Małe dziecko a psy

[valerie_valerie]

Cześć,
Mam pytanie do wszystkich rodziców. Czy da się pogodzić w domu
obecność dwóch dużych psów i małego dziecka?
Mamy dwa duże psy, bardzo łagodne ale wszędzie ich pełno. Wchodzą do
łóżka, biegają po mieszkaniu.
Czy w takim środowisku da się wychowywać małe dziecko?
Macie w tym względzie jakieś doświadczenia?
Bardzo proszę o odpowiedź.
Pozdrawiam, M.

[mamciulka-nikulka]

Wszystko zależy od ich inteligencji. Psy powinny mieć od początku
(najlepiej jeszcze podczas ciąży) ustalone sztywne zasady. Np. u nas
2 psy (Basset i York) nie miały wstępu do pokoju dziecka, choć
Bassetka z uporem maniaka pchała się do tegoż pokoju z ciekawości.
Gdy dziecko było starsze i więcej przebywało w innych
pomieszczeniach - odpuściła sobie jego pokój. Najważniejsze żeby po
pojawieniu się dzidzi nie odtrącić psa, bo wytworzy się w ten sposób
rywalizację o względy właściciela.

[demonii.larua]

U nas jest jeden pies - średni raczej bo to husky, ale ma siłę skubaniec i
potrafi nawet mnie powalić na glebę ( w zabawie).
Pogodzić się da, ale trzeba włożyć w to mnóstwo uwagi - zwłaszcza, że dwa psy -
bo to tylko zwierzęta.

[annakate]

psy moga byc zazdrosne, pojawienie siędziecka to zmian hierarchii w stadzie. Na
pewno zabolą je ograniczenia higieniczne - bo przy całej mojej miłosci do psów
nie zgodziłabym sie na spanie w poscieli z psem i niemowlakiem. Lepiej te zmiany
wprowadzic od zaraz - jeśli załapią bezposredni związek z utratą przywilejów i
pojawieniem sie dziecka mogą manifestować swoje niezadowolenie tak jak to psy
potrafią.
Generalnie da się wychowywac dziecko ze zwierzakiem i uważam, że dzieciom to
służy - z jednym zastrzeżeniem. Dziecko poniżej 3 roku życia nie ma prawa nawet
na moment zostać ze zwierzakiem sam na sam, choćby był stary, łagodny,
szczerbaty i "kochał dzieci". To jest tylko zwierzak, postrzega świat inaczej, a
taki maluch nie jest w stanie odczytać i zinterpretować sygnałów wysyłanych
przez zwierzę, że już ma dość zabawy. Poza tym dzieci bywają (bez złych
intencji) niedelikatne, każdy pies zareaguje impulsywnie na palec wsadzony w
oko, albo zaciśnięte na jego męskości małe paluszki.

[loola_kr]

Nasze wychowały się z bullterierem ale chodziałm z nią na kurs i w
ciąży przeczytałam parę książek jak postępować z psem, żeby nie czuł
sie odrzucony itp.
Musisz tak zrobić, żeby dało się wychować dziecko "w takim
srodowisku" przecież psów nie wyrzucisz...
Poczytaj trochę i będzie dobrze!

[olga_i_bruno]

Ja mam dwa hovawarty i prawie dwuletniego syna. W ciągu dnia psy
przebywają na dworze, przychodzą do domu wieczorem, jak mały pójdzie
spać. Tak jest wygodniej, bo mogę małego zostawić samego i nie
martwić się. Starszy pies był z nami 1,5 roku zanim urodził się syn.
Mam wrażenie, że nie do końca pogodził się ze zmianą hierarchii w
stadzie i nie ufam mu za grosz, jeśli chodzi o dziecko. Suka
pojawiła się w ostatnim miesiącu ciąży i traktuje małego jak
największy skarb. Gdy uczył się chodzić, dreptała za nim, a mały co
parę kroków przystawał i opierał się na jej grzbiecie. Pozwala
małemu na wszystko - ciągnięcie za ogon, fafle. Nie wiem czy ta
różnica jest spowodowana płcią psa czy indywidualnym charakterem.
Problem jest jeszcze jeden - psy ważą więcej niż mały i mogą go
niechcący przewrócić biegnąc np do drzwi, dlatego wyeksmitowałam je
na cały dzień na dwór.
No i futro fruwające wszędzie co w okresie raczkowania może
doprowadzić do depresji Odkurzacz i mop w ciągłym użyciu.
Pozdrawiam, olga

[valerie_valerie]

Bardzi dziękuję wszystkim za odpowiedzi.
Kamień spadł mi z serca, bo już myślałam, ze nie da rady tych dwóch
rzeczy pogodzić.

[ki.ka1]

hej
3 letniego mastifa angielskiego i 2 letnie bliźniaki dało się pogodzić pies od
początku traktuje je jako szczeniaki i pozwala im na bardzo dużo - fakt - nigdy
nie zostawiam ich samych ale jak na razie odpukać wszystko ok - nauczyłam dzieci
pewnych zabiegów przy psie - karmią, czeszą - po to by pies wiedział po której
stronie stada znajduje się młodzież a po której on; bydlątko jest ogromne więc
zdarza sie że niechcący przewróci któreś czy machnie ogonem po twarzy - ryzyko
zawodowe - znaczenie ogromne ma też rasa oraz osobnicze predyspozycje do
dominacji - myśmy szukali psa ze świadomością że rodzina nam się powiększy więc
nie może to być rasa o wyższym stopniu agresji - w Twoim wypadku psy już są więc
tu już nic nie zrobisz - pamiętaj gdy dziecko się już urodzi by wcześniej zanim
przyjedziecie ze szpitala w domu pojawił się kocyk bądź część garderoby z
zapachem dziecka - niech psy się z nim oswoją zanim zmieni całkowicie ich
świat... jak i wasz zresztą
pozdrawiam
kaj i spółka

[artjoasia]

O ile tylko dziecko nie okaże się uczulone, a psy nie będą zazdrosne, to nie widzę problemu.
Mam dwa psy i 17-miesięczną córkę, od początku żyją w pełnej symbiozie. Psy pozwalają dziecku praktycznie na wszystko, traktują dziecko chyba jak własnego szczeniaka. I o ile w zabawie ze mną czasem się zapominają i potrafią trochę mocniej złapać zębami, to w stosunku do dziecka nigdy się to nie zdarzyło; skądś wiedzą, że tego małego człowieczka trzeba traktować znacznie bardziej delikatnie. A kiedy mają dość ciągnięcia za ogon czy wyrywania kudłów, po prostu odchodzą na bezpieczną odległość.
Higieną już dawno przestałam się przejmować. Pewnie, że sprzątać trzeba trochę częściej niż normalnie, ale nie da się uniknąć np. brania psich kłaków do buzi, lizania po twarzy czy zjadania oblizanego przez psa chleba.
U mnie psy od początku nie włażą do łóżek i na Twoim miejscu wprowadziłabym ten zakaz wcześniej, niech się zdążą przyzwyczaić. Co prawda wspólne spanie na podłodze pewnie i tak będzie, ale jednak łóżko to łóżko.

Alicja z Borysem - etap raczkowania:
artjoasia.fotosik.pl/albumy/367906.html

[mw144]

Zawsze miałam dwa duże psy (rottweilery) w domu, nie widzę problemu
z wychowaniem dziecka przy psach, oczywiście zakładając, że psy nie
są agresywne,są zrównoważone i nigdy nie zostawisz niemowlęcia sam
na sam z psami. Poza tym to duża pomoc: dziecko uczy się chodzić
przy pomocy psów, ma się z kim bawić kiedy Ty akurat masz coś do
roboty w domu itp.

[osa551]

Ja mam w domu 2 psy wielkości sznaucera olbrzyma. Nie ma problemu z wychowaniem
dzieci w obecności takich psów. Psy są jednak zdyscyplinowane i szkolone. Nie
wchodzą na kanapy ani do łóżek. Po powrocie z ogrodu spędzają ok pół godziny w
przedpokoju, żeby otrząsnęły z siebie wszystkie brudy. Jeśli chwilowo nie
potrzebuję ich obecności - to odsyłam je na ich posłania i tam idą spać.

Natomiast nigdy nie zostawiam małego dziecka na podłodze z psami jak wychodzę z
pokoju - to jednak tylko zwierzęta. 5 letnia córka oczywiście siedzi z nimi w
pokoju, ale do 3 roku życia nigdy z nimi sama w pokoju nie zostawała.

[alexa-75]

Ja bym nie ryzykowała. Dzisiaj akurat mówili w radiu o dwóch
pogryzieniach dzieci przez bardzo łagodne psy (właściciele byli w
szoku, że coś takiego się stało). Osobiście nie mam psa, ale moim
zdaniem pies nie ma wyczucia i nawet bawiąc się, może za mocno
ścisnąć ząbkami rączkę i ją zmiażdżyć, a po drugie - dziecko może
niechcący się np. przewrócić na psa, a pies potraktuje to jako atak
i ugryzie.

[malwisienia]

to dobrze, że nie masz psa

[agulka04]

mój bokser ma 6 lat, Aga 4 lata i generalnie nie wchodzą sobie w
drogę,
przez 3 lata mieszkalismy w 1 pokoju więc od początku wszyscy razem
a co dziwne nei wytworzyła się między nimi jakaś szczególna więź,
nie uczyła się przy nim chodzić, on nią też za bardzo nie bjest
zainteresowany....

[annakate]

Dlatego małe dziecko nie powinno NIGDY zostawać z psem sam na sam, dorosły musi
być w tym samym pomieszczeniu. Rzeczywiście ostatnio było kilka przypadków, że
psy zrobiły krzywdę dzieciom, ale są to sytuacje bardzo sporadyczne, choć mocno
wbijają się w pamięć, bo sensacyjne i dramatyczne. Nikt przecież nie napisze na
pierwszej stronie, że w tym samym czasie kilka milionów dzieci żyje w symbiozie
z domowymi zwierzakami, bo co to za atrakcja.

[taleksander]

Dla mnie malutkie dziecko i pies razem - nie do pogodzenia. Zresztą ogólnie bardzo nie lubię psów.

[aventura1]

wspolczuje ci wspolczuje dziecku, ze ma taka matke, ze nauczy je
takiej "milosci" do zwierzat, porazkaaaa

[fizia-kulawa]

Mam 40 kilogramowego psa, który był naszym pierwszym dzieckiem
Później pojawił się syn. Troszeczkę obaw miałam. Te obawy raczej
zostały mi wepchnięte przez wszystkich "miłośników psów", którzy to
psy "kochają ogromnie" ale nie wyobrażają sobie jak można nie oddać
psa do schroniska, w sytuacji gdy rodzi się dziecko, bo przecież
dziecko jest ważniejsze
Moje dziecko ma teraz 4 lata i nie ma nic przyjemniejszego niż
obserwacja jak sobie gada z osobistym przyjacielem psem. Opowiada co
było w przedszkolu a przede wszystkim traktuje psa jak lalkę czy
misia, którą pociesza, uczy, przytula, gdy psu smutno i gdy pies się
czegoś boi.
A teraz o psie będzie. Miłośników psów prosi się o nieczytanie
dalsze, bo zejdą na zawał z przerażenia Pierwsze tygodnie pies był
w szoku i zagubieniu, bo nie mógł za bardzo zrozumieć, że pojawił
się w domu ktoś, kto pochłaniał tyle uwagi. Uważam za osobisty
sukces to, że obyło się bez przejawów zazdrości ze strony psa, ale
musieliśmy się o to świadomie starać. Pies był bardzo ciekawy, więc
pierwsze minuty po przywiezieniu dziecka ze szpitala pozwoliliśmy mu
do woli obwąchać dziecko. Obwąchiwał małego i w foteliku i w
łóżeczku i podczas kąpieli i jak mały ssał pierś i jak leżał w
wózku. To było kluczowe i znaczące, by nie utrudniać psu dostępu do
dziecka. Zatem było to tak, że leżał mój synuś na łóżku i ssał pierś
a z drugiej strony leżał pies, z głową na mojej szyi bacznie
obserwując co to się tutaj dzieje. Pies uczestniczył w kąpieli
zajmując przy wanience naczelne miejsce itp.itd. Trwało to mniej
więcej 3 dni aż psu się znudziło i odpuścił tę ciekawość. Bardzo się
staraliśmy, by każdą wolną chwilę przeznaczać na przytulanie psa i
by nagradzać każde jego pozytywne zachowanie wobec dziecka. Np to,
że się ucisza, gdy mówiłam "cicho, bo dziecię śpi".
Następną kluczową i znaczącą sprawą było to, by do psa mówić w
podobny pieszczotliwy sposób jak do dziecka. Generalnie cały myk
leży w tym, by nie dostarczać psu powodów do zazdrości. Przymknęłam
nawet oko wtedy, gdy znalazłam psa ułożonego w gondoli małego. To
był komiczny widok, 40 kilogramowy pies, który w desperacji wlazł do
gondoli
Dziękuję Bogu, że nie ugięłam się przed "opinią społeczną" i
pozwoliłam psu na te wszystkie wyczyny, bo pies nie odczuł żadnego
zagrożenia i konkurencji ze strony dziecięcia i zaakceptował małego
bez problemu, jako członka rodziny. Te wszystkie obwąchiwania,
włażenia do gondoli i obserwacje przy kąpieli czy jedzeniu trwały
może razem z trzy tygodnie. Warto było trzy tygodnie się pomęczyć,
by mieć teraz taki tandem w domu
Jak mały trochę podrósł pies go raczej ignorował i nie traktował
jako partnera do zabawy. Zachowywał się raczej tak, jakby go nie
widział. Nie przeszkadzało psu ani to, że mały zabierał mu kości
(pies udawał, że nie widzi), ale też nie przeszkadzało też to, że
mały zagradzał przejście w drzwiach (jak pies miał ochotę przejść to
przechodził tak, jakby mały tam w ogóle nie stał). Wymagało więc
znowu trochę naszej pracy, by pies zaczął dziecko zauważać i nie
tratować go w przejściu. Wtedy zaczęliśmy świadomie ustawiać
hierarchię w stadzie, czyli kontrolowanie pozwalaliśmy dziecku
posiedzieć w kojcu psa, za to psu nie pozwalaliśmy siadać w łóżku
dziecka. Oczywiście każde pozytywne zachowania psa wobec dziecka
nagradzaliśmy. Ciągle też mieliśmy na uwadze, by nie odrzucać psa,
gdy ma np. ochotę wleźć na kolana wtedy, gdy na tych kolanach
siedziało dziecko. Po prostu jedno kolano przeznaczaliśmy dla
dziecka, drugie dla psa. No i bardzo się staraliśmy, by pies wiązał
z dzieckiem fakty przyjemne - czyli wychodzenie na spacer, zabawa
itp.
Przez pierwsze półtora roku życia dziecka nie dopuszczałam do
sytuacji, by zostawiać dziecko i psa samych np. w pokoju na
podłodze. Jak mały zrobił się mobilny i zaczął chodzić - wtedy już
nie miałam większych obaw. Nigdy nie bałam się o agresję ze strony
psa, a raczej o jakieś sytuacje, w których pies nieświadomie może
skrzywdzić dziecko, np. potrąci, gdy się rzuci do biegu na dźwięk
dzwonka u drzwi, albo gdy będzie próbował przytulać się do dziecka
(niestety nasz pies uwielbia przytulanie).
Jak mały miał dwa lata i zaczął wchodzić w okres buntów dwulatka
zauważyłam, że pies jest dla niego jedyną "osobą" do której ma
szacunek. Po prostu mały nigdy nie pozwalał sobie na "drażnienie
psa".
Podsumowując wychowali się nawzajem sami i nigdy nie miałam kłopotów
z tym, by zabierali sobie nawzajem zabawki, jedzenie lub by
konkurowali np. o nasze względy. Nieprzerwanie wprawia mnie to w
ogromne zdziwienie, bo zarówno jeden jak i drugi nie przestrzegają
tych zasad chociażby wobec nas - wobec siebie zawsze szanują swoje
granice. Czary mary normalnie. Powiedziałabym nawet więcej, że pies
największym szacunkiem darzy dziecko, a dziecko największym
szacunkiem darzy psa. I myślę, że nadszedł czas, byśmy jako rodzice
zaczęli teraz walczyć o pierwszeństwo co do tego szacunku - zarówno
ze strony jednego jak i drugiego dziecka

[mamamamba]

tak zostalam wychowana i zyje. mam sie dobrze, a nwawet wiecej niz dobrze

[eny79]

Co tydzien w Wiadomościach mozesz sobier posluchac o dzieciach , które tez tak miały i nie zyją.

Do autorki wątku:
to sie moze udac, predzej czy pozniej psy zezra dziecko i po kłopocie.

[fizia-kulawa]

"predzej czy pozniej psy zezra dziecko i po kłopocie."

O Matko Cóż za naukowe twierdzenie
Ja proponuję by nigdy nie wsiadać do auta. Nawet nie co tydzień a
codziennie w wiadomościach można sobie posłuchać o dzieciach, które
giną w wypadkach. Prędzej czy później dziecko zginie więc w wypadku
i po kłopocie Makabra normalnie.

[artjoasia]

>predzej czy pozniej psy zezra dziecko i po kłopocie.

No właśnie. Widzisz, moje psy codziennie o północy muszą dostać jakiegoś niemowlaka na pożarcie, takie długie kły im wtedy wyrastają i rozszarpują żywcem na strzępy.
Moja córka o tej porze już śpi i tylko dlatego przeżyła.

[sfajczala]

Musicie psy ulozyc! Co to znaczy ze moga wchodzic do lozka!! No
wybacz valerie......
Nie ma ze moga, ale juz od zaraz do ukladania psow!
Jest to mozliwe w kazdym wieku, jak chcesz rad sluze pomoca.

[ata-07]

Właśnie czytałam w telegazecie,że pies pogryzł ciężko 10 m-czne
dziecko,bo chodzikiem najechało mu na łapę,w domu był ojciec i
babcia.

[tijgertje]

Ja nie mam psa. Niestety Moja dobra kolezanka ma labradora i 2
dzieci ponizej poltora roku. Pies ma niecale 3 lata, w domu byl
pierwszy. Moj syn poznal go majac 3 lata: dziecko szlo z kanapka w
reku w kierunku domu, pies wypadl zza budynku, skoczyl na malego,
przewocil do tylu, zabral i pozarl jego kanapke Placzu bylo co
niemiara, ale nie dlatego, ze bolalo, a o ta kanapke Przy
kolejnych wizytach (czestych zreszta) dziecko przez kilka miesiecy
balo sie psa, ale stymulowalismy oboje do wspolnej zabawy razem z
kims z doroslych. Pies jest w domu, w kacie wielkiej kuchni ma swoj
kojec, wiec nie sposob bylo uniknac wspolnych spotkan. W pewnym
momencie oj madrala znalazl na psa sposob Placzem wymusil wyjscie
do sklepu i zakup ogromnej kosci dla Choco. Pies zwariowal ze
szczescia. Mam w domu zapas kosci, mlody zawsze jedzie w odwiedziny
przekupujac psa w drzwiach i obaj sie uwielbiaja. Sa prawie rowni
wzrostem, tyle,z e pies znacznie ciezszy, ale obchodzi sie z dziecmi
bardzo delikatnie. Starszy syn znajomych i pies to najlepsi
przyjaciele. Odkad maly zaczal raczkowac, a potem chodzic, pies
bardzo szybko zrozumial swoja silowa i wagowa przewage nad nim, nie
tylko obchodzi sie z nim jak z przyslowiowym jajkiem ale widac,ze
stara sie go chronic. Nawet jak sie maluch przewroci i placze, to
pies natychmiast jest przy nim i stara na swoj sposob pocieszyc. Jak
tam jezdzimy to we trojke begaja w kolko, baiwa sie razem, a
najbardziej lubia siedziec w kojcu psa i sie po nim wspinac, na co
pies pozwala z anielska cierpliwoscia. Sama radosc widziec psa z
dziecmi Niemowlaka pies raczej ignoruje, starszak posiweca mu
wiecej uwagi, ale roiwniez zachowuje sie w stosunku do niego jak
obronca, w razie odwiedzin obcych jak malu lezy w swoim kojcu, to
pies waruje kolo niego, odchodzi jesli ktorys z rodzicow podejdzie
do kojca, ktos z gosci moze podziwiac malucha tylko pochylajac sie
ponad psem Strasznie zabawnie to nieraz wyglada My nie
zdecydujemy sie na psa, bo jestesmy alergikami, moj maz mial koty,
ale tak sie przy nich rozchorowalam, ze musielismy im znalezc nowy
dom, w sumie wyszlo, ze duzo lepszy, z ludzmi, ktorzy im na glowe
pozwalali wchodzic, doslownie Nie odwazylabym sie teraz na innego
futrzaka, zeby sie go poterm znowu pozbywac. Sprawilismy mlodemu
krolika, ale z zalozeniem, ze latem wyladuje w ogrodzie na stale,
wiec w razie, gdyby nas uczulal nie bedzie problemu. Z psem by taki
numernie przeszedl, wiec ciesze sie,z e choc u znajomych moj urwis
moze sie uczyc obchodzic z psem. Wyglada na to, ze pies lazi za moim
synem, slucha nawet jego polecen(!!!), ale lagodnie daje do
zrozumienia, jak sie dziecko za daleko posuwa. Nie wierze, ze bylby
w stanie ktoregos z chlopcow skrzywdzic.