Jedno po drugim

[pesteczka5]

Jestem mamą dwojga upragnionych dzieci w wieku 2 lata i 2 mies. oraz 6 mies.
Na pierwsze długo czekaliśmy, drugie zaprosiliśmy z zachwytu nad
rodzicielstwem, mając w uszach te wszystkie "będą się razem bawić" itd.
Chociaż mam sklonność do analizowania i przewidywania, nie wzięłam pod
uwagę, że:

[pesteczka5]

całą resztę zjadło po drodze! Przepraszam, postaram się odtworzyć. Pozdrawiam

[fugitive]

czekam i czekam na dalszy ciąg bo temat mnie bardzo interesuje. Będzie?

[pewna_karola]

mam nadzieję, żę ujżę ciąg dalszy bo spodziewam sie drugiego malucha i będzie
między nimi tylko 20 miesięcy różnicywięc przydadzą się doświadczenia innych
mam dzieci z małą różnicą wieku))

[magdalenack]

No właśnie, mnie też szalenie ciekawi ciąg dalszy bo mam wielką ochotę na
drugiego szkraba. Tak sobie myślę że cięgiem przejdziemy przez pieluchy,
ząbkowania itp. a i ekwipunek po pierwszym będzie jak znalazł.
Ale może są powody które mnie odwiodą od tego pomysłu i zaczekamy kilka lat?
Pesteczko podziel sie doświadczeniem, pliiiz.

[haneczkaz]

Między moimi maluchami jest 17,5 miesiąca różnicy.
Też jestem ciekawa jakie są te minusy bo ja widzę same plusy i to coraz wiecej
plusów, takiej różnicy (młodsze ma teraz 2 lata i 4 miesiące i jest coraz
lepiej chociaż już od początku było dobrze).

Pozdrawiam Ola

[fugitive]

pesteczka zaczęła jak dobry kryminał, wiedziała w którym momencie urwać

Ja też mam :)

[olivia9]

Różnica między dziećmi jest rok i 3 m-ce.Starsza Oliwka ma teraz 2,4 -ce, a
Dawidek 1,1-ąc. Ja widzę same plusy i nie mam praktycznie żadnych
kłopotów )))))))
Nie planowaliśmy tak szybko drugiej dzidzi ale wcale nie żałuję !
Uwielbiam ich obserwować jak się bawią, kłócą i jak młodszy uczy się od
troszkę starszej siostry ))))))
Kocham moje dzieciaczki

[pesteczka5]

ciag dalszy dopisze dzis, gdy poloze dzieci spac po obiadku. Jestem b. ciekawa
twoich doswiadczen, masz chyba kogos do pomocy - jak wychodzisz z dwójką na
spacer, jak znajdujesz dla nich czas na zabawy, czytanie, lepienie,
klejenie,karmienie piersia, co z usypianiem i nagłą potrzebą obojga naraz, aby
być "u mamy na jąćkach"? Wracam tu po południu. do zobaczenia (mam malucha na
ręku)

[barbamama]

Zawsze chcieliśmy mieć czworo.... Po narodzeniu się Zuzanki (pierwsza Ala)
zweryfikowalismy swe poglądy-już koniec przyznam ze nie planowalismy
konkretnej różnicy wieku, wiedzielismy tylko że będzie drugie dziecko - wyszło
2,8. Za każdym razem kiedy zachodziłam w ciaże nie mielismy gdzie mieszkać,
9m2 u teściów to całe nasze królestwo- wychowała się tam Ala. Ale chcielismy
miec dzieci!!! Szczęsliwie na trzy tyg. przed drugim porodem szef wynajął
mieszkanie służbowe i mieliśmy się gdzie podziać- choć bylismy przygotowani i
na nasze "królestwo" Było mi baaardzo ciezko - maja Mama 200km ode mnie,
wyniosłam się od teściowej więc na jakiś czas chciałam mieć spokój i o nic nie
prosić ..A dla Ali było to "trzęsienie ziemi": przeprowadzka, narodziny
siostry, pierwsze rozstanie z mamą, brak babuni która na wszystko pozwala...
oj przeszliśmy trudne chwile, miałam ogromne chwile zwątpienia: co traca moje
dzieci a co ja, czy jest w ogóle coś co zyskujemy??? U mnie było to
przemeczenie się mimo jako takiego psychicznego przygotowania, dzisiaj widzę
że było warto, dziewczyny kochają się, bawią (5 i 2,4)Ala bardzo czesto
zajmuję się Zunią w piaskownicy- ja moge odspanąć przy gazetce nawet siedząc
obok nich na piachu. W między czasie zdarzył się cud- dostalismy wyproszone,
wybłagane mieszkanie komunalne 47 m2- nic do szczęścia nie trzeba-urządzamy
się, pokoik dla dziewczynek itp A tu bach... Bóg? nasza miłość? poprzesuwane
cykle po dwóch ciązach? Będzie Maciek - róznica ta sama 2,8, wszystkie plany w
łep- dokończenie studiów, trzeba bedzie w niedalekiej przyszości zmienić
mieszkanie i strach jak teraz bedzie . Bardzo długo nie mogłam się pogodzić z
tą ciążą..ryczałam dwa m-ce, za każdym razem kiedy dziewczynki wpadały rano do
naszego łóżka witałam je z łzami- nie chce niczego zmieniać!!! Dzisiaj jestem
pogodzona, ciesze się, kupiłam mnóstwo ciuszków, oglądam sobie co jakiś czas i
nie moge się doczekać ale... boję się potwornie, najbardziej spacerów-
mieszkam w Centrum W-wy, do parku cała wyprawa Zuza chyba bedzie na smyczy bo
trzpiot z niej niemozliwy. Alcia nie moze doczekać się brata, wiem że będę
miała w niej pomoc ale przecież to tylko piecioletnia dziewczynka, która też
chce sie poprzytulać, pobawić tylko ze mną. Boję się siebie i swoich reakcji,
tymczasem jak moge przygotowywuję się na powitanie Synka.

[katarka]

Pesteczka, to jest wlasnie odpowiedz na te problemy jak razem sie bawic,
wychodzic, kapac, czytac: miec dzieci jedno po drugim. Mi akurat trudno sobie
wyobrazic jak mozna zajmowac sie dziecmi z wieksza roznica i im okazywac
zainteresowanie NARAZ, bo one sa na zupelnie innym etapie rozwoju. A tak przy
roznicy ok. 1,5-2 lata (u mnie roznica niecale 1,5 roku): spacery - blisko
domu, zeby starsze na czas moglo wrocic na siusiu bo sie wlasnie uczy robic,
potem oboje w piaskownicy gdzie mozna dojsc na wlasnych nogach i mozna wyjsc z
jednym wozkiem, starsze w razie czego przysiadzie na chwile w nogach.
Podstawowe zakupy - biegiem do sklepu rano gdy maz jeszcze nie wyszedl do
pracy. Kapiel - w ogole lub razem. Jedzenie - najpierw piersia, a potem
wlasciwie gotujesz to samo i bardziej lub mniej rozdrabniasz. Na poczatku oboje
smoczek.
Prawda jest ze najwiekszy problem jest przez pierwsze pol roku, bo potem jak
mlodsze zaczyna siedziec to juz prawie wszystko da sie robic razem. A jak
przychodzi wiosna i nie trzeba ubierac w kombinezony i rajstopki to juz w ogole
z gorki. Sama to prawda nie masz czasu na nic, na czytanie, na kapiel,
wieczorem padasz zmeczona przy usypianiu dzieci, i naprawde rzadko wyrywasz sie
z domu bo i tak masz poczucie winy ze dzieci moze niedopieszczone, ale zyjesz
mysla ze to nie potrwa dlugo (I rzeczywiscie po okolo 1,5 roku mozesz czytac
spokojnie ksiazke w dzien a dzieci zajmuja sie soba). Oczywiscie nadmiernie
porzadki i obiady kilkudaniowe sobie odpuszczasz podobnie jak prasowanie i
mycie okien, no bo inaczej to faktycznie doba robi sie za krotka.
Opisalam tu glownie problemy mamy (czyli zwiazane z organizacja czasu), a tobie
glownie chodzilo o to jak w tym wszystkim czuje sie starsze dziecko. I tu
wydaje mi sie jak innym dziewczynom, ze kazda roznica wieku przynosi zazdrosc,
i rozne problemy, natomiast tak malym dzieciom latwiej i szybciej wychodzi
zaakceptowanie takiego stanu. Zwlaszcza ze tak naprawde nic takiemu starszemu
dziecku nie odbierasz - oprocz wylacznosci (na dlugie spacery z toba jeszcze
nie chodzilo, podobnie do kina, cyrku itd. nie czytalas mu skomplikowanych
ksiazeczek wielostronicowych no i nie budowalo misternych zamkow z malych
klockow) tyle tylko ze teraz nie robicie wszystkiego w dwojke a w trojke. Moze
nie mi to oceniac ale moim dzieciom, jednak wydaje mi sie ze naprawde takimi
malymi dziecmi mozna sie zajmowac dwoma naraz, zeby zadne nie bylo
poszkodowane, bo i karmic mozna na przemian, ksiazeczke czytac ta sama, bajki
ogladaja ta sama, usypiac mozna trzymajac jedno i drugie za raczke i np.
spiewac lub opowiadac, no i kolana tez masz dwa, jak ktos chce na raczki to
mowisz ze owszem zapraszam ale na kolanka bo na raczkach za ciezko. Ja od
samego poczatku dazylam do zejscia do parteru, tzn. karmilam piersia siedzac na
podlodze (na materacu), bo mozna drugie dziecko z drugiego boku lub na nogach
poprzytulac, pokazac ksiazeczki itd. gdy mlodsza zaczela siadac siadalysmy
wszystkie razem na podlodze i tak wygladaly wszelkie zabawy. I tak od samego
poczatku dziewczyny nauczyly sie ze wszystko robia razem. Razem jedza, bawia
sie, kapia, myja zeby, ogladaja bajki itd. Nie wiem tylko czy nie przegielam w
drugim kierunku, gdy beda potrafily sie kiedys psychicznie "rozdzielic" ale
wydaje mi sie ze nasladowanie sie i robienie tego samego to domena malych
dzieci, natomiast chyba sam przyjdzie moment buntu i odrzucenia tego
wspolnictwa (moze juz w wieku szkolnym, nie wiem) i beda mialy osobne
zainteresowania i znajomych, i jedna bedzie wolala isc do zoo a druga na basen.
Wielkim plusem przy tej roznicy wieku jest tez niewyroznianie zadnego dziecka.
Przy troche wiekszej roznicy samo cisnie sie na usta: ustap ty jestes starszy
czy tez: ty mozesz chwile poczekac bo jestes starszy i wiecej rozumiesz. Tu
uznajesz z gory ze twoje starsze dziecko jest na tyle malutkie ze takie
argumenty sa bezsensowne i nie uzywasz ich. Po jakims czasie traktujesz je jak
blizniaki i od poczatku uczysz ze wszystko jest na zmiane nie ze wzgledu na
wiek, tylko dlatego bo siostra/drugi czlowiek tez chce tego samego a sie nie da.
A teraz po jakims czasie, wierzcie mi, problemy sa takie jak normalnie w
rodzenstwie ale nie wyobrazam sobie miec ani jednego dziecka ani duzej roznicy.
Katarka

[pesteczka5]

całą resztę zjadło po drodze! Przepraszam, postaram się odtworzyć. Pozdrawiam

[libra.alicja]

Moja córka ma 17 miesięcy i zastanawiam się nad drugim dzieckiem. Mam zamiar
celować na różnicę 27-30 miesięcy.
Dla dzieci pewnie lepsza jest jak najmniejsza różnica wieku, ale czy dla mamy
też?
Potrzebujemy przecież czasu po ciąży i długim karmieniu, żeby się zregenerować
(w moim wypadku opanować burzę hormonów i przytyć po 14 miesiącach wysysania
mnie).
Z przyczyn technicznych łatwiej też gdy starsze dziecko jest już bardziej
samodzielne i obywa się bez wózka (nie wyobrażam sobie codziennych spacerów na
dwa wózki).

PS. Przyznam się jednak, że po 3 miesiącach bez dzidzi przy piersi stęskniłam
się za tymi cudownymi chwilami.

[dwasinska]

Ja mam podobne podejście; chciałabym miec drugie dziecko, ale z różnicą wieku
3 - 4 lat. Mam jakieś wewnętrzne przekonanie, że jest to najlepsza różnica
biorąc pod uwage potrzeby matki i dzieci. Kobieta jest już zregenerowana po
pierwszej ciąży, po karmieniu piersią starszego dziecka; 3-4 latek nie jest już
baaaardzo absorbującym dzieckiem - nie siusia w pieluchy, zje sam, pobawi się
sam a i może troszkę pomóc. Przy okazji różnica wieku między dziećmi nie jest
na tyle duża, aby nie mogły się ze soba zaprzyjaźnić.
Mój synek ma dokładnie 23 mies. I trudno mi sobie wyobrazić, że mam teraz
jeszcze jedno maleństwo obok... może jestem za wygodna...Ale jeszce poczekam
jakiś czas z zapraszaniem na świat drugiego

Dorota

[dasiam]

Dziewczyny! rewelacyjny temat! Mój Michaś ma dziś 20m-cy i czekamy na drugiego
malca. Jak się urodzi, będzie między nimi dokładnie 2lata różnicy! Czekam więc
na opowieść pesteczki i napewno włączę się do rozmowy! )
Dasia

[anyaa]

Dasia,
Ale fajnie! Ja też mam Michasia, też ma 20 miesiecy, a drugi dzidziuś urodzi
się na początku sierpnia. Czyli... też równe dwa lata różnicy Fajny zbieg
okoliczności, pozdrawiam Ciebie i twoje maluchy.
Ania mama Michalka

[pesteczka5]

No to teraz ciąg dalszy, o ile znowu czegoś nie nacisnę i nie wyparuje. Nie
wzięłam pod uwagę, że:
1. Będę w ciąży. Będę karmić(karmiłam do czwartego miesiąca, kiedy zaplamiłam).
Nie będzie mowy o wypoczynku, będzie natomiast bieganie za żwawym dwulatkiem,
noszenie tego mojego skarbu drugiemu skarbowi na głowie i w ogóle żadnej taryfy
ulgowej. Pobyt w szpitalu zakażnym z brzuchem i tysiącem rozterek, bo przecież
nie zostawię samego mojego choruska!
2. Będę rodzić. I zostawię mojego pierworodnego na trzy dni, całe trzy dni, to
mje maleństwo, z którym nie rozstawałam się od dnia porodu! Zostawiłam na
dwanaście długich jak wieczność, gdy Kubuś walczył o życie, a ja blada z bólu
stałam przy inkubatorze... A gdy już nie miałam siły stać, leżałam,słuchałam
głosiku Bartusia przez telefon i łzy rozpaczy i tęsknoty leciały mi do uszu. A
tu nie można było się rozklejać, tylko zewrzeć szeregi i walczyć o mleko dla
Kuby (kto przeżył nawał i zapalenia, ten wie)
3. Intermezzo. Z maluchem na ręku wylądowałam wreszcie w domu. Tymczasowo
rodziców. Dzięki temu Bartuś nie czuł się zaniedbany, gdy pochłanialy mnie
czasochłonne karmienia, a z kolei gdy mały spał, zlecałam opiekę nad nim mamie
i szłam na długi spacer z pierworodnym. Cieszyłam się tymi chwilami, gdy
byliśmy tylko my, iskierki radości w oczach Bartka na tle nieba, i tymi w nocy,
gdy przez długie godziny karmienia napawałam się bliskością Kubusia. Sen w
tamtym okresie nie był mi potrzebny, zastępowała go radość wielka jak morze, że
ich mam znowu w kupce! Macierzyńskie hormony dawały mi siłę i napęd...
4. Ale nie starczało ich dla tego, dla którego byłam niebem całym i ziemią
całą... A gdy zostanie tylko matka-Polka, to - to jest bardzo mało...
4. Nie rozdwoję się. Mieszkamy sami .Boże, ten stres, żeby nie obudzili się w
nocy razem! chwile, kiedy Bartuś kimał na oparciu fotela i czekał, aż skończę
karmić, bo tylko moja ciepła obecność mogła go uśpić! Na nic wtedy tata, w dzień
niezastąpiony. Te wszystkie nagłe przypadki, gdy rozdzierający płacz obydwu
mogło ukoić tylko "u mamy na jąćkach" i moja bezradność. Czytanie do snu
Bartusiowi - Kuba się budzi. Serce mi się kraje, kiedy słyszę rozżalony głosik -
mamusiu, piosie, tak słodko siobie citać ź tobą. No i spacery - nie wezmę na
spacer malucha przez wiele dni bardzo mrożnej zimy, a mój Bartek to wagabunda,
najszczęśliwszy na werdebie. Jak znależć czas dla obu, tak jak znajdowałam go
na czułe i bliskie bycie z pierworodnym? Mały potrzebuje pieszczenia, tulenia,
bawienia, duży pieszczenia, tulenia, bawienia, klejenia, lepienia, skakania,
czytania, rozmawiania...A ja nie chcę nic z tego uronić.

Więc się spręzam, jak mogę. I nie narzekam na zmęczenie ani brak czasu, są
oczywiste, ha, ha! Lecz na chwile, kiedy złorzeczę, że nie mogę się sklonować.
Kiedy któreś z nich cierpi, a ja muszę wybrać. Kiedy obaj są chorzy, na
przykład, i obaj chcą wisieć na mnie i mieć mnie na wyłączność.

Wychodzimy na prostą. Zatrudniliśmy opiekunkę, dzięki której mam kontakt
głównie ze swoimi dziećmi, a nie z garami i praniem. Mam z kim zostawić jedno,
gdy muszę wyjść z drugim. Nauczyliśmy się zabiegać drogę sytuacjom
podbramkowym, kiedy już nie ma wyjścia. Aranzujemy zabawy w grupie ((Kubusiu,
tego nie biezie do buzi. Umyje ci łapki. Jeśtem psi tobie, kochanie, nie cieba
płakać), a także opanowaliśmy zajęcia w podgrupach,np. mama/duży na koniach,
tata/mały w domu, babcia/mały w domu, mama/tata/duży basen, mama karmi,
tata/duży Lego. Wybierany się w sprawdzone miejsce na wakacje pt. lato leśnych
ludzi. Jest coraz lepiej. Znajdujemy powoli drogę do siebie przez ten młyn...

Ale: myślę, że ludzie poważnie traktujący swoje dzieci i pragnący głębokiego
kontaktu z nimi nie powinni tak planować rodziny. To za wcześnie, aby niespełna
dwulatek respektował potrzeby noworodka i ustępował mu tego, co ma prawo mieć
na wyłączność, co buduje jego poczucie własnej wartości i jego zdrową
tożsamość. Za wcześnie, aby liczyć na współpracę. A mały ma przecież prawo do
ślepego zachwytu i maślanego spojrzenia mamy w jego błękitne oczka.
Oczywiście, jeśli ktoś wychowanie dzieci traktuje jak hodowlę, to wyhoduje w
ten sposób z powodzeniem i więcej, tylko przecież nie o to chodzi. Wtedy
przydadzą się te wszystkie bzdurne " niech się uczy, że nie jest pępkiem
świata" i "przemęczysz się i potem z głowy". Wychowanie to przecież nie ma być
męczarnia, tylko fascynująca podróż!

Oboje z mężem (oraz oddanymi dziadkami, którzy dają naszym dzieciom lwią porcję
miłości i akceptacji) robimy wszystko, aby nasi chłopcy czuli się kochani i
jedyni. Ten model może zafunkcjonować tylko przy pomocy z zewnątrz i dużym
zaangażowaniu rodziców. Ja zawieszę chyba moją karierę na jakiś czas na
kołku... żal mi tych chwil z dziećmi, które mogłabym stracić.

Ja i mój mąż... to ogromna próba dla związku. Kupa nowych obciążeń i zero czasu
dla siebie. A przy tym potrzeba współdziałania supersprawnego. Gdyby nie jego
zrozumienie, ofiarność, oddanie, spokojne spojrzenie dobrych oczu w
najtrudniejszych chwilach, nie udałoby się nam. Choć nie myślcie, że obyło si ę
bez spięć, a niektóre z nich to nowa jakość!
Już wiosna, dzieci rosną, ja chudnę, Kuba cudnie gada ma-ma-ma, Bartek mówi :
kocham was. Jesteśmy szczęśliwi. Już.

Wygadałam się... tak długo to we mnie siedziało. A Wy co myślicie? Pozdrawiam
i całuję - mama Dwóch

[agacz2905]

Bardzo to ładne, na pewno głębokie i szczere, chyba słuszne - co napisałaś.
Sama mam 2 letniego synka i w sierpniu urodzi się nam drugie dziecko. Choć to
drugie było z logistycznego punktu widzenia "wpadką", to w sumie myśleliśmy o
drugim dziecku w niewielkim odstępie czasu.Argumenty teraz właśnie wydają mi
się durnowate: że "przemęczymy się raz i już", "lepiej rodzić dzieci przed 30"
(niedługo kończę 29 lat), poza tym mąż jest ode mnie 13 lat starszy, jak łatwo
obliczyć niebawem skończy 42 lata. Już teraz, będąc w 23. tygodniu ciąży widzę
same problemy. Niania, mimo słownych zapewnień, zrobiła mnie w konia, ja ze
względu na chore nogi nie jestem w stanie wyjść z dzieckiem sama na spacer.
Ofiarnych rodziców niestety nie posiadam, mama przychodzi w porywach na 2-3
godz. tygodniowo do wnuka. Postanowiłam sobie choć spróbować zostać
pełnoetatową mamą - jednak problem spacerów dosłownie nie daje mi spać. Urlop
wychowawczy? Ryzyko "klepania biedy" bez mojej niskiej, ale jednak stałej
pensji, ryzyko wypowiedzenia umowy o pracę - ogromne. Teraz wydaje mi się, że
dopuszczając do poczęcia drugiego dziecka wykazałam się delikatnie mówiąc
wielką bezmyślnością i brakiem wyobraźni. Bardzo się obawiam oddać mojego
dwulatka do żłobka: wg. mnie on się po prostu nie nadaje do tego typu
instytucji, jednocześnie boję się, że całe zło będzie mu się kojarzyć z
pojawieniem się młodszego brata albo siostry. Teraz jednak już za późno na
żale, trzeba bez względu na wszystko donosić tą ciążę i zająć się wychowaniem,
właśnie: wychowaniem, a nie bezmyślną hodowlą własnych dzieci, w dodatku w
nerwowej atmosferze, pełnej frustracji i poczucia niemożności. Pozdrawiam
Ciebie, Twoje Dzieci i Męża.
Agnieszka

[mkatarynka.edziecko]

Pesteczko, popłakałam się czytając twój post...

Ja jestem właśnie na etapie planowania drugiego maluszka i stwierdziłam, że
dobrze by było tak wycyrklować, żeby urodził się za rok, na wiosnę. Wtedy
Patryk będzie miał dwa latka. Na wiosnę łatwiej z dwoma maluchami - dużym i
małym - pójść na spacer. Zdaję sobie sprawę, że na początku będe musiała
wynając kogoś do pomocy bo na pewno sama nie dam rady a mój mąż pracuje od
rana do nocy, żeby nas utrzymać i żebym mogła siedzieć na wychowawczym. Moja
mama też nie za bardzo może mi na razie pomagać a poza tym nie wiem naprawdę
czy tego właśnie bym chciała.

Jednak po przeczytaniu Twojego postu trochę mnie przystopowało. Chwila
zastanowienia...

Nie, ja jednak sądzę, że dobrze jest dla dzieci jak jest międzi nimi mała
różnica wieku. Początki zawsze są trudne. Tak samo wtedy jak starszy ma rok
jak i wtedy jak ma dwa czy trzy lata. Problemy są inne ale są zawsze - tak
sądzę. A starsze dziecko może boleśniej odczuć pojawienie się "konkurencji" i
nie sądzę żeby można było mu to jakoś przetłumaczyć.

Gdyby wziąć pod uwage Twoje argumenty to trzeba by po prostu w ogóle nie
decydowac się na drugie dziecko.

A przecież z perspektywy, po latach, najczęściej okazuje się, że dobrze jest
mieć rodzeństwo a najlepiej właśnie z małą różnica wieku.

Trzymaj się ciepło, Pesteczko: Ty, twoje maluchy, Twoj mąż.
Trzymajcie się wszystkie podwójne i potrójne mamy Mam nadzieję, że za rok
do was dołączę

[pesteczka5]

Mkatarynko, dziękuję, ja też się teraz popłakałam. Może masz rację, może moje
lamenty są natury ogólnej, że to nie zależy ( tak bardz0) od różnicy w ieku, że
nasze dzieci cierpia zazdrość, gdy pojawia się rodzeństwo. A rzeczywiście mój
synek w sumie naturalnie traktuje obecność braciszka i bardzo go kocha, a
mnie rośnie serce!!! Może to żal za tą jedyną relacją z jedynakiem - choć
przecież to wiem na pewno, że nie chciałam na tym poprzestać, ani ze względu na
nas, ani na dzieci, chcę, żeby miały siebie i dużą, wspierającą rodzinę. A może
to po prostu matczyny żal, że nie można dzieci ochronić przed cierpieniami,
które niesie życie, a ktore przecież też są potrzebne. I może zresztą one
wypalają nas jak cegłę i są potrzebne - sama wiem, że trudne chwile są dla mnie
bardzo ważne... W klimacie miłości dzieci zniosą wszystko z pożytkiem dla
siebie.
No to pa- pesteczka

[ruta8]

przed chwila plakalam ze smiechu czytajac wypowiedzi dzieciaczkow teraz placze
po przeczytaniu twojego postu. troche mnie podlamal. mam 14 mies malucha i 14
tyg maluszka w brzuchu. beda mieli 20 mies roznicy. do tej pory przekonywalam
sie ze bedzie dobrze, ale teraz wyszly na wierzch wszystkie moje obawy. wlasnie
tego sie boje ze nie bede miala czasu dla mojego sloneczka, szczescia
pierwszego. nie watpie ze bede kochac drugie, bo juz je kocham, ale jak dac obu
to co teraz daje jednemu. teraz poczytam wypowiedzi innych mam z nadzieja ze
nie jest tak zle!!!

[aga173]

Pesteczka!Mam dokładnie taką samą sytuację co ty.Taka sama różnica wieku ale
jestem zupełnie sama (oprócz męża który pracuje ale jak może to mi pomaga)też
zastanawiałam się nad pomocą chociaż na cztery godziny dziennie ale
zrezygnowałam z tego.Mam wózek bliźniaczy i jakoś sobie radzę.Kamil dzisiaj
kończy 27 m-cy a Kacper 03.08.2003 skończy 6 m-cy.Kocham ich ale uwielbiam jak
idą spać i mogę trochę odpocząć.Pozdrawiam i zapraszam Cię na Gadu-Gadu mój nr
6107286 Czekam

[pesteczka5]

Z wielką chęcią pogadam z tobą, tylko jeszcze nie wiem, jak! Muszę rozpracować
to GG, dlatego proszę o chwilkę cierpliwości...
Pesteczka i chłopcy

[libra.alicja]

Pesteczko i Agaczu, tak obrazowo opisałyście swoje dylematy, że zaczęłam się
znowu zastanawiać nad swoimi planami (planowana różnica wieku ok.2,5 roku).
Doszłam do wniosku, że gdybym miała pewność, że mój mąż nie straci pracy i jego
pensja wystarczy na utrzymanie 4-osobowej rodziny, to już bym się zabrała za
starania o następnego dzidziusia. Gdybym miała pewność, że będę mogła w całości
poświęcić swój czas dzieciom i nie myśleć o konieczności godzenia tego z pracą.
Ale takiej pewności nie mam i myślę, że w obecnej sytuacji wiele osób nie ma.
Stąd też takie dylematy.

[bea4oliv]

Ja miałam starsze dzieciaczki w odstępię 18 miesięcznym. Teraz mają prawie 20 i
prawie 18 a najmłodszy 9 miesięcy. Dawno to było ale tak naprawde trudne były
tylko początki. Jedno malusie ledwo tuptało a drugie zupełnie bezbronne.
Strasznie wtedy cierpiełam na syndrom matki polki ale tylko jak maluchy spały
jak tylko się budziły zapełniały cas dokumentnie i dokumentnie mnie
pochłaniały. Na spacerki jak miałam duży wózek zabierałam w taki sbosób, że
mała leżała a starszy siedział w jej nogach - mało to było wygodne ale jaką
misiek miał frajdę jak tak jeździł. Jak był juz za duży na taka jazdę kupiłam
nosidełko i misiek lądował na pleckach w nosidełku a mała w wózku ( ale
musiałam kosmicznie tak wyglądać !) Jak przeszlismy na wózek dla starszaków
mały stawał na tylnej osi i tak sobie jeździliśmy.
Jesli chodzi o zabawy to czasem miałam rozdwojenie jaźni tem chciał czego
innego ta tez. Z biegiem czasu zaczynali coraz lepeij się dogadywać i powiem
szczerze,że zrobiło się fantanstycznie. Zajmowali się coraz bardziej sobą,
potrafili się świetnie razem bawić. Zaczynałam mieć coraz więcej czasu dla
siebie.
Fakt świadomie bym sie nie zdecydowała tak szybko na drugie dziecko,ale cóz nie
miałam w tej materii wiele do powiedzenia za mnie zdecydował los. I nie
żałowałam dopiero jak mała skończyła rok. Do tego czasu róznie bywało.Teraz mam
dwójkę dorosłych ludzików i jednego takiego całkiem malutkiego - i to dopiero
jest frajda - późnie maciezyństwo jest suuuper.
pozdrowionka
bea

[myszkap]

Ja też jestem pełna rozterek. To znaczy wiem, że dzieciaczki będę kochać
szalenie, ale wyobrażam sobie, że padnę ze zmęczenia na twarz i że mężowi też
nie będzie łatwo. Przy tym planuję powrót do pracy zaraz po urlopie
macierzyńskim. jeżeli mnie będą jeszcze chcieli...
Ale spacerów, usypiania, nocnego budzenia dwójki sobie nie wyobrażam. Poza tym
po urodzeniu Magdy zamieniliśmy mieszkanie na większe, żeby Mała miała swój
pokój. Teraz zastanawiamy się co będzie gdy urodzi się chłopiec ? Do jakiego
czasu będą mogli być razem ? Na kolejną zamianę nas już nie będzie stać, a poza
tym to mieszkanie, które mamy teraz bardzo nam się podoba.
Ja też tak jak niektóre dziewczyny z tego wątku rodzę w sierpniu, a Magda ma
19 miesięcy.
Pozdrawiam - Aga

[agacz2905]

A jakie masz mieszkanie? Ja 48 m i w sierpniu urodzę na 90% dziewczynkę Też
summa summarum nie zamienimy mieszkania, bo nas po prostu nie stać, w to
włóżyliśmy bardzo dużo kasy (kompletny remont). Założę się, że jakbym miała
duuuuuże mieszkanie, mielibyśmy drugiego chłopca
Agnieszka

[pesteczka5]

Halo, to ja, wichrzycielka. Dziewczyny, dzieci mobilizują! My też mamy śliczne,
o wielu walorach , wyremontowane M 48 m, ale ze względu na dzieci - chłopcy! -
przetrząsamy trzos i chyba porwiemy się na domek. Z ogrodem, o ten ogród
głównie chodzi. To bardzo ułatwia cały temat! Nie trzeba się wyprawiać na
spacer, tylko po prostu otworzyć drzwi, duży goni, mały się weranduje w
półcieniu, no i mama może się czuć u siebie. Prace w ogrodzie w naturalny
sposób zjednują dzieci z rodzicami itp. Tylko że w tym naszym trzosiku niezbyt
wiele podzwania...

[dziubelek2]

hej dziewczyny, co z wami? czy poczułyście się "hodowcami" dzieci?. przyznam,
że po przeczytaniu listu pesteczki zrobiło mi się trochę głupio.między moimi
maluchami jest 16 m-cy różnicy. nie planowałam drugiego dziecka tak wcześnie,
ale cieszę się ze jest na świecie i nie uważam ,by była to aż taka męczarnia.
owszem na początku było ciężko, zwłaszcza ,że mogłam liczyć głównie na siebie.
myśl o rozstaniu z moim maleńkim syneczkiem przyprawiała mnie o szybsze bicie
serca. też myślałam , że będą to tylko trzy dni, a niestety po cięciu trzeba
było zostać 10. ale mały jakoś to zniósł, o wiele lepiej ode mnie. moja córcia
okazała się bardzo absorbującym dzieckiem, ale udało mi się pogodzić potrzeby
obojga. przecież noworodek głównie śpi, a przy karmieniu można starszakowi
pośpiewać, poczytać, albo po prostu porozmawiać. dwoje dzieci spokojnie mieści
się na maminych kolanach i naprawdę można przytulić oboje naraz. mąż - nie
przypominam sobie by zgłaszał jakieś pretensje, chyba w końcu zdawał sobie
sprawę, że dzieci nie wzięły się z powietrza i pomagał mi ile mógł. miałam czas
i na zabawę ze starszym i na lulanie malutkiej.
nie chcę by wyglądało, że jestem "niezniszczalna", lecz mogłabym powiedzieć
wiele rzeczy na temat wychowania dwójki dzieci między którymi jest mała różnica
wieku, jednak na pewno nie jest to ani hodowla ani męczarnia.teraz moje skarby
mają 5lat i prawie 4 i we wrześniu zostali starszym rodzeństwem Paulinki. i
nadal mam czas na zajęcie się całą trójką, wg ich potrzeb. a tak na
marginesie - a co mają powiedzieć mamy, które po trzech miesiącach urlopu
macierzyńskiego muszą wrócić do pracy i nie widzą swoich skarbów przez tyle
dłuuuuugich godzin?
życzę wszystkim mamom wiele cierpliwości i wytrwałości, i pamiętajcie, że
dziecko potrzebuje też trochę czasu "dla siebie", kiedy mama nie stoi mu "nad
głową", przecież wychowanie nie polega tylko na tym, by zająć dziecku każdą
sekundę.
pozdrawiam. anka

[pesteczka5]

Dziubelek, źle mnie zrozumiałaś. Nie o to chodzi, czy to męczarnia, bo
decydując się na dzieci bierze się pod uwagę, że wymagają czasu itd. lecz o to,
że tracą wtedy same dzieci. Który noworodek śpi, ten śpi i chwała niebiosom, bo
niektóre mają kolkę przes 20 godzin na dobę. Nie wiem, czy wtedy śpiewanie
starszemu pomoże i czy je w ogóle usłyszy. Niektóre dzieci zadowolą się
siedzeniem na kolanach podczas karmienia, (mój synek też czasem), a niektóre
nie i będą płakać, ze"nie trzeba dzidziusia!!!!".Jedne noworodki jedzą 10
minut, a inne dwie godziny co pół godziny ,a mama w przerwach ma kilkakrotnie
zapalenie piersi . Chorują i np. jedno ląduje w szpitalu , jak wtedy śpiewać
drugiemu, przez telefon? Owszem, może pójść gładko, szczególnie jeśli mieszka
się np. z rodzicami, niekoniecznie muszą pomagać, wystarczy, że będą w domu,
gdu mały śpi, a ty wychodzisz z drugim lub sama.
Ja nie chcę zniechęcać, lecz zwrócić uwagę na to, co można rozważyć, zanim się
tę decyzję podejmie.
Aha, jescze jedno mój mąż nie miał do mnie pretensji i nie w tym rzecz. Tkwi
we wszystkim rękami i nogami, jesteśmy w tym razem jak zawsze dotąd. Lecz po
prostu brak nam czasu na nas i na to , co było dotychczas, co nie znaczy, że
nie jesteśmy szczęśliwi.
Pozdrawiam

[eiza]

Pesteczka, dziekuje za Twoje refleksje. Ja wlasnie jestem na etapie rozwazan o
drugim dziecku (synek 19 m-cy). Twoje posty uswiadomily mi, ze to nie
koniecznie musi byc tak rozowo, ze faktycznie niektore dzieci maja kolke 20
godz na dobe (moj synek tak mial, ale z czasem sie o tym zapomina), ze sa
dzieci "samodzielne" od urodzenia i takie ktore sa bardzo absorbujace, bo za
nic w swiecie nie potrafia wymyslic samodzielnie zabawy i oczekuja ze "jego i
tylko jego" mama sie z nim pobawi, poczyta etc. A co z praniem, prasowaniem
podwojnej liczby ciuszkow, gotowaniem, przecieraniem dla niemowlaczka no i co z
czasem dla meza? My juz teraz mamy go bardzo niewiele choc jest tylko jeden
Misiek, ale za to ten absorbujacy. A jesli jedno z nich jest alergikiem np na
kurz? My niestety musimy liczyc na samych siebie. Moj maz z tych miedzy innymi
wzgledu nie chce slyszec o drugim dziecku, a i ja sie chyba glebiej zastanowie.
Przeciez dzieci to nie zabawki, nie moga sie znudzic i nie mozna oddac ich jak
sie ma dosc wszystkiego.
Sorka dziewczyny za ten przydlugi wywod, ale post Pesteczki sklonil mnie do
takich smutnych refleksji.
Pozdrawiam cieplutko

[pesteczka5]

Eizo, no właśnie, właśnie tak... Ale między Twoimi dziećmi byłaby różnica co
najmniej 2,5 roku, to już coś, dziecko jest bardziej samodzielne... O tych
dzieciach absorbujących: właśnie taki jest mójsynek. Ale uznałam to za cechę,
nie wadę, on po prostu potrzebuje mojego udzia łu w zabawach i podsuwania
nowych bodżców - chodzenia na basen, konie, po moście wiszącum, eskapad
terenowych z tematem, prac w ogrodzie , pieczenia ze mną ciasteczek, czytania
mnóstwo i różności, wycinania, klejenia itp. Intensywnie "zaopiekowany"
potrafi potem prawem konrastu wyciszyć się i trochę pobyć sam. Teraz, kiedy
jest już dwulatkiem (2,2), tych zabaw jest więcej, i samodzielność i wypbrażnia
rosną. Ale nie chciałam , by z powodu braku mojego czasu go stłamsić tylko
dlatego, że już nie jest jedynakiem. A małego też chciałam "dopieścic".
Uznałam, że to nie ich sprawa, że sytuacja jest trudna, z tym musiałam poradzić
sobie ja (i mój mąż). Nienawidziłam sytuacji, gdy teściowa (gościnnie!) w
momencie, gdy Bartuś płakał, a ja chciałam nakarmić Kubusia, włączała się i
mentorskim, karcącym tonem niczym wiktoriańska bona celowała palcem w
starszaka mówiąc: jesteś niegrzeczny i niedobry! Przez ciebie Kubuś będzie
głodny! Bartek nie jest niegrzeczny,( ja tak w ogóle do dzieci nie mówię,
staram się zrozumieć przyczyny i uczucia i tu dzialać), to moja rzecz, aby
tak "podprowadzić" sytuację, żeby Bartuś był spokojny i zajęty , a ja mogła w
spokoju nakarmić Kubę. I nie dziecko jest za to odpowiedzialne, lecz ja, zawsze
ja! Ale czasem to trudne.
W ogóle nie oceniamy i nie nakazujemy Bartkowi żadnych uczuć względem Kuby, z
uwagą i zrozumieniem wysłuchujemy natomiast jego zwierzeń, łącznie z "psidzie
wilk i zie Kubusia, o Jeziu" mówionych z troską, ale i cieniem nadziei w
głosie... Może zje i będzie z głowy... Za to mamy łzy w oczach, gdy mówi "ach,
nie płać juś, kochanie moje, kosi, kosi. Jubie na ciebie pacieć, Kubusiu.
Jesteś moj psijaciel. Kocham cie bajdzio. Ciasiem cie jubie, a ciasiem nie".

Tak sobie czytam, co piszecie (dziękuję, cudnie, że jest to forum) i myślę, że
może winne jest moje wieczne poczucie winy... Że nie spełniam swoich własnych
wymagań, bo każda łza dzieci to moja wina... Że czasem nie mam siły, by się
sprężyć i po prostu jesteśmy w domu, bez żadnych atrakcji, i wtedy to moja
wina, że dzieci się nudzą... Że tak szybko zabrałam Bartkowi poczucie bycia tym
jedynym, a Kubę mniej pieszczę, krócej trzymam na rękach... Że ostatnio, ku
własnemu zdziwieniu obudziłam się dopiero, gdy Kuba płakał, zamiast słyszeć,
jak zwykle, głośniejszy oddech... Tak bardzo ich kocham , chciałabym dać im
jak najwięcej i za każde odstępstwo od ideału mam do siebie pretensje. A do
tego lubię czytać, porozmyślać sobie, choćby nawet o nich.

A może każda różnica wieku generuje problemy, tylko inne?
Ale cudna wiosna. U nas kwitną forsycje...
A w ogóle, myślę, że może to nie wszystkie nasze dzieci... choć jeszcze nie
teraz.

[dziubelek2]

to jeszcze raz ja. faktycznie nie przeczytałam listu pesteczki dokładnie- biję
się w pierś. teraz gdy czytam kolejne to tak sobie myślę, że jesteś wspaniałą
mamą i twoim dzieciom na pewno nie brakuje ciepła, miłości, akceptacji. już
wkrótce starszy zapomni, że kiedyś był jedynakiem, a młodszy będzie miał
przyjaciela i powiernika w starszym bracie. u mnie też nie było różowo na
początku. gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży nawet sobie nie potrafiłam
tego wyobrazić- mój synek miał przecież dopiero 8 m-cy. miałam do siebie wielki
żal że coś mu odbieram. Magdulka okazała się o wiele bardziej absorbująca niż
jej starszy braciszek, cycała non stop, darła się jak opętana i spała jak zając
pod miedzą. nieraz zdarzało się ze zasypiałam w ubraniu i budziłam się dopiero
głeboką nocą. czasem karmiłam jednocześnie oboje jedno piersią drugie łyżeczką.
a co do męża - to chyba nie zależy od tego jaka jest różnica wieku między
dziećmi. nawet jedno dziecko wywraca życie do góry nogami i myślę, że decydując
się na powiększenie rodziny zdajemy sobie z tego sprawę, iż będziemy mieć dla
siebie mniej czasu.
najgorsze są zawsze początki i sama piszesz że powoli wychodzisz na prostą.
ja np. teraz mam czas na pisanie tego postu, bo starszaki bawią się we dwójkę w
dom, a mała właśnie zasypia. są ze sobą bardzo związani i przyznam że im tego
zazdroszczę - ja miałam braci dużo starszych i nie było między nami takiego
kontaktu.
a problemy z pojawieniem się "konkurenta" będą zawsze, niezależnie od wieku
naszego jedynaka. cztero czy pięciolatek też potrzebuje tego, co dwulatek, no
moze za wyjątkiem piersi .
pozdrawiam i wysyłam zanim znowu skasuję, bo już chyba piąty raz piszę ten
post. a tak na marginesie czy można jakoś odzyskać to co się napisało i co w
dziwny sposób zniknęło z ekranu?

[pesteczka5]

technicznie: Jak się nie zapisało, to chyba odzyskać nie można. Ja też pisuję w
powietrze, dziewczyny, koń by się uśmiał. W końcu zapytałam męża. Trzeba sobie
w trakcie pisania (przed wysłaniem) te nasze złote myśli zabezpieczyć, a
mianowicie wcisnąć ctrl a(żeby zaznaczyć, co), potem ctrl c (zapisz), a gdyby
zniknęło, to wcisnąć ctrl v (wklej, czyli oddaj, co zeżarłeś). Ja znam taki
sposób.
A teraz lirycznie. Dziubelek, dziękuję, że znów się odezwałaś, popłakałam
się... że mi ktoś wreszcie powiedział, że jestem dobrą mamą! Bo wczoraj
rozkleiłam się, że inni sobie radzą, a ja nie, bo jestem widocznie do
niczego... A przecież tak się staram! Byłam zła, miałam ochotę być dosadnie
nieprzyjemna i złośliwa, ale się gryzłam w język do bólu. I dobrze. Sądząc z
Twojego listu, mamy podobne doświadczenia, tylko Ty uznałaś, że szklanka jest
do połowy pełna, a ja, że pusta. Na wszystko można spojrzeć z dwóch stron (co
najmniej). To zależy od dnia, humoru i konwencji. Bo gdybyś Ty wyliczyła
minusy, ja pewnie przypomniałabym plusy. W każdym razie - dziękuję... dziękuję
bardzo za ten post.

Jeszcze jedno. Wspomniałam na początku, że pięć lat czekaliśmy na dzieci.
Patrzyłam na nie w pracy, mamy też za sobą poronienie pierwszej, upragnionej
ciąży i drugą w całości przeleżaną w strachu przed kolejnym niepowodzeniem.
Stąd taka radość i takie poczucie przytłaczającej odpowiedzialności, gdy
urodził się Bartuś, cudny, zdrowy i ogromny - ważył 5 kilo. Nie wiedzieliśmy,
czy uda się nam mieć następne, dlatego nie zwlekaliśmy z tym. Poza tym mamy
młodsze rodzeństwo(ja o 6 lat, mąż o 4) i nie chcieliśmy tego dla swoich
dzieci. Kubuś po urodzeniu miał zapalenie płuc, pisałam już...Jesteśmy więc
przede wszystkim wdzieczni Bogu, że ich mamy całych i zdrowych i to jest
najważniejsze. Dlatego może zbyt wnikam w to, czy wystarczająco dobrze im z
nami.

Bartek daje koncerty serdeczności, uprzejmości, komunikatywnosci i wdzięku,
Kuba siedzi i tak cudnie się chichra. Dzień był cudny.
Całuję Was i Wasze dzieci, dziękuję za posty - dobranoc
Dzi

[dziubelek2]

hej!.dzieki za poradę, właśnie po raz drugi piszę ten post, bo zapomniałam z
niej skorzystać. teraz może ja się wytłumaczę z mojej pierwszej reakcji na twój
post. gdy zaszłam w trzecią (czwartą licząc poronienie), upragnioną ciąze,
wszyscy patrzyli na mnie jak na wariatkę, nie wyłączając mojej mamy, która na
wieśc, ze kolejny raz zostanie babcią niecenzuralnie zaklęła. wciąż
słyszałam: "ciekawe jak sobie poradzisz z trójką maluchów, czy się zdązycie
przeprowadzić(kończyliśmy budowę domu), znowu narkoza( sama się obawiałam
kolejnego cięcia i potrzebne było mi raczej wsparcie a nie przygadywanie),
itd., itp..
dlatego pierwsze co mi się rzuciło w oczy to ta nieszczęsna "hodowla dzieci" i
poczułam się tak, jakby ktoś znów miał do mnie pretensje, że mam tyle dzieci
ile mam.
no, ale emocje juz opadły, może nie jestem idealną mamą, ale staram się , by
było nam wszystkim dobrze ze sobą i by nikt nie czuł się zaniedbywany.
pozdrawiam ciebie, dzieciaczki i wszystkie mamy i tatusiów z ich pociechami.anka

[eiza]

wiecie co dziewczyny, a moze my mamy faktycznie zbyt duzo od siebie wymagamy?
Im wiecej czytam Waszych postow tym wiecej mam watpliwosci - czy to juz sie
zdecydowac czy jeszcze poczekac? A potem mam wyrzuty sumienia za ta chlodna
kalkulacje tak jakby chodzilo o bułki, a nie o dzidzie. A tak nawiasem mowiac
jak probowalam usamodzielnic mojego synka (zeby byl moze bardziej kreatywny i
sam sobie znalazl zajecie - ja w tym czasie wykonywalam inne prace domowe) to
skończyło sie tak, ze od 8 rano do 11 chodzil i marudzil, poplakiwal, wiec w
koncu dalam za wygrana, bo nie moglam patrzec jak dzieciatko chodzi po domu i
rzebra o troszeczke zainteresowania od wlasnej matki. On tak potrafi przez caly
dzień. Konkluzja - to nie jest zajmowanie czasu dziecka na sile tylko
zabezpieczanie jego podstawowych potrzeb egzystencjonalnych, tak mi sie wydaje.
Ale moze mozna jeszcze inaczej - np pokazac zabawe i zostawic, tylko ze synek
sie nie daje zostawic i co mam zrobic? A moze jak jest dwojka to te problemy
bledna?

[dziubelek2]

może i rzeczywiście trochę się nie zrozumiałyśmy. faktycznie, moja mała była
płaczkiem, ale 20 godzin na dobę nie płakała, nie zaliczyłyśmy też(na szczęście)
pobytu w szpitalu. nie mieszkam z rodzicami, oni mieszkają 300km od nas , tak
więc mogłam co najwyżej porozmawiać z nimi przez telefon. ale naprawdę nie
żałuję, i nie zmieniłabym biegu rzeczy gdyby było mi dane cofnąć czas. chociaż
w jednym mogę się z tobą zgodzić - nie zdecydowałabym się sama na drugie
dziecko tak wcześnie, gdybym nie miała pewności czy sobie poradzę. ale problemy
nie wynikają tylko z małej różnicy wieku. moja czterolatka jest np. bardzo
zazdrosna o malutką Paulinkę, chce być jednocześnie dużą dziewczynką i malutkim
dzidziusiem. na szczęście ma brata, z którym może popsocić, gdy mama jej "nie
rozumie". pozdrawiam cię Pesteczko i wszystkie mamy. a dla dzieci najważniejsza
jest świadomośc bycia kochanym- jeśli na co dzień odczuwają waszą miłość, to na
pewno chwilowy brak czasu nie nadwątli ich poczucia wartości i tego, że są dla
was najważniejsze.anka

[myszkap]

Ja mam większe, prawie 70 m i 3 pokoje, ale chcieliśmy mieć z mężem miejsce
tylko dla siebie, a nie wylądować w pokoju telewizyjnym, bez drzwi i w dodatku
połączonym z kuchnią... Ale jeszcze płci drugiego nie znamy, więc może uda się
mieć drugiego "dziurawca"))
Pozdrawiam - Aga

[linia_maginota]

a co to zaczy uda sie miec drugiego dziurawca ????

[myszkap]

"Drugiego dziurawca", czyli drugą słodką dziewuszkę. Tak o kobietkach malutkich
mówił jeden z moich lekarzy. Pozdrawiam - Aga

[myszkap]

No,i nie udało się. Wczoraj na USG poinformowano nas, że na 100% będzie
chłopiec i na dowód otrzymaliśmy zdjęcie siusiaczka, żeby nie było
wątpliwości...

[kaachna]

Mój synek ma teraz 17 m-cy, a braciszek urodzi mu się w sierpniu (pozdrowienia
dla sierpniówek )) ) Różnica wieku będzie 21 m-cy. Drugi dzidzuś był jak
najbardziej planowany - zawsze chciałam mieć dzieci z małą różnicą wieku. Zdaję
sobie sprawę, że pewnie będzie ciężko, ale jak już ktoś napisał - dużo lżej nie
byłoby gdyby róznica wynosiła np. 3 lub 4 lata - po prostu problemy byłyby
nieco inne. Liczę się jednak z tym, że gdy nie będę dawać sobie rady to wynajmę
nianię do pomocy. Nie wrócę też do pracy od razu po macierzyńskim - będę
chciała zostać z dziećmi w domu jeszcze przynajmniej rok. Jak narazie jestem
pełna optymizmu, oby tylko dzieciaki były zdrowe

[anfido]

Boże, a ja się martwiłam, że tylko ja jedna tak szybko zecydowałam się na
drugiego dzidizusia. Nasz Filipek ma teraz 14 miesięcy , a w listopadzie nasza
rodzinak powiększy się o jeszcze jedną DZIDZIĘ. Szalejemy ze szczęścia, ale
również i nas dopadają wątpliwości. Najgorsze jest to, że cała mnasza rodzina
to ludzie pracujacy i raczej nie będę miała nikogo do pomocy. Dziewczyny jak
sobie radziłyście z opieką nad dziećmi ? Czy druga ciąża czymś szczególym
różniła się od pierwszej?

Pozdrowienia, Ania mama Filipka

[dziubelek2]

hej.chyba się już od tego wątku nieodczepię. moja druga ciąża od pierwszej
różniła się tym, że:
1. co tu dużo pisać- nie bła tak upragniona jak pierwsza(a właściwie druga, bo
pierwsze dziecko poroniłam)
2. mniej się stresowałam - przy poprzedniej obawiałam się, że znów stracę
dziecko
3. wiedziałam, co mnie czeka (choć też nie do końca, bo liczyłam na poród
naturalny, a okazało się, że trzeba ciąć drugi raz)
no i to chyba tyle reszta była podobna do wcześniejszej.
przez pierwsze 6 tygodni mój mąż był przy mnie - urlop+opieka, tak więc te
najtrudniejsze chwile jakoś przetrwaliśmy razem. na a pózniej- bywało różnie
czasem musiałam prosić o pomoc teściową, ale zdarzało się to niezmiernie rzadko.
były momenty, że padałam na nos, ale nie żałuję - patrząc na nich teraz wiem,
że było warto.

[pesteczka5]

Czym się druga różni od pierwszej? Może być całkowicie inna!
- moja druga (trzecia, wliczajc poronienie) miała też prawo być zagrożona,
biorąc pod uwagę niewydolność szyjki macicy, poród dużego dzidzia ( te
wspomniane 5 kg, nawiasem mówiąc, dobrze mi się rodziło i żadnej ze stron nic
się nie stało), a nie była
- musiałam uważać, by się nie zaniedbać i robić te wszystkie badania - toxo,
różyczki, CMV, usg , bakteriologiczne i całą resztę, bo jakoś dziwnie byłam
dobrej myśli
-czułam się spełniona, piękna, kobieca, atrakcyjna!!! ( w pierwszej byłam
przerażona i zdrętwiała ze strachu )
- oraz zmęczona, bo o ile w pierwszej leżałam i wszyscy donosili mi książki,
obiady i dobre słowa, o tyle w drugiej gwiazdą był mój mały synek.
- no i ze względu na wagę Bartusia tym razem mnie ścięli, bo stwierdzili, że
taki cuda się nie zdarzają. Do dziś tego żałuję. Więc nie wiem, czy to prawda,
że drugie rodzi się łatwiej.

[pesteczka5]

Jeszcze jedno i naprawdę już sobie idę spać. Mój mąż nie miał ani dnia urlopu,
i tak dobrze, że mógł bywać u nas w szpitalu w tych najcięższych chwilach, bo
pracuje obok...
A poza tym, czy tutaj, na forum emama, wszystkie mamy za sobą niepowodzenia
położnicze?

[sagnesa]

No trochę mnie wystraszyłyście małą różnicą wieku. Do niedawna się cieszyłam -
dopóki życzliwa koleżanka nie spytała jak będę wychodzić na spacery - no
właśnie, taki banał, ale jak go przeskoczyć?
Drugie Maleństwo urodzi się pod koniec października, I - będzie miało wtedy 1,5
roku (i raczej nie będzie pewnie samo chodzić, bo jak do tej pory jej się nie
spieszy na pierwsze urodziny).
Dopiszę tylko drugi szczegół - mogę liczyć wyłącznie na siebie: tak jak któraś
z Was mam obie rodziny 300km stąd, koleżanki tutejsze przecież mają swoje
życie, mąż wychodzi o 7.00 i wraca 19.00-20.00 z pracy. Na opiekunkę raczej nie
będzie mnie stać, gdy pójdę na wychowaczy (bo nie wyobrażam sobie zostawić 3 m-
czne dziecko).
Myślałam o podwójnym wózku (podobno są takie, że jedno leży, drugie siedzi),
ale szkoda mi pieniędzy, poza tym wielki, ciężki, nieporęczny, a osobno gondolę
i spacerówkę też będzie trzeba kupić na spacer z jednym dzieckiem - więc się
rozmyśłiłam.

Jestem po prostu załamana. Jak z pierwszym siedziałam w domu czasem cały dzień
nic nie jadłam, bo nie miałam kiedy zrobić, a z dwójką?
Słyszę słowa koleżanki, że przy drugim dziecku człowiek wie, że jest mniej
pracy, bo już się tak wszystkim nie przejmuje, ale trzeba być z tymi dziećmi.

Nie chciałam, żeby moje dziecko było jedynakiem. Ale może przynajmniej nie
miałoby mamy chorej na depresję !

[pesteczka5]

Zbieraj na tę opiekunkę!!! a poważnie: na spacery nie będziesz na początku
wiele chodzić, bo Twoje dzieciątko urodzi się na zimę. Poniżej minus siedmiu
stopni oraz jak będzie wietrznie i deszczowo, nie wyjdziesz. Wtedy może wyślesz
starsze z jakąś miłą sąsiadką-studentką na spacer? A na wiosnę starsze bedzie
starsze i w ogóle będzie już z górki. Buziaczki

[irminka2]

Różnica między moją córką a synem to 15 miesięcy. Byłam przerażona - jak sobie
poradzę z dwójką takich maleństw, tym bardziej ,że nie mogłam liczyć na pomoc
męża przez pierwsze miesiące. Zaczęliśmy budowę domu i mąż cały czas po pracy
spędzał na budowie. Jak karmiłam syna, córka siedziała mi na plecach. Zaczęła
zrywać się i płakać w nocy, a dotąd nigdy jej się to nie zdarzało. Trwało tak
prawie cztery miesiące, do momentu przerwy zimowej na budowie domu. Mąż po
pracy mógł poświęcić czas małemu , a ja prawie tylko córce. Uspokoiła się.Potem
z każdym dniem było lepiej,byłam coraz bardziej zadowolona z tak małej różnicy
wieku i "załatwienia sprawy" przy jednym urlopie wychowawczym.Razem do
przedszkola, razem ryczeli,że mama musi iść.Córka szybciej zaaklimatyzowała się
w przedszkolu , więc wychowawczynie zabierały ją do grupy syna ,żeby się
szybciej uspokoił. Jednak pierwsze miesiące były dla mnie bardzo trudne.Dziś
dzieciaki są prawie dorosłe, po okresie strasznych kłotni i konfliktów między
sobą zaczynają dochodzić do porozumienia, a ja mam powtórkę z uroków
macierzyństwa przy trzecim dziecku - 4,5 letnim synku.Pozdrawiam wszystkie
emamy.

[ida.dorota]

Powiedziałabym tak: nie ma dzieci dostatecznie dojrzałych do przyjęcia
rodzeństwa i utraty pozycji jedynaka. To zawsze boli. Dziecko ze swej natury
jest niedojrzałe i dla mnie nie ma sensu mówienie, że lepiej "to zrobić"
trzylatkowi, bo on jest dojrzalszy i zrozumie, a roczniak nie. Trzylatek to
tylko trzylatek i jest podobnie niedojrzały emocjonalnie jak roczniak. To, że
pewne rzeczy da się starszemu wytłumaczyć, to pozorne udogodnienie, gdyż sprawa
utraty pozycji jedynaka to kwestia rozgrywająca się na poziomie emocji, a nie
intelektu i tłumaczenia nic nie pomogą na ból związany z poczuciem, że nie jest
się już najważniejszą osobą dla mamy i taty, że mama nie ma tyle czasu, co
dawniej, że wszystkim trzeba się dzielić. Każde dziecko musi to przeżyć.
Ja mam różnicę 3 lata i dwa miesiące między dziećmi i zauważam, że są i tutaj
minusy. Starsze jest samodzielniejsze - fakt, ale czasem myślę, że łatwiej
byłoby mi zorganiazować czas dwójce maluchów z różnicą roczną niż trzyletnią,
bo każde z nich ma inne możliwości, umiejętności i dostosować się do obojga też
nie jest łatwo. Prawie pięcioletnia dziewczynka bawi się klockami Lego z
maleńkimi elementami, czego z pewnością nie robiłaby mając dwa czy trzy lata, a
jej mały brat jest narażony na połknięcie maleńkich elementów. Ona chce
rysować, on maże jej wiekopomne dzieła. Dwulatkowi to nie przeszkadza (jej w
tym wieku nie robiło różnicy), dla pięciolatka to tragedia. Ola ma swoje
koleżanki, które do niej przychodzą, by się bawić, on im nieustannie
przeszkadza. I tak oboje są sfrustrowani: on ciągłym przeganianiem i tym, że
przeszkadza, ona tym, że nie może niczym spokojnie się zająć. A z nią też
trzeba lepić, czytać, brać na wyprawy w miejsca, gdzie wózek nie przejedzie...
Nie twierdzę, że łatwiej jest mieć dwoje dzieci rok po roku, niż z trzyletnią
przerwą, ale sądzę, że problem godzenia opieki nad dwojgiem lub więcej dzieci
jest niezależny od różnicy między nimi. Frustracja i niepokój matki jest za to
wprost proporcjonalny do poziomu jej perfekcjonizmu. Sama jestem
perfekcjonistką, więc wiem coś o tym. Im wyżej stawiamy sobie poprzeczkę, tym
gorzej dla nas i dla naszych dzieci, wbrew pozorom. Myślę, że rację ma jedena z
mam, która napisała, że nie powinno się mieć ambicji zapełnienia dziecku każdej
chwili, spełnienia wszystkich jego próśb, zaspokojenia wszystkich potrzeb, bo
nie jest to wcale dla niego dobre, a rodziców tylko nieskończenie dołuje. Bo
tego po prostu nie da się zrobić. I sądzę, że dla mam - perfekcjonistek, takich
jak ja, drugie dziecko jest błogosławieństwem, bo niemożność sprostania własnym
wymaganiom uczy dystansu do siebie i pomaga wyjść z prefekcjonizmu, co jest z
pewnością korzystne dla naszych dzieci...

[pesteczka5]

Z tym perfekcjonizmem to strzał w dziesiątkę...

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Przeczytałam całą dyskusję i chciałm dopisać się, ale ida zrobiła to za mnie

ida.dorota napisała:

> Nie twierdzę, że łatwiej jest mieć dwoje dzieci rok po roku, niż z trzyletnią
> przerwą, ale sądzę, że problem godzenia opieki nad dwojgiem lub więcej dzieci
> jest niezależny od różnicy między nimi. Frustracja i niepokój matki jest za
to
> wprost proporcjonalny do poziomu jej perfekcjonizmu. Sama jestem
> perfekcjonistką, więc wiem coś o tym. Im wyżej stawiamy sobie poprzeczkę, tym
> gorzej dla nas i dla naszych dzieci, wbrew pozorom. Myślę, że rację ma jedena
z
>
> mam, która napisała, że nie powinno się mieć ambicji zapełnienia dziecku
każdej
>
> chwili, spełnienia wszystkich jego próśb, zaspokojenia wszystkich potrzeb, bo
> nie jest to wcale dla niego dobre, a rodziców tylko nieskończenie dołuje. Bo
> tego po prostu nie da się zrobić. I sądzę, że dla mam - perfekcjonistek,
takich
>
> jak ja, drugie dziecko jest błogosławieństwem, bo niemożność sprostania
własnym
>
> wymaganiom uczy dystansu do siebie i pomaga wyjść z prefekcjonizmu, co jest z
> pewnością korzystne dla naszych dzieci...

Pesteczko, w Twoich postach trochę niepokoi mnie to, że "chcesz otrzeć każdą
łezkę z oczu dziecka" (czy jakoś tak napisałaś). Stres jest częścią życia i nie
możesz KOSZTEM siebie zapewniać dobre samopoczucie dzieciom. Twoje potrzeby są
tak samo ważne jak potrzeby dzieci. Wiadomo, że dzieci potrzebują miłości i
czasu rodziców. Ale nie całego czasu, trochę musi zostać dla rodziców też .

Pozdrawiam serdecznie

PS U mnie różnica jest 2 lata i 8 miesięcy. Młodsza (Gabrysia) skończyła
właśnie 2 latka.

[e.zaprzalek]

Hej!
Różnica wieku pomiędzy moimi dziećmi to 14 miesięcy...
Zaszłam w ciążę karmiąc Ulę i udało mi się ją karmić 11 miesięcy, mimo, że
byłam już 6 miesięcy w ciąży. Potem przyszły bolesne skurcze podczas
karmienia...
Teraz Ula ma prawie 18 miesięcy a Igor niespełna 4 miesiące. Nie twierdzę, że
jest łatwo, ale da się ten codzienny "tajfun" poskromić. Grunt to dobry plan
dnia i to, żeby dzieci już załużmy o 20.00 spały....
Miłości do dzieci nie dzielę na pół...Wciąż jest jej więcej i więcej, pomimo,
że Oboje "wiedzą już czego chcą"....
Nie jestem herosem. Mogę korzystać i chętnie korzystam z pomocy mamy i męża.
Choć często zostaję z dziećmi w domu sama...
POzdrawiam
Edi

[ewis]

Ja wprawdzie niezupełnie ze swojego doświadczenia (choć po trosze - tak), ale
potwierdzam tezę, że mała róznica wieku jest korzystna.

Między mną a moim bratem jest 11 miesięcy różnicy. Mama mówi, że ciężkie dla
niej było pierwszych 6 wspólnych miesięcy: brat miał kolki, płakał w nocy,
budził i mnie i całą rodzinkę, nie chciał jeść, był bardzo przytulasty -
wisiał u mamy na rękach prawie non-stop. Mieszkaliśmy w jednym pokoju z wnęką
kuchenną, tata pracował na trzy zmiany i nie było nikogo do pomocy w pobliżu.
Mozecie sobie wyobrazić w jakiej kondycji była moja mama. Na szczęście przy
domu był ogródeczek i nie istniał problem spacerów...

Gdy brat miał około roku, a ja prawie dwa to już bawiliśmy się razem a mama
miała luz. Nie nudzilismy się, bo zawsze mielismy kompana do zabawy.
Potem gdy przeprowadziliśmy się do wiekszego mieszkania - i tak do 7 r.z. -
mieszkaliśmy z bratem w jednym pokoju (a drugi czekał wolny), bo zawsze razem
sie bawiliśmy. Do dziś pamiętam zabawy z domkiem z koca, wspólne klocki czy
zabawę w wiewiórki (coś a la dom tylko w świecie wiewiórek czy w indian z
malowaniem mordek )))) Dopiero gdy poszliśmy do podstawówki, każde z nas
zamieszkało w oddzielnym pokoju. Nie przypominam sobie żebyśmy się kłócili do
pewnego wieku (10 lat?), za to staliśmy za soba murem w sytuacji konfliktów z
osobami z zewnątrz. Byliśmy z jednego rocznika, mieliśmy wspólne grono
znajomych, na wakacyjnych wyjazdach rodzice byli bardziej tolerancyjni jeśli
chodzi o godzine powrotu gdy oboje szliśmy w to samo miejsce - wiadomo,
będziemy na siebie uważać.

Teraz mamy bardzo dobrą relację (IMHO), nie utrzymujemy codziennego kontaktu,
ale jest to kontakt raczej częsty, a juz na pewno możemy na siebie liczyc w
trudnych chwilach. Nie było między nami żadnej zazdrości (byłam chyba za mała
żeby to odbiło się jakoś negatywnie na mojej psychice , do dzis mamy w
miarę wspólny front w stosunku do rodziców.

Ja też chciałam, żeby róznica między moimi dziećmi nie była duża (córcia ma
18mcy), ale nie zdążyłam się jeszcze nacieszyć moim szkrabem :love: .....

pozdrawiam,
kasia + ewcia

[mamapoli]

Mam podobną sytuację jak Ewis. Mam jednak siostrę młodszą o 13 miesięcy.
Spędziłyśmy cudowne dzieciństwo bawiąc się razem i bijąc się razem (ale w
obliczu rodziców zawsze znikały nasze konflikty ponieważ starałyśmy się
rozwiązywać je same bez ich udziału). Było naprawdę ekstra. Zawsze trzymałyśmy
wspólny front bez względu na to kto był "po drugiej stronie barykady".
Teraz dzieli nas 300 km. Dzwonimy do siebie codziennie i piszemy maile. I
tęsknimy za sobą potwornie.
Moja córeczka ma w tej chwili 14 miesięcy i od kilku dni pracujemy nad
rodzeństwem dla niej. Wiem, że na początku będzie ciężko ale marzę o takim
kontakcie między moimi dziećmi jaki jest między mną a siostrą.
Anka

[agnjan]

pomiędzy moimi dziećmi jest 2 lata różnicy i uważam, że ta różnica jest
świetna!!!! na początku było trudno i wyrzuty sumienia pt. "wyrodna matka"
miewam do dzisiaj, ale teraz, gdy dzieci są duże (prawie 7 i prawie 9) z dnia
na dzień coraz bardziej mi się ta różnica podoba...

niestety, nie będziemy pewnie mogli urodzić kolejnych dzieci, bo od 3 lat się
staramy, od 2 leczymy, ale plemniki mojego męża się chyba już "wypstrykały" :
((((

ponieważ jednak mamy jeszcze duuuuużo miejsca w naszej rodzinie, 9 maja idziemy
do ośrodka adopcyjnego; pewnie nie dostaniemy dziecka 5 letniego (chyba też
balibyśmy się takiego dużego dziecka z rozwiniętą już chorobą sierocą i sporej
zazdrości i rywalizacji ze starszymi dziećmi), więc teraz wypróbujemy zalet
większej różnicy wieku - pewnie 5-6 lat... może 7...

aha - i apropos hodowli i wychowania chyba nauka życia w rodzeństwie, w
pewnej wspólnocie, wrażliwości na potrzeby innych odwrotne wszak od swoich
(niech mama poczyta mnie, a nie karmi brata) to też wychowanie - może nawet
istotniejsze od wspólnego układania klocków...

pozdrawiam wszystkie wielomamy z nadzieją na taki zaszczyt już niedługo

[pesteczka5]

Dziękuję dziewczynom, które napisały o swoim jedno-po-drugim-dzieciństwie. U
nas też już z każdym dniem lepiej, ba, cudowniej! NAJTRUDNIEJSZE JUŻ CHYBA ZA
NAMI. Dzieci coraz częściej się lubią, a gdy czytałam Wasze posty, oczy mi się
śmiały.
Mój dwulatek jest coraz mądrzejszy, gaduła, dumny z Kuby, serdeczny,
wielkoduszny, zgodny. Wspaniały. A Kuba, jak go widzi, wstałby i pofrunął!!!
Łazimy wszyscy w różne ciekawe miejsca i jest OK.
Do dziewczyny, która planuje adopcję: a propos wykształcania umiejętności
zgodnego współżycia z rodzeństwem itd - podpisuję się obiema rękami, ale
napisałam, że od zbyt małych dzieci nie można wymagać, by rozumiały innych w
kwestii swoich elementarnych potrzeb emocjonalnych. Dodam, że mój synek (już
2,2) TERAZ już jest cudownie "społeczny"
Adopcja... ta myśl była mi kiedyś bliska. Serdecznie pozdrawiam, ciepło mi się
zrobiło na sercu.

[anfido]

Ostatnio znajomi nazywają mnie DWA W JEDNYM. Ha!!!Ha!!!
Mojemu mężusiowy bardzo się to spodabało. Co niektórzy snują teorie na temat
tego czy przypadkiem nie jest to TRZY W JEDNYM, bo brzusio mi się dość mocno
powiększył, jak na 11 tydzień. To już nie bardzo jest HA HA HA. I-sze usg
wskazywało tylko na jedną Truskaweczkę, ale nic nie wiadomo. Za trzy tygodnie
się potwierdzi lub i nie ta teoria na kolejnym usg.
Pozdrawiam, Anfido, mama 14-miesięcznego Filipka.

[macinak]

Nie zdecydowałabym sie na jedno po drugim chociaż u mnie różnica wieku 2
latai 3 meisiące. Z perspektywy czasu to jakbym wiedziała jak to jest to
poczekałabym jeszcze z roczek . Co prawda teraz to już jest całkiem dobrze
ale pierwsze 6 miesięcy to balansowałam na granicy wytrzymałości psychicznej i
fizycznej a i moja starsza córka dostała nieźle w kość.
Kasiu Ewis chylę czoło przed twoją mamą bo silna z niej musi być kobieta, wierz
mi )))
Pozdrawiam Gośka

[jargla1]

To może jeszcze ja. We wrześniu 2000 r urodziłam Magdę, postanowiłam odczekać
rok i zpełną premedytacją zaszłam w drugą ciążę. W swojej naiwności myślałam,
że to drugie będzie przez pierwsze pół roku głównie jadło i spało, a ja będę
miała czas dla Magdy(tak było u mojej koleżanki). No i klapa. 12.06.2002
urodził się krzykacz Kubuś, który przede wszystkim płakał, płakał,
płakał...Uff. Na spacerze krzyk. Musiałam go brać na ręce, Madzię wtedy
pakowałam do jego wózka i była bardzo zadowolona. Ostatecznie kupiłam nosidełko
i Madzia jeździła w swojej spacerówce, a Kuba w nosidełku(musiałam podskakiwać,
żeby był cicho, samo nosidełko nie pomagało). W domu Kuba płacze, bo chce być
przy piersi ( non stop), a Madzia biega po całym mieszkaniu i
woła:"o,kupa,kupa." Uff. To były przeprawy. Teraz Kuba ma już 11 m-cy, więc z
kolei wydzierają sobie zabawki:'to moje.Oddaj to." Ale cieszę się z takiej
właśnie różnicy i Magda nie czuje się poszkodowana ( tak myślę). Ciągle
powtarza:"kocham tego Kubula", tuli go, a przez pierwsze dwa m-ce krzyczała z
radości:"braciszek, w śpitalu ulodziłaś". Fakt, że sama chyba nie dałabym rady.
Ale gdy Kuba miał dwa tygodnie - w dzień ojca, mojego męża zwolnili z pracy i
znalazł ją dopiero w tym miesiącu. Wydaliśmy połowę naszych oszczędności, bo
mój macierzyński nie wystarczał, ale w tym trudnym czasie byliśmy razem. A
teraz jest już coraz lepiej. Aga

[liliana22]

Przeczytałam wasze posty i chcę dorzucić swoje przeżycia. Jestem mamą dwóch
chłopców, różnica wieku między nimi to 21 miesięcy. Starszy synek był tak
cudowny, że chcieliśmy mieć szybko drugie dziecko. Wystarczyła chęć, bo pomimo,
że jeszcze nie zaczęliśmy się starać, to niespodziewanie się poczęło. I zaczeły
się schody, bo trafiłam na tydzień do szpitala z podejrzeniem ciąży
pozamacicznej lub poronienia - lekarze nie byli pewni. Wszyscy przeżyliśmy
szok, bardzo chcieliśmy drugiego malucha, starszego jeszcze karmiłam piersią,
nigdy wcześniej się z nim nie rozstawałam. Dzięki Bogu, udało się ciążę
utrzymać, duży tu udział mojego lekarza, który zatrzymał mnie w szpitalu. Na
szczęście po tygodniu mogłam wrócić do domu i do synka. Dalej już było
cudownie, chociaż tak jak wszyscy baliśmy się jak to będzie. Ja wróciłam do
pracy, 15-miesięczny synek trafił do żłobka - nie było nas stać na opiekunkę.
Jak urodził się młodszy synek, postanowiliśmy z mężem, że zostanę z dziećmi w
domu. Ciężkich chwil dużo nie było, starszy po żłobkowym treningu
przyzwyczajony był do dzieci i szczęśliwy, że ma własną dzidzię w domu. Dzięki
dzidzi do żłobka przestał chodzić, tylko został w domu z mamą, więc też był z
tego zdowolony, bo miałam dla niego dużo więcej czasu niż wcześniej. Młodszy
okazał się być dzieckiem jeszcze mniej wymagającym niż starszy brat. Mimo
dwójki dzieci, ja i mąż nie wiemy co to są nieprzespane noce. Przez znajomych z
dziećmi jesteśmy delikatnie określani jako "nietypowi". Jak przychodzą chwile
depresji, to staram się pamiętać to, co powiedziała mi kiedyś jedna z
przyjaciółek - nie chodzi o to, żeby twoje dziecko miało idealną matkę, tylko o
to, żeby miało dobrą. I wasze dzieci też mają dobre mamy - właśnie Was.
Z perspektywy czasu - chłopcy mają teraz prawie pięć i prawie trzy latka - mała
różnica wieku jest cudowna! Razem się bawią, razem chodzą do przedszkola, nie
muszą cały czas przebywać z dorosłymi... Zaznaczam, że pomimo zapamiętywania
tylko dobrych stron, całkiem lekko nie było, ponieważ młodszy synek wymagał
rehabilitacji i musiałam całą zimę jeździć z dwójką po mieście na ćwiczenia.
Znam więc urok wychodzenia w zimie z dwójką małych dzieci na dwór... Naprawdę,
im dzieci starsze to i problemy trudniejsze. I czasami tęsknię za tamtymi.
Ja wiem z własnego doświadczenia jak źle być jedynakiem - mam siostrę 11 lat
młodszą. Bardzo ją kocham, ale ja jestem już matką dzieciom a ona niedawno
zaczęła studiować - nasze światy są zupełnie różne. Zawsze byłam jedynym
dzieckiem, na którym skupiała się uwaga całej rodziny łącznie z babcią.
Niesamowicie pilnowana i niesamodzielna, brr horror...

Serdecznie wszystkie Was pozdrawiam

Lila mama Pawełka i Andrzejka

[pesteczka5]

Lila, dzięki za list. U nas już też o wiele lepiej, dzieci bawią się razem w
ogrodzie, serce rośnie, jak się łapią za głowy i ściskają.
A co do spania... jakoś przywykliśmy, za to jaka radość będzie, gdy kiedyś
zaśniemy i obudzimy się rano...

[pesteczka5]

A w ogole to zajrzałam na "przedstawmy się" do księgi rodziców i widzę, że nas
o wiele więcej, jednym słowem, żadne to cuda jedno po drugim. Małpy jeteście,
że się nie odzywacie! Może ktoś coś podpowie, sprzeda cudowne patenty?
Całuję - coraz szczęśliwsza mama dwóch urwisów

[bolski]

Ktos nazwal rodzenstwa z taka mala roznica wieku (czyli do maks. ok. 18 mies.)
pseudoblizniakami. Chcialbym zasygnalizowac nieco inny problem.

My tez jestesmy w takiej sytuacji, tzn. mamy chlopca 19 mies. oraz dziewczynke
1 mies. Jakas pani psycholog taki uklad tzn. ze chlopczyk jest starszy nazwala
niefortunnym, bo chlopcy wolniwj sie rozwijaja i mlodsza siostrzyczka relat.
szybko dogania braciszka w rozwoju, co moze powodowac u niego z kolei
zaburzenia emocjonalne, agresje itp. itd. Z tego punktu widzenia korzystniej
miec najpierw dziewczynke, a gdy to sie nie uda to planowac odstep miedzy
rodzenstwen na 3-4 lata (task jak rosliny, ktore musza miec odpowiedznie
miejsce obok siebie przy sadzeniu). Tyla nt. tej teorii. Mamy nadzieje, ze to
jeszcze jedna z takich teoryjek, ktore cos tam i moze maja na rzeczy, ale na
pewno nie sprawdzaja sie w calosci.

Oboje z zona b. cieszymy sie z naszej parki, synek z zaciekawieniem przyglada
sie siostrzyczce, ale co bedzie dalej nie wiadomo. Ja bardzo chcialem miec
dzieci przed 40 (obecnie mam 38,5 lat) - m .in. stad ten pospiech, oprocz
innych argumentow, ze beda lepiej sie bawic itd.

[dziubelek2]

chyba jest w tym coś. mój synek w wielu dziedzinach już teraz pozostaje w tyle
za młodszą siostrzyczką, a w niektórych ona zachowuje się wobec niego jakby
była starsza - pomaga mu, pamięta o różnych rzeczach za niego.
jednak tychże zaburzeń jak na razie nie dostrzegam, może dlatego, że prawie
dziewięć miesięcy temu urodziłam jeszcze jedną córcię i dla tej michaś jest
prawdziwym starszym bratem.
pozdrawiam.anka

[asiaasia1]

Dlaczego dopiero teraz znalazlam ten watek ???
Miedzy moja dwojka bedzie tylko 15-mies. roznicy . Maja urodzila sie w lipcu '
2002 a Dzidzius - Niespodzianka ma przyjsc na swiat na poczatku listopada
2003 . Bije sie z myslami czy brac polroczny \ roczny urlop dziek. na uczelni (
studiuje dziennie )czy indywidualny tok nauki , jesli nowy dziekan mi na to
pozwoli . Co o tym pomysle myslicie ? Mam 23 lata i szkoda mi czasu na
przeciaganie studiow w nieskonczonosc . Bede na 4. roku . pozdr. asia

[dziubelek2]

ja chyba spróbowałabym ten indywidualny tok nauki. może się okazać, że dzieci
nie będą aż tak absorbujące, a ty będziesz chciała trochę sobie "odpocząć",
pobyć między ludzmi dorosłymi. a urlop chyba możesz wziąć w każdej chwili?
pozdrawiam.anka

[asiaasia1]

Dziekuje za rade , bardzo mnie kusi ten indywidualny tok nauki .Mam
nadzieje ,ze nowy dziekan sie zgodzi ...on jest troche hmmm... bezduszny , nie
ma dzieci , jest b. mlody , pisze ksiazki i jest nazywany "zlotym dzieckiem
polonistyki " oraz "geniuszem polonistyki ".Sama rozumiesz ,on ma troche
niepraktyczne podejscie do zycia i nie wiem czy jest dla niego wystarczajacym
argumentem ,zeby zezwolic na indywidualny tok "tylko" istnienie dwojga
malutkich dzieci w tym jednego noworodka , ale bede
walczyc !!! ))))))))...pozdrawiam

[dziubelek2]

spróbować warto, a z doświadczenia wiem, że czasem taki "bezduszny", bezdzietny
facet jest bardziej wyrozumiały niż "dzieciata" pani, szczególnie ta, której
dzieci mają po kilka , kilkanaście lat i "zapomniała" już jakie są niemowlaki i
maluchy.
życzę powodzenia.pozdrawiam.anka

[gruszka72]

Hej pesteczko, ciepło zrobiło mi się na sercu czytając wszystkie twoje posty;
bardzo jest mi bliskie to, co piszesz. Wszystkie radości i wszystkie dylematy
(oj bardzo podobne... najpierw multum watpliwości pt. czy dopieszczę obie
córcie...? jak zostawić tą starszą ukochaną choćby na czas porodu młoszej...? a
potem - jak znaleźć chwilę, żeby pobyć tylko z mężem, albo tylko sama z sobą...
itp).
Między moimi córciami jest 13 m-cy różnicy. Teraz Julcia ma 2,4, Madzia 1,3.
Faktycznie uroczych chwil jest coraz więcej. Dużo bym mogła o tym pisać...
tylko już późno i oczy mi sie kleją, a dzień zaczyna się u nas ciągle jeszcze
ok. 6.
No i w październiku moje panienki będą miały brata...tym razem 19 m-cy
młodszego od Madzi. Jakkolwiek nieplanowanego, to mocno oczekiwanego.

A do innym mam oczekujących drugiego dzidziusia: zgadzam się z tobą pesteczko
co do potrzeby opiekunki (albo innej pomocy). Ja przestałam udawać, że sobie
sama poradzę gdy Madzia miała ok. 4 m-ce. Siedziałam wówczas z dziewczynkami w
naszym domu w górach (wiadomo... ten wspomniany cudowny perfekcjonizm... żeby
dziewczynki były na swieżym powietrzu...) , byłam tam z nimi sama (mąż dużo
pracuje wyjazdowo) i powoli dochodziłam do pomieszania zmysłów, rozdwojenia i
poczucia, że cokolwiek zrobię i tak jedno będzie nieszczęśliwe. Te pierwsze
miesiące to totalna rozbieżność potrzeb maluchów, nijak to pogodzić.
Mamusie, nawet jeśli ma się mało kasy na prawdę warto zrezygnować z innych
wydatków i odłożyć na opiekunkę.

I jeszcze do sagnesy; ja jeżdżę wózkiem "jedno za drugim" Graco - jest super;
wcale nie jest specjalnie ciężki, ma ogromniasty pojemny kosz, składa się
leciutko w pakunek wielkości przeciętnego wózka. Nowy jest faktycznie drogi,
ale jak się poszuka ... ja kupiłam go przez internet, prawie nie używany za
550.
pozdrawiam wszystkie mamusie małoróżnicowych maluchów, aga

[ma_juli]

Kochane Dziewczyny!

Dopiero dzisiaj trafilam na ten watek. emocje juz opadly,
temat przegadany. Jak ja was rozumiem... Do tego topnia,
ze nie zdecydowalam sie wczesniej na drugie dziecko. Ta
chec "bycia do dyspozycji" mojej Juli, dania jej
wszystkiego, co tylko jej sie nalezy i zmeczenie...
Wspominany tu perfekcjonizm i chec bycia idealna matka,
ciagle poczucie, ze trzeba wiecej, mocniej, lepiej...
wykanczaly mnie. Przerobilam to. Obecnie jestem w ciazy,
ciut przed rozwiazaniem, a moja Julka skonczy zaraz 6
lat. I wcale nie uwazam, ze to dobra roznica wieku. Po
prostu ja dopiero dojrzalam do drugiego dzidziusia. A
bezsensem byloby czekanie dluzej. I tak jak wiele z was,
mnie rowniez wydaje sie, ze mimo wszystko cos jej
odbieram, ze nie bede tylko dla niej, ze bedzie musiala
sie podzielic. Mimo, ze ma 6 lat. Niejedna z was pomysli,
ze Julka dostala juz swoje, ale mysle, ze z perspektywy
nas - "perfekcyjnych matek", zawsze takie watpliwosci sie
pojawiaja. Walcze z nimi, mysle ze Julka nie czuje sie
ograniczana, ale wiedza to jedno, a emocje to drugie.
I pisze tu o swoich emocjach, a nie mojej corki. Prawda
jest taka, ze dla niej bedzie duzo korzysci, mimo
poczatkowych oczywistych trudnosci, ale... Boje sie, ze
bede powstrzymywala sie przed okazywaniem wylewnosci tej
malutkiej, zeby Jula nie poczula sie odrzucona... Czy
ktos z was rozumie o czym ja pisze?...
Troche wyszlo nostalgicznie, a nie chcialam...
Pozdrawiam serdecznie wszystkie mamusie

adelka

[gruszka72]

Adelko, rozumiem cię b. dobrze (myślę o tym wątku z obawą przed okazywaniem
uczuć młodszemu). Ja moją starszą (też Julkę)przez pierwsze miesiące życia jej
młodszej siostrzyczki dopieszczałam nawet bardziej niż wcześniej. Z drugiej
strony miałam trochę wyrzutów sumienia, że malutka Madzia nie jest dostatecznie
zaopiekowana. Teraz Madzia ma 1,3 i chyba sobie trochę "odbiera" tego, czego
nie miała za wiele przez pierwsze miesiące - b. lubi się przytulać i pieścić.
Oczywiście obie bywają zazdrosne o okazywanie im uczuć, ale na szczęście jak im
coć nie pasuje to dają temu wprost wyraz i się wściekają. Gdzie ta nasza
dziecięca prosta i oczywista umiejętność.... A to, że jak przytulam jedną, to
od razu patrzę, czy druga też by nie chciała... to już tylko moja projekcja...
Pozdrawiam cię, Aga

[pesteczka5]

Adelko, ja tak bardzo chciałam nie zaniedbać starszego Bartusia, że być może
nie dopieściłam Kuby. Choć, inaczej - ja go właśnie tylko pieszczę. Bartka
chciałam rozwijać, te zabawki edukacyjne, turlanie, masowanie, lampa-nos, papa
i sroczka kaszkę, itp., a teraz tych zapędów mądrych jakby mniej, brak czasu i
energii, zostaje intuicja i sama tylko niobrobiona miłość - więc gniotę i
całuję te moje dzieci, nawet gdy jestem zmęczona ...

Co jakiś czas pojawia się refleksja, czy wychowanie nie przechodzi w hodowlę,
czy kontakt z chłopcami się nie rozluźnia, nie bylejaczeje - wtedy się
mobilizuję, nastawiam uszy, zaglądam w oczy...

I czasem wspomnam tę jedyną jakość kontaktu z ukochanym jedynakiem, żal mi
trochę i żal Kubusia, że w ogóle tego nie miał...

Ale coraz rzadziej - coraz normalniej juz u nas i w uczuciach też się utrzęsło,
choć mamy myślące chyba zawsze nachodzą takie refleksje. Cóż, kto myśli, ten i
wątpi, i żałuje, itd. Choć dla mojego otoczenia takie "duszne rozdrapy" są co
najmniej dziwne.

[slonisia]

Witam!!!

Tak się cieszę, że trafiłam na ten wątek. Mam 2 maluchy z różnicą wieku
niespełana 20 mies. Tymek ma skończone 22 miesiące, a Gucio 2 miesiące.
Rzeczywiście jest tak ciężko, że dobrze że nie wiedziałam o tym jak zaszłam w
ciążę, kiedy tak potrzebny jest spokój. Myślę, że jednak różnica wieku do 2 lat
to trochę mało - nie dla dzieci, ale dla mamy. Wyobrażam sobie, że później
odsapnę, ale do tego czasu ... mam nadzieję, ze nie osiwieję. Są oczywiście
cudowne chwile, ale już dawno nie żyłam tak walcząc - o każdą godzinę, żeby
było dobrze. Wychowanie malutkich dzieci hartuje, ale też trochę "zjada". Dzień
się zaczyna i zaraz się kończy, bo jestem w biegu. Oczywiście jestem już z tym
pogodzona, bo kocham moich synków i wiem że "przeżyjemy", bo będę przy nich - w
końcu na razie właśnie mnie potrzebują jak powietrza. Zresztąc patrząc na moją
historię wierzę, że tak miało być i te dzieci wychowują mnie również do życia
bez narzekania, do cieszenia się chwilą spokoju w fotelu... po prostu do
cieszenia się z prostych rzeczy. Uczę się pogody ducha i optymizmu - wszak
znajduję uśmiech nawet pośród łez dwóch małych buź. Uczę się prosić o pomoc,
gdy sobie nie radzę i przyjmować odmowę - choć zdaje mi się, że zaraz świat
zawali mi się na głowę. Myślę, że zmieniam się na lepsze, na lepszego
człowieka. Jednak czy polecam komuś taki krzyż? Gdybym wiedziała jak to jest,
poczekałabym jeszcze rok (przerwa 3 letnia), ale widocznie nasz synek chciał
być z nami wcześniej i wykorzystał błogą nieświadomość rodziców i
przeświadczenia typu - pewnie drugie będzie spokojniejsze i będzie ciągle spać
etc.
Nigdy nie byłam perfekcjonistką, ale co do moich dzieci chyba nią jestem, bo
boli gdy nie mogę się rozdwoić. Czytając Wasze posty dochodzę do wniosku, że to
norma - chciałoby się Naszym dzieciom dać wszystko. One jednak wszystkiego nie
potrzebują i o ile przeżyję ten czas wiem, że dla nich wyjdzie to na dobre.
Nauczą się dzielić Miłością i dawać Miłość, prosić i przyjmować odmowę. A co
najważniejsze umiejętności te nabędą w domu - pośród ludzi którzy je kochają i
naprawdę nie chcą zranić.

Mogłabym o tym pisać bez końca...
Dzięki za ten ważny i mądry wątek. Już nie czuję się sama w swych zmaganiach,
bo wiem że gdzieś tam wychowujecie swoje małe dzieciaczki. Pozdrawiam wszystkie
dzielne mamy, bo wszak nimi jesteśmy

[momt]

Ja też dopisuję się do listy mam "jednego po drugim" - moja Oleńka ma teraz 15
miesięcy a w październiku będzie mieć braciszka (jak wszystko się dobrze ułoży)-
[18 m-cy róznicy]. Ja niestety, podobnie jak w pierwszej ciąży, jestem skazana
na "leżakowanie"..... Dlatego też od miesiąca moje dziecko chodzi do żłobeczka.
Na razie przeżywamy okres aklimatyzacji - Ola oprotestowuje żłobek odmawiając w
nim jedzenia, ja cierpię psychicznie w domu odliczając godzinę za godziną do
momentu, kiedy mąż wróci z nią do domu.
Jestem świadoma obowiązków, jakie spadną na mnie (i mojego męża - radzimy sobie
zawsze ze wszystkim tylko - albo "aż" - we dwoje)gdy już będziemy we czwórkę.
Szczerze mówiąc wcale mnie to nie przeraża - teraz, gdy jestem tak okropnie
fizycznie bezużyteczna marzę o możliwości "wykazywania się" w borykaniu się z
codziennością: o spacerach z dzieckiem / dziećmi, o praniu, sprzątaniu,
rozdwajaniu się itp. Z drugiej zaś strony wiem, że nie będzie to łatwe, dlatego
pomoc w opiece nad jednym z dzieci mogłaby być cenna. Zastanawiam sie więc, czy
Ola nadal powinna chodzić do żłobeczka, gdy drugie dziecko będzie ze mną w
domu? Czy ona nie będzie się czuła tym bardziej odsuwana i zaniedbywana? A może
wręcz przeciwnie - gdybym ją zabrała ze żłobka może poczuć się oderwana od
dzieci, do których przecież do tego czasu zdąży się już przyzwyczaić? Co będzie
lepsze dla niej???? Może ktoś ma takie doświadczenia za sobą i podzieli się
cennymi informacjami? A może powiecie mi po prostu, co o takich rozwiązaniach
sądzicie, jak Wy zrobiłybyscie?
Będę wdzięczna za każdą sugestię!
Pozdrawima Was gorąco matki "jednego za drugim"
Monika i Ola

[ma_juli]

Moje kochane dziewczyny!

Tak czytam i tak rozmyslam... Nie ma latwych rozwiazan...
Albo inaczej - kazde rozwiazania pociagaja za soba
watpliwosci. Ale to, co mnie wydaje sie w tym wszystkim
najwazniejsze, to to, ze nasze watpliwosci biora sie z
milosci. Z milosci do tych starszych i do tych mlodszych
dzieciatek. I dobrze, ze mozemy o tym porozmawiac, i ze
tyle zrozumienia znajdujemy u siebie nawzajem. Jak
napisalam jedna z mamus: nauczyc sie dawac milosc i
dzielic milosc. Moj Boze - jakie to w rzeczywistosci
trudne...
Ago i Pesteczko - dziekuje Wam za wsparcie.
Olu na Twoje rozterki zlobkowe nie mam recepty. Ale
opierajac sie na fachowej wiedzy - wiem, ze dziecku do 3
lat, nawet 4 nie sa potrzebni rowiesnicy, wcale sie z
nimi nie wiaze, bo rozwoj spoleczny jest dosyc ubogi.
Taki maluch jest zwiazny z mama i chyba latwiej jej
bedzie i z wieksza korzyscia dla niej - jesli bedzie sie
uczyla dzielic Toba z malenstwem, ale byc blisko, niz
chodzic na 5 czy 8 godzin do zlobka. Tak mysle...
A jako mama powiem Ci, ze moja Julka ostatni tydzien w
przedszkolu przed wakacjami - i tez cjhcialam, zeby
chodzila do konca, bo tam dzieci, kolezanki itp, itd. A
ona powiedziala, ze nie, ze chce byc juz ze mna, zanim
urodze (za tydzien). I zalozylam, ze jest madra i wie
czego chce. Do kolezanek wroci po wakacjach. Od dzisiaj
jestesmy razem
Zycze nam wszystkim samych trafnych rozwiazan
Papatki

adelka

[ma_juli]

ok. Mialo byc Moniko, a nie Olu (Ola to Twoja dzidzia
) Juz sie poprawiam. Pa
adelka

[bolski]

Ktos tu napisal o 6 latach roznicy.
Z miejsca widze zalety u naszej parki z 1,5 r. odstepem: 19 mies. synek nie wie
jeszcze co to zazdrosc i bez przeszkod mozemy przytulac 1 mies. coreczke. Malo
tego on sam probuje to nasladowac i tez stara sie glaskac siostrzyczke.
Tak wiec jest nam teraz ciezko, ale juz widac pierwsze wyrazne zalety "jedego
po drugim".
PS - szkoda, ze niektore z Was piszac zwracaja sie wylacznie do matek
zapominajac, ze czytaja/pisza tu tez ojcowie (np. ja) ))

[slonisia]

Ojej, rzeczywiście pisałam z myślą o mamach, a to niesprawiedliwe, bo przecież
są tatusiowie, którym te treści są bliskie (tj. część dużo pracuje, za co nie
obwiniam, ale temat znają z opwieści ew. mamy i siłą rzeczy tak go
nie "czują"). Mój mąż rzeczywiście od czasu urodzenia drugiego synka - Gucia
(ponad 2 miesiące temu) dużo zajmuje się starszym niespełna dwulatkiem -
Tymusiem. I to uważam za duży plus "jednego po drugim" tj. silne związanie
emocjonalne (i czasowe) mojego Tymka z tatą. Tymuś bez ociągania wybiera się
na "wycieczki" z tatą, a kiedyś tylko mama i mama. Zresztą i na innych ludków w
rodzinie się otworzył, szczególnie dziadków i w ogóle facetów. Braciszek w
końcu Go wybił ze świata kobiet (mama, czyli ja; babcie; moje koleżanki) tj.
dodał odwagi do kontaktów z tymi dużymi i brzydszymi.
Jest to zatem jeszcze jeden plus, o którym wcześniej nie wspomniałam. Pewnie
dlatego, że ostatnio Tymek przeżywał jakiś regres (płaczliwość, zaborcze
przytulanie się do mnie i na rączki, gdy tylko usłyszy potrzebującego czegoś
brata). Teraz już trochę lepiej, ale odmówił też spania w dzień w łóżeczku (no
chyba że będę przy nim długo siedzieć, a na to nie mam czasu) i śpi tylko w
wózku na spacerze (z dziadkiem). Jutro zabraknie dziadka i nie wiem jak będzie.
Właśnie przy okazji tematu - jak sobie radzicie z kładzeniem spać swoich
berbeci? U mnie wieczorem najpierw kąpiel Gucia (młodszy). Ja kąpie i zaraz
znikam w pokoju (żeby nie było rozdzierajacych scen z Tymkiem). Mąż zostaje w
łazience z Tymkiem (Tymek zawsze wylewa wodę po Guciu z wanienki) i juz sam Go
kąpie i kładzie spać. Na początku, po urodzeniu Gucia próbowaliśmy, żeby było
tak jak dawniej (mąż kąpie Tymcia ja usypiam) plus wcześniej kąpiel i położenie
spać Gucia. Jednak Gucio często się budził w trakcie usypiania Tymusia i była
kąpletna klapa (moje wyjście i histeria Tymka albo mój powrót z Guciem i
jeszcze więcej płaczu Tymka, bo czego On nie jest na rączkach). Jak to
wspominam, to aż ciarki chodzą mi po plecach. Po tygodniu wpadliśmy na pomysł,
żeby Tymka kładł mąż. Do tej pory bywa trudno, ale gdy widzimy że przed kapielą
Tymek zaczyna kurczowo się do mnie czepiać (zapowiedź awantury) wymyślamy np.
super kąpiel pod prysznicem Tymcia z tatą. Tak mi brakuje tych chwil przy
łóżeczku Tymusia i nie wiem, czy nie krzywdzę Go tym zasypianiem beze mnie. Nie
chodzi o to, że tata nie potrzebny, ale że potrzebna jeszcze mama. Tymuś do tej
pory walczy o moją obecność przy zasypianiu i sama nie wiem... Gucio juz w
miarę śpi, więc może spróbować... Ale gdy Tymek obudzi się w nocy (a tak bywa)
to może już tata nie wystarczy (teraz jakoś wystarcza, choc woła mama) i znów
dopuścimy do wielkiego płaczu i rozpaczy...

Opowiedzcie, jak jest u Was, to może coś mi zaświta.

Moniko i ja zastanawiałam się, czy nie oddawać Tymka pod opiekę babci (na pół
dnia - w ciąży tak było, bo też musiałam leżeć), jak urodził się Gucio. Jednak
szybko okazało się, że nie było dobrze jak maluchy miały ze sobą taki okrojony
kontakt. Dzieciaki muszą na początku przyzwyczaić się do swojej obecności
inaczej "adaptacja" przedłuża się. Obecnie Tymuś już wyjeżdża czasami na
wycieczki z dziadkami (na pół dnia, dzień), ale już weszło w Jego świadomość,
że ma brata i taka rozłąka nie szkodzi. Nie daj się jednak zwariować - gdybyś
nie miała pomocy w połogu nawet lepszy ten żłobek jeszcze na miesiąc niż
skrajne wycieńczenie (przecież wtedy Ty po prostu musisz trchę odpoczywać). Ja
przez pierwsze tygodnie miałam pomoc mamy i męża, czasami teściów. Sama więcej
zaczęłam się zajmować dziećmi po ok. 2 tygodniach i stopniowo ta pomoc się
zmniejszała.

Pozdrawiam i kończę ten długachny post

p.s.
Dziś byliśmy z Tymkiem na basenie (tj. w parku wodnym). Dziadek w tym czasie
krążył wokół budynku z Guciem w wózeczku, a Tymek tulił się do mnie w wodzie
przez godzinkę. Tata oczywiście też był Było cudnie

[kassik]

Oj, czytam i czytam. Raz czuję się przestraszona, raz pocieszona. Chyba tak ma
być. Między moimi maluchami będzie 17 miesięcy różnicy. Drugie urodzi się w
styczniu. miało być trochę inaczej ale jak tu któraś z was napisała los
zadecydował inaczej. I tak chcieliśmy mieć dwójkę dzieci. Będzie ciężko, na
pewno ale na szczęście będę miała mamę do pomocy (już od września gdy wrócę na
kilka miesięcy do pracy w szkole). Żal mi troche Kacperka, czuję, że on jeszcze
bardzo będzie mnie potrzebował a ja nie będę mogła mu dać tyke czasu ile on
będzie potrzebował. ńo i te spacerki zimą. Będzie musiał spacerować z babcią bo
ja pewnie drugiego maluszka od cyca nie oderwę
Mimo wszystko jestem dobrej myśli. Jeszcze tylko teksty mojej babci i cioć
(mamy sióstr) odnośnie taaaakiej ilości dzieci "Po co ci aż tyle dzieci?" Mama
mi powiedziała, że moja babcia już dawno mówiła jej żeby mi powiedziała, że nie
powinnam mieć więcej dzieci. Nie powiedziała tylko dlaczego. Swoją drogą
zastanawiam się dlaczego siostry mamy(były 2) uważają, że 2 dzieci to już tłok.
Moja kuzynka natomiast i kuzyn (dzieci tych dwóch sióstr) uważają, że dzieci to
wogóle głupota i po co mi było to pierwsze, nie mówiąc już o kolejnym.
Jeśli to trochę zakręcone to przepraszam. Po prostu trochę się wygadałam.

[slonisia]

Wypowiedzi rodziców po kilkuletnim stażu z dwoma maluchami są rzeczywiście
pokrzepiające! Piszcie więcej!
Kassiku, żal mi Twojej rodziny, że jest taka zamknięta w świecie swoich
potrzeb. Pewnie że dzieci to spory wisiłek i ciągłe odpowiadanie na potrzeby
dzieci, ale jaki byłby świat bez nich? Zreszta nie byłoby świata, bo każdy z
nas był kiedyś dzieckiem. Może spojrzenie Twoich ciotek i babci i reszt
rodzinki wynika z niespełnienia w roli matki kiedyś tam albo chorych ambicji
(gdyby nie dzieci to bym...). Widać jednak że to kwestja
jakiegoś "upośledzenia" na ich drodze życia, czego wcale nie musisz powielić.
One po prostu powinny sie wstydzić, że Cię zniechęcają zamiast wspierać.
Trzymam za Ciebie kciuki.
I oczywiście za resztę z wątku ))

[kasiaku]

To i ja cos dodam od siebie. U mnie różnica miedzy chłopcami to dokładnie 15
miesięcy czyli dość mało, ale chłopcy są już całkiem duzi: 3 latek i 4 latek.
Jak czytam wasze posty to przypominam sobie te wszystkie mniej miłe chwile i
moje ciągłe wątpliwości: czy któregoś nie krzywdzę? I z perspektywy już 3 lat
mogę śmiało powiedzieć: jest dobrze!!! Posłużę się dość oklepanym sloganem, ze
dzieci maja siebie, że się ze sobą bawią, ale tak jest na prawdę. Tak mała
różnica wieku pozwala im się bawić autentycznie ze sobą. Nie na zasadzie
naśladownictwa młodszego czy towarzyszenia starszemu ale autentycznie się bawią
z podziałem na role i zadania. Dla przykładu: dzisiaj przez prawie godzinę
bawili się razem tak, że ja właściwie mogłabym wyjść z domu a oni i tak nie
zauważyliby. Parkowali swoje samochody, udawali ze chowają się przed
złodziejami, jeździli do mechaników itd, itp. Oczywiście że są chwile kiedy ich
jazgot jest nie do zniesienia, ale to już nie zależy od różnicy wieku miedzy
dziećmi )).
A właśnie godzinkę temu wróciliśmy wszyscy z basenu, gdzie chłopcy pływali raz
ze mną, raz z tatą. Bo przy tak małej różnicy wieku bardzo szybko te same
aktywności są atrakcyjne dla dwóch maluchów i cała rodzinka może bawić się
razem.
I jeszcze na koniec. Ostatnie cztery lata mojego "matkowania" były bardzo
intensywne bo i chłopcy nie należą do najspokojniejszych. Ciągłe bieganie za
jednym, za drugim. Nauka chodzenia młodszego, przymiarki do rowerka starszego.
Potem wspinaczki starszego i nieudolne próby młodszego. I wreszcie teraz, po 4
latach, na placu zabaw ja spokojnie siedzę. Chłopcy się nie nudzą, bawią się
razem lub inne dzieci do nich dołączają, a ja tylko ciągle jeszcze nie mogę się
przyzwyczaić, że mogłabym ot tak po prostu cos poczytać.
Tak wiec , ku pocieszeniu: będzie trudno na początku, ale potem już bardzo
szybko będzie lżej niż tym mama , które maja dłuższe przerwy miedzy kolejnymi
dziećmi. A dzieci? Będą mieć kochających, dobrze zorganizowanych rodziców,
miłość swojego rodzeństwa i szybsze przystosowanie do życia w społeczeństwie

Serdecznie pozdrawiam,

[ewen1]

Wszystkie pisałyście o dwójce dzieci, a czy jest ktoś z doświadczeniem jeżeli
chodzi o trójkę.
Ja mam syna 3,5 lat, młodszy kończy rok za tydzień i w marcu będzie trzecia
dzidzia.(totalna wpadka)
Przeraża mnie jak ja sobie poradzę z dwójką takich maluszków a przecież ten
starszy też wymaga uwagi i chce aby się z nim pobawić, porysować.

[pesteczka5]

Doświadzceń nie mam, właśnie odczytałam test (ufff, ujemny!!!!!!!), ale podobno
lepiej, bo starszaa dwójka zajmuje się sobą (tak twierdzą wszyscy, których
znam, rodzice trójeczki. Ściskamy mocno

[dziubelek2]

pesteczko, a jesteś całkiem pewna, że uff? moja magdulka na pierwszym teście
też się nie "pokazała".
pozdr.anka

[pesteczka5]

Dzień dobry, Aniu!
No to będzie... Serce się wyrywa, tylko rozsądek każe się bać. No i chcę dać
trochę siebie moim chłopcom (może i na tego całkim dużego przyjdzie kolej).
Raczej wątpię w niespodziankę, bo to 20 dni - raczej niemożliwe. A jeśli... to
witamy, Niespodzianko!!!

[dziubelek2]

hej!
zbytnio nie życzę ci tej niespodzianki, chyba dobrze by było żebyście wszyscy
odpoczęli. ale jeśli będzie to gratuluję!
Ja czasem mam wrażenie, że za chwilę zwariuję, jednak cieszę się z "trójeczki"
pozdrowienia dla całej rodzinki.ania

[pesteczka5]

Miałam kryzys wczoraj wieczorem... Już nie myślałam, że zwariuję, położyłam się
na kanapie i ani ręką, ani nogą. A w głowie same straszne myśli. W weekend
chciałam odciążyć męża, bo miał pilną praceę i to chyba skutek.
W ogóle mam jakiś kryzys, u mnie tak bywa, wajha w tę, a potem zwrot o 180
stopni i dół kompletny... Bartek ostatnio strasznie marudny, nie mogę dociec
przyczyny. Nawet smoczek małemu zabiera. A mały... szkoda gadać. Idą mu zęby, a
do tego chodzić, chodzić! I nie spać. Eh!... Ale słodcy są, to fakt...
Pozdrowienia

[aga_mama_tadzia]

czesc pesteczko!
u nas to samo, to chyba ma jakis zwiazek z pogoda...
jaska caly dzien dzis nosze, drze mi sie prosto w ucho, rece opadaja od ciezaru
i plecy tez mi wysiadaja. nie chce spac, nie chce jesc, tylko placze i placze.
wczoraj bylismy u rodzicow to dziadki troche ponosili...ale to tylko te pare
godzin, bo tak to caly tydzien ja tyram z dziecmi.
czasem mam ochote krzyczec z braku sil i cierpliwosci.
o prosze, nie jest tak zle: maly zjadl troche i usnal (chyba ze zmeczenia).
pozdrawiam wszystkich
aga
ps.dzieki za mile slowa slonisiu!

[pesteczka5]

No to trzymajmy się, dziewczyny!

[aga_mama_tadzia]

Kochane dziewczyny i chlopaki
czytam i czytam i cieplo mi sie robi na sercu!
sama mam dwoch synkow starszy ma 2,7 a mlodszy 2 miechy. jestem szczesliwa,
choc czesto bardzo zmeczona mamusia. tadzio od razu zaakceptowal "bjaciszka"
jego teksty : "no co bjaciszku kochany?" sa rozbrajajace.
dla mnie tez bylo strasznym przezyciem zostawienie starszego na 5 dni, gdy
poszlam rodzic, tadzio snil mi sie co noc, do tego depresja poporodowa...na
szczescie maly byl zdrowy, wiec moglismy cieszyc sie soba w domku wszyscy razem.
mam duzo rozterek, jak ty pesteczko, apropo wychowywania tadzika i poswiecania
mu calej dotychczas uwagi, teraz dzielonej na dwoje (liczac mezulka na troje).
balam sie ze nie dam jasiowi tyle ile tadziowi i ze mlodszy bedzie poszkodowany
w jakis sposob.
bywa ciezko ale ogolnie jest pieknie
wychodzimy razem na spacery w jednym wozku: jasiek lezy tadzik stoi na
podnozku, lub siedzi w nogach - ostatnio rzadko, bo jasiek coraz dluzszy i nie
ma gdzie podziac nog
ogolnie bardziej mecze sie fizycznie niz psychicznie, a usmiechy moich facetow
dodaja skrzydel.
jak rowniez wasze posty
pozdrawiam bardzo cieplo
aga, mama tadzia (5.12.2000) i jasia (28.04.2003)

[slonisia]

Agusiu, Jak tak czytałam o waszym szczęściu (i trudach) przypomniało mi się, że
ja też po rozstaniu ze starszym Tymkiem (za 1,5 mies. skończy 2 latka) na poród
Gucia (dziś prawie 3 mies.) strasznie cierpiałam, a po powrocie do domu, jak
patrzyłam na Tymka płakać mi się chciało, że tak szybko stracił moją
wyłączność.
Teraz jest lepiej, ale niestety Tymek wciąż mocno zazdrosny. Może to i dobrze,
że pokazuje co czuje. Jak maleństwo zaczyna płakać, Tymek od razu chce na
rączki albo coś innego... taka bystrzacha. On chyba za mały żeby zrozumieć, że
to nie dlatego,że Go nie kocham.

Pozdrawiam i ściskam wszystkich wątku !!!