karanie 2-latka

[alexa-75]

Czy macie jakiś pomysł na karanie 2-latka za np. złamanie jakiegoś ważnego
zakazu lub poważne przewinienie? Pytam dlatego, że mój 2-latek zrobił się nie
do zniesienia. Moja niania (pani z ogromnym doświadczeniem w wychowywaniu
dzieci, długoletnia niania) dzisiaj stwierdziła, że należy mu już wprowadzić
system kar (oczywiście nie cielesnych). No i co tu wymyślić takiemu
maluszkowi? Moja koleżanka np. za karę wsadza swojego 3-letniego synka do
łazienki, zamyka drzwi na klamkę (nie na klucz!) i on tam siedzi i krzyczy.
Po pewnym czasie ona idzie po niego, tłumaczy mu że źle zrobił, on przeprasza
i jest OK. I tak do następnego wyskoku dzieciaka Moja siostra np. sadzała
swoje dwie 2-letnie bliźniaczki na swoich łózkach i miały zakaz schodzenia na
ziemię dopóki "nie odpokutowały" swoich grzeszków. O dziwo nie schodziły z
łóżek, siedziały na nich i tez sie darły w niebogłosy (tak jak ten 3-latek).
Macie jakiś inny pomysł?

[verdana]

Przypomina mi to spełniony sen sadysty...
Dla dwulatka najlepsze sa kary naturalne - rozlałes - sprzatnij, przeszkadzasz -
idź do swojego pokoju. Dostosowane do przewiny i do wieku dziecka, a nie
stosowane mechanicznie, jak w regulaminie więziennym.

[agniesia59]

moim zdaniem można by spróbować postawić gdzieś jakieś krzesełko lub mały
dywanik np.w przedpokoju lub w pokoju tak żeby zawsze tam było i gdy dziecko
zrobi przewinienie to wtedy posadzić na tym dziecko i kazać mu zostać tyle
minut ile ma lat. w tym wypadku to 2 minuty. potem powiedzieć dziecku co
zrobiło źle i poprosić o przeprosiny. powinno poskutkować. pozdrawiam i życze
powodzenia.

[aluc]

nie wyobrażam sobie mojego dwulatka karanego w jakikolwiek sposób oprócz
naturalnej konsekwencji - nie ze względu na mój liberalizm w tym względzie,
jeno ze względu na to, że inne kary prawdopodobnie by olał

poza tym nie za bardzo wiem, czego ma nauczyć zamykanie w pokoju w celu
powrzeszczenia - raczej ja się zamykam w celu niesłyszenia wrzasków

prawdę mówiąc pięciolatek na moją stanowczą propozycję posiedzenia w pokoju,
dopóki się nie uspokoi, odpowiedział "nie mam najmniejszego zamiaru się
uspokoić"

widocznie jestem niewydolna wychowawczo

[alpepe]

straszne to z łazienką.
Moje dziecko jest już starsze i jak coś strasznie przeskrobie i ja wiem, że
mogłabym użyć przemocy fizycznej, bo mam ochotę jej "przyłożyć", to zawsze jest
zsyłana do swojego pokoju, przynajmniej ja mam czas, by ochłonąć, a i ona
"bierze czas" jak w siatkówce i wychodzi z sytuacji, w której była. Po paru
minutach ja jestem mniej wściekła, a mała już wie, co zrobiła źle.
Przy młodszym dziecku raczej twoje zdenerwowanie nie wynika z tego, że on CELOWO
coś zbroił, tylko niechcący nie posłuchał i nie był w stanie przewidzieć
konsekwencji swojego czynu. Najlepszym wytrychem do tej sytuacji jest
konsekwentna: stłukłeś coś - pomóż posprzątać, rozwaliłeś - pomóż poukładać
ponownie itp. Jeśli mają miejsce sytuacje typu: dwulatek stłukł coś cennego,
pomazał ważne dokumenty itp. ukarać należałoby dorosłych, bo dla dziecka
wszystko ma taką samą wartość i tego typu rzeczy powinny być przechowywane z
dala od dziecka. Jeśli dziecko np. nie chce jeść, należy się zastanowić, czy
przypadkiem nie jest przekarmiane, dopajane i dokarmiane między posiłkami. Jeśli
dziecko np. bawi się jedzeniem, czym doprowadza do szału opiekunkę, nalezy
pamiętać, że dziecko zwyczajnie nie jest głodne, a nie jest na tak wysokim
poziomie rozwoju emocjonalnego i umysłowego,by zakomunikować wprost: jestem
syty, chciałbym już odejść od stołu. Szkoda, że nie opisałaś wprost sytuacji,
która wg was wymagała kary.

radziłabym sprawdzić rodzaj doświadczenia...

[nchyb]

> Moja niania (pani z ogromnym doświadczeniem w wychowywaniu
> dzieci, długoletnia niania) dzisiaj stwierdziła, że należy mu już wprowadzić
> system kar (oczywiście nie cielesnych).
radziłabym sprawdzić ten rodzaj doświadczenia. Może była wychowawczynią w
jakimśośrodku o zaostrzonym rygorze? Bo mądra naprawdę doświaczona niania nie
wymyślłaby taich systemów...

> Macie jakiś inny pomysł?
przeczytaj dokładnie post Verdany, tam jest dobry pomysł...
Pozdrawiam

[mamaivcia]

"Tryptyku śląskiego" z serii Kryminalnych ... będzie wiedziała jakie mogą być
konsekwencje jej kar w przyszłości ...

[marghe_72]

tylko nie łazienka..

[alpepe]

i piwnica...

[iwpal]

>złamanie jakiegoś ważnego zakazu lub poważne przewinienie<
2-latki sa zwykle nie do zniesienia ;-D i co gorsza nie rozumieja zasadności
kar, typu "idź i przemyśl" i ważnosci zakazów. Chwilowe odseparowanie, aby sie
wywrzeszczał jest zasadne (również dlatego, zeby i matce puściły emocje),ale
wymyślanie systemu kar - nie bardzo; najlepszym pomysłem jest opisywana już
naturalna konsekwencja, zwykle dla dziecka karą jest tez karcący to czy słowna
nagana.
Lepszym pomysłem jest dawanie nagród (słownych, obrazkowych buziek itp) za
zachowania porządane.

[moofka]

alexa-75 napisała:

> Czy macie jakiś pomysł na karanie 2-latka za np. złamanie jakiegoś ważnego
> zakazu lub poważne przewinienie?

jakie to powazne przewinienie w wykonaniu dwulatka?
bo jakos poza swinieniem i szeroko pojetą upierdliwoscia (wyniakjąca z wieku
raczej niz zlosliwosci) nic mi nie przychodzi do glowy
podobnie jak dziewczyny przede mna uwazam ze najsluszniejsze jest karanie
wspolnierne do przewinienia i z niego wynikające
niszczysz, brudzisz, rozwalasz - zabieram
przeszkadzasz zlosliwie - idziesz do siebie i siedzisz sam (nie do zamknietego
pomieszczenia, o nie)
bijesz mnie - nie chce z toba sie bawic, rozmawiac, trzymac cie, dopoki nie
przeprosisz
zachowujesz sie przy stole paskudnie - idziesz i z cywilizowanymi ludzmi jadl
nie bedziesz ;P
tak jest logicznie, dziecko to rozumie i ma szanse na przyszlosc zastanowic sie
dlaczego tego, czy tamtego robic nie powinien
tak mi sie wydaje
nawet karne jezyki superniani wydaja mi sie troche od czapy
ale to tylko moje zdanie

[myelegans]

Naturalne konsekwencje jak bajbardziej, tylko czasami z dwulatkami to ciezka
sprawa :0), ja w dalszym ciagu mojego nie rozgryzlam.
Przede wszystkim dziecko musi wiedziec czego nie wolno zanim zacznie sie
wyciagac konsekwencje, jak rozbije dzbanuszek, jak to ostatnio zrobil moj syn,
to wine za to ponioslam ja, bo nie usunelam, chociaz nigdy sie tym dzbanuszkiem
nie interesowal, az sie zainteresowal i to skutecznie.

Z tym ponoszeniem konsekwencji tez jest roznie, trzeba wywazyc i sytuacje i
dziecko i zobaczyc, czy gra warta swieczki, czy odpuscic. U mojego syna
rozlanie jest na porzadku dziennym i trudno mi wymagac od niego sprzatania za
kazdym razem jako kary, bo widze, ze to po prostu jego nieuwaga i mnie sie
zdarza cos rozlac, nawet czesto. A z tym sprzataniem, hmmm, on z radoscia
posprzata i rozmaze jeszcze rozlane mleko i jeszcze z ta sama szmata wyciera
wszystko naokolo, i bedzie jeszcze rozlewal, zeby mu szmate dac, zeby moc
sprzatac. Wiec konsekwencja posprzatania skutek tu ma zaden.

U nas do powaznych przewinien nalezy, bicie, drapanie, rzucanie jedzeniem,
sciaganie i rzucanie okularow taty i on o tym WIE. Zwykle zwiazane jest to z
emocjami, ktore eskaluja do takiego stopnia, ze maly nie wie jak sobie z tym
poradzic. Wtedy trudno z nim racjonalnie rozmawiac, bo zwykle sie drze, kopie i
ma atak szalu i nic do niego nie dociera.

Wtedy jest sadzany na specjalnym krzeselku u siebie w pokoju na "time out", na
2 minuty. My wychodzimy. O dziwo siedzi i nie schodzi. Po tych czasie, jest
rozmowa "popatrz na mnie" i jak mam kontakt wzrokowy to mam 3 sekundy na
przekazanie wiadomosci "nie wolno bic" "nie gryziemy, drapiemy" "nie rzucamy
jedzeniem". I mowi "przepraszam", daje buzi. I jest to oczywiscie do nastepnego
razu, ale widzimy juz swiatelko w tunelu i maly juz rozpoznaje, ze pewnie
zachowania sa nieakceptowane, co nie znaczy, ze tego nie robi dla efektu.

Chociaz przyznaje sie bez bicia, ze byloby pewnie lepiej gdybym byla bardziej
konsekwentna, a nie jestem. dwulatki sa irracjonalne, wybuchowe, pelne pasji,
tak jak my przedmiesiaczkowo i jak tak na niego patrze, to go rozumiem dlaczego
czasami nerw mu puszcza i wrzeszczy zeby tylko powrzeszczec.

Ja go jeszcze ucze, ze jak jest zly to moze poboksowac poduszke, i czasami jak
widze, ze szal sie zbliza to przynosze poduszke i mowie "poboksujemy, chcesz?"
i zamienia sie w smiech, tylko tez nie zawsze dziala.
Powodzenia i najlepiej gdybys ustalila z niania wspolna taktyke, zeby wiedzial,
ze pewne limity sa ogolne, a nie dostosowane do konfiguracji osob, z ktorymi
jest. Przy tym wszystkim, bede kiedys tesknic za tym moim dwulatkiem.
Ciao :0)

[alexa-75]

Dziękuję wszystkim za wypowiedzi! Zawsze staram się wyciągać naturalne
konsekwencje, ale tak jak myelegans napisala - czasem "z tym ponoszeniem
konsekwencji też jest różnie". Mój 2-latek lubi sprzątać i jak coś wyleje, to
przychodzi i mowi "ojej rozlał! daj szmatę", albo "ojej zepsuł! proszę
naprawić". W takich przypadkach nie robię awantury, tylko np. naprawiam
uszkodzone autko albo pomagam wytrzeć rozlaną herbatkę. Chodzi mi bardziej o
np. rzucanie jedzeniem, gdy się mu tlumaczy, że jedzeniem rzucać nie wolno.
Albo puszczanie wody w bidecie na maksa - cała łazienka pływa, a przy okazji on
do pasa mokry. Z reguły mówi "ojej mokry! proszę przebrać", ale ile razy
dziennie można przebierać dziecko i wycierać lazienkę. Wystarczy, że robię
siku, albo myję wlosy nad wanną a on już wykorzystuje moje chwilowe
unieruchomienie i puszcza wodę. Wyginanie moich okularow na wszystkie strony to
kolejna sprawa, no i jeszcze kilka, np. maltretowanie kanarka, albo włażenie na
krzesło, a z krzesła dalej - np. na stól, parapet...

[asia06]

A za co chcesz karać dwuletnie dziecko? Bo nie mogę wpaść na pomysl, za co
moglabym karać moją córeczkę. Jakiego poważnego przewinienia dokonał i ile ma
tych zakazów? Bo czego dziecku takiemu zakazać, to naprawdę nie mam pojęcia.
Nie bierz noża, nierzucaj talerzem... to akurat sprawa rodziców, żeby schować
takie przedmioty i tysiące inneyc z zasięgu małych rączek. Dla dziecka wszystko
jest zabawką. Świnienie się w jedzeniu to też zabawa... I tak dalej.
A niania? Nianai już nie powinna się zajmowac twoim synkiem, skoro nie potrafi
sobie poradzić z Twoim synkiem. Widocznie ma już "zbyt długoletnie" (!!!)
doświadczenie w wychowywaniu dzieci. Dwulatek to nie "posłuszna ciota", tylko
ciekawe świata dziecko. I ta pani albo to zrozumie, albo powinna się z wami
pożegnać.

[myelegans]

Asiu, karanie czy wyciaganie konsekwencji to sprawa semantyki. Tu chodzi o
ustawianie dziecku limitow i ich egzekwowanie, nalezy to wprowadzac wczesnie.
Ono pwonno sie nauczyc co wolno, a co nie. Pewne rzeczy nie powinny byc
negocjowalne, np. przemoc fizyczna w stosunku do ludzi i zwierzat, nie
szanowanie rzeczy wlasnych i cudzych czy srodowiska, czy pewne kwestie
bezpieczenstwa np. jazda na rowerze bez kasku, czy nie wychodzenie na ulice.

Ja Ci powiem ile moje dziecko ma zakazow, otoz nie wolno mu: rzucac jedzeniem
przy stole, przechodzic przez ulice nie trzymajac reki mamy/taty/niani,
zrywania kwiatow z klombow, deptania po lawkach w parku, zdejmowania artykulow z
polek sklepowych, ciagniecia kota za ogon, bicia, plucia, szczypania, zrywania
tacie okularow i jeszcze pare by sie znalazlo. Co wcale nie znaczy, ze nie
probuje. Tutaj to juz nie kwestia zabezpieczenia mieszkania, tylko nauki, ze
pewne zachowania sa po prostu niedopuszczalne i niewlasciwe. Jezeli dziecko
pomimo dwoch ostrzezen, ze czegos nie wolno powtorzy to po raz kolejny patrzc Ci
w oczy, to wtedy trzeba wkroczyc do akcji i albo zabrac z pola walki, albo
odebrac cos, albo wyslac na "time out" i to JEST kara . W ten sposob Ty
egzekwujesz limity i dziecko juz bedzie wiedzialo, ze nie robisz sobie z geby
cholewy, tylko to co mowisz popierasz akcja. Zbiera dane, przetwarza i sie uczy.

A do autorki. Jak wchodzi Ci do lazienki i spuszcza wode, to powiedz, ze jak to
bedzie robil to zamkniesz drzwi do lazienki, i na drugi raz, a bedzie drugi raz
tak zrob. Kanarka mu usun z zasiegu reki, bo raz mozesz nie zdazyc i kanarek
zrobi sie przeterminowany.
Powodzenia, a z niania pogadaj. Widac, ze chce z Wami wspolpracowac, a nie
wprowdza wlasne metody bez uzgodnienia.

[anek130]

zgadzam się. Mój Alek ma 22 miesiące ale od dawna cwaniaczek mały wie, czego mu
nie wolno i zazwyczaj jest posłuszny. Ale jak niekiedy z miną małego urwisa
podchodzi do komputera i chce go wyłączac, patrząc jednocześnie na mnie z
dziwnym usmieszkiem, to ja wiem, że on zdaje sobie sprawę, ze tego mu mama
zabrania i ja juz wtedy mówię:jak wyłączysz komp to pójdziesz za kare do
kojca". I tak robiłam, na parę minut go wkładam do kojca, którego on nie lubił.
Dzieci bardzo dobrze wiedzą, czego im nie wolno- oczywiście tylko wtedy jeśli
jest to konsekwentnie powtarzane i egzekwowane. I uważam, że oczywiście można
karać takie małe dziecko ale stosownie do wieku i do przewinienia. Az się boję
pomyśleć, co by było gdybym za każdym razem tylko mówiła, "nie wolno dotykać
kabla"....i tak wkółko. Skoro po tym moim upominaniu nic sie nie dzieje, to
dziecko myśli, "czemu nie?" a potem albo jest nieszczęście albo wyrastaja takie
dzieci, jak w Superniani, które mając lat np. 4 nie wiedza co to kara i że w
ogóle można im czegoś zabronić.

Ania

[asia06]

Co innego zabrać coś i nie pozwolić na coś niż karać. Dla mnie zabronienie i
karanie to jednak dwie różne rzeczy.

[anek130]

a jak długo będziesz tylko zabierać? mówić "nie wolno", a jeśli twoje dziecko
będzie notorycznie po coś sięgać, czego mu nie wolno, to co zrobisz? skąd on
będzie wiedzieć, że nie może tego robić? samo mówienie nie wystaczy.

ANia

[myelegans]

Asia, jezeli cos zabierzesz, to jest pozbawienie przywileju posiadania
zabronionej rzeczy, czyli kara. Jak Ty przekroczysz szybkosc prowadzac samochod
to dostajesz mandat (kare) i leca Ci punkty. Policjant nie grozi Ci palcem i nie
mowi "nu nu nu" (no w wiekszosci przypadkow, bo czasami daje ostrzezenie).
Zapamietasz na jakis czas i bedziesz pilnowac szybkosci ;0)

Kara jest np. zabranie dziecka z placu zabaw, jak rzuca piaskiem w inne dzieci.
Po ostrzezeniu, "nie rzucamy piaskiem" i "jak bedziesz rzucal idziemy
natychmiast do domu" i zwiniecie towarzystwa i powrot do domu. Dajesz wybor,
wybiera, ponosi konsekwencje, zapamietuje, uczy sie.

[anek130]

to do mnie mówisz? bo ja się akurat zgadzam z tym co mówisz.

Ania

[myelegans]

Nie, do Asi, wyzej :0)

[alexa-75]

Ja już zaczęłam zamykac łazienkę na klucz, podobnie jest w kuchni (ale jej
zamknąć się nie da włazi na krzesło, odkręca wodę w zlewozmywaku i wyciąga
sluchawkę - tym samym zalewa mi całą kuchnię...
Kanarek już stoi na fortepianie, ale teraz muszę z kolei uważać, bo włazi na
krzesło i drapie się na fortepian
A najbardziej doprowadza mnie do szału gdy siada lub się kładzie na środku
przejścia dla pieszych, bo np. nie chce iść w kierunku domu. Ja siatki z
zakupami w jednej ręce, drugą ręką trzymam jego i jak tu podnieść takiego 14
kg "klocka". Niania mi mówi, że kara powinna być natychmiastowa po
przewinieniu. Obie jesteśmy zdania, że nie powinna to być kara cielesna tylko
coś co zapamięta. Może "kara" to za dużo powiedziane... Kojca już niestety nie
mam - a to mógłby byc dobry pomysł. Zastanawialam się ostatnio nad wsadzaniem
go do łózeczka, ale boję się, że znienawidzi łózeczko i nie będzie chcial w nim
spać. Ale co zrobić jak on mi leży na przejściu a tu nadjeżdza samochód?

[asia06]

A może warto się zastanowić, co jest powodem takich reakcji twojego dziecka.
Może coś w waszym postępowaniu jest nie tak, że mały się tak buntuje. Bo jak
dla mnie to trochę więcej niż bunt dwulatka. Zamkniesz w łazience, to normalne,
że będzie coś tam majstrował, choćby dlatego żeby się czym zajać, bo mu się
nudzi.

[asia06]

> Asia, jezeli cos zabierzesz, to jest pozbawienie przywileju posiadania
> zabronionej rzeczy, czyli kara.

Kara jest konsekwencją niedostosowania się do zakazu. Jeśli zabiorę dziecku
zabawkę, bo coś tam przeskrobało, to to i owszem jest karą. Ale jeśli nie
pozwolę dziecku na włożenie druta do gniazdka, to trudno mówić, że to jest
karą (czy to też jest pozbawienie przywileju trzymania druta w gniazdku?)
Autorka wątku miała na myśli karanie za coś, a nie uczenie dziecka, co jest
niebezpieczne, a co nie.

> Policjant nie grozi Ci palcem i nie
> mowi "nu nu nu"

No tak infantylnych policjantów to chyba nie mamy

> (no w wiekszosci przypadkow, bo czasami daje ostrzezenie)

No właśnie. Decyduje urok osobisty

> Zapamietasz na jakis czas i bedziesz pilnowac szybkosci ;0)

Bo ja wiem... Raczej dlatego będę pilnować szybkości, bo nauczono mnie, że
zbytnia prędkość jest niebezpieczna, a nie dlatego, że zmaleje mój portfel albo
punkty polecą. Bo i te pieniądze i te punkty będę miała w nosie.

> Kara jest np. zabranie dziecka z placu zabaw, jak rzuca piaskiem w inne
dzieci.
> Po ostrzezeniu, "nie rzucamy piaskiem" i "jak bedziesz rzucal idziemy
> natychmiast do domu"

A no zgadza się, że w takich sytuacjach trzeba reagować. Zapomniałam napisać w
swoim pierwszym poście - napisałam, że uważam, że należy zabraniać w przypadku
zagrożenia życia lub zdrowia, nie dodałam, że także cudzego, a nie tylko
swojego (no i oczywiście cudzego mienia)

[asia06]

> samo mówienie nie wystaczy.

Hmmm... Mówienie wystarcza. Do mnie też tylko mówiono, nigdy nie stosowano kar.
Nie stoczyłam się.

[anek130]

naprawde uważasz że mówienie wystarcza? każdemu dziecku? absolutnie się ztym
nie zgadzam- Ty może byłas wyjątkiem, ale większość dzieci tak się nie da
wychować.

Ania

[asia06]

Może i nie każdemu dziecku wystarcza, może mam egzemplarz wyjątkowy (mojej
małej wystarczy raz powiedzieć i słucha)... Ale bardziej mi się wydaje, że winą
rodziców jest to, że dziecko jest uparte cy nieposłuszne. Że rodzice próbują
narzucać dzieciom swoją wolę zbyt często, że nie słuchają, czego dzieciom
potrzeba. Rozumiem niektóre zakazy, pisałam o tym wcześniej, ale np. próba
karania dwulatka (zresztą "każdolatka") za to np. że nie chce zjeść czegoś tam
(o czym pisała autorka wątku) jest dla mnie niedorzecznością.

Dziecko nie je, bo albo nie jest głodne, albo mu nie smakuje. Moja też ma
okresy niejadania, dni, kiedy nie zje zupełnie nic poza mlekiem z piersi (a jak
na takie "stare" dziecko to chyba za mało); no i po kilku dniach przechodzi -
mała znowu wcina Ale nie przyszło mi do głowy, żeby za to dziecko karać.

Dziecko autorki wątku nie chce wracać do domu. A może za mało ma przebywania na
dworze, a za dużo robienia zakupów z mamą. Może wolałoby pogrzebać w ziemi niż
chodzić, a może i jeździć po sklepie, kiedy mama robi zakupy, a ono się nudzi.
Ma do tego prawo? Ma prawo się buntować, jeśli jego pragnienie nie są
spełniane? I teraz niestety rola matki czy ojca, żeby pomyśleć, co dziecko
czuje, a nie od razu karać.

Nie jestem za nieustawianiem dziecku granic, ale jestem za ustawainiem granic,
zakazów z rozsądkiem. Często dziecko nie może czegoś, bo "nie", bo rodzic tak
wymyślił, a dziecko nie czuje zasadności zakazu. A jeśli nie rozumie zakazu, to
się przeciwko niemu buntuje.

No i do szału doprowadza mnie niania, która nie radzi sobie z dzieckiem. Jestem
nauczycielką i z doświadczenia wiem, że z każdym dzieckiem można sobie
poradzić. Trzeba tylko tego chcieć i zrozumieć dziecko, jego zachowania i
emocje. i do dziecka dostosowac sposób postępowania z nim.

[anek130]

to chyba wcześniej Cie źle zrozumiałam, bo teraz w zupełności się z Toba
zgadzam. Też nie wyobrażam sobie karania dziecka za np. niejedzenie, a jedynie
tyllko za to, co może mu zagrażać lub innym albo popsuć bądź co bądź drogą
rzecz jaką jest np. komputer rodziców lub telefon komórkowy (który mój mały
nota bene mi zepsół).

Ania

[malgoska13]

twoja kolezanka nadaje się do psychiatry

[malgoska13]

1.zanim zaczniesz stosowac kary.... zastanów się co jest powodem takiego
zachowania Twojego dziecka, jak dojdziesz do tego, kara przestanie być
potrzebna..., zlikwidujesz tylko przyczynę takiego zachowania i już.

2. poobserwowałabym ta nianie, co ona robi w ciągu dnia z Twoim dzieckiem, bo wg
mnie to to zadanie juz ją przerosło...

o koleżance już było

[alexa-75]

1. Nie wiem skąd wzięłyście że chcę karać dziecko za to, że nie chce jeść. Ja
tego nigdzie nie napisałam! Akurat daleko mi od tego. Moje podejście jest
takie - nie chcesz jeść to nie jedz, a jak zgłodniejesz to sam się zgłosisz po
kanapkę.

2. Jeśli chodzi o powroty do domu. Chodzimy codziennie po sniadaniu na ok. 1,5-
2h spacery (nie zakupy!!!!! no chyba, że musze np. kupić chleb albo wejść do
apteki). Wracamy ok. 11.00 bo wtedy dzieciak dostaje 2 śniadanie i idzie ok.
11.30 spać. I prawie zawsze jest taka sama historia, że nie chce wracać do
domu. Widzę, że już się słania na nogach, ale uparcie chce iść w drugą stronę.
Na pewno to nie jest wina tego, że za mało przebywa na spacerze.

3. W łazience dzieciaka nie zamykam (tak jak ktoś to zrozumiał), bo faktycznie
coś mógłby zmajstrować. Ja zamykam łazienkę, żeby on mi tam nie właził i nie
zalewał jej wodą.

4. Jeśli chodzi o nianię - nie zmienię jej za nic w świecie! Ona z nim maluje,
wycina, klei, bawi się plasteliną, śpiewają razem piosenki, wymyślają śmieszne
zabawy, chodzą na dłuuuuugieeee spacery i to, że chce mi pomóc w opanowaniu
niesfornego 2-latka bardzo u niej cenię. Mówi, że obie musimy mieć takie samo
stanowisko, jak coś ja dziecku zabraniam, to ona automatycznie też i odwrotnie.
Np. ona nie pozwala skakać po kanapie więc ja też nie mogę pozwalać skakać po
kanapie. Dziecko musi wiedzieć, że są zakazy i nie można ich łamać.
Konsekwencje muszą być wyciągane i wspólnie musimy ustalić reguły co i jak.
Myślalam, że któraś z Was mi w tym pomoże...

5. Jeśli chodzi o koleżankę - moze faktycznie zamykanie 3-latka w lazience to
nie jest dobry pomysł. Ale "najśmieszniejsze" jest to, że drzwi nie są
zamknięte na klucz tylko na klamkę, a maly tam siedzi dopóki mama po niego nie
przyjdzie (sam nie wyjdzie). Na dodatek siedzi na podłodze przy drzwiach i nic
nie majstruje! Teraz to wystarczy hasło "czy chcesz pójść do lazienki" i on już
wie, że jeśli się nie uspokoi to trafi do swojego "ulubionego miejsca".

Tyle miałam tym razem do napisania...

[afryka11]

bo jak czytam niektóre teoretycznie mądrę rady to dochodzę do wniosku że nie
macie ( niektóre) dzieci. małgośka - zastanów się co jest powodem takiego
zachowania - rany boskie, czy myslisz że autorka chce karac swoje dziecko od
tak. że nie chce żeby się zmieniło. że nie szukała powodu. Dzieic w tym wieku
potrafią być okropne. Właśnie stoczyliśmy straszną walkę z naszym 2,5 latkiem.
Czasem człowiek jest na granicy wytrzymałości. Ma ochote wyjśc z domu i uciec.
Ja mam dwójkę maluszków. Też nie wiem jak sobie radzić. Staram się rozmawiać,
tłumaczyć, odwrócić uwagę.A on coraz głośniej się drze, budzi młodszą siostrę,
ona płacze, on jeszcze głośniej, pluje się, z nosa mu cieknie, i wxciąż te
jego "NIE NIE NIE", potem 100 razy mama. Głowa mi pęka. Mąż go straszy, ża w
tyłek dostanie - jeszcze nie dostał od męża. Mały ma nas w nosie. czasem myślę,
że ma pełną pupe wszystkiego. Wszystkie dotępne zabawki, bajki na wielkim tv,
babcie i dzadkowie na każde zawołanie.
Faktycznie jedną z praktyczniejszych kar jest zamknięcie go w pokoju aż się
uspokoi. Trwa to ok. 5-7 min, po czym kładzie się do swojego łóżka i śpi. Jak
wstanie jest cudnym dzieckiem.Gorzej gdy w pokoju śpi siostra.
Myslę sobie, że na takiego buntownika nie podziałają żadne kary - nasze, mam
które nie uznają bicia dzieci. Mam wielką nadzieje, że nasze dzieci docenią, że
nie chcemy ich bić, że rozmawiamy, i wreszcie przestaną byc małymi paskudami.

[agnesa27]

Alexo!!!
Uwazam , ze masz bardzo dobrą opiekunkę , ktora chce jak najlepiej dla Twojego
dziecka.Dziecko mu wiedziec , ze sa nagrody i kary, ze sa zasady i
konsekwencja łamania zasad przyjetych w domu jest kara.Tego nalezy dziecko
uczyc od NAJMŁODSZYCH LAT.Im wczsniej pozna rzeczywistosc bedzie mu łatwiej w
pozniejszym zyciu.Znam dzieci, ktore nigdy nie były karane - istny koszmar.Mówi
sie , ze czesciej trzeba dziecko nagradzac za dobre zachowanie i z tym sie
zgadzam jak najbardziej.Czesto chwalic , motywowac do pracy to pozytywnie
wpływa na jego rozwoj.Są sytuacje , w ktorych TRZEBA malucha ukarac.@latek
doskonale rozumie , co do niego mowisz .w sytuacjii nieposłuszenstwa mozna
dziecku zabronic ogladania wieczorynki , jesli oglada w ogole telewizje, nie
przeczytac bajki po kąpieli, zaprowadzic do pokoju aby przemyslał zachowanie ,
nawet jak wrzeszczy, trzeba poczekac az sie uspokoi, dopiero wtedy
rozmawiac.Rzuca jedzeniem - zabrac mu i koniec,bije Cie odstawic od siebie i
nie gadac z nim ani sie nie bawic , dopoki nie przeprosi.Wazna moze i
najwazniejszsza oprocz miłosci jest konsekwencja ale uwazam , ze konsekwencja
jest oznaka miłosci wiec to jedno i to samo.
Pozdrawiam

[bomba001]

hmm, ja wsadzałam do pokoju, i sie darł/jak się darł, rzucał.

[hanna26]

Naprawdę myślę, że niczego lepszego poza zwykłą konsekwencją swoich czynów nie
wymyślono dla dziecka. Tyle że ja nigdy nie nazywałam tego karami. Gdy moja
dwulatka (teraz już prawie czterolatka) robiła czasami coś złośliwie, po prostu
mówiłam: np. "Gdy będziesz to dalej robić, nie będziemy dzisiaj razem czytały
książeczki, bawiły się obrazkami, oglądały wieczorem dobranocki itp. itd., bo
jest mi bardzo smutno że cos tam złego robisz". Naprawdę, rzadko kiedy coś
takiego nie poskutkowało.
Ale jeśli chodzi o wrzaski czy takie sytuacje, jak opisywane przez autorke
wątku kładzenie się na ulicy - to tutaj, niestety, widzę w tym ewidentną winę
matki. Przepraszam, nie chce nikogo krytykować, piszę raczej o doświadczeniu z
moją starszą córką. Gdy ona np. kładła się z wrzaskiem na placu zabaw, bo nie
chciała wracać do domu, wiedziałam, że wina leży wyłącznie po mojej stronie. To
ja powinnam ją wczesniej z tego placu zabaw ściągnąć, wtedy jeszcze, kiedy nie
była tak strasznie zmęczona, żeby urzadzać histerie. Po prostu na przyszłość
starałam się wyczuć moment, kiedy jest znużona, ale jeszcze nie zmordowana.
Wtedy można było z nią normalnie porozmawiać, wytłumaczyc, że trzeba do domku,
bo coś tam będzie itd.
To tyle moich spostrzeżeń.

[agnieszkas72]

Uwagi ze strony opiekunki o tym,ze dziecko zrobiło się nieznośne i potrzebuje
systemu kar są dla mnie znakiem,ze opiekunka nie umie zorganizować dziecku
dnia,zabawy i nie zna się na dwulatkach.
Mój najmłodszy syn należy właśnie do tej kategorii wiekowej i nie przyszłoby mi
w życiu do głowy karanie go przez zamknięcie w łazience np.Jedyne właściwe moim
zdaniem postępowanie to:niedopuszczanie do tego,żeby dziecko było bardzo
zmęczone,znudzone czy głodne-z tego bierze się większośc okropnych scen,jakie
można czasami zobaczyć na ulicy czy w sklepach;spokojne mówienie dziecku,czego
się od niego oczekuje,dostosowane do jego możliwości odbiorczych;odwracanie
uwagi od rzeczy niepożądanych.
Jeśli mój syn rzuci książką,nie dostaje kary.Słyszy:"Podnieś".Jeśli uderzy
starsza siostrę,słyszy stanowcze :"Nie wolno bić!" i musi przeprosić,bo inaczej
ona nie będzie z nim się bawić.Jeśli wrzeszczy przy wkładaniu zimowej
czapki,staram się zrobić to jak najszybciej,a potem wyciszyć go,uspokoić np
opowiadając o ciekawych rzeczach,jakie zobaczymy na spacerze.W ten sposób
dziecko nie rozkręca się,z czasem histeria przy nielubianych czynnosciach zanika.
I jeszcze jedno:zostawianie dwulatka sam na sam z jego złością,płaczem jest dla
mnie czymś bardzo złym.Izolacja moze być własciwa przy cztero czy
pięciolatku.Dwulatkiem mozna kierowac tak,zeby nie była potrzebna.Inna sprawa,że
takich strasznych scen bardzo mało było przy moich dzieciach,więc chyba moje
metody mogę uznać za sprawdzone

[aneta76]

>Naprawdę myślę, że niczego lepszego poza zwykłą konsekwencją swoich czynów nie >wymyślono dla dziecka. Tyle że ja nigdy nie nazywałam tego karami. Gdy moja
>dwulatka (teraz już prawie czterolatka) robiła czasami coś złośliwie, po >prostu mówiłam: np. "Gdy będziesz to dalej robić, nie będziemy dzisiaj razem >czytały książeczki, bawiły się obrazkami, oglądały wieczorem dobranocki itp. >itd., bo jest mi bardzo smutno że cos tam złego robisz". Naprawdę, rzadko >kiedy coś takiego nie poskutkowało.

Ale to jest wlasnie kara. Konsekwencja swojego postepowania jest wtedy kiedy dziecko zepsuje zabawke i dlategoi nie moze sie nia bawic, albo jak cos stlucze to musi to posprzatac itp. A twoje kary byly niezwiazane z jej zachowaniem, wiec to byla po prostu kara. Robi cos zle - dajesz jej ostrzeze nie, ze jezeli nie przestanie to cos tam i jak nie przestaje to wlasnie egzekwujesz to co powiedzialas. To jest sytem kar.
Pozdrawiam
Aneta

[bomba001]

dziwna dysjusja, musze powiedzieć. ja nie wiem, ale każdy dwulatek się buntuje
(znaczy każdy przeciętny, o przecietnym charakterze) istnieje nawet określenie
w psychologii rozwojowej: bunt dwulatka. to jest fakt. może czasami jest to
spotegowane zmęczeniem, którego nie zauważyli rodzice. ale mowienie, ze dziecko
sie buntuje tylko dlatego że jest głodne zmęczone etc to wielkie uproszczenie i
nieprawda. po prostu dzieci wchodzą w taki okres, że wypróbowuja swoich sił
przeciwko dorosłym, patrzą na ile moga sobie pozwolić, próbuja przesuwać
granice. wy to chyba dziwne dzieci macie, albo święte jesteście i tego nie
chcecie zauważać))
alexa, opiekunke masz z opisu bardzo fajną, piszą ci inaczej zazdrosne mamy,
które siedza z dzieciakami w domu i pewnie teletubisie dla pacyfikacji
puszczają (choc oczywiście sie do tego nie przyznają))
oczywiście, że trzeba pomyślec o karach. jak kolwiek to nazwiesz, jest to
psychologicznie uzasadnione. wcześniej napisałam, że zamykaliśmy w pokoje,
oczywiście na klamkę, darl się, ale nigdy nie wychodził. po pewnym czasie
poszłam, jak się ja i on uspokoiliśmy, przytuliłam, wytłumaczyłam, kazałam
powiedziec przpraszam.
przy przewinieniach na przeciwko bezpieczeństwo (np kładzenie sie na ulicy, co
tez pamietam) byl po prostu klaps. wiem, wiem, zaraz się burza rozpęta,
znecanie sie fizyczne. ale konieczna jest wtedy natychmiastowa reakcja, wg
mnie. stosowałam to tylko w przypadku zasad bezpieczeństwa, przedtem juz
wielokrotnie tłumaczonych.
inaczej: odebranie przywilejów, po uprzednim wprowadzeniu dlaczego: dziś
zrobiłeś to i to, nie bedziemy sie wygłupuiać w kąpieli, czytac wspólnie,
oglądać bajki.
nagrody tez, jak najbardziej, wielokkrotnie częsciej niż kary, ale nie
dezawuujcie kar. robiąc to wychowujecie sobie dzieci bezstresowo, czyli
chodzące potworki. a takie dzieci nie sa szczęśliwe, uwierzcie mi. mam niestety
wiele przykładów takich dzieci w naszym otoczeniu. na dodatek one tez nie są
szcześliwe.
alexa, barzdi mi się podoba twoj wątek. i naprawdę, nie przejmuj się tym, że
robia z ciebie potwora. należy dziecku w tym wieku pokazac granice tego co mu
wolno. jeżeli tego nie zrobisz, to później bardzo trudno mu będzie zaakceptować
te granice. pozdrawiam i gratuluje fajnej opiekunki))

[agnieszkas72]

A czy musisz wplatac do normalnej dyskusji złośliwosci pod adresem osób
myslących inaczej niz ty?Nie siedzę w domu-jestem na urlopie wychowawczym bo
chciałam sama zajmowac sie własnymi dziecmi póki sa małe.Jesli chodzi o
TV,uwazam,że są lepsze zajęcia dla małego dziecka.
W zasadzie bunt dwulatka ominął nasz dom i z całym przekonaniem mogę
powiedzieć,że ten ,kto ma juz starsze dzieci na wzmiankę o takim buncie może
sie tylko usmiechnąc.Dziecko,owszem,może sprawdzać granice,ale nie próbuje ich
przesuwać.Wiele błędów rodziców bierze się z takiego przekonania i jest właśnie
wytaczaniem armat tam,gdzie naprawdę nie są jeszcze potrzebne.Jakie
wykroczenia,do licha ciężkiego,może miec na koncie dwulatek,zeby pozbawiać go na
przykład wieczornego czytania czy zabawy w kąpieli?To dla mnie chore.Zasadą
konsekwencji jest to,ze następuje natychmiast po tym,co dziecko
zrobiło.Długodystansowe karanie jest zupełnie bez sensu.
Świeże wybryki mojego syna:wrzask nieludzki przy kąpieli,której
nienawidzi,uciekanie przed zmianą pieluchy,wyciśnięcie pasty do zębów na
podłogę,przedostanie się do niedozwolonej części domu(remont) i rzucanie gruzem
w okna.Więcej grzechów nie pamiętam.
Położenie się na ulicy wykonał kiedyś jego starszy brat.Nie analizowałam i nie
karałam.Podniosłam i prowadziłam wrzeszczącego,póki się nie uspokoił.Zwracanie
uwagi i robienie zamieszania wokół takich scen to najlepszy sposób na to,żeby
zaczęły powtarzać się regularnie.A ich początkiem jest jednak nuda i zmęczenie.

[bomba001]

agnieszkas72 napisała:

> A czy musisz wplatac do normalnej dyskusji złośliwosci pod adresem osób
> myslących inaczej niz ty?Nie siedzę w domu-jestem na urlopie wychowawczym bo
> chciałam sama zajmowac sie własnymi dziecmi póki sa małe.
aaa ja tak ogolnie, nie do ciebie)) aczkolwiek uważam reakcje za baaardzo
przesadzone. takie z rodzaju "za duzo myślałam to wymysliłam"
> W zasadzie bunt dwulatka ominął nasz dom i z całym przekonaniem mogę
> powiedzieć,że ten ,kto ma juz starsze dzieci na wzmiankę o takim buncie może
> sie tylko usmiechnąc- nie rozumiem, twierdzisz że go nie ma??? że jest
wymysłem? mam i dziecko starsze i młdesze, i wiele przykładów dookola i
wszystkie dzieci ie a jakiś sposób zmieniły. to na ile, zalezy od ich
temperament. więc może masz takie raczej spokojne?
Długodystansowe karanie jest zupełnie bez sensu.- a co to jest??? ktos o czyms
takim pisał?
> Świeże wybryki mojego syna:wrzask nieludzki przy kąpieli,której
> nienawidzi,uciekanie przed zmianą pieluchy,wyciśnięcie pasty do zębów na
> podłogę- to nie sa wybryki, nie sadzę że to jest kwestia. wrzask- tylko jako
rezultat jakiegos zachowania
przedostanie się do niedozwolonej części domu(remont) i rzucanie gruzem
> w okna.- no ćóż, dla mnie sa to grzechy, nie wiem cz dobrze rozumiem, ale
remont to pewne niebezpieczeństwo. jeżeli o tym wiele razy rozmawialiście, to
ja bym takie zachowanie ukarała. rzyucanie gruzem, jeżeli zdawał sobie sprawę z
konsekwencji swoich czynow, tez bym ukarała. podobnie bicie, a może właśnie
najbardziej. oczywiście kara powinna byc współmierna do czynów.
> Położenie się na ulicy wykonał kiedyś jego starszy brat.Nie analizowałam i nie
> karałam.Podniosłam i prowadziłam wrzeszczącego,póki się nie uspokoił.- to
błąd. mowiąc ulica, mam na myśli jezdnię, a nie chodnik. dla mnie jest to
niebezpieczne, oczywiście, jezeli wiele razy już rozmawialiście naten temat.
umyslne niszczenie, bicie dzieci czy inne formy agresji, kwestie bezpieczeństwa-
mowie oczywiście o tym, o czym moje dziecko dobrze wie, są dla mnie powodami
do ukarania.
ale ja nienawidze dzioeci beztresowo wychowanych, które w imię ich źle pojetego
dobrastają sie w pewnym momerncie problemem dla innych.
taka jest moja opinia) pozdrawiam

[mama303]

jak najmniej kar i wdawania sie z dzieckiem w awantury. Sa inne
sposoby "normalnego" obcowania ze zbuntowanym dwulatkiem. Odwracanie uwagi,
obracanie w żart buntów, zaskakiwanie itd, itp. To my jestesmy dorosli nie
dajmy sie wyprowadzic z równowagi maluchowi i pamietajmy, dzieci wyrastaja z
buntów dwulatka i wchodza w inne bunty, trudniejsze do opanowania.
Zbuntowany dwulatek to nic w porównianiu ze zbuntowanym siedmiolatkiem czy
nastolatkiem. Ćwiczmy spokój i opanowanie i dobry kontakt z dzieckiem.

[agnieszkas72]

Masz całkowitą rację.Radzę powstrzymać zapędy do karania dwulatka,bo takiej
potrzeby nie ma.Wiekszośc problemów z dziecmi w tym wieku wynika z naszych
rodzicielskich błędów w postępowaniu z nimi.Uśmiech i żarty rozbroją pierwsze
histerie i sprawią,ze nie wejdą one dziecku w nawyk.Zapewnienie bezpieczenstwa
dwulatkowi to wyłącznie nasza odpowiedzialnośc.Jesli dziecku udaje się zrobić
coś,co zagraża jego bezpieczeństwu,ukarajcie się same,bo to wyłącznie wasza wina.
Dziecku rzucającemu jedzeniem nie należy się kara tylko zabranie talerza i
zajęcie czymś innym.

[agnieszkas72]

Wybacz,ale powaliły mnie to prowadzenie długich rozmów o bezpieczenstwie z
dwulatkiem i kwestia rozumienia przez niego konsekwencji rzucania gruzem w okna
DD.Zapomniałam przedstawic mojemu synowi faktury za ich wstawienie,może wtedy
lepiej by było z tym rozumieniem...
Czy po biciu twoje dziecko uspokoiło się i zrozumiało,że nie wolno kłaść się na
ulicy?

[trudy77]

Dla mnie wątek jak najbardziej na czasie- też mam dwulatka. Oczywiście,
najlepsze jest odwracanie uwagi, zabawianie, tłumaczenie itd. Jednak nawet
dwulatek musi znać nakazy i zakazy- w imię bezpieczeństwa i ogólnego istnienia
w społeczeństwie. Dzieci wychowywane bezstresowo zazwyczaj są stresujące dla
innych. Jestem pewna, że ani Twoja niania, ani Ty, Alexa, nie myślicie o
jakiś wielkich karach, tylko wyciąganiu konsekwencji i uczeniu. Podziwiam te
z Was, którym nigdy nie puszczają nerwy???? Zarówno ja, jak i moje dziecko
jesteśmy ludźmi z krwi kości... Popieram Bombę. Alex, trzymaj się ciepło i
nie słuchaj osób, które na odległość, po kilku zdaniach, chcą wyrzucać z pracy
Twoją nianię. JA nianię mojego dziecka cenię najbardziej na świecie (chociaż
tez po ludzku popełnia błędy), bo mój maluszek na jej widok ma uśmiech od ucha
do ucha, a ja wiem, że zastępuje mu mnie najlepiej jak potrafi. Pozdrawiam.

[mama303]

Dla mnie wątek jak najbardziej na czasie- też mam dwulatka. Oczywiście,
> najlepsze jest odwracanie uwagi, zabawianie, tłumaczenie

jak najmniej tłumaczenia dwulatkowi!!!!

Jednak nawet
> dwulatek musi znać nakazy i zakazy- w imię bezpieczeństwa i ogólnego istnienia
>
> w społeczeństwie.

Nie musi znać, on sie dopiero wszystkiego uczy, dyskutujemy tu jak egzekwować
te nakazy, zakazy - raczej przypominaniem do upadłego niż karaniem.

Dzieci wychowywane bezstresowo zazwyczaj są stresujące dla
> innych.

ale to często bardzo inteligentni ludzie, znający swoją wartość, umiejacy
bronic swoje racje. Geniusze i ludzie wyjatkowi też są często stresujacy dla
innych.

[trudy77]

"ale to często bardzo inteligentni ludzie, znający swoją wartość, umiejacy
> bronic swoje racje. Geniusze i ludzie wyjatkowi też są często stresujacy dla
> innych."
No chyba czujesz różnicę między geniuszem a tupiącym nogami lub wrzeszczącym o
coś dzieckiem???
"jak najmniej tłumaczenia dwulatkowi!!!!"
Nie rozumiem dlaczego nie mam tłumaczyć dwulatkowi??? Chyba od tego są
rodzice, żeby wytłumaczyć dziecku świat...
" Nie musi znać, on sie dopiero wszystkiego uczy, dyskutujemy tu jak egzekwować
> te nakazy, zakazy - raczej przypominaniem do upadłego niż karaniem.
> Oczywiście, ale karą jest np. koniec zabawy, jeśli dziecko zachowuje się źle
(jak np. w przytoczonym wyżej przykładzie z piaskownicą). Poza tym w tym wieku,
musi!!! znac juz pewne zasady, np. nie wkładać rąk do kontaktu, dać rączkę przy
przechodzeniu przez ulicę itp.

[mama303]

No chyba czujesz różnicę między geniuszem a tupiącym nogami lub wrzeszczącym o
> coś dzieckiem???

Takie tupiace wrzeszczace dziecko to zapowiedź silnego charateru czyli często
bardzo wartosciowego człowieka.

Nie rozumiem dlaczego nie mam tłumaczyć dwulatkowi??? Chyba od tego są
> rodzice, żeby wytłumaczyć dziecku świat...

Bo do dwulatka nie dociarają żadne racjonalne argumenty a rodzice sie tylko
nakrecają bo uważaja że dziecko powinno rozumieć juz wiele rzeczy.

[trudy77]

Takie tupiace wrzeszczace dziecko to zapowiedź silnego charateru czyli często
> bardzo wartosciowego człowieka.
>
Wow, albo chodzącej wredoty i egoizmu.
Bo do dwulatka nie dociarają żadne racjonalne argumenty a rodzice sie tylko
> nakrecają bo uważaja że dziecko powinno rozumieć juz wiele rzeczy.


Do mojego dwulatka dociera całkiem dużo argumentów..., No, ale w takim razie
nie zapowiada się na geniusza ... bo nie rzuca mi się na środku drogi, hehe...
Pozdrawiam!

[mama303]

Wow, albo chodzącej wredoty i egoizmu.

No nie zgodzę się z Tobą, moim zdaniem nie ma wrednych dzieci. Każde dziecko
samo z siebie chce być dobre a my dorosli możemu mu tylko w tym pomóc.
Co do egoizmu to tu sie zgodzę - dzieci są egoistami, zwłaszcza dwulatki -taka
ich natura. Nie wymagajmy zbyt wiele od dwulatka, np poświęcenia, szlachetnosci
czy altruizmu.

Do mojego dwulatka dociera całkiem dużo argumentów..., No, ale w takim razie
> nie zapowiada się na geniusza ... bo nie rzuca mi się na środku drogi, hehe...

No chyba sie jednak zapowiada jak juz tak wiele argumentów do niego przemawia.
pozdrawiam

[niunia604]

Uważam, że z 2-latkiem trzeba bardzo duuuużoooo rozmawiać. On doskonale sobie
zdaje sprawę z tego co się do niego mówi i dobrze wie co mu wolno, a co nie.
Jeśli się z dzieckiem nie rozmawia i nie wyciąga konsekwencji z jego czynów to
w przyszłości nie będzie odróżniał dobra od zła i będzie myślał, że mu wszystko
wolno. Czasem dziecko na przekór zakazom robi coś niedobrego - bo chce zwrócić
na siebie uwagę. Dziecko woli aby rodzice zwrócili na niego uwagę jak coś zbroi
niż żeby go totalnie ignorowali. Dlatego nasza rola - by z dzieckiem rozmawiać,
tłumaczyć, poświęcać mu sporo czasu, ale rownież systematycznie pokazywać czego
nie może robić poprzez wyciąganie konsekwencji, niekoniecznie cielesnych

[mama303]

Uważam, że z 2-latkiem trzeba bardzo duuuużoooo rozmawiać. On doskonale sobie
> zdaje sprawę z tego co się do niego mówi i dobrze wie co mu wolno, a co nie.

No tu się nie zgodzę. Wiele nieporozumień i tzw. osławiony bunt dwulatka wynika
z tego, że rodzice myślą że taka "cwana" mała istotka juz wiele rozumie i wie
co mu wolno a co nie wolno. Mamy wychodza z siebie kiedy tłumaczą tłumaczą a
mała szelma i tak robi swoje.
Dlatego rozmowy oczywiscie tak ale na poziomie dwulatka a nie rozwodzenie sie
dlaczego to nie wolno bić siostry. Nie wolno i koniec, to nie podlega dyskusji.
Odwracenie uwagi i bardzo wazna rzecz, o której ktos tu wspomniał:mądra mama
umie wiele złych zachowań przewidziec i im poprostu zapobiec.

[trudy77]

"Uważam, że z 2-latkiem trzeba bardzo duuuużoooo rozmawiać. On doskonale sobie
zdaje sprawę z tego co się do niego mówi i dobrze wie co mu wolno, a co nie.
Jeśli się z dzieckiem nie rozmawia i nie wyciąga konsekwencji z jego czynów to
w przyszłości nie będzie odróżniał dobra od zła i będzie myślał, że mu wszystko
wolno. Czasem dziecko na przekór zakazom robi coś niedobrego - bo chce zwrócić
na siebie uwagę. Dziecko woli aby rodzice zwrócili na niego uwagę jak coś zbroi
niż żeby go totalnie ignorowali. Dlatego nasza rola - by z dzieckiem rozmawiać,
tłumaczyć, poświęcać mu sporo czasu, ale rownież systematycznie pokazywać czego
nie może robić poprzez wyciąganie konsekwencji, niekoniecznie cielesnych "
Mądre słowa. I nie chodzi tu o godzinne wykłady, ale jedank tłumaczenie.
Jeśli mówię nie rób tak czy siak, to też tłumaczę dlaczego.

[bj32]

Dwulatki zazwyczaj sprawdzają granice dopuszczalności czynów: na ile mama mi
pozwoli? Ja, żeby ograniczyć Ance zakazy np. zamykałam szafki na klucz. I nie
musiałam powtarzać co chwila: nie grzeb w szafce.
Tłumaczenie... Fajna rzecz. Tylko przez ile czasu dwulatek skupi uwagę na
perorującej mamie?
Pomysł z krzesełkiem do mnie przemawia. Pewnie dlatego, że sama go stosuję
A koleżance od łazienki poleć w moim imieniu dyby i ciemnicę. Też dobrze działa:
(

[bara4122]

I jeszcze ciemną piwnicę.Doskonale oduczy jeszcze lęku przed ciemnością!!
A tak serio - popieram przedmówczynię.Dziecko inteligentne wyprobowuje
rodziców, na ile może sobie pozwolić.
Moja dwulatka wiele rzeczy nazwijmy "szkodliwych" robi z przekory, wie, że robi
źle i patrzy jaka będzie nasza reakcja. I taka sytuacja wymaga interwencji (np.
próbuje uderzeć siostrę bliźniaczkę, zabrać jej zabawkę itp.)Wtedy tłumaczę,że
to boli, że jest jej przykro, każę przeprosić. Czasem jest 2-3 razy "nie", ale
w końcu posłucha. Jeśli np. celowo rozrzuca zabawki - musi je posprżątać, jak
tego nie zrobi - zabieram te zabawki na kilka dni mówiąc, że zaniosę np.
koledze, bo ona nie szanuje.To jest wg mnie kara dla dwulatka.
A kiedy np. dorwie się do pilota, telefonu kom. - nie wolno, obejrzyj sobie i
zanieś na miejsce. Ale staram się zrozumieć, że dziecko zaspokaja w ten sposób
swoją ciekawość i najlepszą metodą jest uniemożliwienie mu dostępu do takich
rzeczy. Przecież to normalne, że jak komórka leży w zasięgu ręki dziecka to
zacznie się nią bawić.Komputerem tez próbuje manipulować, przy mnie może
włączyć, wyłączyć itp,(same raczej nie wchodzą do pokoju gdzie jest komp) ale
kiedyś ja się kąpałam a ona chciała sobie sama włączyć płytę z misiem
uszatkiem. Uszkodziła dysk ale nie było to z jej stony złośliwe, świadome tak
jak np. rorzucanie zabawek, plucie jedzeniem, uderzenie siostry.Moja wina, że
jej nie dopilnowałam, ani nie zakazałam stanowczo: nie wolno włączać
komp.Normalne, że się zdenerwowałam, ale trochę podniesionym tonem
powiedziałam: zepsułaś, teraz nie będzie bajek, nie wolno ruszać komp. itp. a
ona skruszona mówi: no dobrze, jus nie będę.Od razu mi się zrobiło głupio, bo
ona nie wiedziała, że robi źle.
Ale i tak zamknęłam ją w piwnicy na 3 godziny!(haha)

[bj32]

Bara4122 napisała:
I jeszcze ciemną piwnicę.Doskonale oduczy jeszcze lęku przed ciemnością!!
No! I pręgież. I but hiszpański. A jak już nic nie pomoże, to madre dolorosa i
stos. Będzie trochę spokoju...