja psychologiczna, często
jest tak, że jak coś nam się przytrafi w życiu to tak to sobie wytłumaczymy, że
to najlepsze co mogło się zdarzyć. Prawda jest taka, że dziecko wyniszcza
organizm matki, karmienie często powoduje wypadanie włosów i inne skutki
uboczne, na pewno nie zawsze ale często. Więc organizm matki musi sobie jakoś z
tym radzić, żeby się godzić na taki proces trzeba być zaślepionym w tą małą
istotę, która w rzeczywistości jest niemal jak pasożyt, trzeba jej poświęciś i
zdrowie i czas. Pomijam kwestię bólu, porodu itd.Nikt by się na to nie
decydował, gdyby hormony aż tak w umyśle nie przestawiały priorytetów.

[crises]

To prawda, że w macierzyństwie (nie piszę "rodzicielstwie", bo dotyczy to
głównie kobiet) realizują się osoby, dla których wszelkie inne drogi
samorealizacji są zamknięte. Oczywiście, wychowanie dziecka jest bardzo
absorbujące, jeśli chodzi o czas i wysiłek, ale nie oszukujmy się - nie wymaga
żadnych szczególnych umiejętności ani predyspozycji, zwłaszcza intelektualnych.

Mnie np. straszliwie śmieszą osoby, które publicznie opowiadają, że przed
urodzeniem dziecka byli nikim, nie wiedzieli, kim są i czego chcą w życiu, a
dopiero dziecko dało im kopa, energię, cel, dzięki dziecku stali się energiczni,
zorganizowani, aktywni. Rozumiem, że gdyby się okazało, że są bezpłodni, pewnego
pięknego dnia poszliby do stajni i powiesiliby się na lejcach?

(crises jest kobietą. )

[justyna302]

crises napisała:
Oczywiście, wychowanie dziecka jest bardzo
> absorbujące, jeśli chodzi o czas i wysiłek, ale nie oszukujmy się - nie wymaga
> żadnych szczególnych umiejętności ani predyspozycji, zwłaszcza
intelektualnych.

Ojojoj, ale tutaj to już dałaś plamę! Wychowanie dziecka na wartościowego
człowieka wymaga wyjątkowych umiejętności i predyspozycji. Zwłaszcza
intelektualnych! No i dużo serca.
Nie każda kobieta te cechy posiada choć biologicznie prawie każda jest zdolna
do rozrodu. No i z tego powodu biorą się mali zwyrodnialcy rozbierający
koleżanki na lekcjach, stąd biorą się panny dla których najważniejsze są tipsy,
fura i komóra.

[crises]

Wartościowych ludzi mamy bardzo mało, z czego wniosek, że statystyczna
rzeczywistość jest taka, że jedni mało wartościowi ludzie wychowują masowo
innych mało wartościowych ludzi.

[justyna302]

crises napisała:

> Wartościowych ludzi mamy bardzo mało, z czego wniosek, że statystyczna
> rzeczywistość jest taka, że jedni mało wartościowi ludzie wychowują masowo
> innych mało wartościowych ludzi.

Ja bym nie była aż taką pesymistką. Wokół siebie widzę mnóstwo fajnych ludzi. A
głupimi nie zawracam sobie głowy. No, chyba, że wyrastają z nich politycy

[crises]

Jak dla mnie to jakiś 1-2% znanych mi ludzi jest dla mnie na tyle cenny, że
przejęłabym się ich nagłym wyparowaniem z powierzchni Ziemi. Cała reszta nie
wnosi nic bądź jest łatwo zastępowalna.

[bez_grzechu]

crises napisała:

> Jak dla mnie to jakiś 1-2% znanych mi ludzi jest dla mnie na tyle cenny, że
> przejęłabym się ich nagłym wyparowaniem z powierzchni Ziemi. Cała reszta nie
> wnosi nic bądź jest łatwo zastępowalna.

Hmm, crises, to moze cos mowic o reszcie spoleczenstwa, to prawda... Ale rownie
dobrze moze to cos mowic wlasnie o Tobie.

[jop]

Och, statystycznie większość ludzi jest przeciętna - to tak na przestrogę
wszystkim, którzy uważają, że akurat ich dziecko będzie kimś wyjątkowym, a już
na pewno wynajdzie lekarstwo na raka albo coś równie genialnego.

Ja tam na tle ogółu społeczeństwa jestem z siebie bardzo zadowolona - wystarczy
mi, że zajrzę na nieomal dowolne forum na gazeta.pl i od razu dochodzę do
wniosku, że w przypadku większości kryteriów mieszczę się w paru górnych % - ta
świadomość w zasadzie mi wystarczy do ogólnego zadowolenia z siebie (a co myślą
o mnie inni, wisi mi miękkim kalafiorem).

[mama303]

Uważaj z tym wyrażaniem opini nt bezpłodnosci. Nie wiesz o czym piszesz -
bezpłodnośc to chroba społeczna prowadzaca do b. powaznych konsekwencji w
psychice człowieka - może niestety prowadzic tez do samobójstwa.

[anabel26]

Uważam, że dzieci są potrzebne i prawie każdy człowiek chce je mieć. To
naturalna kolej rzeczy, przekazanie dalej pewnych swoich cech, rzeczy,
wiadomości. To potrzeba kochania i uczenia. Owszem, posiadanie dziecka wymaga
poświęcenia, ale jak to jest wynagrodzone, gdy widzi się swoją ukochaną osobę,
która rośnie, jest coraz mądrzejsza, a to wszystko dzięki nam. A na starość nie
jesteśmy sami, tylko mamy wnuki!

[bez_grzechu]

kaszamanna1 napisała:


> (...) Prawda jest taka, że dziecko wyniszcza
> organizm matki, karmienie często powoduje wypadanie włosów i inne skutki
> uboczne, na pewno nie zawsze ale często. (...)

Nieprawda. Z sama ciaza organizm wieksosci kobiet radzi sobie doskonale,
dodatkowo najprawdopodobniej w czasie ciazy rozwijajacy sie zarodek a potem
plod "zasila" organizm matki tzw "stem cells" (przepraszam, nie moge sobie
przypomniec polskiego odpowiednika), ktore moga naprawiac np niektore
wady/uszkodzenia serca (choc tez i wiele innych rzeczy). To stwierdzono
przynajmniej u szczorow czy myszy, a komorki zarodka daja sie wykryc u ludzkich
matek - nawet w wiele lat po porodzie.
To tyle na temat wyniszczajacej ciazy

> (...) Nikt by się na to nie
> decydował, gdyby hormony aż tak w umyśle nie przestawiały priorytetów.

A skad wlasciwie wiadomo kiedy kieruja nami "hormony", a kiedy nie? Moze tych
wxzesniejszych wypadkow jest duzo wiecej niz sie nam wydaje..

Ale o co właściwie chodzi?

[aga1000]

Tak mi przyszło do głowy patrząc na ten wątek-własciwie co maja na celu takie
pytania i do kogo są kierowane? Ludzie z wyboru nie mający dzieci natychmiast
odpowiedzą "nie warto" no w końcu to sami wybrali. i OK Ale przepraszam, czy
ktoś się spodziewa że rodzic nodpowie "nie warto mieć dzieci"? Osoby bezdzietne
piszą o dzieciach abstrakcyjnych, w ogóle; no moze kojarzą koszmarnego bachora
sąsiadów. A rodzice myślą o swoim konkretnym dziecku, urodzonym, wychowywanym z
pierwszym uśmiechem, pierwszym zębem, pierwszą awanturą i anginą. I ktos się
spodziewa, ze ojciec lub matka napiszą-"nie nie warto było żeby mój syn/moja
córka przyszedł/przyszła na świat"? Że napiszą, ze ich wielki wysiłek i trud i
wielka miłość są nic niewarte bo trudno się wyrwać na kolacje lub do kina?

Tak BTW ciekawe jaki odsetek rodzicśów, którzy tu piszą, tez jakiś czas temu
miał superzaplanowane wygodne życie i zero miejsca w nim dla potomków i nagle
bach, dziecię przyszło na świat ( bo jakby to powiedzieć-jedyne co daje pewność
nie zajscia w ciążę to a.szklanka wody zamiast b. ovariohisterektomia c. kastracja

[kamilakustron]

Dzieci to to po co warto żyć. Wozić je po świecie, rozpiesczać ... i
cieszyśsięcałe życie z tego ,że po prostu sąi nas kochająi cóżwięcej chcieć...
Siądzie taki człowieczek na Twoich kolankach spojrzy w oczka i powie kocham
CIę. To jest najważniejsze i właśnie po to warto mieć dzieci. Warto, warto,
warto........