Powinnam to ruszać ?

[figrut]

Mam takiego znajomego z dzieciństwa, który mieszkał obok mojego dziadka drzwi
w drzwi. Wychowywała ich (ma starszego brata) matka i ciotka, ojcowie dwóch
braci różni i podobno nieznani. Ten mój kumpel z lat dziecięcych stoczył się
na dno. Śpi w wielkim domu pod schodami. W domu tym mieszkają starzy
mieszkańcy wioski, którzy znają tego chłopaka od dzieciństwa i pozwalają mu
tam zimować.
Wzorców z domu ten chłopak nie wyniósł dobrych. Póki żyła ciotka, zajmowała
się chłopakami. Jak ona zmarła (kumpel miał wtedy 10 lat), nie miał już kto
się nimi za bardzo zajmować. Matka była typem poszukującym wciąż faceta, synom
pobłażała bo nie potrafiła się nimi zająć i wychować jak prawdziwa matka.
Po śmierci matki wybuchła afera. Ktoś tam puścił plotkę, że ów chłopak jest
synem mojego wuja (ojca mojej mamy). W mojej rodzinie zawrzało, wujcio się
szarpał jak ryba w sieci i sprawa ucichła.
Wczoraj spotkałam się z tym chłopakiem u mojego brata (przychodzi się dogrzać)
i strasznie rzuciło mi się w oczy podobieństwo zewnętrzne mojego brata i tego
chłopaka (brat podobny do ojca mojej mamy). Po pewnym czasie ten chłopak
rozpłakał się nad sobą, że nie ma rodziny, brat się zapił, on został sam. Nie
mam ochoty na dochodzenie i chyba raczej nie powinnam tego ruszać, ale może
powinnam ? Gdyby chłopak miał ojca, jego życie mogłoby się potoczyć zupełnie
inaczej.

[jagaa]

Ile ten chłopak ma lat teraz ? Może można mu jakoś pomóc ?
Niekoniecznie w sprawie ustalania prawdziwego ojcostwa.

[anmala]

A może trzeba mu pomóc tak zwyczajnie po ludzku, a nie tylko z racji wspólnych
antenatów....Jeśli chcesz i możesz mu pomóc, to zrób to. Jeśli sam będzie chciał
to się dowie kto jest jego ojcem.

[figrut]

To już dawno dorosły facet, a nie chłopak. Przepraszam, ale z racji tego, że ja
go znam od dziecka i z nim dzieciństwo spędziłam, to jakoś tak mi ciężko mówić
"dorosły facet" o kimś takim On się stoczył na dno i już raczej nic nie da
się tam na "odpowiedni tor" nawrócić. Jednak jestem niemal pewna, że gdyby od
dziecka i przez nastoletnie lata ktoś nad nim opiekę jak prawdziwy rodzic
sprawował, wtedy nie mieszkałby on pod schodami, nie pił, żyłby jak człowiek.
Pewnie powiedziałabym sobie "taki jego wybór, jest dorosły mógł iść inną drogą",
ale trafia mnie, jak mój wuja kiedy przyjeżdża, używa sobie na tym moim dawnym
kumplu aż do przesady. Śmieje się z jego życia, z jego wyglądu jednocześnie cały
czas przechwalając się, jak to się jemu samemu w życiu cudnie ułożyło. Kiedyś
przeglądając stare zdjęcia zapytałam moją mamę, co tam D. robi między naszymi
ciotkami i mama mnie naprostowała, że to nie D., a jej własny brat (mój wuja).

[gryzelda71]

Ale co chcesz zrobić?Po pomóc możesz bez ruszania.

[figrut]

Sama nie wiem co chcę zrobić. Do wczoraj o tym nie myślałam, ale od wczoraj sama
nie wiem. Jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że D. jest synem mojego wuja. D.
bardzo brakuje rodziny. Takiej genetycznej, jak to większość z nas posiada,
bardziej świadomości, że nie został się zupełnie sam. Powiedzieć "słuchaj D.,
jestem twoją kuzynką, a mój brat twoim kuzynem" i co dalej ? Rozpętać piekło w
rodzinie ? Czy może udawać cały czas, że D. jest zupełnie obcym dla nas facetem,
sąsiadem dziadka i nic więcej ? Wuj zaczął sobie na nim używać od kiedy ktoś
puścił plotkę o jego ojcostwie. Wygląda to tak, jak gdyby na D. chciał sobie
odbić swoje własne grzeszki i udowodnić całemu światu, jakim to D. jest
śmieciem. Pomagamy mu już na ile jesteśmy w stanie. Głównie mój brat i bratowa
(mieszkają w tej wiosce). Czasami jak tak sobie wuj w towarzystwie używa na D.
który nic złego mu nie zrobił, mam taką zwykłą, ludzką, złośliwą ochotę wypalić
prosto w twarz, że lży o swoim własnym synu.

[magaan12]

Czasami jak tak sobie wuj w towarzystwie używa na D.
> który nic złego mu nie zrobił, mam taką zwykłą, ludzką, złośliwą ochotę wypalić
> prosto w twarz, że lży o swoim własnym synu.

a nie możesz - zamiast wypalać wujowi o domniemanym ojcostwie - po prostu zwrócić mu spokojnie uwagę, że z żadnego nieszczęścia nie należy się wyśmiewać? Przecież gdyby wuj natrząsał się z kogokolwiek innego (swojego czy obcego) to by to było tak samo nie w porządku.

[nangaparbat3]

A ciekawa jestem, co na to zwolenniczki obowiazkowych badan DNA?

[epistilbit]

Życie tego gościa potoczyłoby się tak samo. Jeśli ktoś chce pić
będzie pić, zawsze sobie powód znajdzie.

[figrut]

Epistilbit, tego nie byłabym taka pewna. W dużej mierze człowiek kształtowany
jest przez swoją rodzinę. To rodzina jest motorem napędowym i nas ukierunkowuje.
Gdyby w twojej rodzinie normą było zajadanie się gąsienicami, bardzo
prawdopodobne, że robiłabyś tak samo będąc już "na swoim" i nie widziałabyś w
tym nic nadzwyczajnego.
Jeśli w mojej rodzinie picie alkoholu wraz z matką w wieku nastu lat normą nie
było, tylko czymś karygodnym, to i ja jako człowiek dorosły będę tak to widziała.
Takie a nie inne wzorce wyniósł z domu, a nikt z kim był blisko, nie pokazał mu,
że można żyć inaczej.

[gryzelda71]

Znałam osobę co ciepły i spokojny domek porzuciła na rzecz pijaństwa,dorywczej
pracy i "wolności".A wzorce z domy były zupełnie inne.

[titta]

Dobry dom nie gwarantuje w 100% porzadnego zycia. Podobnie jak
spoleczne dno nie powoduje w 100% stoczenia sie. Jednak to sa
wyjatki. W wiekszasci powtarza sie to w czym zostalo sie wychowanym:
pijanstwo, bieda sa dziedziczne.

Czlowikowi mozna pomoc, ale on sam musi tego CHCIEC.
Musi chciec i wierzyc ze sie da wyjsc na prosta. Znam ludzi ktorzy z
najglepszego dna sie podniesli. Zaczyna sie jednak od zrozumienia,
ze nie jest to wina rodziny (wychowania, sytulacji, samotnosci,
sasiada, braku pracy itp.) ale ICH WLASNYCH decyzji.
Zawsze jednak mozna sprubowac i zalatwic czlowikowi kontakt ze
specjalistami i odwyk. No i nie uzalac sie nad delikwentem, ale
twardo wspierac.
Mialam okazje kiedys rozmawiac z bezdomnymi pijaczkami w pewnym
miescie. Wszyscy bardzo ubolewali nad soba. Jeden stwierdzil, ze ma
dosc i chce pomocy. Ten jeden ma teraz normalne zycie i rodzine.

[kawka74]

Nie szukaj ani winnego, ani pomocy poza tym chłopakiem. Zapewnienie mu tatusia będzie tylko pretekstem do kolejnego ciągu alkoholowego. Facet musi wziąć tyłek w troki sam, bez cudownych interwencji.
Rozważanie, co by było, gdyby coś tam, to zawracanie głowy. Bo może byłoby inaczej, a może tak samo.
Niekoniecznie trzeba mieć alkoholowy dom, żeby się uzależnić. I niekoniecznie dom abstynencki uchroni przed alkoholizmem.

Epistilbit

[nutka07]

A co to za nowatorska idea?

[epistilbit]

Tautologia. Dla alkoholika każdy powód jest dobry do picia.

[epistilbit]

A sorry. Teraz doczytałam, że zapił się brat, o piciu głównego bohatera nic nie
było.

[figrut]

Już wyjaśniam. On sam również pije, ale myślę (być może się mylę), że jest to
raczej picie takiego pijaczka - mam to wypiję, nie mam to trudno. Nie wygląda mi
to na alkoholizm. Latem pije jak ktoś mu postawi, zimą nie pije, bo ludzi do
stawiania nie ma. Jak zmarła jego matka, wyeksmitowali go z mieszkania i
przydzielili mały pokoik w innej wsi. Zamiast tam zamieszkać (było lato), to
przesiadywał w swojej rodzinnej wsi. Pokoik mu zabrali i został się bez
jakiegokolwiek lokum. Taki bezdomny z własnej bierności bardziej, niż z własnego
wyboru. Załapuje się do różnych prac aby przetrwać. Nie ma żadnego
wykształcenia, całe życie wtłaczali mu do głowy, że szkoły to dla miastowych są.
W domu było tak, że wchodził tam kto chciał i o której chciał bez pukania,
stawiał flachę na stole i zaczynała się popijawa. Póki żyła ciotka, było tam w
miarę normalnie i nikt bez pukania tam nie właził. Jak ciotka zmarła, każdy tam
wchodził jak do własnej obory i w takich warunkach dorastał D.

[aandzia43]

Paskudna historia. A wuj jeszcze paskudnieszy. Ja bym zjadliwie pojechała
wyżywającemu się na domniemanym potomku krewniakowi. Przy świadkach. Może by
przynajmniej zamknął gębę.
Co do samego chłopaka - nie wiem. Co możesz zrobić w pojedynkę? W rodzinie jak
widać zmowa milczenia i zamiatanie brudów pod dywan.

[uullaa]

figrut napisała:

"mojego wuja (ojca mojej mamy)"
Bardzo cię przepraszam, że nie na temat, ale czy "ojciec twojej
mamy" nie powinien być twoim dziadkiem, a nie wujem?

[figrut]

Ups. to brat mojej mamy

[nangaparbat3]

Wiesz co? Odpusc. 99% rodzin nigdy nie wybacza tym swoim członkom, którzy
ujawnią tego typu tajemnicę. Nawet gdyby wszystkie obiektywne racje były po ich
stronie.
Po prostu obawiam sie, ze zaplaciłabys bardzo wysoką cenę.

[azile.oli]

Gdybanie na temat tego, jak potoczyłoby się życie tego chłopaka nie
ma teraz sensu. Czasu nie da się cofnąć. Nawet, gdyby wuj okazał się
ojcem , nie sadzę, aby zmienił swoje podejście do syna. Geny i
materiał biologiczny to nie wszystko, najważniejsza jest możliwość
stworzenia więzi, a ja nie widzę tej możliwości.
Istnieje też opcja, że nie jesteście spokrewnieni i tylko rozpętasz
burzę.
Co do pomocy, to można spróbować, ale przede wszystkim musi chcieć
sam zainteresowany. Już nie jest bezbronnym dzieckiem.
Jeśli chodzi o opcję, że facet się zmieni , gdy cudem zyska
rodzinę, to nie byłabym taka pewna. Nie byłabym też pewna reakcji
tej rodziny. Rozumiem, że stałabyś się nia także Ty, ale uwierz mi,
albo chcesz mu pomóc, bo go lubisz, albo Cię to przerośnie nawet,
gdy okaże się, że to Twój kuzyn.