wyjazd bez dziecka

[batam]

witam. proszę o Waszą radę. moje młodsze dzieko ma 2 lata starsze 4. w marcu
mam możliwość wyjechać na ponad dwa tygodnie, ale bez dzieci (jest dużo
przelotów samolotami).no nie jest to wyjazd dla dzieci. wydaje mi się, że to
za długa rozłąka, szczególnie dla młodszego dziecka. co o tym myślicie, albo
może macie własne doświadczenia?
beata

[irenka26]

Jak moja siostra (duzo mlodsza ode mnie) miala troche ponad 2 lata,
nasza mama musiala wyjechac na 3 tygodnie. Tata zajmowal sie
siostra, a ja ze bylam juz nastolatka to przejelam czesc obowiazkow
mamy. Siostra, wyjazd mamy przezyla i chyba moge powiedziec,
bardziej zblizyla sie do mnie i do taty. Po powrocie mamy sostra w
pierwszym momecie jej nie poznala, ale szybko jej minelo i do tej
pory to coreczka mamusi
Wydaje mi sie, ze najwazniejsze jest z kim zostawisz dzieci. Musza
czuc sie bezpieczne i juz najlepiej zacznij je przyzwyczajac np. do
tego ze wiecej czasu beda spedzac z tata czy babcia.
Zycze powodzenia i jesli podejmiesz decyzje o wyjezdzie - udanego
pobytu.

[jagabaga92]

Świetnie pamiętam, że jako dziecko zawsze było mi źle, gdy mamy nie było przez
kilka dni (nawet 2-3 dni).

Jeżeli spędzasz z dziećmi dużo czasu, to z pewnością będzie im Ciebie brakować.
Jeśli pracujesz i nie ma Cię z nimi całymi dniami, to nie powinno być aż tak źle.

Kurcze, my mamuśki tak mamy, że dręczą nas wyrzuty sumienia, że zostawiamy
dzieci, ale z drugiej strony nie możemy być ich niewolnikami...

[gabkun]

Wyjeżdżam na 17 dni daleko, do kraju trzeciego świata, będę miała utrudniony
kontakt z synkiem (3 lata). W tym czasie będzie pół na pół ze swoim tatą (nie
jesteśmy razem od roku)i jego mamą oraz z moimi rodzicami. Wszystkich bardzo
kocha i czuje się dobrze w ich towarzystwie.
Ja oczywiście już nie mogę spać, bo nie wiem jak Antek zniesie taką rozłąkę.
Do tej pory najdłuższa rozłąka to równe dwa tygodnie w wakacje (był z moimi
rodzicami nad morzem). Czy macie jakieś rady? Pomyślałam, że może zrobić mu
kalendarzyk do odznaczania dni, żeby jakoś ogarnął ten okres? Bardzo proszę o
radę. Czy dzwonić do niego? Wysyłać mmsy? Oczywiście w miarę możliwości, czy to
może przynieść odwrotny skutek?

[magdalas]

My razem z mężem w maju wyjechaliśmy na 4 dni do holandii. Mała
zostala ze swoimi rodzicami chestnymi. Miała wtedy 1,5 roku. Wiem że 4
dni to nie 2 tygodnie, ale jak by była z nimi dłużej to byłoby
prawdopodobnie tak samo - czyli super. To ja sie martwiłam i
wydzwaniałam, a oni się dobrze bawili.
Moim zdaniem to najważniejsze jest to żeby dziecko zostało z kimś do
kogo ma zaufanie i jest przyswyczajone.

[yoggi87]

za malo napisalas... z kim zostana dzieci? jesli z tata, badz dziadkami i beda
razem, a nie jedno u jednych dziadkow a drugie u drugich, to chyba ok... zreszta
2-latkowi juz mozna co nieco wyjasnic. ja bym sie nie zamartwiala az tak.

[koza_w_rajtuzach]

Nie pojechałabym. Zresztą zrezygnowałam już z wyjazdu na tydzień na Teneryfę ze
względu na dziecko. Mój mąż pojechał beze mnie.
Sama na pewno czułabym się z tym źle jakby mnie mama tak zostawiła gdy byłam
małym dzieckiem... Wiem, że to byłoby dobre dla Ciebie jakbyś wypoczęła, odcięła
się od wszystkich obowiązków, odpoczęła od dzieci, ale to chyba jednak za szybko
na tak długą rozłąkę.

Pępowinę czas przeciąć mamo!

[paniwaz]

koza_w_rajtuzach napisała:

> Nie pojechałabym. Zresztą zrezygnowałam już z wyjazdu na tydzień na Teneryfę
ze względu na dziecko. Mój mąż pojechał beze mnie.
> Sama na pewno czułabym się z tym źle jakby mnie mama tak zostawiła gdy byłam
małym dzieckiem...

Teorię kozy kultywuje bardzo wiele osób. Ja to rozumiem, choć mam inne zdanie.
Twierdzę, że w przypadku, kiedy ma się odpowiedzialną i zaufaną osobę, z którą
dziecko czuję się bezpiecznie jak tata czy dziadkowie, pozostawienie go na jakiś
czas jest absolutnie normalnym zjawiskiem a wszelkie wątpliwości mamy są
przejawem jej egoizmu, że nie poradzi sobie ze swoimi emocjami i tęsknotą. Wiem,
że każda mama jest absolutnie przekonana, że swoim dzieckiem zajmie się
najlepiej, ale darzenie odpowiedzialnością swoich najbliższych to nie tylko
zdjęcie ze swoich barków części obowiązków ale okazania najbliższym zaufania
należnego ich roli (ojca czy dziadka).

> Wiem, że to byłoby dobre dla Ciebie jakbyś wypoczęła, odcięła się od
wszystkich obowiązków, odpoczęła od dzieci, ale to chyba jednak za szybko na tak
długą rozłąkę.


No właśnie! Nie ma nic gorszego niż zamęczona macierzyństwem mama. Pewnie zaraz
posypią się argumenty, że nikt nie jest zmęczony i nie potrzebuje urlopu od
swojego dziecka, ale jak widać tatuś ma dość, jeżeli skwapliwie korzysta z
samotnego wyjazdu. Pytanie tylko kogo ma dość: dzieci czy żonki? Ponadto wiele
wyjazdów generownych jest przez pracę zawodową, więc w takich przypadkach tym
pępowinę trzeba odciąć od swojej strony natychmiast. Praca czy znowu problem z
ujarzmieniem własnych emocji (czytaj egoizm)?

Pierwszy raz planuję zostawić swojego synka u rodziców na tydzień (Młody ma 17
miesięcy), ponieważ organizujemy w domu z mężem remont i choć będę za nim
szalenie tęsknić, wiem, że będzie pod najlepszą opieką, choć pewnie parę łez
może uronić za nami. Nie widziałam sensu spędzać urlopów bez dziecka jak do tej
pory, ale już tej zimy to nastąpi i także zamierzam się pełną piersią cieszyć z
nart, (dzwoniąc pewnie z każdego stoku z pytaniem co je, co robi, jak jest
ubrany, czym się bawi jak każda kochająca i opiekuńcza matka). Zatem na koniec
mała konkluzja - dobrze wybrałaś męża, partnera? - możesz śmiało jechać bez
swojego dziecka w terminie i w miejsce uznane przez Ciebie za zasadne i warte
wyjazdu. Pani Wąż

[bestmarteczka]

A ja uważam, że powinnaś jechac, dzieciom nic się nie stanie, a Ty
odpoczniesz. Mam dwie dziewczyny w wieku 2,5 roku i 10 lat i czasami
zostawiam Je z moją Mamą. Pierwszy raz było trudno, ale tylko dla
mnie, dziewczyny poradziły sobie świetnie. Oczywiście za każdym
razem muszę przywieźc jakiś prezent

[ania9943]

a moze sprobuj zawiezc je np. do dziadkow najpierw na weekend i
zobaczysz jak wszyscy dacie sobie rade
wedlu mnie powinnas jechac, nic im sie nie stanie
najtrudniejszy pierwszy raz i to pierwsze dwa dni a potem jakos leci
hm ja jestem w ciazy i prawdopodobnie bede musiala na ok 6 tyg isc
do szpitala /raz juz na tydzien bylam/ i niestety mimo wielkij
tesknoty nie bede miala nic do powiedzenia
pozdrawiam

jeżdze i nie ma wyrzutów sumienia

[malwin10]

praktykuje ten model co poł roku od ladnych paru lat. Pierwszy raz
wypuscilismy sie na tydzien, jak starsza miala 6 miesiecy; teraz
zostawiam dwojke (mlodszy dwu-letni). Prawidlowosc jest odwrotna niz
mogloby sie wydawac: im starsze, tym trudniej (w sensie mentalnym).

Dzieci zawsze zostaja z moimi rodzicami i wsparciem techninym
(opiekunka). I wszyscy te wyjazdy lubia, choc kazdy z innych
wzgledow. Oczywiscie nie jest to scenriusz dla kazdego, ale lepiej
sprobowac i wiedziec, ze nie lezy, niz zalowac, ze sie nie odwazylas.

Moi rodzice tez byli z kategorii "free spirits', zadnych urazow
psychicznych u mnie (juz 30-sto paro letniej) nie odnotowano.

Ewentualne "kwocze" komentarze proponuje sobie odpuscic, bo w
niniejszym poscie nie prezentuje prawd objawionych, a jedynie wlasny
model zycia

[kra123snal]

Jeżeli znalazłabyś opiekuna, którego dziecko lubi i lubi z nim
przebywać, to tak, jedź. Oczywiście musi też być
odpowiedzialny )))))))
Jeżeli nie ma takiej osoby, to daruj sobie ze względu na dziecko. Ja
byłam takim dzieckiem i zbyt dobrze to pamiętam.

[mama-ola]

Myśmy z mężem wyjechali na tydzień, jak synek miał 1,5 roku.
Wyglądało na to, że źle to zniósł, a został z bardzo kochającą i
cierpliwą babcią, którą dobrze znał, bo zajmowała się nim po 10
godzin dziennie 2 razy w tygodniu od kiedy skończył 11 m-cy. Mimo to
były pewne szkody psychiczne, że tak to mocno nazwę.

A ja... cóż, ja myślałam o synku prawie cały czas. "Szkoda, że
Antosia tu nie ma, to by mu się spodobało; chciałabym mu to pokazać;
co by tu przywieźć Antosiowi" itp. - to powtarzało się w moich
myślach najczęściej.

[batam]

no kochane kobiety bardzo dziękuję. dzieci zostałyby z babcią, z którą spędzają
trochę czasu (nie na co dzień). do wyjazdu mam jeszcze trochę czasu, więc mam
czas poustawiać to sobie w główce. jeszcze nie wiem, co zrobię. trafiłam na taką
informację "psychologiczną", że dłuższa rozłąka dziecka z matką, powoduje u
niego taki lęk i zagubienie, że dziecko się zamyka. oczywiście jest to
uogólnienie i nie znaczy, to że z dziecka wyrośnie roślinka...
dzięki

[bast3]

Noo, jeszcze są telefony. ja w czasie jakiegoś wyjadu dzwonię do
małego i mówię, że wrócę niedługo, że kocham, tęsnię i takie tam.
Nie jest opuszczony.

[bast3]

Kożystaj i jedź. Ja co prawda jeszcze nie zostawiałam małego (2
latka) na dłużej niż tydzień, ale myślę, że dałby rade. Jeśli ma
dobrą opiekę to nic mu nie będzie. Na pewno będzie tęsknił, ale
przecież wrócisz i nadrobisz rozłąkę. A takie wyjazdy bez dzieci
bardzo pomagają, odpoczniesz i wrócisz pełna chęci do zabawy i
zajmowania się maluchami. Wszyscy na tym skorzystacie.

[joannaiwa]

Poczytaj tutaj, wątek na Wychowaniu dotyczący tego samego

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=85490731&a=85490731
takie wyjazdy są przejawem egoizmu rodziców, a dziecko jest na tyle bezradne, że nie może się temu przeciwstawić. Rozumiem przymusowe sytuacje życiowe, ale po co Ci właściwie dzieci, skoro musisz od nich odpoczywać na urlopie, zwłaszcza jeśli pracujesz i jest to jeden z nielicznych momentów, kiedy tak naprawdę możesz z nimi pobyć.

A teksty "moi rodzice byli luzakami i ja teraz też taka jestem" są po prostu żałosne i właśnie wskazują na duży uraz psychiczny i okaleczenie emocjonalne - najlepiej nie przywiązywać się do nikogo, nawet do własnych dzieci, bo przecież za chwilę ich nie będzie, tak jak znikali rodzice. A co do kontaktu telefonicznego z 2-latkiem przez 2 tygodnie - śmieszne po prostu i nawet nie będę tego komentować.

[naszaheidi]

Jedz,odpoczniesz,nabiezesz wiatru w zagle.
My polecielismy z mezem do Indii jak syn mial 9 m-cy,zostal z moja
mama.Nareszcie zaczla bezproblemowo przesypiac noce,nie wisial na
niej tak jak na mnie.
Odpoczelismy na maxa,to nie byla wyprawa dla malucha.Przed wami cale
zycie,jeszcz sie nacieszyciec soba

[dee.angel]

joannaiwa napisała:

> Poczytaj tutaj, wątek na Wychowaniu dotyczący tego samego
>
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=85490731&a=85490731
-

[joannaiwa]

dee.angel daruj sobie - z Twojej wypowiedzi widać, że każdy pretekst jest dobry. Jeśli Ci to polepsza samopoczucie - trwaj w swoich złudzeniach. Dziwnie przeoczyłaś fakt, że większość (sic!) matek na tamtym wątku była przeciw takim wyjazdom bez małych dzieci. Nie zauważasz też że psychologowie są przeciwni, bo taka separacja z dużym prawdopodobieństwem (potwierdzone badaniami, a nie czyimś "zdaje mi się") powoduje lęki u dzieci i może zawazyć na ich dalszym rozwoju. No ale każdy zauważa to co mu pasuje. Ty wybierasz swoje potrzeby a nie potrzeby dziecka, nawet jeśli miałoby to być z krzywdą dla niego. Wierzysz w bzdety typu - wypoczęci i zadowoleni rodzice to szczęśliwe dziecko - cudów nie ma jest konflikt potrzeb twoich i dziecka, a realizacja jednych potrzeb jest kosztem drugich. W ogóle nie ma czegoś takiego jak wypoczęci rodzice (no może nieliczni szczęśliwcy)- zmęczenie jest wpisane w rodzicielstwo, a jak ktoś nie przyjmuje tego do wiadomości to nie powinien mieć dzieci.
A czytałaś nieuważnie - oczywiście że matki bywają zmęczone (nawet często, ja też), ale to nie powód, żeby zostawiać dziecko (można pojechać z dziadkami, z nianią, wygospodarować czas dla siebie). A jeśli utrzymanie związku ma zależeć od odseparowania od dzieci to wyrazy współczucia - dla całej rodziny. Jak się wali w związku to ani dziecko nie pomoże, ani jego brak.
W życiu nie ma nic za darmo, nad miłością drugiej osoby - dziecka też -trzeba pracować całe życie poczynając akurat w przypadku dziecka już od wczesnego dzieciństwa. Już widzę jak za paręnaście lat Ci wspaniali pseudorodzice, którzy tak chętnie wyjeżdżają bez dzieci zaczną się uskarżać na zerowy kontakt ze swym nastoletnim synem/córką, który/a chętniej gada z dziadkami niż z nimi - no ale kiedy mieli go nawiązać? A za parędziesiat lat, gdy taki pseudorodzic zadzwoni do swojego syna/córki żaląc się że jest stary/niepełnosprawny/w depresji/chory/ czy w inny sposób bezradny (jak małe dziecko właśnie) usłyszy - "sorry, ale wybieramy się właśnie na 2 tygodnie na wczasy bo jesteśmy zmęczeni i musimy zadbać o swój zwiazek (w domyśle byłbyś dla mnie niepotrzebnym balastem). Może zwróć się do najbliższego MOPS albo domu spokojnej starości - oni ci pomogą (dziadków już nie bedzie na świecie, więc nie będzie można im podrzucić pod opiekę)". Ewentualnie wynajmą opiekunkę - jak będzie ich stac i zostanie im reszta przyzwoitości. Winszuję wtedy samopoczucia.
Jest takie idiotyczne przysłowie "dzieci i ryby głosu nie mają". Na tym forum dzieci się nie wypowiadają, bo nie umieją z reguły jeszcze pisać, czasem nawet mówić. W moich postach staram się często przedstawić w jakiej tak naprawdę pozycji jest dziecko (wymaga trochę wiedzy naukowej, wyobraźni i empatii, której jak widać niektórym rodzicom brakuje).

Droga autorko wątku - jeśli wiesz, że po Twoim wyjeździe Twoje dziecko nie będzie tęsknić, płakać za Tobą, bać się że już nie wrócisz (co może zaowocować lękami i kompleksami w przyszłości), zrozumie Twoje zmęczenie i z uśmiechem powie Ci pa pa baw się dobrze i przyślij mi kartkę, to jedź. Tyle że jeżeli tak będzie odczuwać Twoje małe dziecko (poniżej jakichś 5-8 lat - różnie u różnych dzieci), to znaczy że matką to Ty jesteś tylko biologiczną, a prawdziwą matką, do której przywiązane jest Twoje dziecko jest zupełnie ktoś inny.

A do rodziców katolików - zastanówcie się jak się do takich wyjazdów bez dzieci ma "Miłuj bliźniego swego jak siebie samego". Dziecko też bliżni i komu jak nie krwi z krwi swojej i kości z kości swojej powinniśmy nieba przychylić?

No i przykład z życia wzięty na koniec (poza innym - synka znajomych, który już przytoczyłam w tamtym wątku). Mam znajomego - facet 39 lat, żona, trójka dzieci, dobry zawód. Od 10 lat na psychoterapii bo do dzisiaj nie może pogodzić się z faktem, że jego ojciec, którego kochał nad życie, zwyczajnie go olewał. Ważniejsza była praca, wyjazdy z kolegami, kontrahentami, oddzielne wyjazdy wypoczynkowe samych rodziców, niż dziecko. To skrzywdzone dziecko tkwi w nim do dzisiaj. I obiecał sobie że nigdy nie zrobi tego swoim dzieciom - i na szczęście dotrzymuje słowa.

Joasia :D

[mama_kotula]

No brakowało mi ciebie normalnie <cmok>.
Nie wiem, co bierzesz, ale to chyba jakiś trefny towar

[joannaiwa]

Mamo Kotulo - po pierwsze nie jesteśmy po imieniu - bruderszaftu z
Tobą nie piłam i raczej nie wypiję, używaj zatem nicka. Po drugie
współczuję autystycznego dziecka, dla matki każdy problem z
dzieckiem to duży cios, dlatego Twoje złośliwości puszczam mimo
uszu. Poczytałam trochę o autystycznych dzieciach (jak do tej pory
moje wiadomości bazowały na filmie Rain Man - nie było potrzeby
dokształcać się w tym zakresie). zamieszczam zresztą link
www.dzieci.bci.pl/strony/autyzm/twoj.html
Z tekstu wynika, że takie dzieci łatwiej opuszczają swoich
opiekunów, żyją w swoim świecie (nota bene Mruwa ma ten sam problem
z dzieckiem i mówi o tym otwarcie). Dlatego tak naprawdę nie możesz
się wypowiadać o uczuciach zdrowych dzieci (to odnośnie wątku na
wychowaniu). Jeśli ktoś tu coś bierze lub powinien brać (np.
antydepresanty) to na pewno nie ja.

Inne matki zachecajace do wyjazdu - dziwię się, że tak lekko
podchodzicie do zagadnienia i doradzacie nie znając zupełnie dziecka
i nie licząc się z jego uczuciami. No, ale niech żyje egoizm i nasze
potrzeby(ironia). Tym bardziej, że nigdy nie kończy się na jednym
wyjeździe.

WTF???

[mama_kotula]

Przepraszam, ale w obliczu takich argumentów nic mi innego nie przychodzi, tylko
się wycofać z dyskusji, kręcąc głową z niedowierzaniem.

Bo nawet nie wiem, czy mam się śmiać, czy płakać.


PS. Mam dwoje dzieci

[dee.angel]

To nie szkodzi, ze masz dwoje I tak nic nie wiesz, bo jestes egoistka
zapatrzona w siebie

[...]

[joannaiwa]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[travka1]

jak
ktoś jest zmęczony to się kładzie i śpi, a nie planuje dwutygodniowy
rozrywkowy wypad z mężem bez dzieci.

ale co Ty swoim wyjmujesz baterie i kladziesz sie spac bo jestes
zmeczona?Patrz a moj jeden i nie rozumie ,ze jestem zmeczona,jest ze
mna 24 h i nawet w nocy nie moge spokojnie pospac bo budzi sie z 5
razy ...chetnie skorzystam z Twojej rady jak to zrobic- czyli
polozyc sie i spac jak jestem zmeczona?

[joannaiwa]

A męża to nie masz? To z kim chcesz wyjeżdżać?

[travka1]

a jak nie mam? a jezeli maz jest za granica? a jezeli pracuje po 12
godzin,albo ciagle w delegacjach? a moze mi nie pomaga, a moze
zajmuje sie dzieckiem a i owszem ale ja w tym czasie...nadrabiam
zaleglosci w roznych dziedzinach bo musze...
Czy to takie dziewne,ze marzy mi sie te pare dni nie myslenia , nie
robienia.Ja nawet nie marze o nie wychodzeniu z mezem z lozka , ja
marze o nieprzerwanym snie powiedzmy 8 godzinnymDlatego tez sama
chetnie bym wyjechala...

[joannaiwa]

współczuję - na pewno jesteś już bardzo zmęczona. Znam to też z autopsji, jak każda matka zresztą. Ale co dziecko winne, że tak się Wam w życiu ułożyło? A skoro jest tak związane z Tobą to wyobraź sobie jaki stres przeżyje, gdy znikniesz na 2 tygodnie. A mój organizm przyzwyczaił się do 6 godzin snu i nawet jak mam możliwość to nie śpię wiecej. U Ciebie pewnie też tak będzie.

[mama_kotula]

Mój organizm też się przyzwyczaił, do 4 godzin snu

Polecam lekturę:
en.wikipedia.org/wiki/Sleep_deprivation

[joannaiwa]

no na szczęście tak żle ze mną nie jest jak w tym artykule, ale
dzięki za ostrzeżenie. Napoleon Bonaparte też sypiał tylko 4
godziny - masz niezłe perspektywy A tak by the way, słyszałam od
znajomych (szefowie działów IT w dużych firmach), ze najlepsze
notowania ze szkól prywatnych informatycznych ma Polsko -Japońska
Szkoła Wyższa Technik Komputerowych, pozostałe oceniane jednak
trochę gorzej. nie wiem w której studiujesz, ale przemyśl sobie
dobrze strategię wejścia na rynek pracy, chyba że dalej będziesz
freelansować zdalnie(co przy niepełnosprawnym dziecku jest chyba
najlepszym rozwiązaniem) - wtedy szkoła bedzie miała pewnie mniejsze
znaczenie.

[mama_kotula]

Joanno, nie prosiłam cię o rady odnośnie mojego rozwoju zawodowego.
Chciałabym również, abyś nie odwoływała się ciągle do niepełnosprawności mojego syna.
BTW, artykuł o autyzmie który zalinkowałaś wcześniej, jest słaby, polecam inne źródła. Poza tym - moje dziecko nie ma autyzmu, tylko zespół Aspergera, a to spora różnica.

W wolnym tłumaczeniu, to co powyżej napisałam, sprowadza się do tego, co napiszę poniżej (Bj32, przepraszam, najmocniej najmocniej przepraszam, że ci to robię, ale nie zdzierżę):

Won ode mnie i mojego dziecka. Od tej chwili każdy twój post skierowany bezpośrednio do mnie i niezwiązany bezpośrednio z tematem wątku będę zgłaszać moderacji do wycięcia jako wycieczkę personalną.

[joannaiwa]

no cóż, c'est la vie cherie. A egipskich ręczników nie kupię -
domyśl się dlaczego. Rozumiem, że dzieci na Egipt nie zasłużyły.

[asia_i_p]

Dopiero każdy następny? Ja już zgłosiłam dwa poprzednie. W życiu
takiej baby nie widziałam.

Joannaiwa

[bj32]

Zejdź, proszę, z dziecka Kotuli.
Ja też mam niepełnosprawne, a sypiam 3 godziny na dobę, bo muszę
pilnować, zeby nie było za dużo wycieczek personalnych na forum.
Zacznę ciąć.

bj32

[mmala5]

Kurcze...chyba czegos nie rozumiem, Twoje dziecko budzi sie 5 razy w
ciagu nocy , a Ty chcesz go zostawic i jechac sobie na
urlop??????????????????Jestem w szoku!!!!!!
Matka????

[joannaiwa]

PS. Wiem, już pisałam, że podjęłaś odważną i wartościową decyzję.
Szkoda tylko że powielasz schemat z pierwszego dziecka przy drugim,
no ale tak jest często najprościej dla rodziców.

[...]

[phantomka]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

joannaiwa i a propos wątku

[aihnoa]

joannaiwa - Twoje posty są wyjątkowo obrzydliwie napastliwe, jeśli
faktycznie jesteś katoliczką (bo apelujesz do rodziców katolików) -
to od takich strzeż nas Boże. Empatii brakuje przede wszystkim Tobie.

Odnośnie tematu: moi rodzice bardzo dużo podróżowali w czasie mojego
dzieciństwa i niejednokrotnie były to dłuższe wyjazdy niż 2 tyg.
(zazwyczaj służbowe - ale dla dziecka w wieku 2-4 lat nie ma
znaczenia, z jakiego powodu jest wyjazd.)
Zostawałam z babcią i zawsze cieszyłam się bardzo z ich powrotu, ale
urazów z tym związanych ani u siebie, ani u rodzeństwa nie widzę
Co więcej: podziwiam, szanuję moich rodziców za to, że umieli nas
nauczyć samodzielności, odpowiedzialności i MIŁOŚCI, a nie chorego
przywiązania. (joannaiwa polecam Biblię).
Uwielbiałam też słuchać opowieści o innych krajach po ich powrocie i
raczej wpłynęło to rozwijająco na moje dalsze życie, niż
destrukcyjnie

Myślę, że jeśli dziecko rozwija się normalnie, nie jest nadwrażliwe
to jednorazowy dwutygodniowy wyjazd bardziej przeżyje matka, niż
dziecko. A możliwość przebywania także z innymi (zaufanymi) osobami,
to dobra lekcja uspołeczniająca.

.. i jeszcze:

joannaiwa napisała:
> zmęczenie jest wpisane w rodzicielstwo, a jak ktoś nie przyjmuje
tego
> do wiadomości to nie powinien mieć dzieci.


Współczuję podejścia, pewnie z zazdrości w takim razie nie możesz
powstrzymać się od złośliwości w stosunku do osób, które mają inne
zdanie.


> Już widzę jak za paręnaście lat Ci wspaniali pseudorodzice, którzy
tak
> chętnie wyjeżdżają bez dzieci zaczną się uskarżać na zerowy
kontakt ze swym nas
> toletnim synem/córką, który/a chętniej gada z dziadkami niż z
nimi - no ale kie
> dy mieli go nawiązać? A za parędziesiat lat, gdy taki pseudorodzic
zadzwoni do
> swojego syna/córki żaląc się że jest stary/niepełnosprawny/w
depresji/chory/ cz
> y w inny sposób bezradny (jak małe dziecko właśnie) usłyszy -
"sorry, ale wybie
> ramy się właśnie na 2 tygodnie na wczasy bo jesteśmy zmęczeni i
musimy zadbać o
> swój zwiazek (w domyśle byłbyś dla mnie niepotrzebnym balastem).
Może zwróć si
> ę do najbliższego MOPS albo domu spokojnej starości - oni ci
pomogą (dziadków j
> uż nie bedzie na świecie, więc nie będzie można im podrzucić pod
opiekę)".


> No i przykład z życia wzięty na koniec (poza innym - synka
znajomych, który już
> przytoczyłam w tamtym wątku). Mam znajomego - facet 39 lat, żona,
trójka dziec
> i, dobry zawód. Od 10 lat na psychoterapii bo do dzisiaj nie może
pogodzić się
> z faktem, że jego ojciec, którego kochał nad życie, zwyczajnie go
olewał. Ważni
> ejsza była praca, wyjazdy z kolegami, kontrahentami, oddzielne
wyjazdy wypoczyn
> kowe samych rodziców, niż dziecko. To skrzywdzone dziecko tkwi w
nim do dzisiaj
> . I obiecał sobie że nigdy nie zrobi tego swoim dzieciom - i na
szczęście dotrz
> ymuje słowa.

Przykład chybiony - mowa o jednym 2-tygodniowym wyjeździe, a nie o
olewaniu dzieci. Ja np. NIGDY nie czułam się olewana przez rodziców,
co więcej - wszystkim życzę, żeby wiedzieli tak jak ja, że mogą na
swoich zawsze liczyć. Oni na mnie też.

[joannaiwa]

Moje posty nie są obrzydliwie napastliwe, ale bronię się, gdy ktoś
atakuje mnie i moje poglądy i to nie zawsze w miły sposób - to
wszystko. Widzę, że bardzo kochasz swoich rodziców i babcię - to
bardzo dobrze. Wyjazdy Twoich rodziców były służbowe (sytuacja
przymusowa) i na pewno ich celem nie było odpocząć od dziecka. To
jednak coś trochę innego niż wyjazd wypoczynkowy rodziców bez
dziecka, a o takich tutaj dyskutujemy. Myślę, że wszyscy u Ciebie w
rodzinie zdawali sobie sprawę, że te wyjazdy są nieuniknione i nikt
w takiej sytuacji nie obwiniałby rodziców za nie. To tak jakby
jedynego żywiciela rodziny - kierowcę tira obwiniać o stres
spowodowany u dziecka nieobecnością ojca. Wiadomo, życiowa
konieczność. Ręczę Ci jednak, że kierowca tira nie myśli o urlopie
bez dzieci - za rzadko je widuje i na urlopie zrobi wszystko, aby
wynagrodzić to dzieciom. To samo zapewne robili Twoi rodzice. I
pewnie dlatego nie zostawiło to w Tobie i rodzeństwie urazu, miałaś
bardzo kochającą rodzinę. A może należysz do tego 0,01% dzieci (na
100% wszystkich) - urodzonych podróżników, o których pisałam na
Wychowaniu, na których nieobecność rodziców nie robi wrażenia. A
może nie o wszystkim wiesz lub zdajesz sobie sprawę, a z pewnością
nie wszystko pamiętasz. Czy możesz z całą pewnością powiedzieć, że
nie płakałaś (wtedy jako 2-4 letnie dziecko), gdy rodzice
wyjeżdżali, nie tęskniłaś z nimi, nie domagałaś się ich obecności
pomimo obecności babci, nie budziłaś się z lękiem w nocy?

Odnośnie zmęczenia - czy Ty masz dzieci (i własciwie od odpowiedzi
na to pytanie uzależniam jakąkolwiek dalszą dyskusję z Tobą - tylko
uczciwie proszę)? Jeśli je masz i udaje Ci się wychowywać je bez
zmęczenia, to albo jesteś szczęśliwcem, który ma bardzo spokojne i
grzeczne dzieci, albo masz bardzo dużą pomoc w ich wychowywaniu
(typu 3 opiekunki, babcia 24/24), albo je tresujesz żeby Ci nie
przeszkadzały. Najmniej podoba mi się ta ostatnia możliwość, bo już
dawno doszłam do wniosku, że lepsza kochająca opiekunka niż
wrzeszcząca matka.
A wyjazdy nigdy nie są jednarazowe, tylko jakoś tak póxniej wpisują
się w klimat rodziny i tak już zostaje - dzieci osobno, rodzice
osobno. Natomiast przykład nie jest chybiony - olewanie dzieci od
czegoś się przecież zaczyna, np. od takich wyjazdów urlopowych.

I tak - jestem katoliczką, czytałam Biblię (Stary i Nowy Testament) -
może skonkretyzujesz do której części się odnosisz? A empatii na
pewno nie będę czuła do osób, choćby katolików, którzy nie szanują
swoich dzieci.

Generalnie Twój post jest nie w temacie, choć jest bardzo napastliwy.

obok wątku

[aihnoa]

Ja skomentowałam Twoje *słowa* w tym wątku, Ty komentujesz i spekulujesz nt. sytuacji rodzinnych/umiejętności rodzicielskich Twoich rozmówców - myślę, że jest to różnica.

Zaspokajając ciekawość: tak, mam dziecko, drugie w drodze, bywam zmęczona, ale Twoje słowa brzmią po prostu bardzo cierpiętniczo, a takie podejście chyba nie jest kluczem do dobrego wychowywania dzieci.

Być może należę do urodzonych podróżników, a być może do tego % który miał po prostu szczęście mieć kochających, ale rozsądnie czyt.nietoksycznie - rodziców.
Być może dziecko autorki wątku też do nich należy.

Dlatego każdy przypadek należy rozpatrywać osobno, a Ty wkładasz do jednego worka osoby "olewające dzieci" i te, które raz w roku wyjadą same/z mężem na urlop. Skąd wiesz, ile pozostałego czasu poświęcają one dzieciom? Może oprócz tego jednego urlopu mają jeszcze ich 10 w całości przeznaczonych potomkom.

To tyle, dla mnie EOT, pozdrawiam

[joannaiwa]

aihnoa napisała:

> Ja skomentowałam Twoje *słowa* w tym wątku, Ty komentujesz i
spekulujesz nt. sy
> tuacji rodzinnych/umiejętności rodzicielskich Twoich rozmówców -
myślę, że jest
> to różnica.

- Wiesz na tym polega dyskusja, że podaje się różne przykłady na
poparcie swoich argumentów. Zawsze starałam się aby były tak
generalne jak to możliwe - z jednym wyjątkiem, gdy ktoś zaczynał
wycieczki osobiste, odpowiadałam tym samym. Co więcej, przeczytaj
moje pierwsze posty (tu czy na Wychowaniu), czy widzisz tam
cokolwiek osobistego, skierowanego do kogokolwiek personalnie?
Powiem jeszcze więcej - na Wychowaniu przytoczyłam fragment książki
z zakresu psychologii, właśnie po to żeby nikt mi nie zarzucił, że
ja sobie coś wymyślam, albo próbuję coś komuś zarzucić. Nic to nie
pomogło. Po prostu temat jest kontrowersyjny o tyle, że niektórzy
rodzice praktykują takie wyjazdy a inni nie i jest poważna
rozbieżność co do oceny skutków takich wyjazdów. Ja przytoczyłam
literaturę fachową + przykłady wzięte z życia moich znajomych, w
odpowiedzi usłyszałam jedynie, że ci co praktykują takie wyjazdy
uważają że to świetny pomysł i ich zdaniem jest to bez uszczerbku
dla małych dzieci.

Przykro mi - TO MNIE NIE PRZEKONUJE (sorry BJ 32, ale potrzebuję
pewnej ekspresji, żeby nie zostawiać nikomu wątpliwości).
>
> "Zaspokajając ciekawość: tak, mam dziecko, drugie w drodze, bywam
zmęczona, ale
> Twoje słowa brzmią po prostu bardzo cierpiętniczo, a takie
podejście chyba nie
> jest kluczem do dobrego wychowywania dzieci."

Nigdy nie starałam się brzmieć cierpiętniczo ani się tak nie czuję,
słowa są ułomne jak widać i mogą być różnie interpretowane.
Gratuluję dzieci i życzę łatwego porodu.
>
> "Być może należę do urodzonych podróżników, a być może do tego %
który miał po p
> rostu szczęście mieć kochających, ale rozsądnie
czyt.nietoksycznie - rodziców.
> Być może dziecko autorki wątku też do nich należy.
>
> Dlatego każdy przypadek należy rozpatrywać osobno, a Ty wkładasz
do jednego wor
> ka osoby "olewające dzieci" i te, które raz w roku wyjadą same/z
mężem na urlop
> . Skąd wiesz, ile pozostałego czasu poświęcają one dzieciom? Może
oprócz tego j
> ednego urlopu mają jeszcze ich 10 w całości przeznaczonych
potomkom."

Być może - autorka wątku wie więcej i sama może ocenić, na podstawie
tego wątku i wątku na Wychowaniu, gdzie jak wół jest napisane, że są
wyjątki (raczej rzadkość). A na forum nie da się rozpatrzeć każdego
przypadku osobno. To że każdy musi uważnie obserwować swoje dziecko
jest oczywiste jak słońce. Niemniej jednak - wyjątek potwierdza
regułę, a zgodnie ze zdaniem psychologów i przykładów z życia
wziętych - takie wyjazdy nie są korzystne dla dziecka - są jedynie
korzystne dla rodziców co niekoniecznie przekłada się z powrotem na
dziecko, i to jest ta podstawowa RÓŻNICA. A w przywiązaniu dziecka
do rodziców nie widzę nic toksycznego, gdyż jest to zwykła
biologiczna konieczność, obserwowana również w świecie zwierząt. Tam
samica, dopóki nie widzi że młode jest w stanie egzystować samo, nie
zostawia go pod opieką sąsiadki (no babcia to nie jest w stanie się
zająć bo żywot zwierząt krótszy), bo musi sobie zrobić urlop. U
zwierząt trwa to krócej, ale to my podobno jesteśmy rozumni i
powinniśmy tym bardziej ocenić, czy układ nerwowy naszego małego
człowieka jest juz w stanie wytrzymać takie obciążenie w postaci
nieobecności rodzica, czy warto jeszcze poczekać. I jeszcze jedno mi
się przypomniało - ktoś tu pisał o uspołecznieniu małego dziecka
(byc może nawet Ty). Przykro mi ale to też bzdura w przypadku 2-
letnich dzieci, a często i sporej części 3-latków (na siłe
wypychanych czasami do przedszkola, chociaż nie są jeszcze na to
gotowi). Każdy psycholog zajmujący sie rozwojem małego dziecka powie
Ci, że tak małe dzieci często (właśnie z uwagi na niedojrzały układ
nerwowy) nie są w stanie bawić sie z innymi dziećmi (na porządku
jest zabawa równoległa - dzieci bawią się w to samo ale obok siebie)
i ciągle jeszcze potrzebują rutyny, stałości otoczenia, w tym
opiekunów (sądzisz że jest w tym coś toksycznego?).

Najlepiej podsumowuje te wszystkie rozterki moja mama: kiedyś było
prościej, ludzie mieszkali w jednym pokoju często spali z dzieckiem
w jednym łózku (odpadał problem wyprowdzenia dziecka do innego
pokoju - bo go nie było, nauczenia dziecka samodzielnego zasypiania -
wszyscy razem kładli się spać, dziecko bawiło się z lub przy
rodzicach bo nie było go gdzie wyekspediować), nie było mieszanek -
kobiety karmiły piersią, bo nie miały wyboru (nie było rozterek
butelkowych mam), ludzie siedzieli raczej na miejscu i nikt nie
myślał o wyjazdach na urlop bez dzieci, itd. itp. Oczywiście piszę o
tym trochę humorystycznie, bo sama nie bardzo sobie wyobrażam
funkcjonowanie w tamtym świecie (człowiek jest wygodny z natury i
się przyzwyczaja do pewnych rzeczy, zwłaszcza do pampersów )
Świat się zmienia, a biologia człowieka nie nadąza - szkoda, a może
dobrze? Zobaczymy już wkrótce.
>
> "To tyle, dla mnie EOT, pozdrawiam"

Dla mnie również tyle, EOS pozdrawiam

[asia_i_p]

> I tak - jestem katoliczką, czytałam Biblię (Stary i Nowy
Testament) -
> może skonkretyzujesz do której części się odnosisz?
Dedykuję Ci cytat (może być niedokładnie,bo cytuję z
pamięci). "Dlaczego widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki w
swoim nie widzisz? (. . .), wyjmij pierwej belkę ze swego oka."
To a propos twojej dbałości o poziom dyskusji i niemiłych ataków na
Ciebie.

[bj32]

Pozwolę sobie zauważyć, że co było do wycięcia - zostało wycięte.
Przedwczoraj... I niemiłe ataki się skończyły.
To tak na wypadek, gdybyś uznała, ze admin zasnął

[suazi1]

DZIEWCZYNY!!! joannaiwa zapewne po porodzie ma włączoną
funkcję "mamuśka", funkcje "kochanka" czy choćby "żona" zapomniano
jej z powrotem włączyć po porodzie!!! Ona chyba jest maszynką do
pilnowania swojego dziecka, tak wnioskuję z jej wypowiedzi.

[...]

[jantarowo]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[nupik]

jedź, zrób to dla siebie i dla swojego dziecka. zdarzają się w zyciu rózne
sytuacje, twoje dziecko musi wiedziec, że czasem znikasz a potem zawsze wracasz.
nie rób mu krzywdy i nie siedz z nim 3 lata w domujest ich dwoje, na pewno
zostawisz je pod swietną opieką, bedzie dobrze. dzieci radza sobie dużo lepiej
niz to przewidujemy. mam taka sąsiadkę, przemiłą zresztą, siedziała z synkiem 3
lata w domu dla jego dobra oczywiscie. jak zaszłam w drugą ciążę (pierwszy syn
ma 3 lata)non stop pytała jak ja sobie wyobrazam zostawic go na czas pobytu w
szpialu (mam cc wi ęc 4 dni zostanę). myslałam ze zartuje (jestem wyrodną
poświęcającą sobie czas matką, pracującą , nie dużo, ale jednak, wychodzącą z
kolezankami i zostawiającą dziecko z tatą). ona nie byłaby w stanie zostawic go
na 2 dni. i nagle dramat - jej mama mieszkająca od lat w USA smiertelnie
zachorowała. i ta dziewczyna musiała pojechac do nije na miesiąc czy dwa.
nabawiła się przez to nerwicy totalnej, musiała wybierac między zrosniętym z nią
niemalże 4latkiem a umierającą matką. bardzo jej wtedy współczułam. ak jak widać
więc, czasem zyciowe sytuacje (np nasza własna choroba) zmuszą nas do rzostania
z naszymi nawet malutkimi dziecki na dłużej, więc moze lepiej je przygotowac na
to, ze zycie takie jest i nie da się przesiedziec go w szklanej bańce z mamusią.

[mmala5]

Jestem ze swoimi dziecmi tak zwiazana, ze ani im, ani sobie nie
zrobilabym tego!
Wyjezdzałam na wczasy kiedy ich nie było na swiecie, teraz jest czas
dla nich, a skoro ktos tego nie rozumie, powinien zastanowic sie czy
jest gotowy na maciezynstwo.

Ja nie potrafie zrozumiec jednego

[dee.angel]

Pojmuje, ze sa kobiety, ktore w momencie zostania matkami czuja ogromne
spelnienie i nic wiecej im do szczescia nie trzeba. Maja poczucie misji, czy
jakkolwiek sie to nazwie, czy tez bez jakiejkolwiek terminologi - po prostu chca
spedzac czas ze swoim dzieckiem (przypuszczam, ze przewaznie maja nie wiecej niz
jedno) 24h/dobe przez 365 w roku. Ok. Mnie to nie przeszkadza, chociaz na pewno
troche dziwi. Nie przyszlo by mi jednak do glowy nazwac taka matke
niepelnowartosciowa kobieta czy zona. To jej wybor i sprawa jej rodziny i jej
partnera. Jesli im z tym dobrze, to fajno.

Natomiast w kilku postach przeciwniczek wyjazdu bez dziecka (pomijam ciekawy
przypadek joannaiwy) pada stwierdzenie wyraznie potepiajace - chcesz byc jeszcze
kimkolwiek innym ponad/oprocz bycia matka? Zastanow sie nad soba, bo widocznie
nie doroslas/nie dojrzalas do macierzynstwa! Chcialabym wiedziec, kto daje wam
prawo do obrazania kogos tylko z powodu innego pogladu na macierzynstwo i zycie
rodzinne?

[mmala5]

Nikt tu nikogo nie obraza, a jedynie proponuje aby sie zastanowic,
czy jest sie gotowym do macierzyństwa.
Nie jestem matka która siedzi 24h z dziecmi,wychodze do pracy,
spotykam sie z przyjacółmi,czasem robimy z męzem całonocny wypad i
wtedy dzieci zostaja z babcią, wiec nie jestem raczej fanatyczka,ale
wiem ze decydując sie na macierzyństwo musiałam wybrac i zrezygnowac
z niktórych przyjemnosci....do czasu kiedy dzieci bede mogła zabrac
z soba lub bedą na tyle duze ze same zdecyduja....Jestem
najwazniejsza osobą w ich zyciu, wiec jak mogłabym je zostawic na
tak długo....

Przypominam!

[bj32]

O Netykiecie. Obu stronom.
Klikanie kosza jest słusznym działaniem, nie powoduje jednak
natychmiastowego zniknięcia niepożądanych treści.

bj32

[loola_kr]

Jeżeli nie pracujesz to rozłąka dla dziecka może być trudna. Jeżeli pracujesz to
szkoda marnować te 2 tygodnie na wyjazd bez dziecka bo i tak ma się dla niego
mało czasu.

[...]

[joannaiwa]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Jeszcze raz:

[bj32]

Nie atakuj personalnie. Nikogo.
Rozumiemy się?

bj32

[loola_kr]

oj, a ja nie zdążyłam przeczytać... trudno

[joannaiwa]

Mam fory w kasowaniu - w wycietym poście generalnie Cie poparłam,
jako matka pracujaca tez cenie sobie każda godzinę spedzona z
dzieckiem, co nie oznacza że matki niepracujące sobie ich nie cenią
(z wyjątkiej pewnej specyficznej grupy). no ale cicho sza, bo zaraz
znowu mnie wytna.

[joannaiwa]

Coś w wycięciu moich postów dużo szybsza jestes niz np. phantomki
czy jantarowo, a z usługami konserwacyjnymi niezły myk.

wiem że masz niepełnosprawne dziecko i tak naprawdę nie o
niepełnosprawność w tym wszystkim chodzi (myśle że dobrze o tym
wiesz BJ32, a jak nie to przesledź posty Mamy Kotuli tu czy na
Wychowaniu - każdy jest atakiem personalnym wobec mnie, bo śmiałam
podważyć jej teorie dot. wyjazdów bez dzieci). Chodzi tylko i
wyłącznie o podejście do dzieci (obojętnie czy niepełnosprawnych czy
zdrowych - jako rodzice kochamy je przecież wszystkie). Ale jak ktoś
sobie zawikłał życie rodzinne na początku (i bynajmniej nie mówię tu
o urodzeniu niepełnosprawnego dziecka), to nie powinien propagować
metod wychowawczych wynikających ściśle z tej konkretnej sytuacji
rodzinnej, bo może wprowadzić kogoś w błąd, że to standard. Rób jak
uważasz, musisz ciąć to tnij - Twoje prawo moderatora. Chociaż moje
ostrzeżenia dot. bezpieczeństwa w internecie i umieszczania zdjęć
dzieci to mogłaś zostawić. Albo sama cos napisz na ten temat - chyba
możesz ostrzec przed zbytnia wylewnością w internecie? Co prawda
każdy jest dorosły i chyba wie co robi - ale sama pomyśl.

[bj32]

A Ty piszesz do mnie jako forumowiczki, czy jako do moderatora?
Jeśli jako do moderatora i jeśli masz jakieś wątpliwości, czemu
Twoje posty zostały ocenzurowane, to:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=566&w=82565131
punkty 9, 10, 12.
Tu też jest kilka ciekawostek:
forum.gazeta.pl/forum/0,62605,1617503.html
i tu:
forum.gazeta.pl/forum/0,62499,2476645.html

Nie mam mocy sprawczej, żeby usunąć część Twojego postu, w
której kogoś atakujesz personalnie, a zostawić tę, w której
przestrzegasz przed szkodliwością zamieszczania zdjęć dzieci w necie.
Nie jestem moderatorem na forum Wychowanie. Jeśli uważasz, że tam
Cię Kotula obraziła - pisz do tamtejszej moderatorki. Tutaj usunęłam
ataki personalne również w stosunku do Ciebie.

I: nie, nie siedzę bez przerwy przy komputerze. Kosz to sprawa
administracji zawodowej, nie moja. Nie mam mocy przerobowej na
przeczytanie absolutnie wszystkiego, co piszenie i natychmiastowe
usuwanie wszystkiego, co jest niezgodne z zasadami forum.




A tak prywatnie dodam:
"Ale jak ktoś sobie zawikłał życie rodzinne na początku (i
bynajmniej nie mówię tu o urodzeniu niepełnosprawnego dziecka), to
nie powinien propagować metod wychowawczych wynikających ściśle z
tej konkretnej sytuacji rodzinnej, bo może wprowadzić kogoś w błąd,
że to standard."
To samo można powiedzieć o Twoich wypowiedziach: jeśli ktoś zawikłał
sobie na początku życie rodząc dziecko i jednocześnie nie mogąc
zrezygnować z pracy na dowolnie wybrany czas to nie powinien
propagować metod wychowawczych sciśle z tego wynikających, bo moze
kogoś wprowadzić w błąd, że to standard. To działa w obie strony.

Pozdrawiam.
bj32

[joannaiwa]

tyle że moje życie nie jest zawikłane (wręcz przeciwnie bardzo
uporządkowane: mąż-dziecko-praca, a dziecko było dla mnie
spełnieniem marzeń). Nie wyjeżdżam bez dziecka, jak wiele innych
forumowiczek (statystycznie z wypowiedzi - większość - dla
ścisłości, czyli przeważajaca metoda wychowawcza, co jest bardzo
pocieszające). A co do braku uprawnień usuwania części postu -
szkoda.

[bj32]

Moje życie też nie jest zawikłane: mąż-->dom [a w nim ciężka praca]--
>dziecko [rehabilitacja, szkoła itd.] Banalnie proste. Czasem na
kilka dni wyjeżdżam bez dziecka. Czasem wyjeżdżam z dzieckiem, a mąż
zostaje sam. Czasem mąż wyjeżdża sam. A w przyszłym roku wyjedzie z
córką na 2 tygodnie, a ja zostanę sama pierwszy raz od urodzenia
małej, czyli [wtedy] od blisko ośmiu lat.
A wiesz, co jest fajne:
Kocham moja córkę, jestem z nią bardzo związana. I mój mąż też. A
ona z nami. I czasami widzę, że ma nas serdecznie dość i z dziką
radością spędza czas bez nas, naszej miłości, troski... A za to z
babcią, która jej zapewnia całkiem inne wrażenia.
Mało tego: rozmawiałam z moja mamą dzisiaj. Mamą, która pracowała i
miała dwie kochane córeczki. I była przeszczęśliwa, kiedy czasem
mogła sie tychże kochanych córeczek pozbyć, bo pojechały do babci, z
babcią wyjechały na wakacje, pojechały same na kolonią lub obóz.
Wyjazdy bez dziecka to nie jest metoda wychowawcza. To jest
coś, co pozwala odpocząć nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. eby
nie zdurnieć i nie doprowadzić do zbytniej symbiozy z dzieckiem i
nie wychować na siermięgę, nie umiejącą sie poruszać po świecie bez
maminej kiecki. Jest jak najbardziej naturalnym odruchem [jak
zauważasz: "statystycznie większość"]. Czy serio sądzisz, że jeśli
raz na rok, dwa czy trzy lata dziecko przez dwa tygodnie nie bedzie
oglądało matki, to dozna ciężkiej traumy, skutkiem której całkowicie
utraci więź z rodzicami? To czemu wiekszość z nas żyje, ma sie
dobrze i teraz wreszcie rozumie naszych rodziców, którzy baaardzo
czule i radośnie nas żegnali, gdy wyjeżdżaliśmy w diabły bez ich
troskliwej opieki? I czemu utrzymujemy z nimi kontakt? A oni
potrafią nam powiedzieć "jedź, dziecko, ty go/ją masz na codzień;
jedź, odpocznij, bo ci tego trzeba"?

A co do uprawnień: nikt takowych nie ma. A rozsądni ludzie wiedzą,
że ani tu ani na NK nie jest rozsądnie zamieszczać zdjecia swoje,
dzieci, wnuków, mieszkania, samochodu, żony, kochanki i karty
kredytowej. A jesli ktoś to robi... No cóż. Jego wola

Pozdrawiam

[joannaiwa]

Blanko, Ty masz 8-LETNIĄ córkę (przy czym niedosłuch to nie jest
jakiś rodzaj niepełnosprawności, który by wymagał wzmożonej opieki).
My mówimy o 2 - 4 latkach. naprawdę niepotrzebnie się oburzasz i nie
wiedzieć czemu uważasz że ten wątek dotyczy Ciebie i Twojej rodziny.
Nie dotyczy. Ogólna uwaga - ludzie czytajcie uważnie, nigdzie nie
powiedziałam że NIGDY nie wolno dziecka zostawić samego (nie mówiąc
już o wyjazdach słuzbowych od których zależy nasz byt), piszę -
chyba na Wychowaniu - jeden z pierwszych postów, że wystarczy
poczekać, aż dziecko dojrzeje do tego (wiek 8 lat !!!!!!, a niektóre
dzieci i wcześniej, nawet 5 lat -pamiętasz jak pisałam że nikt nie
czyta długich wątków - no to teraz jest najlepsze potwierdzenie).
Właśnie dlatego 2 lata byłam z dzieckiem i nie pracowałam, a teraz
jestem na część "etatu", bo wiem że dziecko potrzebuje najbardziej
czułej opieki właśnie wtedy - to po prostu wynika z niedojrzałości
układu nerwowego (a dodatkowo mogłam sobie na to pozolić - nie każdy
może i to dopiero jest przykre), później będzie coraz bardziej
samodzielne, pójdzie do przedszkola, zacznie mieć swoje
zainteresowania, kolegów i to oderwanie od rodziców przyjdzie
zupełnie naturalnie. Po prostu nic na siłę!
A w ogóle - to nie ja jestem autorką wątku, czemu wszyscy piszą do
mnie? Powinnam zmienić nick na dyżurna, ale chyba zajęty. A na
poważnie - wiem że głoszę niepopularne poglądy (teraz przecież
najważniejsza jest realizacja samego siebie, poczucie wolnosci,
młodości, piękności i w ogóle), chociaż nie jestem odosobniona w
nich dzięki Bogu - Dziewczyny dzięki za wsparcie.

[bj32]

Ania ma 7 nie 8
Nie, nie biorę tego do siebie. Wiem, ze dotyczy ogólnie
tematu, nie mnie osobiście. I jak Ania miała dwa lata, to też nie
sądziłam, ze nie mogę jej na tydzień zostawić z babcią. Czy na dwa
tygodnie.

Co do niedosłuchu...
"przy czym niedosłuch to nie jest jakiś rodzaj niepełnosprawności,
który by wymagał wzmożonej opieki"
Nie wymaga takiej opieki, jak porażenie mózgowe. Nawet nie takiej,
jak ADHD. Ale jeśli Ci się wydaje, ze niedosłuch nie wymaga
wzmożonej opieki to zajrzyj na Zaburzenia słuchu i mowy. Albo
przejdź się kiedyś do PZG czy innego Oratora. Zobaczysz, czy nie
wymaga. Owszem, to są normalne dzieci... Do których trzeba cały czas
mówi, które trzeba cały czas zachecać do mówienia, których trzeba
pilnować, żeby nie pogubiły aparatów, z którymi [jeśli mają implant]
trzeba co jakiś czas jechać do Warszawy albo Poznania, które trzeba
rehabilitować, rehabilitować, rehabilitować - bez przerwy nieomal.

"teraz przecież najważniejsza jest realizacja samego siebie,
poczucie wolnosci, młodości, piękności i w ogóle"
Serio? No fakt - wyścig szczurów i część kobiet tak ma. Ale
wiekszość to chciałaby sobie się pospełniać domowo, a nie zawodowo.
Ja jestem w tej luksusowej sytuacji, że mogę.
Tyle, że przebywanie bez przerwy z dzieckiem, zwłaszcza dwu-
trzylatkiem, który zazwyczaj jest żywiołowy i upierdliwy, na prawdę
męczy. I nie chodzi o to, zeby sie wyszaleć, tylko, zeby nie dostać
korby i nie robić z siebie umęczonej Matki-Polki w płaszczysku w
jodełkę, z siatami zakupów i tłustymi włosami, bo tak sie poświęca
dzieciom, że nie ma czasu dla siebie. Owszem, mamy być dla
dzieci, ale jak wpiszemy sobie w dowodzie "koń" i damy sie zajecha,
to długo sie nami nie pocieszą. Bo nawet jeśli nas szlag nie trafi
ani nie wysiądzie nam całkiem kręgosłup i stawy, to nie wyrobimy
psychicznie i w którymś momencie zaczniemy warczeć do dzieci i męża,
padnie sakramentalne "przez was zmarnowałam młodość, zycie" czy coś
i... Jak sądzisz? Co dobrego z tego wyniknie?

[joannaiwa]

Różnimy się drastycznie w podejściu do dzieci i tak już pozostanie. z początku sądziłam, że tylko część matek niepracujących tak ma - są zmęczone ciągłym przebywaniem z dziećmi. Ale to szerszy problem - po prostu część kobiet męczy opieka nad dziećmi, może mają za mało wsparcia, a może po prostu tak mają. Z perspektywy swojego macierzyństwa zarówno jako matka niepracująca (do 2 lat), jak i pracująca (później) - NIGDY nie przyszło mi do głowy, aby wyjechać bez dziecka (mojemu mężowi też nie). Po prostu nie, nawet jeśli nie znałam wówczas zdania psychologów na ten temat. Teraz kiedy znam zagrożenia - tym bardziej nie.

[mama_kotula]

Cytat
Ale to szerszy problem - po prostu część kobiet męczy opieka nad dziećmi, może
mają za mało wsparcia, a może po prostu tak mają.

O, o. Dobry tor myślenia. Zwłaszcza opcja 3: "po prostu tak mają" - ale uwaga,
bez negatywnych konotacji. TAK - nie znaczy: gorzej niż te, co tak nie mają.
Znaczy: INACZEJ.

Cytat
Z perspektywy swojego macierzyństwa zarówno jako matka niepracująca (do 2 lat),
jak i pracująca (później) - NIGDY nie przyszło mi do głowy, aby wyjechać bez
dziecka (mojemu mężowi też nie).

Ludzie są różni (tak - matka jest człowiekiem, choć nie wygląda ).
Jednym przyjdzie do głowy, innym nie.
Co to oznacza?
Ano nic nie oznacza.
Zupełnie nic.
Nic, ponieważ nie istnieje jedyny słuszny model matki/rodzica czy jedyny słuszny
model macierzyństwa, co więcej - nie istnieje jedyny słuszny model dobra
dziecka. I to powinno być głównym punktem wyjścia i odniesienia w tej dyskusji.

[joannaiwa]

Każdy rozumie tak jak mu pasuje - w tym problem, bo gdzie tu dzieci i ich uczucia.

[mama_kotula]

joannaiwa napisała:
Każdy rozumie tak jak mu pasuje - w tym problem, bo gdzie tu dzieci i ich
uczucia.

Dobrze, pax, pax, pax, poddaję się. Przepraszam, Joanno, ale mam wrażenie, że w
ogóle nie przeczytałaś tego, co napisałam w poprzednim poście.
Albo może niezrozumiale napisałam, znaczy - chodzi mi o ten brak jedynego
słusznego modelu. Przeczytam to jeszcze raz i może napiszę wyraźniej, albo co.

[bj32]

Sugeruję "albo co", Kotulo...

[mama_kotula]

bj32 napisała:

> Sugeruję "albo co", Kotulo...
>

Ta jest, psze pani

[bj32]

Popieram i podpieram.

Generalizowanie, ze matka, która czasem potzrbuje odpocząć od
dzicka/dzieci jest nonsensem. Są kobiety, które się spełniają jako
Matki - Polki poświęcające się i umartwiające, są i takie, które
uważają, że szczęśliwe, wypoczęte matki mają szczęśliwe i zadowolone
dzieci. Jedne i drugie mają swoje racje.
Narzucanie poglądów, że to czy tamto jest jedynie słuszne nie jest
dobrym pomysłem, powoduje wojny i że wpada admin i cenzuruje
A racja jest gdzieś pośrodku...

[delfina77]

Jestem mama prawie niepracujaca, bo pracuje na czesc etatu a caly swoj wolny
czas poswiecam dziecku i bardzo czesto mysle o wyjezdzie z samym mezem, bez
dziecka. W tym roku bylismy na Majorce cala rodzina a za rok, dwa moze uderzymy
gdzies sami, tylko we dwojke, a Mala z bratem, ktory jest w drodze, zostanie pod
opieka babci? Fajnie jest jechac z dziecmi ale bez nich tez jest super, kazdy
wyjazd daje cos innego i nie da sie ukryc, ze najlepiej wypoczywa sie bez
dzieci. Nie uwazam, ze nie doroslismy do bycia rodzicami - mysle, ze po prostu
jestesmy normalni.

[peia]

Witaj,
ja ze wzgledu na remont i brak mozliwosci pracowania nad kilkoma rzeczami
musialam "oddac" dzieci(1,5mies i 2,6mies) do ukochanej przez nie babci. Znaja
dom babci jak swoj- mieszkalismy tam dosc dlugo, babcie uwielbiaja. Musialy
wyjechac do innego miasta (365km) tak, ze ja do nich nie mialam mozlwioscie
dojezdzac nawet na chwilke. Byly tam 1,5 tyg. Codziennie rozmawialysmy po kilka
razy, ale po tym 1,5tyg...szok!!! Moja mlodsza coreczka stanela na przedpokoju u
Babci jak wryta(az sie poplakalam) patrzyla zdziwiona... A zteraz mi staje
wszystko w gardle. Starsza tak sie ucieszyla, e zaczela skakac i wszytsko jak
nakrecona z pokoju mi przynosic i pokazywac. Pozniej przez jakis 2-3 tyg. nie
moglam ich nawet na chwile nigdzie zostawic a juz o wyjsciu przed zasnieciem z
pokoju mowy nie bylo.
Nie radze. Szkoda nerwow dzieci i swoich.
Kilka dni, weekend to max.
Pozdrawiam

[kowalikm]

Ja przyznam, że zdarzały mi się dosyć często wyjazdy służbowe, szkolenia czy
konferencje - taka praca. Zawsze to przeżywałam. Mały był od 3 miesiąca
przyzwyczajony do bycia z innymi, więc nie było go tak trudno z kimś zostawić.
Teraz ma 2 lata i 4 miesiące od pół roku chodzi do przedszkola. Wydaje się być
bardzo samodzielny.
Ostatnio przyszło mi wyjechać na 4 dni. Została z nim ulubiona ciocia i tata,
był w domu i przedszkolu. Mimo że max dużo rozrywek starali mu się zapewnić
przez pierwsze 2 dni dziecko było bardzo smutne.
Nie przypuszczałam, że 2,5 latek tak wiele rozumie. Pytał ciągle cioci gdzie
mama a ona odpowiadała - w pracy, w Krakowie. Po 2 dniach uspokoił się, nie
dzwoniłam bo wtedy robiło mu się jeszcze bardziej przykro.
Serce mi pękało. Kiedy przyjechałam był na mnie troszkę obrażony, ale za chwilę
przytulił się z taką siłą...

To z pewnością będzie trudne dla dziecka...dla Ciebie również - zobaczysz. Ale
jak musisz - zostaw go pod dobrą opieką...

[eps]

ja nie wyjeżdzam bez dzieci i nie zostawiam ich pod czyjąś opieką bo po prostu
MNIE jest bez nich źle.
Nie sprawdzałam ale dzieci moze dałyby sobie radę z rozłąką, no ale ja niestety
nie.
Albo zostaję z dziećmi w domu albo zabieram je ze sobą jak moge. no ale to
wynika tylko i wyłącznie z moich takich czy innych przekonań i po prostu dzieci
nie zostawiam.

[delfina77]

Ja nie mialam jeszcze okazji wyjechac nigdzie bez dziecka ale mysle, ze gdybym
ja zostawila pod opieka babci, byloby ok. Nie jest jakas beksa i przy odrobinie
atrakcji jestem pewna, ze dobrze bawilaby sie beze mnie/nas. Jednak taki
samodzielny wyjazd jest na razie nierealny

[ruda73]

Mam dwie córki (4,5 i 2 lata), synek w drodze. Nigdy nie wyjechałam nigdzie bez
dzieci i nie zamierzam. Często wyjeżdżamy wszyscy razem i świetnie się bawimy,
nie mam potrzeby wyjeżdżania bez nich.
Z kolei mój brat spędza właściwie całe wakacje sam na sam z żoną, dzieci w
podobnym wieku jak moje zostają z babcią. Niby wszystko jest super, ale zawsze w
tym czasie chorują. Moja sąsiadka ostatnio wyjechała na 2 tygodnie - dziecko
miało 4 miesiące i straszne kolki, uznała, że jest tym zmęczona i musi odpocząć.
Po przyjeździe stwierdziła, że dziecko będąc z babcią noce przesypiało. Więc to
chyba nie kolki, ale brak czegoś.... Ta sama mama opowiada każdemu kto chce
tylko słuchać, że chciałaby mieć gromadę dzieci i zajmować sie nimi w domu tak
długo jak się da.
Nie chcę żeby to zabrzmiało jak krytyka, bo nie o to mi chodzi, każdy robi jak
uważa. Ja nie potrzebuję odpoczynku, chociaż moja młodsza córka nie przespała
jeszcze sama żadnej nocy, pracuję w domu, sypiam po 4 godziny na dobę. Tak się
tylko zastanawiam, jak dzieci podrosną, co im taka mama powie pokazując zdjęcia:
pojechaliśmy sami, bo chcieliśmy od Ciebie odpocząć?
Z drugiej strony chyba lepiej wyjechać i nie być sfrustrowanym. Tak myślę.
Pozdrawiam

[delfina77]

Ja bym powiedziala dziecku, ze pojechalam, zeby odpoczac, ze dziecko nie
wszedzie mozna ze soba zabrac i ze moze miec lepsze wakacje z babcia w ogrodku
niz z mama i tata w hotelu Jak dorosnie to zrozumie. Moja mama mowila mi
ostatnio, ze majac male dzieci najbardziej lubila czas, gdy polozyla nas juz do
lozka wieczorem i mieli z moim tata czas tylko dla siebie. Doskonale ja rozumiem
i nie uwazam, ze kochala nas przez to mniej czy ze byla zla matka

[joannaiwa]

Zaczęłam cytatem (na Wychowaniu) i tak też chciałabym zakonczyć rozważania. Lise Eliot "Co tam się dzieje? jak rozwija się mózg i umysł w pierwszych 5 latach żcia" (bardzo solidna pozycja, oparta na licznych badaniach naukowych różnych instytutów, sama bibliografia to 44 strony, czysta biologia i chemia): "Ze wszystkich postępów w sferze emocjonalnej i w dziedzinie kontaktów społecznych, które dokonują się w niemowlęctwie, najważniejsze jest pojawienie się przywiązania - silnej więzi, które łączy dziecko z osobą poświęcającą opiece nad nim najwięcej czasu, zazwyczaj z matką (przyp. może być też ojciec, babcia - ale jedna osoba ...) Wielu psychologów uważa przywiązanie za brzemienne w skutki wydarzenie w rozwoju emocjonalnym człowieka, za główne źródło poczucia bezpieczeństwa, samooceny, samokontroli i umiejętności społecznych dziecka. poprzez ten niezwykle intymny związek dziecko uczy się określać swoje uczucia i odczytywać je u innych. Jeśli związek ten jest zdrowy, taki jaki istnieje między Natalie i jej matką (przykład w książce), to będzie się czuło ono kochane i akceptowane i zacznie poznawać wartość afektu i empatii. (...) Przywiązanie wzmacnia stale powiększającą się niezależność w istotny sposób, zwłaszcza pod koniec pierwszego roku życia, gdy dzieci z zapałem zaczynają badać swoje otoczenie. (...) Przywiązanie zdradza wielkie podobieństwo do instynktownego wdrukowania, występującego u potomstwa innych zwierząt, na przykład kaczek, które muszą podążać za pierwszą postacią, którą zobaczą po wykluciu się z jaj. zachowania takie występują u wszystkich gatunków ptaków i ssaków, u których przeżycie młodych zależy od właściwej opieki rodzicielskiej. Znane są z tego zwłaszcza małpy, których potomstwo przez znaczną część niemowlęctwa trzyma się kurczowo sierści matki i drze się wniebogłosy, gdy zostanie od niej oderwane. (...)." Zainteresowanych większą ilością szczegółów odsyłam do tej lektury. nadmienię tylko, że przywiązanie magicznie nie znika w kolejnych latach dzieciństwa i do 5 roku życia utrzymuję się na silnym poziomie.
Polecam też książkę Barbary Smolińskiej - wieloletniej psycholog dyżurnej w Dziecku, która stanowi zbiór odpowiedzi na listy czytelników. Autorka prezentuje tak mało nośne medialnie i marketingowo poglądy, jak wsparcie postawy rodzica troskliwego (ale nie nadopiekuńczego) zamast skoncentrowanego na jak najszybszym usamodzielnianiu dziecka, podkreśla przywiązanie dziecka do osoby zajmującej się nim najwięcej (matka, ojciec, ale również babcia jeśli rodzice ograniczyli opiekę), z tego też powodu uważa żłobek za ostateczność (zbyt wielu opiekunów), zauważa że spora część dzieci nie jest dojrzała do przedszkola w wieku 3 lat, z przyczyn jak wyżej.

Para małżeństka jest bardzo ważna - to od niej zaczyna się rodzina. Można jednak swoje małżeństwo wspierać na 1000 sposobów nie prowadzących do izolacji dzieci. Dzieci to nie bagaż, który można oddać do przechowalni na 2 tygodnie, to nie zabawka, którą można odłożyć na półkę, gdy się nią zmęczymy lub znudzimy, to nie pies czy kanarek, którego można oddać do hotelu dla zwierząt (choć zwierzę też tęskni). A rodzice nigdy nie powinni posługiwać się argumentem, że dziecko zabrało im młodość. Ono się przecież na świat nie prosiło.
Myślę, że osoby, które miały wątpliwości co do wyjazdów - z dziećmi czy bez dzieci - mają już wystarczająco materiału do przemyśleń, dalsza dyskusja zatem (przynajmniej z mojej strony) nie wniesie już nic nowego.

[olima17]

Dziewczyno!skąd w Tobie tyle agresji?Przeciez nikt nie oddaje
dziecka do przechowalni , nie traktuje jak rzecz, zabawke czy
bagaż...pytanie było proste czy wyjechac na dwa( DWA!) tygodnie, nie
miesiące czy lata.Przerażająca jest ta Twoja jednoznaczność-matka
mysli o wyjeździe na dwa tygodnie a Ty z miejsca opisujesz szeroko i
szczegółowo jakie to straszne i nieodwracalne zmiany w psychice
dziecka zajdą, jak to każda matka jest dosłownie przywiązana do
dziecka od narodzin do śmierci. Przcież żadna z nas matek nie chce
krzywdy swojego dziecka, każda kieruje sie miłością i dobrem
dziecka -ja też wychowywałam synka cztery lata na urlopie
wychowawczym-możesz wierzyc lub nie, ale nigdy, nigdy nie opuściłam
go nawet na jeden dzień- przez ten czas nie było wyjścia z mężem do
kina, no bo z kim zostawic dziecko,do restauracji, chyba że z
kącikiem dla matki karmiacej,na wakacjach-zawsze razem. Dziś młody
ma pięc lat, chodzi do przedszkola, z wielkimi oporami rozstaje się
ze mną lub mężem, a ja wróciłam do pracy - i wiesz co -dopiero teraz
żyję, bo mam czas dla siebie, dla swoich spraw, dla męża i dla
dziecka i wstyd mi że byłam taka kwoką.Teraz jak mały chce odwiedzic
babcię którą bardzo kocha i za którą tęskni to jadę z nim choc
zupełnie mnie tam nie potrzebuje mam wrażenie że nawet nie zauważa
mojej obecność, podczas gdy drugi z wnuków ( od szwagierki) wożony
do babci od maleńkiego zostaj u niej sam na dwa czasem trzy tygodnie
i wyjazdy te nie uczyniły mu żadnej kżywdy na psychice. Dziś też nie
ruszam się nigdzie bez dziecka, ale do głowy by mi nie przyszło by
potepiac kogokolwiek z tego powodu lub straszyc go konsekwencjami
wyjazdu.Dziewczyno,mniej mądrości książkowych, więcej empatii i
dobra . po prostuPozdrawiam.

[ruda73]

Cóż, jak już pisałam nie zamierzam nikogo krytykować, przedstawiłam tylko swój
punkt widzenia. Ale powyższe tłumaczenie wyjazdu bez dziecka do mnie nie trafia:
1. jest listopad i jakoś nie wydaje mi się, żeby fajniejsze wakacje były w
ogródku niż przykładowo nad ciepłym morzem, chyba że to się odnosi do innej pory
roku, ale chyba i tak fajniej byłoby nad ciepłym morzem niż w naszym zmiennym
klimacie, 2. zawsze można pojechać tam gdzie dziecko można zabrać, a tak
naprawdę niewiele jest miejsc, gdzie dziecka zabrać nie można (nie kłamiemy
dzieci, prawda?)3.a co na pytanie dlaczego nie mogłam/mogłem odpocząć z tobą?
Jakoś mi to nie pasuje.
Pozdrawiam

P.S. Ja najbardziej lubię w ciągu dnia czas który spędzamy wszyscy razem.

Pozdrawiam

[delfina77]

Nie odnosze sie do tego, ze obecnie jest listopad, urlop kojarzy mi sie bardziej
z czasem letnim (choc moze byc roznie). Wiadomo, ze praktycznie wszedzie mozna
jechac z dziecmi, ale jesli chcesz sobie blogo polezec na plazy nie martwiac sie
o nic a wieczorem popic i potanczyc to raczej dziecka nie wezmiesz, prawda? I
w tym kontekscie wyjazd bez dziecka daje wiecej mozliwosci

[ruda73]

Nie rozumiem takiego podejścia, nie rozumiem i tyle.
I dalej nie wiem co można by takiemu dziecku powiedzieć, że się odpoczywało od
niego?
Okropne.

[delfina77]

Rzeczywiscie okropne, jesli po przyjaciu na swiat dziecka staliscie sie
wylacznie rodzicami. My jestesmy rodzicami ale jestesmy tez tacy jak dawniejni i
choc nie wyjezdzalismy jeszcze nigdzie bez dziecka z przyczyn obiektywnych,
biore taki wyjazd pod uwage. To okropne powiedziec dziecku, ze sie chcialo od
niego odpoczac? Dlaczego? Kazdy czasem jest zmeczony, nawet towarzystwem
najlepszego przyjaciela, meza, rodziny. To calkiem normalne. A gdy dziecko cie
zapyta skad sie biora dzieci to co mu powiesz? Bo obiektywnie rzecz biorac to
tez jest okropne

[delfina77]

Poza tym nikt ci nie kaze mowic dwulatkowi, ze wyjechalas sama by od niego
odpoczac. Takie male dziecko by nawet tego nie zrozumialo, mozna podac milion
innych powodow - jak bedzie starsze i bedzie mialo wlasne dzieci to doskonale
cie zrozumie

[ruda73]

Wiesz co, to ja Ci współczuję jeśli jesteś zmęczona dzieckiem i mężem.
I zapewniam Cię, że nie każdy jest zmęczony rodziną, mężem, dziećmi.
Ja nie. I nie wyobrażam sobie powiedzieć dziecku że jestem nim zmęczona bez
względu na to ile ma lat tak samo jak nie wyobrażam sobie, żeby mąż mi
powiedział, że jest zmęczony mną.
Skąd wiesz, że staliśmy się wyłącznie rodzicami? Dlatego, że nie wyobrażam sobie
wyjazdu bez dzieci? Błąd. Może po prostu lepiej sobie ten czas organizujemy?
Mamy inne spojrzenie na świat niż Wy? Chyba tak, bo jakoś nie wpadłam na to, że
opowiadanie skąd się biorą dzieci może być okropne.
Może moje dzieci są inaczej wychowywane? Ja przy nich odpoczywam. Na wakacjach też.
A na leżenie przy basenie i picie drinków miałam czas i pewnie jeszcze będę
miała. Na razie wolę go spędzić w milszy sposób, z nie męczącą mnie rodziną.

[delfina77]

Moze to kwestia temperamentu dzieci. Niektore dzieci moich znajomych sa tak
spokojne, ze nawet jak sa, to tak jakby ich nie bylo Ja tez kocham moja
rodzine ale moje dziecko to zywe srebro, trzeba miec stale oczy dookola glowy,
dlatego nie bede udawac - bardziej odpoczne na wakacjach z samym mezem niz z
dzieckiem. Co nie znaczy, ze nigdzie jej nie zabiore - po prostu da sie
wygospodarowac czas na to i na to. Dziwi mnie swiete oburzenie innych matek w
tej kwestii. A co do zmeczenia innymi osobami - moze jestem inna ale czasem
lubie pobyc sama i bylabym zmeczona 24godzinna obecnoscia i towarzystwem
kogokolwiek. Dlatego uwielbiam czas, gdy dzieci spia, uwielbiam czasem oderwac
sie od domowego kieratu. Ciesze sie, ze Ty chcesz poczekac z tym do czasu, gdy
Twoje dzieci dorosna. Ja wole zyc tu i teraz

[mama303]

My uwielbiamy wspólne wyjazdy - całą rodziną. Wakacje to nasz święty
czas na bycie ze sobą. Nasze dziecko zawsze chce bardzo jechać z
nami! i nie wyobrażam sobie powidzieć jej - "wiesz kochanie
postanowiliśmy sobie z tatusiem odpoczac od Ciebie - spędzimy sobie
super czas we dwoje a Ty kochanie byś nam tylko przeszkadzała".

Pamietam tez jak czekałam na wakacje z rodzicami jak byłam
dzieckiem, zawsze jeźdiałam z rodzicami i siostrą i było to bardzo
ważne, że jesteśmy razem całe dnie. To były naprawdę najcudowniejsze
chwile z mojego dzieciństwa!

[ewa9623]

Jestem w szoku, jak czytam wszystkie wypowiedzi w tym poście... Te wycieczki personalne naprawdę są poniżej poziomu. Żenada. Zawsze mi się wydawało, że dyskusja na temat zapodany w temacie powinna być rzeczowa i rozwiązywać ( w pokojowy sposób) problemy osoby, która pyta kogoś o zdanie.
Zatem przechodzę do odpowiedzi dla "batam".

W tym roku po raz pierwszy z mężem wyjechaliśmy sami na tydzień nad morze. Dzieci (5 i 2) zostały z Dziadkami. Nie byli to moi wymarzeni Opiekunowie, ale wiedziałam, że nie pozwolą, żeby choć włos spadł z głowy dziewczynkom. Powiem tak: nie spodziewałam się, ze będzie aż tak dobrze Dzieci były szczęśliwe gdy wróciliśmy, a my wypoczęci (w odnowionym związku ) mieliśmy tyle energii, żeby się nimi zajmować, że do końca wakacji nie zostawialiśmy ich na krok. Jeszcze w te same wakacje wyjechaliśmy wspólnie razem na wypoczynek.

Reasumując: tak jak mówiły niektóre moje poprzedniczki - ważne jest z kim zostawiasz dzieci. Ważne jest, żebyś wiedziała, że wyjazd dla siebie to nie jest grzech, ale raczej zbawienie (od najbardziej ukochanych osób, cudownych istot, jakimi są nasze dzieci mamy prawo odpocząć, by za nimi potęsknić, odbudować nasz czasem nadwyrężony instynkt macierzyński, i wrócić pełni energii do kochania i opieki). Tak uważam.
Miłego wyjazdu

[pawel_zet]

Dla mnie kwestia ilości lotów samolotem nie ma większego znaczenia. Może mam
wyjątkowe dziecko, ale generalnie nigdy nie miałem z tym dużych problemów,
zwłaszcza że podczas dłuższych przelotów jest w samolocie jakaś rozrywka
pokładowa i można dziecku puścić kreskówki.
Cięzko mi wyobrazić sobie wyjazd gdzieś na urlop bez dziecka. Po prostu czułbym
się marnie, nie wiedząc, co się dzieje z dzieckiem. Zresztą od tego są wakacje,
by odpoczywać wspólnie i wspólnie budować relacje rodzinne. Człowiek ma na to w
domu mało czasu, bo przeważnie przygniata go praca i przeróżne inne obowiązki.