Ja - mama i moja mama

[ulala72]

Cześć dziewczyny,
ostatnio dużo na tym forum żalów do matek o te i inne sprawy;
w związku z tym chcę Was zapytać o coś, co interesuje mnie prywatnie i
zawodowo - czy z Waszego mamowego doświaczenia wynika, że prawdą jest
obiegowa opinia, że po urodzeniu dziecka (kolejnych dzieci)przez córkę jej
relacje z matką ulegają jakiejś poważniejszej zmianie, przeważnie na lepsze?
Czy Wasze mamy jakoś inaczej zaczęły Was traktować, czy Wy same na nowo
spojrzałyście na swoje matki, ich macierzyństwo, Wasze rodziny? Co się
zmieniło między Wami?
Sama sobie najpierw odpowiem na to pytanie, że w moim przypadku urodzenie
pierwszego dziecka paradoksalnie jakoś odcięło mnie od matki, z którą
zresztą nigdy nie byłam zbyt blisko (mimo że sama mnie wychowywała),
natomiast po urodzeniu drugiego dziecka to mama (jeszcze bardziej) odcięła
się ode mnie. I wiecie co, po tym wzajemnym odcięciu nasze relacje
unormowały się, co znaczy, że nie ma już między nami wzajemnych żalów,
pretensji, ale też jakichkolwiek oczekiwań i chyba głębszych emocji) też.
A jak u Was te sprawy - jestem ciekawa każdej odpowiedzi.
Pozdrawiam.

[kolorko]

Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałam, ale myślę, że nasze relacje się
nie zmieniły, może stałam się bardziej opiekuńcza w stosunku do mamy, a mama
zaczęła mnie traktować bardziej dorośle. Ale kochamy się tak samo a może
jeszcze mocniej jeśli to możliwe. Tylko szkoda, że dzieli nas aż 100 km, i
widzimy się stanowczo za rzadko (mój mąż też żałuje, bardzo lubią się wzajemnie)
pozdrawiam- Ania

[bazylea1]

u mnie zmieniło się na lepsze, o dziwo moja mama nabrała dużej pokory w
dawaniu mi rad (przedtem dawała rady 'nie do odrzucenia'). chyba zrobiło się
tak dlatego ze karmiłam piersią, z dużymi problemami ale przetrwałam i na
dodatek dziecko swietnie rosło a ona miała kompleks na tym tle. jak jej mówię
o aktualnych teoriach które są całkiem sprzeczne z ówczesnymi to nie obrusza
się tylko dziwi. a i ja z drugiej strony spojrzałam na nią inaczej, jednak jak
człowiek zostaje rodzicem to dopiero widzi jaki trud się z tym wiąże no a
jeszcze kiedyś nie było pampersów, słoiczków itd... i nawet czasem słucham jej
rad mimo ze są sprzeczne z dzisiejszymi teoriami, wyciągam dla siebie
zdroworozsądkową średnią. ale nigdy bym nie chciała żeby to ona zajmowała sie
moim dzieckiem jak ja pójdę do pracy, bo znów mogłyby wrócić 'rady nie do
odrzucenia'.

tylko jedna rzecz mnie martwi, że przejęłam jej kompleksy na tle kobiecości,
mam syna ale może w przyszłości trafić sie też córka, nie wiem jak jej tego
nie przekazać.

[umargos]

Ja miałam zawsze dość kiepskie stosunki z moją mamą, pomimo bardzo silnej więzi
(z obu stron), której nie przecięło nawet wyjazd na studia daleko od domu i
znaczne usamodzielnienie się. Poprawiało się powoli przez lata oddzielenia przy
coraz rzadszych wizytach z mojej strony i przez 10 lat braku rewizyty z
drugiej. Bardzo długo usiłowałam wywalczyć akceptację dla moich wyborów
życiowych, bo bardzo tej akceptacji potrzebowałam, zamist ciagłych uwag, żalów
o to co robię, bo nie tak sobie wymarzyła...Potem zaczęło się poprawiać,
stopniowo, żeby poprawić się prawie całkiem po moim ślubie. Trochę tak jakby
mama poczuła się zwolniona częściowo z odpowiedzialności za mój los i przestała
się o tenże los ciągle martwić, bo spadło to na mojego męża :o))) Trochę mnie
to śmieszy, bo sama tez sobie radziłam całkiem nieźle.

Po urodzeniu dziecka część niepokojów mojej mamy wróciła. Chyba obawiała się,
że ja się na mame nie nadaję...bo tez słabo w gruncie rzeczy mnie zna. Teraz po
prawie 11 miesiącach już sie tak nie boi. Za to teraz uważa (ale nie nudzi na
ten temat), że za bardzo rozpieszczam małą, za dużo uwagi jej poświęcam (znaczy
jestem na każde zawołanie), nie mogła zrozumieć mojego uporu w kwestii
karmienia piersią (fakt radziłam sobie średnio, bo dziecku było chudzielcem),
wymyśliła w związku z tym, że mamincóreczka mi wyrośnie i niesamodzielna beksa,
co się bedzie w nieskończoność kurczowo trzymać mojej spódnicy (znaczy ja nie
wiem czy nie będzie, ale wizji nie snuję, no inie zapowiada się póki co). Z
dawaniem rad na szczęście nie przesadza, skrzydeł zasadniczo też stara się nie
podcinać, choc czasem jej sie wymsknie, ale wyraźnie bliższe czy raczej
cieplejsze stały się nasze relacje...choc to raczej skutek nowej miedzy nami, a
bliskiej mamie płaszczyźnie porozumienia - dziecku. Bardzo kocha wszystkie
dzieci swoich dzieci, troszczy się o nie i rozpieszcza, trochę świruje jak
przyjeżdżamy, bo kombinuje od razu jakby nas zatrzymać dłużej :o))) I stała się
dzięki tym dzieciom (wnukom) łagodniejsza dla własnych...dla mnie i rodzeństwa.

Moje własne podejście mało się zmieniło, bo zawsze miałam bolesną świadomość
jak bardzo zapracowana jest mama i jak bardzo dba o "dom" i o nas...niestety
tak bardzo dbała o jakość tej "fizycznej" strony życia, że zabrakło miejsca na
wspólne rozmowy o problemach dorastających a potem dorosłych dzieci, nie było
zaufania wystarczającego, zeby sie mamie pozwierzać, siłą rzeczy dość pokazna
część, przynajmniej mojego, życia umknęła jej w 100%. Teraz jest lepiej, bo
teraz ona ma więcej czasu na to żeby porozmawiać...nie ciąży na niej obowiązek
wychowywania i utrzymywania. Choć takiej prawdziwej przyjacielskiej więzi
zbudować nam się juz nigdy nie uda. Zawsze będą tematy dotyczace mojego zycia o
których z mamą rozmawiać nie będę, bo nie bedę chciała i takie, których uniknę
jak zapyta...

Pozdrawiam
Ula

[gusia29]

Zawsze mialam dobre kontakty z mama. Po urodzeniu dziecka chyba zaczelam ja
bardziej doceniac widzac czym to pachnie. Z jej strony nie widze duzych zmian,
moze tylko zobaczyla, ze "doroslam".

[maadzik3]

Z mama zawsze bylam bardzo, bardzo blisko. Teraz zajeta wlasnym, 7-miesiecznym
dzieckiem mniej mam czasu na kontakty z nia, ale i tak widzimy sie prawie
codziennie (rodzinna firma). Byla i jest osoba do ktorej mam najwieksze
zaufanie.
Magda

[melka_x]

Mnie bardzo zbliżyło. Poczułam, że mam ogromny dług do spłacenia, i że jedynym
sposobem tej spłaty jest przekazanie całego dobra, które dostałam od mamy
swojej córce. Pewnie zabrzmiało to jak z grubej rury, ale tak to czułam. No i
mama była prócz męża i mojego ojca jedyną osobą, przy której można było bez
końca snuć opowieści jak to Natalia ziewnęła, a jak mrugnęła oczkiem, a jak
się przeciągnęła. Dla niej było to równie fascynujące.

[ooleczka]

Dopiero po urodzeniu naszego pierwszego synka zrozumieliśmy wiele zachowań
naszych Rodziców. Nagle okazało się jasne, jak bardzo się o nas boją, jak
bardzo nas kochają, itd. Spojrzeliśmy z mężem na wszystko z zupełnie innej
perspektywy. I jesteśmy bardziej wyrozumiali dla "starych"

Co do mojej Mamy. Tak, bardzo się zbliżyłyśmy. Wprawdzie już po ślubie
nastąpiło "ocieplenie kontaktów", ale dopiero po urodzeniu się synka jesteśmy
sobie tak bliskie, jak chyba nigdy wcześniej.

[burza4]

ooleczka napisała:

> Dopiero po urodzeniu naszego pierwszego synka zrozumieliśmy wiele zachowań
> naszych Rodziców. Nagle okazało się jasne, jak bardzo się o nas boją, jak
> bardzo nas kochają, itd. Spojrzeliśmy z mężem na wszystko z zupełnie innej
> perspektywy. I jesteśmy bardziej wyrozumiali dla "starych"

Nie mogłabym bardziej się zgodzić. Sama warczałam, że mama jest nadopiekuńcza,
a sama... jak moje dziecko pierwszy raz wybrało się samo autobusem, to
dzwoniłam co 5 minut na komórkę gdzie jest... Jak teraz śmiga na nartach to
nogi się pode mną uginają...

A co do samych układów - nie wiem w którym momencie się poprawiły. Jako
nastolatka miałam mnóstwo zastrzeżeń do moich rodziców - m.in. za ich oschłość
i brak czułości. Byłam przekonana, ze mnie nie kochają. Teraz tę miłość widzę
na każdym kroku, okazywaną przez pomoc w trudnych chwilach, przez stałą troskę,
przez ich radość, że wreszcie po wielu zakrętach ułożyłam sobie życie.

Nie wiem, czy ma to związek z urodzeniem córki. Raczej nie do końca. Mam
wrażenie, że kiedyś tam zaczęli mnie postrzegać jako dorosłą osobę - nie
dlatego że sama jestem matką, ale dlatego że zaczęłam radzić sobie w życiu bez
ich pomocy - i to ze sprawami, które dla nich były problemem. Oni nie bardzo
potrafili się odnaleźć w nowej rzeczywistości - a ja tak; i nagle z dziecka
przeskoczyłam w rolę rodzinnego doradcy. Bo ja wiedziałam co i jak w banku, jak
wypełnić PIT, gdzie się dowiedzieć o to, czy tamto. Ojcu na swój sposób
imponowałam tym, że zarabiam o wiele więcej od niego, że sobie radzę - sama z
dzieckiem po rozwodzie.

Niestety jest też druga strona medalu - wychowana mimo wszystko w domu, gdzie
się nie okazywało czułości, ja też nie potrafię jej okazywać. Póki córka była
mała - tak, ale ona rosła jak szalona i jakoś mi się wydawało niestosowne
kizianie pannicy mojego wzrostu... A przecież nadal to dziecko. A tak sobie
obiecywałam, ze będę inna, że będę z córką o wszystkim rozmawiać. A ta gadzina
jest szalenie skryta od maleńkości - wyrobrażałam sobie długie rozmowy na
babskie temety... jak jest na wakacjach to szału dostaję rozmawiając z nią
przez telefon. Jak tam? fajnie. jaką macie pogodę? fajną. A jakie koleżanki?
fajne.... i to wszystko co ma do powiedzenia.

[l.e.a]

witam

niestety moja mama uważa ( nie jestem pewna czy w dalszym ciągu )że urodzenie
dziecka było moim błędem ... bo po co > na co ? bo cięzkie czasy, bo miałam
karierę robić ...

a moje dzieckoi mój mąż to największe skarby jakie posiadam...
moja mama nie proponuje mi pomocy w opiece nad dzieckiem - pomimo, że dzieli
nas 500km i przyjeżdżamy do niej w odwiedziny 2-3 x w roku woli wcześniej
zakończyć chorobowe i wrócic do pracy niż pobyć ze mną i wnukiem . pomimo to
bardzo ją kocham jest moją mamą, wiem,że życie ją nie oszczędza i nie ma
obowiązku zajmowania się moja rodziną... mimo wszystko to boli

co innego teściowa - jestem jej wdzięczna za każdą pomoc, i okazywaną miłość

denerwuje mnie tylko jedna rzecz: czemu moja mama próbuje mi wmówić,że teściowa
jest nami zmęczona i tak naprawde to ona doskonale wie, że chciałaby od wnuka i
nas odpocząć

[ulala72]

Dziewczyny, naprawdę ciekawe są te Wasze historie. Każda inna i każda bardzo
ważna.
Może za jakieś dwadzieścia parę lat na tym forum napiszą tak o nas nasze
córki? Myślicie o tym, jak to będzie, kiedy one będą matkami? Ja często o tym
myślę...
Pozdrawiam mamy i Wasze mamy.

[betty_julcia]

Ja zawsze byłam bardzo zżyta z rodzicami, zwłaszcz z mamą, ale urodzenie
przeze mnie Julii jeszcze bardziej nas zbliżyły. Mnie i mamę. Już nie
rozmawiamy ze sobą raz dziennie przez telefon ale czasami kilka razy, no i
widujemy się też bardzo często bo mieszkamy blisko siebie.
Ale przede wszystkim ja inaczej spojrzałam na rodziców. Chciałabym potrafić
tak wychować swoje dziecko/dzieci aby miały do mnie i mojego męża taki
szacunek, respekt jak ja do moich rodziców, chciałabym żeby mnie tak bardzo
kochały i miały taki kontakt z nami jak ja z rodzicami. Zdaję sobie sprawę
jakie to trudne, ile decyzji należy podjąć ile wyborów, nerwów, stresów i
strachu o dziecko.
poza tym dopiero teraz zrozumiałam co moja mama przeżyła tracąc przed
urodzeniem mnie dwoje dzieci. Teraz to rozumiem. Wcześniej wiedziałam o tym
ale nie rozumiałam, nie wiedziałam jaki straszny to ból. Teraz mogę się
domyślić i kocham ją jeszcze bardziej.

[danka24]

Przez długą część życia wydawało mi się, że jestem z mamą bardzo blisko.
Dopiero po tym, kiedy naprawdę poznałam, co to znaczy okazywać uczucia i
doświadczać tego od kogoś – wiedziałam, jaka byłam do tej pory uboga
emocjonalnie ... no cóż, to były czasy „zimnego wychowu”: zero okazywania
emocji, raczej wymagania. Codzienne „-Jak ci poszło w szkole?” - pytanie
oczywiście o stopnie. 5 minus? A dlaczego minus? Problemy innej natury były dla
rodziców nieważne.
Bliska jest mi wypowiedź Umargos. Dla mojej Mamy też istotne było zaspokojenie
naszych fizycznych potrzeb, tak bardzo, że zabrakło miejsca na zwierzenia. Może
nie 100, ale 98% moich problemów było i jest jej całkowicie nieznanych...
Nie pamiętam, kiedy moi rodzice mówili mi, że mnie kochają...dlatego do dzisiaj
przechowuję w komórce smsa wysłanego przez nich w Walentynki 3 lata temu, dla
zabawy, o treści „KOCHAMY CIEBIE”. To jeden z moich największych skarbów.
Oczywiście pojawienie się Kubusia to wielkie wydarzenie – Mama go uwielbia i
uważa za „swojego” synka (zawsze podejrzewałam, że moi rodzice chcieli, żebym
była chłopcem). Relacja między nami, do tej pory – mimo pozorów – bardzo uboga –
wzbogaciła się o nową, jakże nośną płaszczyznę: Kubusia. To jest temat zawsze
gorący, a ponieważ ciągle coś się dzieje – wreszcie mamy o czym rozmawiać
Wzruszam się widząc, jak mój synek wyzwala w nich pokłady czułości, jakich ja
nie zaznałam. To znaczy, że są reformowalni.
Wracając do Mamy – cieszę się, jak zapomina o swoich wpojonych „zasadach” , w
chwili gdy ulega 2-letniemu wnuczkowi, który ciągnie ją za rękę, prosząc o
wspólne szaleństwo.
Problemy „fizyczne” teraz oczywiście też są arcyważne tzn jak jesteśmy u
dziadków, to jestem dokładnie odpytana, co dziś Kubuś zjadł, czy już może coś
dostać do jedzenia itp.
Sądzę, że nasze relacje zmieniły się o tyle, że kiedyś byłam oceniana jako
dziecko, a teraz ocenie podlega to, czy ich wnuk jest dobrze zaopiekowany...czy
jestem dobrą matką. Nie zmienia to emocjonalnego chłodu między nami...
niestety... buuuuuuuu ((((((((((((((
Danka

[marcin-kaminski]

Z moją mamą zawsze miałam idealne kontakty. Jest moją przyjaciółką. Po
urodzeniu Kubusia faktycznie zbliżyłyśmy się jeszcze bardziej. Wiem, że jest
ze mnie bardzo dumna, że sobie doskonale radzę, nie mając blisko żadnej pomocy
(w Wawie, gdzie mieszkamy z mężem nie mam rodziny).

[mama1232]

Kontakty moje z mamą zmieniły się na korzyść. Teraz dopiero,jak mam swoje
dziecko,wiem ,jak bardzo trzeba się dla niego poświęcać. Będę wdzięczna mojej
mamie za to do końca życia,bardziej niż do tej pory...

[ulala72]

To bardzo krzepiące poczytać o Waszych emocjach i przemyśleniach. SMS "Kochamy
Cię" to naprawdę wielka rzecz. I w związku z tym mam pytanie - czy WY mówicie
swoim mamom, że je kochacie? ale nie tak "Mamo, kochana jesteś, że mi
pomogłaś", tylko tak bez okazji, z serca?
A do wszystkich mam-córek z "zimnego wychowu" mam inne pytanie - czy
czytałyście książeczkę Hanny Samson "Zimno mi,mamo"? To prawie o mnie.
Przeczytajcie sobie przy okazji.
Pozdrawiam

[bazylea1]

oj Ulala aż tak dobrze to nie jest... lata zimnego wychowu zrobiły swoje. co
ciekawe moja mama oburza sie teraz gdy mój synek zajęczy a ja nie lecę od razu
na łeb na szyję go pocieszać.

[a.l.o.e.s]

Zawsze wydawało mi się, że moje kontakty z mamą są idealne. Niedawno okazało
się, że nie zgrzytało, bo nie miało powodu, nigdy nie zrobiłam niczego, z czym
ona by się nie zgadzała (bez żadnych starań z mojej strony, poprostu tak
wychodziło). Cóż, ponad rok temu zrobiłam rzecz, zdaniem mojej mamy, okropną.
Nie dość, że urodziłam drugie dziecko, co samo w sobie jest ledwo tolerowalne,
to jeszcze ośmieliłam się urodzić chłopca, co jest bezwzględnie niewybaczalne.
Mama, przez jakiś czas, starała się ukrywać swoje uczucia. Z czasem szło jej
coraz gorzej, aż w końcu ja przestałam udawać, że tego nie widzę. I...
kontaktu nie ma, tak zwyczajnie i poprostu, nie ma. Smutne to, ale niestety
prawdziwe.