15 m-czniak- ucieczki i brak reakcji na przywołani

[sylasss]

Dziewczyny,

bardzo Was proszę o rady w rozwiązaniu męczącego mnie i męża
problemu, jaki mamy z naszym synem. Kacpi jest samodzielnym
dzieckiem, co bardzo nas cieszy, jednakże jego samodzielność podczas
spacerów, zakupów i wogóle chodzenia robi się problematyczna. Jego
chodzenie polega na bieganiu w kierunku jemu tylko znanym. Zmiana
kierunku marszu wywołuje dziki płacz i ucieczkę.Na spacery zabieram
wózek, bo Kacpi maszeruje tylko w jedną stronę- od domu, natomiast
powrót do domu na nogach nie wchodzi w grę. W wózku nie buntuje się,
co też mnie dziwi. Kolejnym problemem jest jego brak reakcji na
nasze przywołanie- chodź Kacperku do mamy/ taty, przyjdz do mnie
itp. Widzę, że rozumie, co się do niego mówi, ale udaje, że jest
inaczej. A może to mnie się wydaje, że on rozumie, co się do niego
mówi??
Czy moje dziecko to jeszcze tzw. "guła" czy raczej ja okazuje się
naiwna matką?? Powiedzcie, proszę. Proszę też Was o porady, jak
sobie w takich sytuacjach radzić? Czy kupić mu na spacery specjalna
smycz- taka zakładaną na rękę moją i dziecka? A co zrobić z tym
przywoływaniem jego do siebie? Jak go nauczyć reagowania na takie
polecenie? Dodam, że polecenie "nie wolno" doskonale rozumie,
aczkolwiek czasami ignoruje.

Z góry dziękuję i Was pozdrawiam

[aloiw1985]

ma tez 15miesiecznego chlopczyka- do niedawna bylo wrecz identycznie-
otoz pewnej soboty na zakupach w tesco juz wyprowadzil mnie z
rownowago wrecz. bylismy z mezem. poszedl gdzie chcial- oczywiscie
my za nim tak by nas nie widzial- sek w tym ze pojsc takie dziecko
pojdzie ale juz ta sama droga nie tarfi tak skad uciekla-
obreswowalismy jego reakcie- oczywiscie nie widzial nas. czekalismy
chyba z 15 min az wykapuje ze nie ma mamy ani taty. poplakal sie -
natychmiast podeszlam- wtulil sie we mnie a ja do niego ze nie wolno
odchodzic od mamy i taty bo sie zgubisz i mama bedzie plakac ze cie
nie ma. kiedy sie uspokoil puscilam go na posadzke- i tu olsnienie-
szedl rowno z wozkiem zakupowym ani na chwile nie tracac nas z oczu-
tak jest do dzis - zdarzenie mailo miejsce miesiac temu

proszę o pomoc!!!

[sylasss]

Dziewczyny,

bardzo Was proszę o wypowiedzi. jestem wdzięczna za jedną odpowiedź,
ale mam nadzieję, że wątek nie zostanie zignorowany. Dodam, że dziś
w domu spróbowałam przywołać do siebie syna cierpliwym "przyjdź
proszę do mnie, podejdx proszę do mamy. po pary próbach zniżyłam
nieco ton głosu i mówiłam ciut głośniej. młody początkowo nie
reagował, potem rozumiał, czego od niego oczekuję, ale to ignorował.
Po chyba 5 minutach przyszedł do mnie we łzach,które szybko mu
zniknęły. Pochwaliłam go i wycałowałam. czy to jest dobra metoda?
Nie jestem pewna, więc jeszcze raz proszę Was o dzielenie się swoimi
doswiadczeniami.

z góry dziekuję

[oplica]

z moim diablem jest tak, ze jak wolam ja stanowczym glosem to mnie olewa, ale
jak kucne rozloze rece i mowie ze sztucznym usmiechem chodz do mamy to prawie
zawsze przybiegnie do mnie

[sylwiawenta]

u mnie jest to samo jak mała widzi rozłożone ręce(ma 17msc) to leci
jak na skrzydłach, albo jak mam cos do jedzenia, a tak jak chce zeby
do mnie podeszła bo ma np. rozwiązanego buta albo pampersa do
przebrania, albo jakis inny powód jest to mnie zlewa, jak cos broi
jest to samo, jak grzecznie ją prosze nie rób tego to nawet sie nie
spojży, a jak juz na całego sie wkurze i zaczne sie drzec nie rób!
to kwiczy i robi dalej swoje, czasem jak coś chce np nóż ze stołu
sciagnąć i biegać sobie z nim to mówie takim dobitnym głosem nie! a
ona w ryk dalej kombinuje jak tu go ze stołu sciągnąć, też juz mi
rece opadają, na spacerze też idzie gdzie sie jej podoba a broń boże
za reke chwycic.

[nika1310]

u mnie jest to samo na spacerach. W domu reaguje i przychodzi. Na dworze
zachowuje się jak piesek spuszczony z uwięzi. Biegnie na oślep przed siebie, nie
da się wziąć za rękę, nie reaguje na wołanie. I tak od kilku miesięcy. Stąd
spacery tylko z wózkiem i wypuszczanie go tylko w zamkniętym terenie np na placu
zabaw. ale obserwuje kiedy tylko ktoś zostawi otwartą bramkę to leci żeby się
wydostać na zewnątrz i zniknąć z pola widzenia np na pobliskim parkingu. Syn ma
17 miesięcy. Jestem przerażona bo rodzę za 3 tygodnie i chyba będę musiala
zainwestowac w podwojny wózek.

[sylwiawenta]

nika widzisz to jest chyba jakaś dolegliwość 17-nasto miesieczniaków
bo moja też tylko wypatruje otwartej furtki żeby sie wbić,każda
dziura w płocie ją interesuje i kombinuje jak tu do niej wleść,
poprostu czasem mam dość.

[agawikk]

Jest to całkowicie normalne i jak najbardziej prawidłowe zachowanie
15- miesięcznego dziecka. Twój synek staje się coraz bardziej
niezależny i swoją wolę manifestuje na kazdym kroku. Pociesz się, że
koło 2 rż powinno mu minąć ( raczej na pewno). A na razie pozostaje
tylko Twoja pomysłowość. Nie wołaj go tylko pokaż mu coś ciekawego
za czym pobiegnie albo po prostu przynieś na miejsce. Życzę
cierpliwości.

[sylasss]

dziękuję Dziewczyny za odzew!
Cieszy mnie, że nie jestem osamotniona w tym problemie Z waszych
słów wynika, że jak zwykle trzeba zdać się na swoja intuicję i
pomysłowość oraz OGROMNĄ CIERPLIWOŚĆ.
A zatem życzę sobie i Wam powyższych cnót,
pozdrawiam

[deela]

a ja zaczynam lakomie przygl;adac sie dzieciowym smyczom, jak boga kocham kupie
sobie taka i gowniarza spacyfikuje, bo hrabia za reke chodzic nie chce

[sylasss]

No, to dziś debiutujemy na spacerze z puszorkiem Zobaczymy jak
mój syn zareaguje na to cudo. No i kupiłam mu jeszcze drewnianą
zabawke do pchania, więc może skupi się na tym, a nie na biegu w
siną dal.

[matrix-79]

smycz=szelki kupilam. szarpie sie i nienawidzi tego-juz nie mowiac o
zakladaniu i zdejmowaniu uprzezy. ja olewam te ucieczki i stoje
spokojnie i wznosze na wyrzyny cierpliwosci jak ze wszytskim od 16m-
cy. zawsze jak wkurzam sie albo niecierpliwie bo niereaguje na moje
wolanie - mowie sobie"to kiedys przejdzie jak wszytsko, przeciez jak
bedzie miala 10 lat nie bedzie uciekac,,,itd". ale przyznam ze szoku
doznalam jak sama weszla na parapet i stala na nim na nozkach
trzymajac sie klamki od okna i wolajac pieska...

[koza_w_rajtuzach]

Myślę, że ciekawość świata jest silniejsza niż strach przed zniknięciem mamy z
oczu.. Moją córkę też mogłabym wołać i wołać, a ona jak gdzieś chce pójść, to
idzie i nie ogląda się za mną. Ma już dwa latka i jest kumatą dziewczynką, tylko
ta niesamowita ciekawość świata, która każe jej gnać przed siebie...
Moim zdaniem rozwiązaniem najlepszym jest branie wózka ze sobą. W parku czy
gdzieś, gdzie synek może się wybiegać, to niech biega w wyznaczonych przez
siebie kierunkach.
Myślę, że za bardzo przejmujesz się histeriami syna i w ogóle całą tą sytuacją.
Dzieci już tak mają, że nie zawsze są tego samego zdania co my ).

Kozo w rajtuzach

[sylasss]

Droga Kozo w rajtuzach- ty zawsze wiesz, jak człowieka do pionu
ustawić Dzięki Ci, kobieto za ten post i wiele innych w Twoim
wykonaniu, jakie miałam okazję czytać. Właśnie wróciliśmu ze spaceru
z puszorkiem. Młody nawet nie protestował przy zakładaniu. Przy
zmianie kierunku "jazdy" kwiczał może z pół minuty, a potem szedł w
wyznaczonym przeze mnie kierunku. a więc- jakiś sukces!!!
rzeczywiście, jestem nadodpowiedzialną i bardzo przejmującą się
matką i wiem, że powinnam odpuścić. Na spacerze olałam jego kwiki i
jakoś mu przeszło, a i ja poczułam się lepiej.

Dziękuję raz jeszcze i pozdrawiam

[koza_w_rajtuzach]

))
Normalnie rozpływam się... ) Jak zobaczyłam w nagłówku, że zwracasz się do
mnie, to myślałam, że pewnie mnie za coś zbesztasz, a tu takie miłe
rozczarowanie ).
Gratuluję sukcesu! Możesz być z siebie dumna .
Przypomniałam sobie jeden bardzo dobry sposób na to, co zrobić, gdy dziecko
idzie w przeciwnym kierunku (u nas już to za bardzo nie działa). Mianowicie
zainteresuj malucha czymś co znajduje się tam, gdzie Ty chcesz iść. Powiedz z
entuzjazmem "chodź, zobacz jaki wielki kamień". Gdy już dojdziecie do tego
kamienia zainteresuj synka czymś co znajduje się dalej np. pieskiem za furtką.

[zenalka]

Kurcze ja mam to samo! Mój synek też ma 15 m. i jak idziemy na
spacer to w wózku jest ok ale jak juz znudzi mu się siedzenie i
chcąc nie chcąc muszę go wyjąć (bo inaczej wyląduje pod wózkiem) to
szaleństwo na całego! Ostaatnio przestałam chodzic na dalekie
spacery bo wracam z nich niesamowicie zmęczona! Dobrze że mamy
własne podwórko to tam spokojnie może sie wyszaleć. Ale na zakupach
jest tragedia wogóle się nie pilnuje! Ale takie juz chyba są uroki
małych urwisów