matka parcująco-bawiąca się

[jot-em-ka]

Po lekturze tego i innych forów, dochodzę do wniosku, że większość pracujących
matek po powrocie do domu spędza czas siedząc na podłodze i budując z klocków,
ubierając lale, stawiając babki w piaskownicy, zjeżdżając na zjeżdżalni,
rysując, malując i lepiąc z plasteliny. Oczywiście wraz z dzieckiem, żeby nie
było...
Czy naprawdę tak jest?? Że czas-dla-dziecka, rozumiany wyłącznie jako
uczestniczenie w tym, co typowe dla jego wieku, wypiera całą pozostałą
aktywność życiową?? I wcale nie myślę wyłącznie o obowiązkach domowych, ale
również o związku, przyjaciołach, pasjach, hobby, odpoczynku.
Czy 3 lub 4 letnie dziecko (i starsze), nie powinno przypadkiem bawić się
SWOIMI zabawkami samo lub z innymi dziećmi, od czasu do czasu włączając w to
rodziców? Czy nie powinno uczestniczyć w życiu rodzinnym jak normalny członek
tejże rodziny, a nie jako centrum gromadzące całą aktywność rodziców?
Sorry, może uznacie, że wątek zbyt emocjonalny, ale jakoś nie mogę się
nadziwić obrazkowi, na którym kobieta w garsonce i szpilkach, z pustym
żołądkiem i zmęczeniem na twarzy stawia wieżę z klocków lego.
Chyba w pewnym momencie dziecko pozwala rodzicom na prowadzenie jednocześnie
własnego życia, prawda? Zwłaszcza, że ono również musi mieć czas dla siebie.

[broceliande]

Ja się nie lubię bawić, serio.

Lubię robić z dzieckiem ciast albo mu czytać. Mały jest jedynakiem,
a mimo to nalegam, żeby sam się bawił. Pocieszam się, że od zabawy
ma rówieśników w przedszkolu.

Wstyd się przyznać, ale puszczam mu bajkę, kiedy chce i oddycham z
ulgą: mogę poczytać, posprzątać, popichcić...

Jeszcze te pasje i przyjaciele.

[broceliande]

No właśnie wolę poczytać, niż się bawić. Kiedy przychodzą goście,
mały pomaga urządzić przyjęcie. Nie wyganiam go do innego pokoju
(zresztą swojego nie ma), tylko normalnie siedzi z nami, aż pójdę go
położyć.

[gonia28b]

... i też nie tylko o przyjmowanie gości...

[gonia28b]

broceliande napisała:

> Lubię robić z dzieckiem ciast albo mu czytać(...)
> Wstyd się przyznać, ale puszczam mu bajkę, kiedy chce i oddycham z
> ulgą: mogę poczytać, posprzątać, popichcić...

no tak, ale w tym wątku właśnie nie chodzi o czas na pichcenie
sprzątanie itp.

[gaskama]

Wypowiem się za siebie, nie wiem, jak jest u innych. Wracam z pracy
o 17.30. Obiad jem w pracy, więc nie ma pustego brzucha. Albo jestem
już ubrana na luzie (nie muszę się na codzień ubierać elegancko)
albo się przebieram. I generalnie od tego momentu w dużym stopniu
jestem do dyspozycji syna, rodziny. Podobnie robi niemąż. Na
przestrzeni ostatnich lat trochę sytuacja się zmienia, na nasze
plany wpływa też pora roku. A więl wiosną, latem, wczesną jesienią
dominują spacery, zabawy w lesie, często jazda na rowerze. Przy
brzydkiej pogodzie zabawy w domu. Czytanie synowi książeczek,
wspólne projekty (budowanie domu ze stołu, auta z kartonu), zabawa
wspólna na komputerze, na play stacji. Inaczej to wyglądało, jak syn
miał rok, trzy, pięć, czy teraz 7 lat. Ja nie lubie sptrzątać, nie
lubię pichcić. Czasem gotuję, to co lubi syn, czyli hamburgery,
kluchy. Syn pomocny w takich akcjach, dostaje własny nóż i też
pomaga. Nie umiałabym wrócić do domu o 17.30 i powiedzieć synowi, że
mnie nie widziła cały dzień a teraz ja sobie poczytam. Na poczytanie
mam czas, jak syn pójdzie do kolegi, pójdzie spać, lub bawi się u
babci. Tak, ja jestem taką mamą, która po powrocie z pracy prawie
całą swoją uwagę poświęca dziecku.

[broceliande]

Tak mi uświadomiłaś, że ja też jestem w domu o 17.30, ale ja już go
sobie odbieram o 15.00 (to już zaraz!) z przedszkola. To jednak
więcej z nim jestem. Siedzi u mnie w biurze, gramy w gry, czasem coś
porysuje.

[iziula1]

Wszystko to rozłożenie sił i czasu.
ja do zabawy z dziećmi przystępuje po zdjęciu szpilek i założeniu
dzinsów.
Potem przygotowuje obiad i dopiero mam czas na zabawę z najmłodszym.
Starszy odrabia w tym czasie lekcje, potem biegnie na podwórko.Więc
jednego mam z głowy
Oczywiście w trakcie budowy wieeży z klocków lub ustawiania
samochodzików na parkingu przeglądam jak te lekcje zostały odrobione!

[mim288]

Zdejmuję garsonkę i szpilki i owszem często bawię się. Z pustym
brzuchem? czesem tak, ale to dobrze działa na linię. Moje dzieci
mnie potrzebują, i uważam, że mają prawo do bycia z mamą (i fakt że
mam pracuje wcale tego nie zmienia), jak podrosną bedą mnie
potrzebowac mniej (nie sądze by jako nastolatki nabmiernie pragneły
mego codziennego towarzystwa w ich działaniach) to będe ieć czas na
poczytanie, pasje itd.

Drobne sprostowanie

[jot-em-ka]

Wasze wypowiedzi są bardzo wyważone - ja też się zgadzam z tym, że należy
zapewnić dziecku swój czas i obecność. W pierwszym poście pisałam raczej o
postawie, która często z forum się przebija, a mianowicie:
"obiad/sen/odpoczynek/mąż NIGDY KOSZTEM dziecka" - a przecież żadna z naszych
aktywności nie musi się odbywać właśnie tym kosztem. Wspólny czas z dzieckiem
(zwłaszcza w wieku przedszkolnym i szkolnym) to nie muszą być tylko zabawy
typowo dziecięce.
Obserwuję wiele matek, które z cierpiętniczą i głęboko znudzoną miną spędzają
kolejny dzień w piaskownicy i lepią kolejną babkę, ale wg nich robią to w imię
"czasu dla dziecka" itd.
A przecież można wciągnąć to dziecko w coś, co się samemu bardzo lubi, a nie
tylko robić to, co lubi ono.

[broceliande]

To chyba niedobrze, dziecko pewnie czuje, ze mama nie podziela
entuzjazmu. Ja wolę być uczciwa i czasem mówię wprost, że "nie mam
ochoty".
A babki mogę robić. Kiedyś się tak wciągnęłam, że nie zauważyłam, że
mały obok je piasek

[iziula1]

Powiem tak: dla mnie czas z Sebciem to frajda, wystarczą
kredki,klocki, kilka babek z piasku i uwielbiamy gonitwy po domu.
Z Piotrkiem musze juz się bardziej wysilić.Ma 12 lat. W gre wchodza
mecze ( ja odpadam-robi to mąż)basen, rower, scrablle.
Nie zmuszam się. Są chwile, dni kiedy nie mam ochoty/jestem
zmęczona/ mam zły nastrój wtedy się nie zmuszam. Czytam, biore
rower, lub internet.
Mysle,że w moim domu panuje równowaga.
Nie poświęcam sie, nie robie coś kosztem męża, po prostu wiem,że
kiedyś dzieci odejdą i wtedy będę tęsknić za zalaną
łazienka,babkami z piasku i innymi rzeczami.
Więc ciesze się tym co mam i jest teraz.

[alabama8]

jot-em-ka napisała:
"... A przecież można wciągnąć to dziecko w coś, co się samemu
bardzo lubi, a nie tylko robić to, co lubi ono..."

Roczne? Dwuletnie? Trzyletnie? Generalizowanie jest bardzo nie
dobrym zwyczajem. Pojedziesz na narty z dwulatkiem? Skusisz się na
rajd rowerowy z trzylatkiem?

Od 4 roku życia w górę już można realizować wspólne pasje. Ale z
młodszym dzieckiem jest już trudniej. Zabierzesz berbecia na jogę?
Do spa? Będziecie razem zbierać znaczki? Piszesz że kobiety z
dziećmi w wieku przedszkolnym i szkolnym lepią babki? Bez żartów, to
sport dla maluchów.
Dziecko wymaga od rodzica zmiany trybu życia. Ilu jest takich którzy
usiłują udowodnić, że pojawienie się dziecka nic nie zmieniło i
potem wchodzą z noworodkiem na Giewont albo prażą się na plaży w
Sopocie. Dziecko wymaga zmiany trybu życia, wymaga poświęcenia
czasu, nie ważne że nie znoszę huśtawek, że nie lubię grać w
chińczyka - robię to dla dziecka.

Powiedź mi w jaką swoją pasję ty wciągnełaś swoje dziecko gdy miało
rok, dwa, trzy? W jaką wciągnełaś gdy jest starsze?

[agni71]

Pojedziesz na narty z dwulatkiem?

Wiesz co? W zeszłe ferie, jak starsze córki próbowały swoich sil na
nartach, to moja mała, wówczas 2-latka, tez koniecznie chciała
jeżdzić. Okazalo sie, ze nawet mozna wypozyczyć takie male butki z
nartami i córcia była zachwycona Wiec tak - mozna i 2-latke
zabarać na narty.

> Dziecko wymaga od rodzica zmiany trybu życia. Ilu jest takich
którzy
> usiłują udowodnić, że pojawienie się dziecka nic nie zmieniło i
> potem wchodzą z noworodkiem na Giewont albo prażą się na plaży w
> Sopocie.

a tu sie zgodzę.

[gaskama]

Ja w Twoim pytaniu z pierszego postu wyczytałam ironię. Mogłam
odpowiedzieć ironicznie i pewnie byłaby pyskówka, albo starać się w
sposób wyważony. Zgadzam się z tym, co pisze alabama. 5-cio, czy 7-
mio latkiem mogę już trochę posterowac, ale jak był młodszy, to byłą
w 100% matką pracująco bawiącą się. Z przerwami na momenty, kiedy
tatuś był ojcem pracująco bawiącym się.

[broceliande]

Ale pisała o dziecku 3-4 lata i ja tak odpisywałam. Z czterolatkiem
jeździłam na nartach, ale klocków z nim nie układałam. On już sam
robił statki kosmiczne. Natomiast mu czytałam. Teraz ma ponad pięć,
więc prawie się z nim nie bawię. Czytam mu, pieke ciast, sprzątam
(on ładnie poleruje meble).

[gaskama]

Każdy ma też inne dziecko. Mój zaczyna soboty i niedziele od
pytania "no to mama, jakie mamy plany na dziś". Uwielbia, jak w
jakiś konkretny sposób mamy zaplanowany dzień. Sam nie lubi się
bawić. Jak wpada na podwórko, to drze się "W co się bawimy".
Ostatnio odkrył monopol, wersję dla dorosłych. Wcześniej graliśmy w
scrabble.

[broceliande]

Siedem lat ma?
Pewnie, że każde dziecko jest inne. Każda mama też. Ja bardzo lubię
łaskotki, przytulasy, ale klocki albo rozmawiające samochody
odpadają.

To fajnie, że nie Twój syn nic nie narzuca, chce, żebyście Wy coś
wymyślili. Ja staram się mieć zaplanowane weekendy. Grzyby, narty, w
ogóle góry, domek campingowy...
Ale jak w domu zostajemy, to robię "dzień bajek" albo czytam. Albo
robimy ciasto.
Z grami idzie średnio, bo on MUSI wygrać

[jot-em-ka]

gaskama napisała:
Z przerwami na momenty, kiedy
> tatuś był ojcem pracująco bawiącym się.

- Już sam fakt, że to napisałaś, świadczy o tym, że jednak miałaś to mimo
wszystko wyważone.
Słuchajcie, ja napisałam w pierwszym poście, że mówię o dziecku 3-4 letnim i
starszym - i jeszcze raz podkreślam - z takim niekoneicznie trzeba się wyłącznie
bawić w gadające samochody.
Jeśli chodzi o dziecię młodsze, to prawdę mówiąc wydaje mi się, że przy
odrobinie wysiłku może być nieco prościej - pierwsze 8-9 msc jeździ w wózku,
więc można na spacer iść gdzie się lubi, słuchać sobie muzyki, poczytać, jak
zaśnie w wózku. Gorzej w domu, no ale wówczas jest to jednak w przeważającym
stopniu pielęgnacja.
Można ewentualnie iść na basen z takim dzieckiem.

cd

[jot-em-ka]

Potem do 3 lat zabawy non stop, ale potem chyba można zacząć trochę żyć własnym
zyciem?

[na_pustyni]

Heh, zapraszam do mnie - po dziesiątym "mamooo, pobaw się ze mną" na pewno byś
ustąpiła Czas dla siebie mam po 20-ej. Wyjściem byłoby sadzanie jej przed
telewizorem. Albo rodzeństwo w wieku zbliżonym.

[triss_merigold6]

Już kiedyś pisałam, że to dla mnie lekki absurd. Po przyjściu z
pracy (z dzieckiem po przedszkolu i zakupami) przebieram sie,
rozpakowuję zakupy i muszę zjeść obiad oraz nakarmic potomka. Bez
ciepłego jedzenia w postaci obiadu nie funkcjonuję. Dziecko bawi się
samo, ja odpowiadam na pytania i od czasu do czasu biorę w czymś
udział. Czytam potomkowi wieczorem. Odpoczywam jak idzie spać.

[shellerka]

)) przewiduje wątek na przynajmniej 200 postów

moje dziecko, kiedy nie pracowałam pozwalało mi na zjedzenie obiadu. jestem z
tych wyrodnych, które jak im się nie chce bawić z dzieckiem, a to domaga się
zabawy, to albo włączam do swoich zajęć, albo włączam jim jama

[agni71]

Nie pracuje zawodowo wiec pewnie nie powinnam sie wypowiadać w tym
wątku, ale chciałam dodac, że świetnym sposobem na zajęcie dziecka
jest sprawienie mu rodzeństwa Dzieci bawia sie ze soba, a ja
moge w tym czasie zając sie obowiązkami lub rozrywką
Gdybym wracała glodna z pracy, to na pewno pierwsza rzeczą po
powrocie byloby zjedzenie obiadu - nie mam zbyt dobrego humoru kiedy
jestem głodna...Nie wyobrażam sobie nie zaspokoić tak podstawowej
potrzeby przed zabawą z dzieckiem.

[kocianna]

A ja mam wrazenie, ze zawsze jest cos kosztem czegos. Albo ktos kosztem kogos.
Potrzebowalam NAPRAWDE duzo czasu, zeby zrozumiec, ze nie jestem tylko
pracownikiem, matka, zona i pania domu, ale przede wszystkim sobą, i jesli o
siebie nie zadbam, to nie zadba nikt. Ale... ale i tak mam wyrzuty sumienia, że
w pracy zrobię zakupy spożywcze przez internet, że czytam Chmielewską zamiast
"Pana Kuleczki", że buduję wieżę zamiast przeczytać recenzję pracy doktorskiej
mojego męża.

[phantomka]

A ja sie wlasnie dzisiaj zastanawialam, skad rodzice biora czas,
zeby te wszystkie rozwojowe zabawy wprowadzac. No mi jest po prostu
ciezko, chociaz czasem lubie cos z moja Manka porobic. Zanim wrocimy
z przedszkola, zjemy obiad, potem z reguly wychodzimy gdzies na
godzine. Wracamy o 18 i dziecko juz jest troche zmeczone. Ew. pobawi
sie chwile z ojcem i od 20 juz spi.

[anyx27]

Ja mam dośc komfortową sytuację, bo nie pracuję na etat, więc kiedy musze coś
załatwić, pójść na zakupy, czy do lekarza, to robię to do południa, kiedy młoda
(4.5roku) jest w przedszkolu. Ale pracować też muszę, z tym, ze sama ustalam
czas i godziny. różnie to bywa, z tym czasem poświęconym dziecku, ale napiszę,
jak to było dzisiaj. Akurat dzisiaj miałam wyjazd służbowy z mężem (pracujemy
razem), a więc młoda do przedszkola o 9.00, a my do roboty. wracajac,
odenbraliśmy młodą ok. 15.00. przyjechaliśmy, młoda zjadła podwieczorek i o
16.00 uciekła do kolezanki, która mieszka w tej samej bramie. siedziala tam do
19.00. (raz ona jest u kolezanki, raz Zosia u niej). wrócila, zjadła kolację,
wykąpała się, rozwiązałyśmy razem jakąś książeczkę z zadaniami i tyle. teraz juz
chrapie

a np. w sobotę Julka wstała ok. 8.00, a my po 10.00. zanim wstalismy zjadła
sniadanie i włączyła na komuterze ubieranki. jak juz się zebraliśmy,
pojechaliśmy na zakupy, potem obiad i Zosia do nas przyszła. Dziewczyny bawiły
się do 17.00, po czym wyszły na dwór. ja z nimi, ale oczywiscie ja plotkowałam z
mamą Zosi, wiec nie mozna powiedziec, ze spedzałam z nią czas. jak wróciłyśmy
ok. 20.00, to zagraliśmy we trójkę w chińczyka, a potem Julka do spania.

W niedzielę Julka do południa bawiła się sama w swoim pokoju, a my sie
obijalismy po obiedzie długi spacer - młoda na rowerze.
póżniej młoda okupiła komputer.

Moje dziecko bawi się w przedszkolu, a w domu w dużej mierze sama, ewentualnie
z koleżanką.

Robię to, na co mam ochotę i czas. Staram się zachować równowagę - nie
zaniedbywać ani dziecka, ani siebie, ani męża (to dość łatwe, bo razem pracujemy
i spędzamy ze sobą dużo czasu). Nie jestem wszak tylko mamą, ale i kobietą, i
żoną. jeśli któregoś dnia nie mam siły, to się z młodą nie bawię, co oznacza, że
nie siedze z nią i nie gram w nic, nie buduję, nie idę itd.

Czytam jej przed snem prawie codziennie. jak nie, to puiszczam bajki z CD.

[elk19300]

4,5 latkla sama sobie przygotowuje sniadanie i zjada zanim rodzice wstana ????
Jak mozna tego dokonac?

[lolinka2]

Zupełnie normalnie: dziecko od małego wie, gdzie jest kuchnia i do
czego służy oraz, że rodzice to nie 24-h służący; moje na śniadanie
jadają albo serek/jogurt albo płatki z mlekiem, od wielkiego dzwonu
kanapkę. Wzięcie sobie któregokolwiek z powyższych (vel posmarowanie
kromki krojonego chleba i położenie na niej plastra krojonej wędliny)
nie przerasta nawet możliwości mojej 3-latki. Piją albo mleko albo
wodę.

[anyx27]

elk19300 napisała:

> 4,5 latkla sama sobie przygotowuje sniadanie i zjada zanim rodzice wstana ????
> Jak mozna tego dokonac?

ona robi juz tak od kilku miesiecy conajmniej

kiedys jak sie budzila, to nas tez od razu zrywala. teraz uwaza, ze im dluzej
rodzice spia, tym lepiej, bo ma luz i "rodzice nie mówią co ma robić" idzie
do łazienki, robi siusiu, myje raczki i pędem do lodówki oczywiscie nie
przygotowuje obiadu z dwóch dań, ale albo zmaruje chlebek dżemem, albo bierze
jogurt (ewentulanie mleko) i je z płatkami.

[figrut]

Nie bawię się z dziećmi. Bawiłam się, jak miałam jedynaczkę. Chłopcy bawią się
sami ze sobą. Ja jestem od rozstrzygania sporów i braniu udziału w grze. Branie
udziału w grze, to np. przełażenie nad namiotem z krzeseł, koca i ręczników i
proszenie "czy mogę prosić pilotów o zniżenie lotu do minimum, bo wlecieliście
na mój tor lotu ?". Przy niechętnym wychodzeniu do przedszkola "uwaga, zapinać
pasy, szykować się do lotu, schylić głowy bo śmigła już uruchomione, lecimyyyy
wrrrrr.....". Nie lubię bawić się pełną parą z dzieckiem, nie wychodzi mi to.
Wolę wprowadzić fantazję w codzienne życie, niż organizować plan dnia z
podziałem na zabawę i na poważne życie. Wieczorem często czytam dzieciakom, albo
opowiadam bajkę która się toczy jak gra online Opowiadam im realną bajkę
(albo bajkowy real) o myszce i pajączku którzy mieszkają w dziurce za łóżkiem i
tpoczą podobne życie do domowników.

[anias29]

Hehe, temat podobny do tego o spacerowaniu/placu zabaw bezpośrednio po odebraniu dziecka z przedszkola

IHMO wszystko zależy od sytuacji. Ja mam tak, że 3 dni w tygodniu kończę pracę o 15, a 2 dni o 18. Po pracy spędzam czas z dzieckiem i szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie, żebym mogła np. dwa razy w tygodniu pouczęszczać popołudniami na fitness - bo wtedy dziecko widywałabym tylko wieczorem (rano śpi, kiedy wychodzę do pracy).
Ale uważam, że spędzanie czasu z dzieckiem nie musi polegać na poświęcaniu większości tego czasu na aktywne zabawy. Lubię z dzieckiem po prostu "być". Na placu zabaw bawi się z innymi dziećmi, w domu bawi się sam. Często spotykam się też z koleżankami mającymi dzieci w podobnym wieku, więc dzieciaki bawią się razem.
Ale ponieważ zwykle z pracy nie wracam ani głodna, ani jakoś szczególnie zmęczona - z chęcią po przedszkolu (odbieram 3 razy w tygodniu) chodzę z dzieckiem na spacery, na teatrzyk, do biblioteki, itp. W domu codziennie czytamy, gramy w różne gry, a czasami jakieś prace plastyczne urządzamy albo teatrzyk. Natomiast nie bawię się wcale, w sensie "siedzenia na podłodze i....".

[jot-em-ka]

To ja mam jeszcze jedno pytanie - wiem, że wątek zakładał, że rozmawiamy o
czasie dla dziecka. A jak wygląda kwestia pogodzenia tego wszystkiego jeszcze z
czasem dla partnera? Czy związek kobiety, która jest matką, realizowany jest po
zaśnięciu dziecka? Czy gdy mąż/niemąż wraca do domu, poświęcacie sobie (tylko i
wyłącznie sobie) chociaż chwilę?

czas dla partnera;)

[anias29]

Zależy co masz na myśli przez "realizację związku"

[jot-em-ka]

))
Wspólna rozmowa, jakieś codzienne czułości, wsparcie - no wszystko to, co
powoduje, że związek jest związkiem, a nie formalnością. Nie mówię o seksie

[anias29]

jot-em-ka napisała:

> Nie mówię o seksie

Aaa, ufff;P

> Wspólna rozmowa, jakieś codzienne czułości, wsparcie.

Te akurat aspekty można, a wręcz należy realizować również w obecności dziecka.

Pytanie przewrotne

[jot-em-ka]

Właściwie to dochodzimy do zasadniczej kwestii - czy czas dla dziecka jest
ważniejszy, niż czas dla partnera? Czy, założywszy, że nie mamy dzieci, po
wpadnięciu po pracy do domu, w którym jest mąż, również nie jemy obiadu itd
tylko siadamy obok męża i robimy z nim to, co on lubi?
Jeśli założyć, że mamy udany związek, to czas dla męża jest równie ważny, jak
czas dla dziecka. I jak czas dla nas. Przecież wszyscy jesteśmy członkami
jednej, równej rodziny.

[anias29]

Hehe, ale w moim przypadku ten "czas tylko dla dziecka" ma miejsce, gdy mąż jest
jeszcze w pracy. Gdy ja kończę później - mąż ma "czas tylko dla dziecka".

Tak, w czasach przeddzieckowych również nie siadałam po pracy do obiadu itp.

[ledzeppelin3]

Wydaje mi się, że chcesz coś udowodnić (sobie albo/i innym)
Że dzieci nie są w związku najważniejsze? Są równie ważne, jak ja czy partner.
Że małżeństwa dzieciate mają mniej czasu dla siebie? Pewnie mają. Ze mają
lepiej? Pewnie nie mają
Że, posiadając dzieci, nie trzeba poświęcać im czasu? Jeden poświęca cały czas,
inny nie, jeden lubi spędzać czas z dziećmi, dla kogoś innego to katorga (i ma z
tego powodu wyrzuty sumienia, szczególnie porównując się do innych), najlepiej
nie oglądać się na innych
Tak naprawdę to kwestie indywidualne, każdy żyje jak lubi, jeden ma 5-ro dzieci
i jest szczęśliwy, inny nie ma wcale albo ma jedno i jest szczęśliwy, czy można
te różne style życia porównać pod kątem "kto ma lepiej"- pewnie można, ale
wniosków miarodajnych raczej się nie wyciągnie

[agni71]

Czy gdy mąż/niemąż wraca do domu, poświęcacie sobie (tylko i
> wyłącznie sobie) chociaż chwilę?

Jak mąz wraca z pracy, to je obiad i często wtedy rozmawiamy.
Oczywiście, dzieci maja w tym samym czasie równiez milion spraw do
mnie czy do niego, ale staram sie uczyć je, ze tatus teraz je - jak
zje to bedzie do ich dyspozycji, i że mama chce teraz porozmawiać z
tatusiem, a one będą miały za chwile mozliwośc powiedzieć swoje.
Niekiedy wychodzimy gdzies razem po południu, np. ostatnio na
grzyby, to wtedy tez jest okazja porozmawiać. Ale przyznaję, ze
głównie mamy czas dla siebie, jak dzieci juz sa w łóżkach.

[anyx27]

jot-em-ka napisała:

> To ja mam jeszcze jedno pytanie - wiem, że wątek zakładał, że rozmawiamy o
> czasie dla dziecka. A jak wygląda kwestia pogodzenia tego wszystkiego jeszcze z
> czasem dla partnera? Czy związek kobiety, która jest matką, realizowany jest po
> zaśnięciu dziecka? Czy gdy mąż/niemąż wraca do domu, poświęcacie sobie (tylko i
> wyłącznie sobie) chociaż chwilę?

nie wiem, jak to jest u innych, ale mój mąż pracuje na etacie na zmiany po 12h,
więc chodzi rzadziej do pracy, niż inni (choć pracuje tyle samo godzin i w
weekendy tez). 2 razy w tyg. chodzi na nocki, wiec nie zauwazam, ze go nie ma
potem ma 2 dni wolnego i wtedy pracujemy razem (mam dzialalnosc i mąż mi
pomaga). spedzamy wiec ze sobą duzo czasu i zawodowo i prywatnie. praktycznie co
weekend gdzies wychodzimy sami bez malej, albo nawet siedzimy w domu, ale mala
śpi u babci, wiec mamy cza tylko dla siebie.

[laminja]

wychodzę z założenia, że potrzeby dzieci się zmieniają, więc w miarę naszych
możliwości dostosowujemy się do tego. Są etapy, w których dzieci potrzebują
więcej naszej czynnej atencji, w innych wystarczy, że jesteśmy w zasięgu głosu
:p Oczywiście im więcej rodzice pracują tym bardziej dzieci są spragnione ich
uwagi, ale to wszystko trwa do pewnego wieku, dzieci w wieku szkolnym mają coraz
więcej swoich spraw i coraz mniejsze potrzeby zabawiania - za to większe
rozmowy, wspólnego oglądania filmu, czy uprawiania sportu. Nasz sześcioletni syn
najchętniej do 20 siedziałby na placu zabaw, a potem jeszcze skoczył do kolegi.
Coraz częściej znika w swoim pokoju. Więcej czasu dla siebie mamy w weekendy,
wtedy dzień poświęcamy dzieciom, a wieczorem często gdzieś wychodzimy.