Jak żegać się z dzieckiem przed wyjściem do pracy?

[www9911]

Mam pytanie jak w temacie. Wracam do pracy i nie wiem czy lepiej "uciekać"
przed dzieckiem czy pożegnać się z nim - dać całusa i robić pa,pa na
przedpokoju? Dodam, że synek ma trzynaście miesięcy i zostaje w domku z
nianią, która jest dla niego obca - dopiero się poznają.
Proszę o rady i ewentualne podpowiedzi jak długo będę słuchać płaczu mojej
kruszyny.

[epreis]

NIGDY przenigdy nie uciekaj..
pomyśl, jak ty byś się czuła gdybyś obudziła się rano i nie znalazła np męża w domu/łóżku? nie słyszałaś kiedy wychodził i gdzie?
pewnie zaczęłabyś się bać..że cię zostawił co???

nawetjeśli mały będzie płakał, krzyczał i nie pozwoalał ci wyjść.ZAWSZE się pożegnaj, powiedz gdzie wychodzisz.
i jeśli macie jakieś rytuał i wiesz po którym przyjdziesz to powiedz "jak zjesz obiadek to ja wrócę"

[babcia47]

naprawdę sądzisz, ze 13 m-czne dziecko to zrozumie???

[semi-dolce]

Prawdopodobnie nie. Ale jesli jednak tak, to co? Pogadać i opowiedzieć mu i sie
pozegnac nie zaszkodzi

[babcia47]

przedłużanie przygotowań do wyjscia i pozegnania moga
zaszkodzić..wierz mi..moja synowa zobaczyła gdy wróciła a wnuk
jeszcze nie uspokoił sie po jej wyjściu..od tego cvzasu ewakuowała
się szybko i niepostrzezenie

[epreis]

ńo to kontra

moja kuzynka ZAWSZE uciekała, zeby nie utrudniać sobie i córce wyjść.
teraz? żeby gdy gdzieś z małą wychodzi mogła usiąść sama bez dziecka uczepionego spónicy musi zostawiać na widoku swoje buty- bo bez butów przecież nie wyjdzie ;p
czyli jak przychodzi do mnie i chce żeby amelka bawiła się z kacprem u niego w pokoju to u kacpra w pokoju na widoku stoją buciory mojej kuzynki, wtedy jest ok..ale też niezupełnie bo amelka gdy tylko widzi mamę wstającą z kanapy przychodiz i pyta "gdzie idziesz?"

inna koleżanka nie może wyjść zrobić siusiu w zamkniętej ubikacji bo dziecko spazmów dostaje jak mama znika mu z oczu bo boi się, ze ucieknie...

i tak jeszcze kilka w podobnym guście przykładów mogę podać ;/

[babcia47]

po jakimś czasie wnuk zaakceptował fakt, ze mama lub inna bliska
osoba wychodzi..mozliwe, że dorósł juz do tego, że wróci, dotarło do
niego..ale początkowo duze niemowlę jakim jest roczniak tego nie
rozumie za to widząc przygotowania ddo wyjscia, pakowanie, ubieranie
zaczyna się nakręcać..przy szybkim pozegnaniu lub wyjsciu "po
angielsku" gdy nieobecność ma trwać krótko łatwiej odwrócic uwage
dziecka osobie, która z nim zostaje..sa dzieci, dla których
nieobecnośc rodzica jest w zasadzie obojetna..i ja tego się też
spodziewałam, bo wnuk często bywał bez mamy u drugiej babci lub z
ciotkami..jednak jego reakcja przekroczyła nasze wyobrażenie...i
początkowo, dla jego zdrowia psychicznego, zdrowszym było znikniecie
mamy bez pożegnania niz ponadgodzinny nieutulony żal i lament..do
pewnych rzeczy dziecko musi dorosnąć i jeżeli tak reaguje jak mój
wnuk wówczas, to lepiej zniknąc bez pożegnania

a znikanie nie szkodzi???

[bernimy]

To dlaczego dorośli nie znikają tylko się żegnają? Znikanie jest
nieprzewidywalne i zarówno dorośli jak i dzieci nie lubią
niewiedzieć!!!
Dla dziecka bardzo ważne w życiu są RYTUAŁY, powtarzające się
sytuacje, czynności, tylko wtedy czuje się bezpieczne: codzienne
pożegnanie z mamą, spacerek, jedzonko, sen, obiadek i np. powrót
mamy

[semi-dolce]

Ja nie mówię o przedłużaniu, rozwlekaniu tego itd, bo sama tego nie lubię, ale
chodzi mi o to, żeby nie znikać, tylko wychodząc poinformować o tym dziecko (pa
kochanie, idę do pracy, wrócę po południu a ty zostaniesz teraz z babcią). Jasno
i krótko, ale tak jakoś po ludzku

[epreis]

ja WIEM, że zrozumie jak powiesz, ze wrócisz po obiadku itp..

a nawet jak nie zrozumie za 1wszym razem to po kilku meisiącach załapie schemat i będzie czuło się bezpiecznie!

spokojnym tonem się pożegnaj, nie znikaj

[bernimy]

Na 100% nie znikaj, nie uciekaj! Przygotuj się na płacz i straszne
łzy, ale zawsze spokojnie bez paniki powiedz, że idziesz do pracy,
że wrócisz o godz. ... (wiem, że nie rozumie, ale z czasem niania
będzie mówiła: o zbliża się godz. ... i zaraz będzie mama),
wyściskaj i wycałuj. No i nie przedłużaj niepotrzebnie tego czasu na
pożegnanie
Ja pierwszego dnia (6m-cy) zostawiłam z babcią, za drzwiami i w
windzie ryczałam, ale córcia to dużo lepiej zniosła. Wcześniej
poćwiczyłyśmy takie "wyjścia" ale na 1 czy 2 godzinki.
Z czasem bywało i jest nadal (prawie 1,5 roku) różnie, zależy od
nastroju i humoru. Nieraz tak słucha książeczki czytanej, że nawet
nie spojrzy pomimo, że wołamy, a nieraz płacze
Powodzenia!

[ma-gusia]

moja córka ma 11msc, wróciłam do pracy jak miała 6msc,co prawda zostaje z
babcią/dziadkiem lub inną znaną jej osobą, ale zawsze jak wychodzę dostaje
całuska, robi mi papa, a jak wracam wita mnie już na klatce schodowej. Możliwe
że w ogóle nie będzie płakał (oby) a jeżeli zacznie to niania na pewno da sobie radę

[psyche22]

ja mam taką pracę że nie musze chodzić codzień na szczęście ale jak
już musze gdzies wyjść czy do pracy czy gdziekolwiek to mała zostaje
z teściami i zawsze od małęgo nawet jak miała 2 miesiące (teraz ma
dwa lata)i nie rozumiała co do niej mówie to zawsze się zegnałam
wychodząc i mówiłam że wkrótce wróce ( teściowa do dziś jescze jak z
mała ma zostać to wygania mnie z domu mówiąc i dź szybciej żeby cię
nei zobaczyła - ta kobieta nigdy się nie nauczy) W każdym razie od
początku mówiłam że wychodze i kiedy wrócę i ona się do tego
pzyzwyczaiła chociaz niekiedy są jeszcze bunty ale trwają bardzo
krótko jest buziak papa i na odchodne : mama tylko tic taca kup< nie
uciekaj powodzenia

[babcia47]

> mała ma zostać to wygania mnie z domu mówiąc i dź szybciej żeby
cię
> nei zobaczyła - ta kobieta nigdy się nie nauczy)
to ona zostawała i musiała utulić dziecko po Twoim wyjściu..wierz
mi to jest traumatyczne przeżycie nie tulko dla malucha ale i tej
dorosłej osoby..nie pomaga nawet smoczek, którego u nas uzywa sie w
wyjatkowych przypadkach..widok łkającego dziecka, którego nie jest w
stanie ukoić nic, żadna zabawa, odwracanie uwagi, pieszczotki,
smakołyki..jest porażajacy..jezeli tesciowa mówi spadaj, byle
szybko..wie co mówi!!

[psyche22]

no włąśnie chodzi o to że nie wie bo za każdym razem gdy wracałąm to
zawsze mówiła że nawet nie płąkała że się łądnie bawiła zreszta nie
tylko ona mała jest bardzo towarzyska ona zostałąby nawet z obca
osobą ktokolwiek z nią zostaje to zawsze mówi że była grzeczna i
spokojna no chyba ze nie ma mnie więcej niż 4 godziny wtedy zaczyna
mówić że do mamy chce (odkąd zaaczęła mówić) lub marudziłą jak
jeszcze nie mówiła. nawet teraz kiedy już każdy wie że ona jest
najspokojniejszym dzieckiem na swiecie jak mnei nei ma w pobliżu
każe mi uciekać żeby dziecko nie widziało - bo ona tak wychowywała
swoje i uważa że każdy powinien robić tak samo - cóż ja mam inne
podejście do tych spraw, zresztą na poczatku kiedy zostawiałam małą
to zawsze stałąm kilka chwil pod drzwiami i nasłuchiwałam co tam się
dzieje nigdy nei było płączu

[babcia47]

odpowiem Ci jako babcia, która zostawała z wnukiem kiedy mama
wychodziła nie rano, bo wtedy jeszcze spał ale np. po południu gdy
musiała cos załatwić..najlepiej by dziecko nie widziało Twoich
przygotowań do wyjscia..to nic, ze wydaje sie, ze nie rozumie tego
co ma sie stać (twoje wyjście) i sprawia wrażenie
niezainteresowanego..ono wie co nastapi!! to nic, że buziak i
papa..ale nie chciałabyś widziec co nastepuje przez nastepna
godzinę..taka nieutulona rozpacz mozna zobaczyc tylko u małego
dziecka i najgorsze jest że z rozumiałych wzgledów nie ma mozliwości
mu wytłumaczyc, ze mama musiała pójść do lekarza i za ok. godzinę
wróci..najlepiej ewakuowac się z jak najmniejszym angazowaniem
dziecka..przygotowac sie do wyjścia tak by nie widziało przygotowań,
buzi, papa i poszłaś..i najlepiej gdy opiekunka będzie miała do
dyspozucji na poczatku cos co odwróci uwage dziecka zainteresuje
je..moze to takie fajne gdy dziecko wyraża tesknote za mamą,
płacze..ale nie chciałybyscie tego mamy drogie zobaczyć..i
przeżyć..lepiej zniknąć szybko, tak by dziecko sie nie zorientowało,
do czego doszłysmy szybko z synową dla dobra wnuka, jego uczuc i
psychiki

[babcia47]

ps. to co opisałam głównie dotyczyło mamy ale tez i taty..wnuk miał
11-14 miesięcy

[bernimy]

Sory, ale kiepska babcia, jeśli po wyjściu mamy dziecko płakało
godzinę!!! Moja mama zawsze zostaje z córcią, od 6 mż (obecnie 18) i
albo nie płacze, albo krwawe łzy lecą, ale moja mama zawsze
powtarza, że dosłownie chwilkę to trwa! Niejednokrotnie wracałam i
wracam (po komórkę, cokolwiek) i zawsze siedziła grzecznie na
kolanach i słuchała książeczek, albo stała z babcią w oknie i
oglądała świat I już za drugim wyjściem moim nigdy nie płacze,
macha rączką i robi papa, bo widzi, że babcia świetnie organizuje
Jej czas i nie musi płakać

[drobnostka7]

Bez urazy, ale uwazam, ze reakcja wnuka na oddalanie się mamy to wynik traumy - bardzo wczesnie musiał stracić poczucie bezpieczeństwa i jak sądzę, z Twoich, Babciu wypowiedzi, nie odzyskał go po dziś dzień.

babcia

[epreis]

ale ile ta rozpacz trwała?
miesiącami?

napewno nie- do momentu gdy dziecko zrozumiało, zę mama nie kłamie, że wraca....

[asia_i_p]

Ja zaczynałam ze starszą córeczką - 2,5 roku.
Jesteś pewna, że będzie płacz? U mnie nie było. Było pa, pa cześć i
córeczka sama zamykała drzwi (miałam wrażenie, że dzięki temu będzie
miała jakieś poczucie kontroli nad sytuacją). Najpierw pilnowała
tego zamykania, teraz najczęściej jest już zajęta zabawą, jak
wychodzę, i łaskawie odkrzykuje pa, pa, cześć.

[babcia47]

dziecko 2,5 roczne jest dwa razy starsze od 13-niesięcznego..a
rozumie 10x wiecej..

[230408k]

Wbrew pozorom 13-miesieczne dziecko tez bardzo duzo rozumie. Nigdy
nie oszukiwałam swojego synka. Do pracy wróciłam jak mały miał 6
miesięcy. teraz ma roczek, i codziennie ta sama litania co rano:
Mamusia Cie kocha, pamieta o Tobie, ale musi iść do parcy zarobic
pieniązki na Twoje zabawki, jedzonko i piciu. Nie bedzie długo. Jak
sie wyspisz, i zjesz obiadek to mamusia wróci. Potem przytulanie,
całusek i pa pa. Synek wie, że po tych słowach mama wychodzi jej nie
ma. Nigdy nie zapłakał. Osobiście sama bardziej przezywałam powrót
do pracy, mały nigdy nie zapłakał. Od razu mówiłam mu prawdę, bo
wiedziałam czym to później sie kończy.
Babcia47 pisze niejednokrotnie- uciekać, nie mówić, itp. Ja wiem z
własnego doświadczenia (dawniej dorabiałam jako niańka), że
okłamywanie dziecka nic nie daje. Naważniejsza jest szczerość.
Niejednokrotnie miałam przypadki histerii i płaczu, gdy rodzicie
wychodzili do parcy, a dziecko zostawało ze mną, wóczas tłumaczyłam
raz, drugi i dziesiąty. Najdłużej satny takie trwały do 20 min, a
potem samo dziecko nie mogło się doczekać przysłowiowego obiatku .
Miałam tez taki przypadek, gdy rodzice wyszli z domu - a raczej
uciekli tak aby dziecko nie widziało. Rozpacz i roczarowanie takiego
dziecka jest nie do opisania dla mnie. Osobiście moge powiedzieć, iż
uspokojenie tak pozostawionego dziecka zajęło mi znacznie więcej
czasu, a nizeli dziecka żegnającego się z rodzicami. Następnego
dznia poprosiłam rodziców o pożegnanie sie z dzieckiem (mała miała
wtedy 13-14 m-cy), i owszem płacz był, ale jak widziała rodziców
idących do samochodu, to minka juz była wesoła, radosnie machała im
i było ok. W ciagu dnia tylko lodówki pilnowała, gdzie czekała na
nią zupka, a gdy nadszedł czas "zupki", to mała cała promieniała, bo
wiedziała, że juz niedługo mama bedzie w domu.
Więc NIGDY NIE UWIEŻĘ JAK KTOS MI POWIE "LEPIEJ UCIEKAJ,ŻEBY CIE NIE
WIDZIAŁ", BO TO NIE PRZYNOSI EFEKTÓW.Wiem to na własnym przykładzie
zarówno jako była niańka, jak i obecna mama.
Popieram swoje poprzedniczniki - NIGDY NIE OKŁAMUJ SWOJEGO DZIECKA,
wówczas nauczy się, że dorosłi tylko kłamać umią...

[babcia47]

kurczaki odpowiedziałam i cały post mi wcieło..wnuk nie rozumie,
mało z nim sie rozmawia nie zna pojecia : wróci, zaraz..będąc ze mna
zazwyczaj dokonywał skoku rozwojowego, bo mam cheć i czas by mu
wszystko tłumaczyc gadac z nim, stymulować..moje dzieci w tym wieku
juz rozumiały i mówiły prostymi zdaniami..wiec próby uspokojenia
dziecka w ten sposób nie miały szans powodzenia, podobnie z
robieniem "papa" przez okno rodzicom wsiadającym do samochodu
(wypróbowane) tylko go "podkrecało"..wyjscie "po angielsku" w tym
przypadku nie było okłamywaniem go a jedynie nie zwracanie jego
uwagi na sytuacje go stresującą..i tak zauwazał, ze ktoś wyszedł ale
łatwiej było wtedy nad nim zapanować, odwrócic jego uwage właśnie
przy pomocy zabawek, bajeczek lub smakołyków..a zanim zdążył dobrze
zauwazyc czyjeś wyjście ten ktoś juz wracał co z czasem chyba tez
zaczał rozumiec..i co ciekawsze wnuk nie jest dzieckiem, które
przebywa tylko i na okragło z mamą, bo czesto bywał sam zabierany
przez drugą babcię lub ciocie albo zostawał u nich..ale na wyjscie z
domu mamy lub taty reagował paskudnie, szczególnie gdy widział
przygotowania, pakowanie, ubieranie..wtedy sam się nkręcał i
zaczynał protestowac do takiego stopnia, ze nie dało się go ukoić
przez długi czas i za pomoca zadnych srodków, smakołyków..nawet
jedzenie, które bardzo lubi nie pomagało..zjadał tylko troszkę i to
cały czas łkając

[atenette]

Kazdy psycholog Ci powie - nie uciekac! ale tez nie przedluzac
pozegnan i nie robic z nich scenek jakbys wyjezdzala na zawsze.
Zwyczajne - papa, mama wychodzi do pracy, buzi i koniec, wychodzisz
(tak jak zegnasz sie z partnerem). Mozna jeszcze ewentualnie dodac
jak dziecko jest starsze, ze wrocisz np. po jej obiadku/spacerku,
drzemce itp.
Uciekanie bez pozegnania moze doprowadzic do sytuacji, kiedy to
dziecko nie bedzie Cie odstepowalo na krok, bo bedzie sie balo, ze
nagle jemu gdzies znikniesz. Nie bedzie rozumialo dlaczego nagle
mama gdzies znika i co sie z nia stalo, a tym samy nie bedzie sie
czulo bezpiecznie.

[mw144]

Krótko i z uśmiechem na twarzy Zawsze sie żegnałam z dzieckiem i
mówiłam gdzie idę i kiedy wrócę, niezależnie czy miało 1,5 roku czy
3. Kilka razy był płacz jak miało gorszy dzień, ale tragedii nie
było. Wychodzenie znienacka i pozostawianie zdezorientowanego
dziecka może mu co najwyżej zaszkodzić i podkopać jego poczucie
bezpieczeństwa.

[nupik]

nigdy nie uciekac. traktowac dziecko jak normalnego czującego myslącego
człowieka. jakbys sie czuła gdyby twoj mąż tak znikał????? wytłumaczyc,
przytulic wyjść.

[nupik]

z doswiadczenie powiem tez: ten straszny płacz ustaje zaraz po tym jak mama
wychodzibedziesz to potem przerabiała w żłobku/przedszkolu. Dzieci zachowują
się bez nas zupełnie inaczej

[katklos]

Zostawiałam dziecko z opiekunką odkąd skończyło 8 miesięcy- NIGDY nie wyszłam
potajemnie, nie uciekałam, pożegnanie było krótkie, zwięzłe, nawet bez całusów,
tylko "papa, mama idzie do pracy", ale było zawsze - syn okresowo płakał, zależy
jaką miał 'fazę', ale nigdy nie działy się po moim wyjściu dantejskie sceny.
To samo praktykuję już drugi rok w przedszkolu, od pierwszych trudnych poranków.
Spokój mamy + krótkie, nieprzeciągane pożegnania + mówienie dziecku prawdy - to
skutkuje i procentuje!

[joanna_poz]

nigdy nie uciekałam.
zawsze krótkie pożegnanie, buziak, bez zadnego przedłużania i
długiego tłumaczenia.

(nianię mieliśmy przez 3,4 roku, teraz zegnamy się w przedszkolu)

[annaa77]

jak mąż wychodzi do pracy to mowi naszej córce: papa Buba,tatuś
idzie do pracy zarabiać na chlebek i zabawki dla Zosi)) i nigdy
nie bylo ryku,krzyku itp. ale wiadomo ze kazde dziecko reaguje
inaczej

[damap]

Nigdy nie uciekałam. Wróciłam do pracy jak mały miał 7,5 miesiąca.
Teraz ma 2 latka i 5 miesięcy, raz są lepsze, raz gorsze dni, ale
ja za każdym razem się żegnam, mówiąc gdzie idę, po co i kiedy
wrócę np. "Mama idzie do pracy zarabiać pieniążki, jak wstaniejsz
już mama będzie". A ponieważ moim dzieckiem opiekuje się kilka
osób, raz jest to babcia, raz dziadek, raz ciocia, dlatego zawsze
wieczorem mówię mu np. "Jutro przyjdzie rano dziadziuś, mama
pójdzie do pracy" itp. Unikamy w ten sposób różnych porannych
rozczarowań.

Zanim na dobre wrócisz do pracy

[ciri_77]

pozwól sobie i córce na okres przejściowy - Ty wychodzisz na krótko (2-3
godziny) i dziecko zostaje z nianią. Zawsze mów ze wychodzisz i na jak długo
"mamusia wróci po obiedzie", całusy i pa, szybkie wyjście. Potem powinna
bezproblemowo zaakceptować fakt Twojego wychodzenia do pracy - pod warunkiem ze
z niania nie będzie sie nudziła ) i ja zaakceptuje.
Nigdy nie uciekaj, zniszczysz dziecku poczucie bezpieczeństwa!

[szarsz]

www9911 napisał:
> Dodam, że synek ma trzynaście miesięcy i zostaje w domku z
> nianią, która jest dla niego obca - dopiero się poznają.

Ja swojego (miał 9 miesięcy) oswajałam. Najpierw wychodziłam na pół
minutki i stałam pod drzwiami. Płakał, więc natychmiast wracałam.
Następnego dnia wyniosłam śmieci, później poszłam po bułki, a po
tygodniu swobodnie do pracy.

I Młody doskonale rozumiał, co to znaczy "po obiadku". Po obiadku
natychmiast wędrował na krzesło pod oknem i warował tam, dopóki nie
przyszłam (niedługo, kilka minut), bo zawsze dzwoniłam do niani,
żeby wiedziała, kiedy dać mu ten obiadek.

[jovi78]

Uciekanie to nie jest dobry pomysł. Ja zawsze mówię, że idę do pracy i później
wrócę, żeby córeczka na mnie czekała, robię, papap, całuję. Szybka córka się
przyzwyczaiła.

[myelegans]

Oczywiscie, ze sie pozegnac. To zwyczjanie nie fair wymykac sie
cichcem z domu na caly dzien, albo nawet kilka godzin bez pozegnania.

Zawsze sie zegnalam z malym, krotko, bez roztkliwiania, buzi, pa,
pa, milego dnia, mama wroci po poludniu. Wrocilam do pracy jak maly
mial prawie rok, byla z nim niania. Pewnie, ze na poczatku byly
placze, ale niedlugo, nowa sytuacje przyjal, zaakceptowal i juz.

[hanula12]

nigdy nie uciekaj, nie wymykaj sie potajemnie, to zaburza poczucie
bezpieczeństwa dziecka (potem będzie nawet na chwilę bało się zostac
samo, bo bedzie myslało, że możesz "zniknąc"). ja wróciłam do pracy
jak synek miał rok. i na początku był płacz, ale po kilku razach
synek zrozumiał, że wrócę za jakis czas i robił mi z usmiechem
papa.i tak jest do tej pory (ma 3 latka). wbrew temu co ktos pisał
wyżej, roczne dziecko juz wiele rozumie (jeżeli łapie sytuację, że
Ty wychodzisz, to znaczy że jednak mysli i czuje). kilka razy może
byc płacz i krzyk, ale ZAWSZE je przytul przed wyjściem, ucałuj,
powiedz że kochasz, że wrócisz i po prostu wyjdź.zachowaj spokój i
usmiech, a dziecko zrozumie, że to jest normalna sytuacja,
zaakceptuje.ja jak miałam wyjść rano, kiedy mały spał, to tez mu to
wieczorem mówiłam i jakoś traumy nie mamówiłam, że jak się obudzi,
to bedzie tylko babcia, ale po obiadku mama wróci i wtedy np.
pójdziemy na spacer czy w cos tam się pobawimy.na poczatku robił
smutna minę, a po jakims czasie przyjął to jako codzienność i tyle.
to bedzie na pewno dla Was trudne, ale bądź stanowcza. ja zawsze sie
żegnam, krótko, ale jednak.

[basia-78]

Bron boze nie wolno uciekac bo to zaburza poczucie bezpieczenstwa
dziecka Postaraj sie tak na 10 min przed wyjsciem poswiecic ten czas
tylko dziecku a potem jak bedziesz sie ubierac to mow ze idziesz do
pracy ze za pare godzin wrocisz zrob pa pa dziecku misiom zabawkom
niech cie odprowadzi do drzwi daj calusa i wyjdz. Badz przy tym
zawsze zadowolona i usmiechnieta nawet jak dziecko bedzie plakac
Twoje zdenerwowanie czy smutek moze mu sie udzielic a jak zobaczy ze
mama jest zadowolona to i jemu bedzie latwiej. Zycze powodzenia

[hanah.vic]

Ja ZAWSZE mówię córce (14 m-cy) gdzie idę i o której wrócę.Nie wiem
czy rozumie czy nie, ale histerii nigdy nie było jak z kimś
zostawała. Moim zdaniem, uciekanie to najgorszy sposób z możliwych.

[martasz123]

Ja nigdy nie uciekałam przed moją małą. Wróciłam do pracy gdy córka
miała 13 miesiecy, zawsze mówiłam, ze mama idzie do pracy, był
buziak i papa. Córeczka zostawała z babcią. Żegnała mnie z
uśmiechem, robiła papa. A wiec moim zdaniem sprobuj w ten sposob.
Jezeli bedzie sytuacja, ze dziecko bedzie bardzo plakało to wtedy
pomyśl nad innym sposobem.
pozdrawiam i życze powodzenia

[efidorek]

wróciłam do pracy, gdy mała miała 7 miesiecy, zostawała z babcią,
której w zasadzie nie znała, bo babcia jest z innego miasta i wtedy
sprowadziła się do nas na jakiś czas. Jestem pewna, że nie
rozumiała, gdy się z nią żegnałam, ale zawsze się żegnałam. Potem
przez pewien czas miała opiekunkę - też się żegnałam przy wyjściu.
Potem siedziała przez kilka miesięcy z tatą - też się żegnałam.
Teraz chodzi do żłobka, ja wychodzę rano pierwsza, ją odprowadza
tatuś - też się żegnamy. Nie ma histerii, płaczu, czasem jak ma
gorszy dzień, to mówi, że chce z mamą siedzieć w domu i to wszystko.
Gdy wychodzę rano, zawsze dajemy sobie buziaka, mała czasem
mówi "idź do pracy i wracaj szybko do mnie". Żegnanie się ma sens,
niezależnie od wieku dziecka. Żegnaj się, krótko, buziak i pa pa,
wrócę wtedy i wtedy. Jeśli płacze, nie przedłużaj, nie dyskutuj, nie
tłumacz, mama wychodzi i koniec, maluch nie ma na to wpływu, utuli
opiekunka, ale mama się żegna, bo nie ucieka od malucha, tylko po
prostu idzie do pracy.

[www9911]

Dziękuję Wam wszystkim za tyle przykładów i dobrych rad. Pewnie pierwszym,
drugim, góra trzecim razem zaleję się łzami po kolana ale przetrwam to i
rzeczywiście pożegnam się z moim maluszkiem. Mąż mówi, że syn sobie poradzi
tylko ja chyba nie...
Jeszcze raz serdecznie wszystkim dziękuje.

[pestka14]

Zależy od reakcji dziecka. U mnie przez jakiś czas lepiej sprawdzało
się "uciekanie". Córka nawet nie zauważała, że mamy nie ma. Potem
zdecydowanie musiałyśmy się przestawić na wychodzenie z pożegnaniem.
Teraz dostaję buziaki na pożegnanie i mogę iść. W niektóre dni córka
przybiega jeszcze w ostatniej chwili żeby się przytulić. Zależy od
nastroju.
Sprawdź, na co lepiej reaguje Twoje dziecko i się dopasuj

[beta75]

Hej mój syn ma 2 lata jak skonczył 6 m-cy poszam do pracy. Jest
różnie najczesciej robi pa, pa i ide mowie ze ide do pracy i wróce,
nie wiem co ona z tego kuma Czasami jak wychodzie płacze i nawet
bardzo, tez pa, pa najwyzej go przytule ale wychodze nei przedłuzam
i podobno jak znikne za drzwiami przestaje. pozdrawiam

[baba_za_kolkiem]

Hej ile czasu u Was trwały histerie związane z waszym wyjściem do pracy?
Mój płacze strasznie, wychodzę szybko po krótkim pożegnaniu, mały 23 m-c wie, że idę do pracy, sam to powtarza. Wie i słysze ode mnie, że potem wróce, niedługo wróce, po obiedzie wróce, będziemy się bawić itd. Kiedy mu to mówie, kiwa głową, powtazra po mnie, ale w momencie gdy biorę torebkę w rękę i sięgam po klamkę jest czarna rozpacz.
Nota bene, mówi się że dzieci wszystko rozumieją, owszem , mój rozumie, ale co z tego, żyje emocjami....

Kiedy to się skończy? Do kiedy wasze pociechy tak to przeżywały?

[drobnostka7]

A osoba z ktorą zostaje ma z małym dobry kontakt? Bo tu może być pies pogrzebany. Moja też żyje emocjami ale nianie - co pół roku inna, tak wychodziło, miały już w zanadrzu dla niej świetną zabawę i za minutę było po smutku.

[baba_za_kolkiem]

Nanie mamy świetną od września ub. roku, także zżytą z małym, mały ją bardzo lubi. Po moim wyjściu niania pisała mi sms, ze mały czytał bajeczke z nią i po 5 minutach było już po płaczu, ale do momentu mojego wyjścia jest płacz rozdzierający serce, łapanie mnie za nogi, uwieszanie się za ręce, kładzenie na podłodze, itd. No istna czarna rozpacz. Szkoda mi dziecka po prostu, znam go i wiem że to nie jest kaprys, wymuszanie itd., on tak przeżywa wszystko (jest generalnie bardzo emocjonalnym dzieckiem). Miałam początkowo nadzieję, że te płacze są w związku z moją delegacją, po tym jak wróciłam z delegacji mały jakiś czas się do mnie kleił, ale to trwa i trwa, nic się nie zmienia, i tak dziś mnie znowu serce bolało, jak wychodziłam... Tak po prostu ciekawa jestem, ile to trwa, ten proces u dzieci?
Staram się robić wszystko sprawnie, konkretnie, jasno,żegnam się, buziak, mały sam powtarza "mama idzie do pacy, do pacy, tak, pijdzie potem, potem pijdzie", ale przy wyjściu znów płacz.

[drobnostka7]

Czyli mały kuma, ze wrocisz ale i tak mu megasmutno bo wychodzisz, a to z kolei wynika z jego wrażliwości. . Obawiam się, że pozostaje Ci zaakceptować jego smutek i przestać na te płacze i szlochy zwracać uwagę. . On już tak ma, ale wiecznie tak nie bedzie, jakąś chwilę dłuższą niż u u dzieci ze standardową wrażliwością- jak dojdzie u małego rozum do głosu, a nie tylko serduszko i emocje. Znam to z autopsji

[drobnostka7]

Znajoma psycholog dziecięca mówi, że z dziecmi, zwłaszcza takimi wrażliwymi, od malenkosci trzeba rozmawiać o uczuciach - nazywać je - żeby dziecko wiedziało co się z nim dzieje. Jak jest zdezorientowane, nie wie dlaczego "boli je" np. Gdy mama wychodzi z domu, to łatwo o histerie i płacz, który jemu samemu trudno opanować.

[baba_za_kolkiem]

To prawda, widzę po moim synku jak np się uderzy lub inne dziecko zabierze mu zabawkę. Przybiega do mnie spłakany z żalem jakby koniec świata był, przytulam i zasyouje go pytaniami: ojej a co się stało, bam było, uderzyłeś sie, w nozkę, w którą, pokaż, tu, ojej, boli, gdzie boli... I on mi odpowiadając na te pytania całkowicie się uspokaja, wstaje i leci dalej. Widze, że mu często rozmowa pomaga właśnie. Pytania typu: a co, zły jesteś tak, zdenerwowałeś się tak, a czemu, a co się stało...
Ech te dzieci nasze.
Ale ponoć ja byłam taka sama, małe draśnięcie i łzy leciały jak grochy.

[drobnostka7]

Niedaleko pada jabłko od jabłoni: -)
Czasem, kiedy obserwuję moją starszą córcie to wielki podziw mnie ogarnia, że moi rodzice potrafili wspiąć się na takie wyżyny cierpliwości wobec mnie, jesli im takie numery wycinalam jak Natka nam

[ichi51e]

Lepiej sie jak czlowiek pozegnac (zrobic papa pocalowac zapewnic ze sie wroci i poprosic zeby czekalo itp) u znajomych wychodzenie cichaczem tzn na wiewiorke ("co to?! Wiewiorka!!") skonczylo sie tym ze dzieciak w ogole przestal reagowac jak rodzice znikali (w sklepie itp) bo sie przyzwyczail ze rodzice to tak sa a potem nie ma a potem sie znajduja.

[ichi51e]

U mnie pomoglo jak po jakims czasie wraz z zamknieciem drzwi dziecko cichlo. Jak nozem ucial. Az mi glupio bylo ze tak szybko sie pogodzil (a jak mnie widzial to szloch byl na poziomie mega rozpaczy) tak jak wyzej napisano to wyjscie musi byc sprawne buziak papa wroce czekaj

[baba_za_kolkiem]

No ok, ale kiedy maluch przestał rozpaczać przy twoim wychodzeniu z domu? Czasem wydaje mi się, kiedy obserwuję swojego łobuza, że do czasu, aż to ja jego bede odprawiać do przedszkola (wtedy bedzie rozpacz na inny temat..przynajmniej na początek). Czy to kwestia kilku miesięcy? Taka histeria jest mniej więcej od czerwca.

[ichi51e]

Rozpacza ciagle. Co wiecej po tygodniu chodzenia idealnie do pkola zamykania za mna drzwi i calusa bez jednej lezki byl regres i potrafil sie zlapac plotu przedszkola i wrzeszczec "nie chce" ale akurat w jego przypadku to nie bylo nic osobistego tylko wiedzial ze jak nie pkole to na plac zabiore albo na basen wiec plakal zeby kiec atrakcje a nie z tesknoty czy jakis uczuc wyzszych.
Wazne ze cichnie jak tylko znikam - to znaczy ze radzi sobie ze smutkiem. Nie ma nic zlego czy dziwnego ze dziecku jest przykro jak rodzic idzie - mnie nawet wkurzalo troche jak widzialam ze panie wala tekstami "nie placz" niech sobie poplacze co to komu szkodzi? Smutno to placze. Przytulic odwrocic uwage i git.