wstyd-pomocy!!

[aducha06]

Witam serdecznie ! chciałabym sie Was poradzic bo mam problem z moja 1,5
roczna córeczka. otóz ona wstydzi sie wszystkich i wszystkiego.niech tylko
ktos na dworzu sie do niej odezwie zaraz ucieka do mnie na rece , nie wiem
czy to jest wstyd czy poprostu ona sie boi.dochodzi do tego ze jak zaczepi
nas dziecko nawet w jej wieku jest dokladnie to samo ucieka mi na rece, nie
da sie dotknąc zadnemu dziecku, niechce nawet bawic sie z dziecmi dziwna dla
mnie takze to ze babcie widzi codziennie tak samo dziadka a gdy do nich
pojdzie na poczatku nie chce nawet do nich podejsc , potrafi nawet rozplakac
sie bo oni chca ja przytulic czy wogole sie przywitac- ale przeciez ich zna i
to dobrze.poza tym jest zdrowym usmiechnietym i rozgadanym ("oczywiscie po
swojemu")dzieckiem dlatego nie wiem skad takie u niej zachowanie.czy to
dlatego ze w ciagu dnia jest tylko ze mna , czy to poprostu taki etap prosze
moze macie podbone doswiadczenia, poradcie co robic..
z góry dziekuje

[olamazur]

Mój synek zachowywał się podobnie. Nie był aż tak bardzo nieśmiały, ale
niektóre zachowania z tych opisanych przez Ciebie rozpoznaję. Gdy miał 19 m-cy,
histeryzował i kurczowo się mnie trzymał, jak szliśmy do obcego domu, np.
dał "koncert", jak poszliśmy na wigilię do cioci, u której jeszcze nigdy nie
był.
Zaczęliśmy go o wszystkim uprzedzać. Wiele, wiele razy mu opowiadałam, co się
będzie za chwilę działo: wejdziemy do babci, zdejmiemy kurtkę i buty, mama
zdejmie kurtkę, tata zdejmie kurtkę, Antoś zdejmie kurtkę - i tak dalej wkoło
macieju całą drogę autem do babci (mimo że u babci bywał 3 razy w tygodniu tak
musiałam robić).
Pod koniec stycznia wybraliśmy się po raz pierwszy na zajęcia dla maluchów
(miesiąc po owej "koncertowej" wigilii). Obcy dom, obca pani, nieznane dzieci.
Uprzedzałam go i opowiadałam mu o tym chyba przez tydzień i oczywiście jeszcze
w samochodzie, wraz ze szczegółami: wejdziemy, zdejmiemy ci buty, zdejmiemy ci
kurtkę... i tak dalej.
Nie zapłakał. Nie bał się. Byłam w szoku, pozytywnym oczywiście. Nie mogłam
wyjść ze zdumienia - zadziałało!
Uprzedzam przed fryzjerem, przed lekarzem - zawsze dokładnie i ze szczegółami
opawiadam, co będzie. U nas to działa.
Teraz mój mały ma 2 lata i 2 miesiące i mogę go określić jako dosyć śmiałego
chłopca, przynajmniej w porównaniu do tego, jakim był pół roku temu. Wyrósł z
tego Twoje dziecko też wyrośnie, zobaczysz A na razie może postaraj
się, by nie było zaskakiwane, dzieci tego nie lubią. Pozdrawiam!

[magda762]

Ja stosuję podobną taktykę. Uprzedzam co będzie się działo, gdzie jedziemy, jak
będzie wyglądała wizyta u Pani doktor itp.
Dodam, że mój synek nie jest zbyt wstydliwy, wobec obcych ludzi potrafi być
śmiały. Jednak kiedy szliśmy w nowe miejsce wiedziałam, że jest zdezorientowany
nie wiedział co się dzieje. Tak więc zaczęłam uprzedzać fakty. dokładnie tak
samo jak post wyżej Podziałało!

Chociaż teraz, kiedy widzi dzieci na rowerkach, rolkach i innych sprzętach,
chce na moje ręce. Nie wiem czemu się boi (nic złego się nie wydarzyło),
chociaż jakby miał go ktoś potrącić, to chyba tak jest lepiej

Acha, mój synek ma 21 miesięcy.
Pozdrawiam