moja mama

[baba06]

jest u mnie od kilku tygodni, jest to osoba starsza, schorowana, wymagająca
zainteresowania swoją osobą.
No i właśnie tu jest problem, bo ciągle ma pretensje,że za mało czasu jej
poświęcam,że nie siedzę, nie rozmawiam....a ja mam też swoje obowiązki.
Ponieważ aktualnie nie pracuję zawodowo,to mama wyobraża sobie,że "klapnę" z
nią na kanapie i będziemy rozmawiać non stop...a ja ani nie wiem o czym ,bo
ile można rozmawiać o chorobach i trudach dnia codziennego, ani nie potrafię,
bo wcześnie wyprowadziłam sie z domu rodzinnego i do tego nie jestem typem
gaduły

Staram się być grzeczna i nie reagować na komentarze,ale zaczyna mnie to
powoli denerwować i chyba sobie z tym nie radzę

[a1ma]

Niestety, raczej tego nie zmienisz.
Pozostaje uodpornić się i puszczać takie komentarze mimo uszu.

[burza4]

nie miej do siebie pretensji, bo trudno być uszczęśliwionym wizją
konieczności toczenia przytłaczających rozmów. Takie osoby działają
jak wampiry energetyczne, lubują się w tematach depresyjnych apotem
dziwią, że normali ludzie omijają ich szerokim łukiem. Skąd w naszym
narodzie to upodobanie do wiecznego jęczenia?

[cherry.coke]

Ja mam tak z babcia. Polecam pytanie o dalsza historie rodziny i genealogie typu
"a skad pochodzil nasz pradziadek" - temat obszerny, a zawsze mozna sie czegos
ciekawego dowiedziec.

[triss_merigold6]

Krótka piłka: skaży się na dolegliwości? Kierujesz do lekarza. Nie
chce iść do lekarza? To niech nie zawraca d...y.
Trzeba się bronić przed wampirami energetycznymi.

[leneczkaz]

rodzice to Cię raczej nie kochali .. co?

każde jęczenie kiedyś sie skończy

[skanke]

a potem będzie płacz, że nie poświęcałam mamie wystarczającej uwagi.

[triss_merigold6]

Taaa... jasne. IMO są inne interesujące i przyjemne formy rodzinnej
komunikacji i podtrzymywania kontaktów niż rytualne narzekanie.
Rytualne narzekanie wbija słuchacza w poczucie winy i jest ogólnie
męczące.

[echtom]

Płacz albo ulga. To bardzo niefajna alternatywa - mordęga z wampirem
energetycznym albo w ogóle brak matki. Szkoda, że tak trudno o
trzecią drogę, jaką jest normalny przyjacielski kontakt dwóch
dorosłych osób w rodzinie.

[triss_merigold6]

To jest możliwie m.in. pod warunkiem, że obie strony mają przestrzeń
tylko dla siebie i żadna nie domaga się kontaktu non stop.

[ihanelma]

Tiaa, najlepiej jeszcze dołożyć poczucie winy. Powinna dziewczyna
sie zwinąć w chińskie Z i słuchać jęczenia 24h/dobę. Co z tego że
ONA nabawi sie wrzodów i depresji . Przecież wiadomo, ze sie
powinna poświęcić

[imasumak]

ihanelma napisała:

Co z tego że ONA nabawi sie wrzodów i depresji . Przecież wiadomo, ze sie
powinna poświęcić

Powinna się poświęcić, a następnie powielić wzorzec i zatruwać życie własnym
dzieciom

[ihanelma]

O taaak, tradycja zginąć nie może

[triss_merigold6]

Wręcz przeciwnie. I nie marudzili na tle zdrowotnym ani jakimkolwiek
innym przesadnie. Dlatego narzekanie, ot tak dla podtrzymania
konwersacji, mnie irytuje. Towarzysko mogę chwilę ale przez dłuższy
czas non stop kolory bym nie zniosła.

[burza4]

rodzina z zagranicy mówi cichcem, że z kazdego pobytu w Polsce wraca
do domu psychicznie wykończona, bo ledwie się pojawią są z
upodobaniem zalewani potokami nieszczęść innych. Tematu na dłużej
zmienić nie sposób, bo weselsza konwersacja jest skwapliwie ucinana
w zarodku. Zamiast odpocząć, spędzić święta w radosnej atmosferze i
cieszyć się rodziną dostają się w szpony nienasyconych narzekaczy i
cały pobyt wysłuchują opowieści że sąsiadce zepsuła się pralka,
bliżej im nieznana pani Jadzia ma uporczywą zgagę, a wuj Mietek
cierpi na zaawansowaną paradontozę...
Dziwne, że w ogóle jeszcze chce im się przyjeżdżać

[lola211]

Taki typ.
Moja mama tez ma ten syndrom.Ucinam rozmowy w zarodku, ewentualnie w
przypływie dobroci udaje, ze slucham.Pogodzilam sie , wiem ze jej
nie zmienie, na szczescie ma tez duzo zalet.

[sapalka1]

Może dać jej coś do roboty lekkiego, a ciekawego? Takie narzekanie wynika czesem
z nudy. Jeśli zajmie czymś innym myśli i jej i Tobie będzie łatwiej. I tematy
ciekawsze.

[skanke]

tak to już jest jeśli nie ma się swojego życia-żyje się życiem innych. może
matce po prostu brakuje chwili zainteresowania ze strony rodziny i tak
natarczywie wymusza-nie zna innego sposobu.

[protozoa]

A jak często życiem innych żyja młdoe mamy........

[echtom]

> tak to już jest jeśli nie ma się swojego życia-żyje się życiem
innych.

Ale dzieci, nawet dorosłe, nie mogą odpowiadać za życie swoich
rodziców. Oni mieli mnóstwo czasu, żeby sensownie pokierować własnym
życiem, rozwinąć jakieś zainteresowania i znaleźć sobie inny cel niż
zadręczanie najbliższych.

[protozoa]

Albo......zająć się opieką, wychowaniem i pracą po to, żeby dać dzieciom
mozliwośc kształcenia się i szans na lepsze życie. Tylko o tym zwykle się juz
nie pamięta.

[protozoa]

Pomiędzy poswięcaniem się a olewaniem matki jest duża róznica.
Co to oznacza,m że jest starsza czy schorowana? Na co choruje? Czy ma jakieś
zainteresowania, przyjaciół, czym zajmowała się zawodowo, czy jest między Wami
intelektualna przepaść - to wszystko na kolosalne zanaczenie jak się zachowac i
wpyw na Wasze relacje.
Jesli matka ma 70 lat a biologicznie jest o 20-starsza, całe życie prowadziła
dom albo pracowała w fabryce ( Ty skończyłaś studia, nieważne, że dzięki jej
pomocy i wyrzeczeniom, bo o tym mało kto pamięta), przeczytała z trudem 2
książki, nic ją nie interesuje, jest przerazona zmianą otoczenia ( np. kąśliwe
uwagi zięcia) to będzie źle.
Starsza osoba może potrzebowac serca, zainteresowania, uwagi i nie jest to nic
zdrożnego.
Może warto zainteresowac się zdrowiem ( co nie oznacza, że dac sterroryzować),
iśc z matka do teatru, na wystawę, poprosić, aby zajęła sie przez godzine
dziecmi,podyskutować o polityce, o tym co ciekawego w telewizji ( jeżeli nie
wychodzi z domu), podsunąć cos do poczytania, zaprosić koleżanke z matka w
podobnym wieku.
Może mama tak jak małe dziecko za wszelką cenę chce zwrócić na siebie uwagę????

[echtom]

> Może mama tak jak małe dziecko za wszelką cenę chce zwrócić na
siebie uwagę????

Dokładnie tak i to może być bardzo uciążliwe dla córki, która sama
ma małe dzieci albo właśnie je odchowała i chciałaby trochę
odpocząć. Zapytam wprost - czy mieszkasz ze starą matka, która
ciągle domaga się Twojej uwagi?

[protozoa]

Nie, choć maoja mama jest zapewne znacznie starsza ( metrykalnie) od większości
rodzicielek mam na tym forum. Psychicznie jest pewnie młodsza od wielu z Was.
Nie mieszkamy razem. Mama ma swoją pracę, zainteresowania, męża ( mojego ojca),
i swoją matkę prawie 90 letnią. Też nie zniedołężniała i młodą duchem.
Zajmowałam się chorymi na raka teściami. Wymagali mojej uwagi.

[echtom]

To o czym rozmawiamy? Masz młodą matkę, szacuję, że ok. 65 lat,
która nie zatruwa Ci życia, więc czemu pouczasz innych w sytuacji, o
której nie masz pojęcia? Nie wiem, jaki był zakres Twojej opieki nad
teściami i jaką część swojego życia musiałaś im podporządkować -
całą dobę z ewentualną przerwą na pracę zawodową?

[protozoa]

Zgadza się, moja mama urodziła się w czasie Powstania Warszawskiego.
Natomiast teściowie byli starsi. W róznym okresie różną ilość czasu im
poświęcałam. Tuz przed śmiercią teściowej było to naprawdę dużo, a w tygodniu
poprzedzającym zgon wzięłam urlop.
Wcześniej za soba nie przepadałysmy, ale ten czas był czasem rozmów - dla mnie
ogromnie męczący, nierzadko przykry, dla teściowej ważny.

[baba06]

mama ma 78lat, choruje na serce,szybko się męczy, więc o wyjściach nie ma co
marzyć, cale życie ciężko pracowała zawodowo, a po pracy dom...
ja wiem,że potrzebuje zainteresowania, dlatego zabrałam ją do siebie i staram
się jak mogę, ale nie jestem w stanie przez cały dzień poświęcać jej tej uwagi,
mam jeszcze dziecko i męża,który wykazuje więcej cierpliwości niż ja
Do tego mama jest wyjątkowo powiedzmy kapryśna - tego nie będzie jadła,tego nie
lubi,to jej nie smakuje - oczywiście ma do tego prawo, ale na prawdę nie podaję
sushi,pizzy,czy spagetti,tylko staram się gotować odpowiednio dla jej wieku i
upodobań
Mama jest rzeczywiście jak małe dziecko,chodzi za mną krok w krok, a ja już się
od tego odzwyczaiłam i nie lubie jak ktoś patrzy mi się na ręce

Od kilku dni próbuję znaleźć jakieś oferty na wyjazd na ferie i o to też są
pretensje, raz,że po co to w ogóle gdziekolwiek jeździć!,dwa,że tyyyyyle czasu
spędzać przy komputerze!!!

[joanna35]

Babo nie chcę Cię dobijać, ale będzie raczej gorzej niż lepiej. Jak
długo mama ma z Tobą mieszkać, ma własne mieszkanie?

[baba06]

mama ma swoje mieszkanie,ale w odległości 150km, więc jest mi wygodnie jak jest
u mnie

p.s. wczoraj rozmawiała przez telefon z kuzynką i słyszałam jak mówi,że bardzo
jej się "u mnie przykrzy", .....zrobiło mi się przykro

[echtom]

A co robiła wcześniej w swoim mieszkaniu?

[joanna35]

Jesteś, Babo, jedynaczką?

[daisy]

"Przykrzy się" to u starszych ludzi najczęściej znaczy: "nudzi się". Kiedyś tak
się mówiło, również w gwarze. Nie, że jest jej przykro.
Więc się tak nie przejmuj, ma prawo być znudzona, wyrwana ze swojego środowiska,
pewnie nie ma żadnych obowiązków. Może wymyśl coś dla niej do roboty? Jak dobrze
widzi, to może jakieś szydełka czy inne druty?

[echtom]

Moja mama miała lekką pracę umysłową, po pracy czytała książki, bo w
domu większość rzeczy robiła gosposia. Miała tylko jedno dziecko i
dwie osoby do pomocy. Dlatego średnio się moralnie poczuwam do tego,
żeby przez kilkanaście lat wynagradzać jej "poświęcenie"
i "wyrzeczenia". Szczególnie, że wychowałam sama troje dzieci, a po
pracy etatowej dorabiałam zleceniami i zajmowałam się domem. Teraz
mam 45 lat, dzieci odchowane, jestem w dobrej kondycji i mogłabym
przeżywać drugą młodość, a zamiast tego będę musiała jeszcze przez
wiele lat spłacać "dług wdzięczności". I mam zwyczajnie żal do mamy,
że jest tak skrajnie egocentryczną osobą.

[protozoa]

Jesteśmy w podobnym wieku, z tym, że ja mam 2 dzieci. Tez odchowanych,
studiujących. Moja mama nie miała lekkiej pracy- jest pediatra-, ale w młodości
szalała nadrabiając to co straciła w dzieciństwie ( kończąca się wojna, ciężkie
dla wszystkich powojenne lata). Była hippisem, jeżdziła na koncerty, grała na
gitarze, nie opuściła chyba żadnego studenckiego obozu. Tez nie przepracowała
się w domu. Dziś na szczęście nie wymaga mojej opieki, ale gdy to sie stanie w
100% sie nia zajmę. Wiem, że ludzie starsi potrafia byc złośliwi, męczący, moga
mieć pretensje, ale to są rodzice i naszym moralnym obowiązkiem jest pomoc.
Nie uwierzę, że mamy nawet ciężko chorej na sece ( to do Baby) nie da się czymś
zainteresować, zając, spowodować, aby poczuła się kochana i potrzebna.
P.S. Z moimi rodzicami aż do śmierci mieszkała niania - przedwojenna gosposia
moich pradziadków, która wychowywała babcię, potem była z nimi w czasie wojny
dzieląc się wszystkim co przywiozła od wiejskiej rodziny, nastepnie wychowywała
mame i w mniejszym stopni mnie. Była prostą kobietą, ale czuła się potrzebna i
bardzo lubiana. Była członkiem rodziny.

[burza4]

protozoa napisała:
> Nie uwierzę, że mamy nawet ciężko chorej na sece ( to do Baby) nie
da się czymś > zainteresować, zając, spowodować, aby poczuła się
kochana i potrzebna.

to uwierz, bo moja śp. babcia taka była. Przestała czytać książki,
oglądać tv, nic ją nie interesowało. Nie ma to nic wspólnego z
poczuciem bycia kochaną i potrzebną - to rys charakteru po prostu.
Mam w rodzinie takie starsze osoby, które są w świetnej kondycji a
narzekają na wszystko, miałam taką, która z racji wieku miała prawo
ponarzekać, a zawsze powtarzała, że wszystko w porządku i nie ma co
się przejmować.

[berecik7]

O Jezuuu...znam te upierdliwo-narzekające matki. Moja przyjechała kiedyś mi
"pomóc" (synek miał 4 miesiące, wcześniej nie widziałyśmy się 2 lata, mieszka za
granicą). No i zaczęło się. Najpierw odmówiła spania w dużym pokoju (mamy tylko
2), bo tam "smierdzi psem". Więc zaczęła spać z małym w sypialni. Zamiast
cichego i szybkiego podawania piersi przeze mnie niemowlęciu w nocy, zaczęło się
bieganie po pokojach, rozbudzanie dziecka, które nie chciało potem zasnąć. Cisza
nocna i wypoczynek zrujnowany. Co chwila maraton po sklepach, bo "ten chleb to
nie taki, jak ona 10 lat temu w Polsce jadła". Rozliczanie - a gdzie ja
zapodziałam ten zielony wazonik, który 15 lat temu ciocia Krysia dała jej na
imieniny? A dlaczego nie załatwiłam tego, śmego i owego...? Mogłam
lepiej....Pożegnałam z ulgą. Na razie nie zapraszam, choć oczekuję drugiego dziecka.

[berecik7]

Zapomniałam dodać, że najgorsze chyba było to, że dosłownie bez przerwy
krzyczała na psa, który bał się dosłownie ruszyć uchem. Cały dzień strofowania
biednego stworzenia i naszych odpadających uszu...Koszmar.

nie zapominajcie, że

[skanke]

być może i my takie będziemy-to jest własnie genetyka!!!

[protozoa]

No to ja znów jestem inna i z innymi ludxmi sie stykam.
Babcia- prawie 90 lat, aktywna, ciekawa świata.
Rodzice o pokolenie młodsi, ale też juz w wieku emerytalnym ani myśla o ciepłych
kapciach. Zwiedzają świat, pracują, interesują sie wszystkim co dookoła.
Teściowie - oboje ciężko chorowali, już nie żyją. Jeszcze tydzień przed śmiercia
teściowa układała mi trasę wycieczki po Bałkanach ( nie miałam zamiaru tam
jechać, ale teściowa była tam kilka razy i uwielbiała o tym opowiadać. Uczyła
mnie gotować, pytałam jak to jest, że jej zawsze wychodzi ciasto bez zakalca.
Z teściem wiodłam prawie do końca dysputy o polityce, spieraliśmy się co do
pomysłów takiego czy innego ministra. W dniu śmierci zażądał gazet.
Niania, prawie analfabetka zmarła gdy byłam w ciąży, przedtem chorowała.
Wyszywała dla mnie serwetki.
Moja cioteczna babcia - stara panna, złosliwa, wykształcona choć bardzo już
chora słuchała w radio koncertów, chodziła do teatrów, sporo czytała.
Nietolerowała telewizji, nieznosiła kina. Codziennie do niej dzwoniłam ( miałam
2 małych dzieci).
To nie prawda, że do ludzi nie mozna dotrzeć. Dzieci uczą się oglądając relacje
z Waszymi bliskimi. Dajecie im, podświadomie, wyraźne komunikaty. I takich
samych zachowań spodziewajcie sie za kilkadziesiąt lat.

[joanna35]

> To nie prawda, że do ludzi nie mozna dotrzeć. Dzieci uczą się
oglądając relacje
> z Waszymi bliskimi. Dajecie im, podświadomie, wyraźne komunikaty.
I takich
> samych zachowań spodziewajcie sie za kilkadziesiąt lat.

Wszystko w temacie.

[burza4]

joanna35 napisała:

> > To nie prawda, że do ludzi nie mozna dotrzeć.

Mam inne doświadczenia, znam osoby które są skupione tylko i
wyłącznie na sobie - np. przyjezdnej rodziny nie spytają nawet co u
nich słychać, tylko w kółko jojczą o własnych nieszczęściach,
problemach i trudnościach. Każdy inny temat jest ucinany, bądź
sprowadzany na "właściwe" tory - czyli dotyczące spraw które
interesują starszą panią, a od których innym wywracają się flaki.

Dzieci uczą się
> oglądając relacje > z Waszymi bliskimi. Dajecie im, podświadomie,
wyraźne komunikaty. > I takich
> > samych zachowań spodziewajcie sie za kilkadziesiąt lat.

chęć spotkań zależy najbardziej od tego, co ma się do zaoferowania.
Jeśli ktoś jest nudny jak flaki z olejem i oddziaływuje na otoczenie
depresynie, to jest sam sobie winny. Chodzi o to, żeby dzieci same
chciały widywać się z rodzicami, a nie żeby wyrobić w nich
taki wewnętrzny przymus.

[echtom]

> Chodzi o to, żeby dzieci same
> chciały widywać się z rodzicami, a nie żeby wyrobić w nich
> taki wewnętrzny przymus.

Tak, mi też dokładnie o to chodzi. Jeśli tak będzie za 30 lat, stwierdzę, że odniosłam życiowy sukces.

[bi_scotti]

Depresje ludzi starych sa tak powszechne, ze az glupio o tym
wspominac; objawiaja sie roznie, wielokrotnie wlasnie trwalym
niezadowoleniem, poczuciem opuszczenia, bycia niepotrzebnym. Nawet
najbardziej czynni i samodzielni ludzie starsi miewaja trudne
okresy, choc oczywiscie, niektorzy potrafia to swietnie ukrywac lub
radzic sobie na wlasne sposoby. Niestety, ilosc samobojstw u ludzi
powyzej 70 roku zycia jest bardzo wysoka i stale rosnie choc
statystyki sa malo-znane i malo-naglasniane, bo np. 15-latek
wieszajacy sie z powodu nieszczesliwej milosci jest zawsze wieksza
sensacja niz np. 75-latek bioracy za duzo srodkow nasennych z powodu
ogolnej samotnosci i poczucia niezrozumienia ... Stosowanie wobec
kogokolwiek cierpiacego na jakakolwiek forme depresji wspomnianej
powyzej "krotkiej pilki" jest glupota i okrucienstwem - szkoda
miejsca na komentarz.
Zaczac warto od rozmowy z lekarzem domowym, przy czym zaznacze, ze
nie wiem na ile wyksztalceni w zakresie psychicznych dolegliwosci
geriatrycznych sa polscy internisci, nawet ci najbardziej
zyczliwi ... Jest wiele lagodnych "happy pills", ktore zdecydowanie
poprawiaja jakosc zycia seniorow i tych, ktorzy z seniorami maja do
czynienia. Warto tez znalezc starszej osobie towarzystwo w Jej wieku
przy czym dobrze jesli jest to polaczone z jakas aktywnoscia. Skoro
mama nie czuje sie zbyt silna fizycznie, moze da sie namowic na np.
klub brydzowy, na jakis wolontariat typu czytanie ksiazeczek chorym
dzieciom w szpitalu (ja znam cala "armie" babc i kilku dziadkow,
ktorzy to wlasnie robia z imponujacym poswieceniem i
zaangazowaniem), moze wlasnie pomysl ze spisaniem wspomnien albo
chociaz ulozeniem i opisaniem starych fotografii Ja zaintersuje. No
i warto planowac rozmowy Przez kilka ladnych lat opiekowalismy
sie niesprawnym i bywalo agresywnym dziadkiem - po pewnym czasie
nauczylismy sie, ktore tamaty Mu odpowiadaja/ciesza/inspiruja.
Babcia/dziadek tez czlowiek - mozna znalezc "klucz" do porozumienia.
Choc latwe to czesto nie jest.

[meg303]

Moja mama może rozmawiać na następujące tematy:
1. Moje niechodzenie do kościoła,niemodlenie sie itp
2.Opisywanie jakie to nieszczęścia i cierpienia spadną na mnie za w/w
3.Ubolewanie nad tym, ze się rozwiodłam i zawarłam ponownie ślub cywilny.
4 Użalanie sie nad moim byłym, jaki to on biedny( rozwód z jego winy, ma
ograniczone prawa rodzicielskie)
5. Narzekanie na wszystko i wszystkich
Żadne próby bardziej pogodnej, mniej podnoszącej adrenalinę konwersacji nie
przechodzą.

[triss_merigold6]

I to by było na tyle w temacie, że każdemu starszemu człowiekowi z
automatu należy się od dorosłego dziecka czas, ciepło i każdorazowe
cierpliwe wysłuchanie.

[meg303]

Dzięki za zrozumienie.
Czasem po prostu sie nie da, mimo najlepszych chęci.

[bi_scotti]

meg303 napisała:

> Dzięki za zrozumienie.
> Czasem po prostu sie nie da, mimo najlepszych chęci.

Wiesz jak to z dobrymi checiami ... pieklo wybrukowane.
Nie o to chodzi zeby miec dobre checi i nic ponadto. Gdyby Twoje np.
14-letnie dziecko zaczelo ciac sobie wlosy, drapac skore, nie jesc i
unikac kontaktow ze swiatem tez byc poprzestala wylacznie
na "dobrych checiach" i uprzejmej rozmowie? Watpie. Skargi,
przygnebienie, stale niezadowolenie, brak zainteresowania lub
nadmierne zainteresowanie cudzymi sprawami, nieumiejetnosc i niechec
do utrzymywania sensownych kontaktow towarzyski i inne tego typu
zachowania ludzi starszych to w 99.9% symptomy mniejszej lub
wiekszej depresji. Tego nie trzeba "znosic" razem z cierpiacymi
krewnymi, to sie leczy! Podobnie jak depresje i zalamania w kazdym
innym wieku.

[aandzia43]

Skargi,
> przygnebienie, stale niezadowolenie, brak zainteresowania lub
> nadmierne zainteresowanie cudzymi sprawami, nieumiejetnosc i niechec
> do utrzymywania sensownych kontaktow towarzyski i inne tego typu
> zachowania ludzi starszych to w 99.9% symptomy mniejszej lub
> wiekszej depresji. Tego nie trzeba "znosic" razem z cierpiacymi
> krewnymi, to sie leczy! Podobnie jak depresje i zalamania w kazdym
> innym wieku.

Tak, bardzo prawdopodobne, że to nie tylko utrwalające się patologie osobowości.
Że są to symptomy depresji czy po prostu zachodzących z wiekiem zmian w mózgu.
Tylko wytłumacz jednemu z drugim seniorowi, że powinien łykać tabletki "na
głowę". Albo, jeśli ma jeszcze takie możliwości, zebrać się do kupy bez leków.
Oglądałam z bliska różne przypadki: jeden łyka tablety i jest do zniesienia
(przede wszystkim sam dla siebie!), a drugi węszy podstępy i próby otrucia. Nie
mówiąc już o tym, że torpeduje wszelkie próby sensownego zorganizowania mu czasu
i odwrócenia uwagi od jojczenia. Gehenna.

[burza4]

bi_scotti napisała:

> Skargi,> przygnebienie, stale niezadowolenie, brak zainteresowania lub>
nadmierne zainteresowanie cudzymi sprawami, nieumiejetnosc i niechec> do
utrzymywania sensownych kontaktow towarzyski i inne tego typu> zachowania ludzi
starszych to w 99.9% symptomy mniejszej lub
> wiekszej depresji.

skąd takie absolutnie przekonanie o chorobowym podłożu takich zachowań? ja
uważam że w przypadku 99.9% osób tak się zachowujących nie jest to żadna
radykalna zmiana - po prostu całe życie byli upierdliwymi, histerycznymi,
egoistycznymi typami, tyle że na starość te wady jeszcze się uwypukliły.

jeśli ktoś jest z natury prymitywny, tępawy, nudny i wścibski to
prozac niczego nie rozwiąże

[joanna35]

Droga Burzo w zasadzie się z Tobą zgadzam, ale jednak nie do końca -
jestem dzieckiem toksycznej matki i właśnie zaczęłam terapię , bo
już dawno okazało się, że na mnie( a myślę, że nie jestem w tym
odosobniona) o wiele bardziej "podziałał" przykład własny mojej
matki niż gadanie jaka mam być. No cóż.....czasami W. ze
mnie "wyłazi" I to jest silniejsze ode mnie, bo miałam to
wdrukowywane przez 30 lat, chociaż jak byłam młoda i głupia
uważałam, że nigdy taka nie będę i że sama chęć wystarczy. W moim
przypadku niestety, nie wystarczyła

[aandzia43]

> To nie prawda, że do ludzi nie mozna dotrzeć.

Uwierz mi, do niektórych nie można. Nie można wejść w satysfakcjonującą dla nich
relację nie narażając na szwank własnej psychiki. Wampiry emocjonalne z wiekiem
stają się bardziej żarłoczne.
A swoją drogą: gratuluję cywilizowanie starzejących się członków rodziny To
piękna rzecz. Mam i ja takie osoby w rodzinie. Ale nie tylko takie.

[meg303]

Wiem, ze to sie leczy. Mam brata psychologa i wiele razy on czy ja
sugerowaliśmy pomoc specjalisty.
Mama na to " moim psychologiem jest pan bóg"
Masz jakies pytania?

[bi_scotti]

meg303 napisała:

> Masz jakies pytania?

Ciagle to samo: co zrobisz gdy podobne trudnosci komunikacyjne
zaczniesz doswiadczac ze swoim zbuntowanym (?) badz zdepresjonowanym
(?) nastolatkiem/pre-nastolatkiem? Czlowiek z problemami "duszy"
jest tak samo bezbronny w kazdym wieku i tak samo potrzebuje
wsparcia, pomocy, troski, opieki, zaangazowania. To, ze starszy
czlowiek bywa meczaco "upierdliwy" w sytuacji, gdy jest mu zle, nie
zwalnia reszty rodziny z obowiazku dbania o osobe Z PROBLEMAMI.
Wiekszosc wypowiedzi sugeruje, ze te stare matki czy ojcowie
zchowuja sie jak sie zachowuja "na zlosc" reszcie swiata a
szczegolnie na zlosc wlasnym dzieciom. Jest to potwornie
krotkowzroczna i niesprawiedliwa obserwacja. Gdy chory na raka wije
sie z bolu nie zakladamy, ze robi to "na zlosc" rodzinie! Podobnie z
choroba duszy - inne objawy, ale bol ten sam, czasem straszniejszy,
bo tak malo-rozumiany ...
Starym, chorym na smutek i samotnosc ludziom MOZNA pomoc (nawet
czasem poczatkowo wbrew nim samym!), ale to wymaga od kazdego z nas
indywidualnie zobaczenia w tym "upierdliwym staruszku" wolajacego o
pomoc/cierpiacego drugiego czlowieka, ktory najczesciej umiera ze
strachu, ze ma juz tak malo czasu na chocby najmniejszy powod do
radosci, ktorego dostrzec sam nie potrafi ...
Starosc jest wyzwaniem dla jednostek i dla spoleczenstw; jak narazie
wiekszosc ludzi kiepsko sobie z tym wyzwaniem radzi

[echtom]

> Starosc jest wyzwaniem dla jednostek i dla spoleczenstw; jak narazie wiekszosc ludzi kiepsko sobie z tym wyzwaniem radzi

Tak, przyznaję, że kiepsko sobie radzę. Wychowałam się w rodzinie nuklearnej z rodzicami starszymi o prawie 40 i 50 lat, którzy utrzymywali kontakty z krewnymi i znajomymi w ich wieku lub starszymi, więc na spotkaniach rodzinnych toczyły się rozmowy wyłącznie o chorobach i polityce. Bliższe relacje z rówieśnikami nawiązałam dopiero na studiach. Wymarzyłam sobie dom pełen życia - dzieci i zwierząt - i udało mi się go stworzyć. Nacieszyłam się nim przez kilka lat i znów wróciłam do "domu starców". I powiem szczerze, że rzygać mi się chce tą starością, która zdominowała całe moje życie, i mam doła, że uciekają mi ostatnie lata młodości, bo niedługo sama będę zgorzkniałą starą kobietą w pustym domu, bez przyjaciół, z którymi prawie nie utrzymuję kontaktów. Ile lat można żyć cudzą starością, zanim przyjdzie własna? Naprawdę wolałabym cieszyć się radosną młodością, którą powołałam do życia, swobodnie rozmawiać i śmiać się z własnymi dziećmi bez wysłuchiwania zgryźliwych uwag na ten temat, jeździć z nimi na wycieczki i robić inne fajne rzeczy, na które za kilka lat będzie za późno

[notting_hill]

Bardzo to mądrze, bi_scotti napisałas, bo i mnie się takie myśli
odnosnie depresji starych ludzi cisną do głowy...
Ale Ty zdaje się nie mieszkasz w Polsce, prawda? To jakby wiele
tłumaczy.
Tak jest, myslę że starzy ludzie stanowią doskonały target dla
antydepresantów, tylko że problemem jest mentalność- samym seniorów,
bo nie "wypada" sobie tak na skróty "uprzyjemniać" zycia, dwa- ich
otoczenia, bo w starość kulturowo wpisany jest smutek i
cierpienie...
Tu w Polsce nie ma póki co zgody na takie fju- bździu, żeby jeszcze
emeryci weseli byli .

[echtom]

Antydepresanty nie leczą egocentryzmu. Nawet w tej strasznej Polsce
są pogodni starzy ludzie, którzy żyją i dają żyć, a kiedy przychodzi
czas, przewracają się i umierają. Sama znałam takich osobiście i nie
ma to nic wspólnego z wiekiem i obiektywnym stanem zdrowia. Babcia
mojej przyjaciółki, staruszka chora na Parkinsona, do końca
bezinteresownie pomagała córce i wnuczce, choć nikt tego od niej nie
wymagał. Po prostu spełniała się w radosnym życiu dla najbliższych,
zamiast się cierpiętniczo "poświęcać", a na starość wystawiać
astronomiczne rachunki. Moja teściowa też taka jest - teraz poważnie
choruje i myśli głównie o tym, by sprawiać jak najmniej kłopotu
swojej rodzinie. A ja myślę o tym, jak się wyrwać na parę dni, żeby
ją odwiedzić, zanim będzie za późno. I ciarki mnie przechodzą na
myśl, jaki będzie straszny foch i obraza majestatu, że zostawiam
matkę, żeby jechać do obcej baby, do znienawidzonej konkurencji, z
którą ośmielam się wesoło i swobodnie rozmawiać przez telefon, bo to
przecież jak zdradzanie osoby, która powinna być w moim życiu
najważniejsza

bi_scoti

[meg303]

Jest pewna różnica między zbuntowanym nastolatkiem a starsza kobietą. Tego
pierwszego mozna sklonić, zmusić etc do leczenia. tego drugiego juz nie.
Mój brat zawodowo pomaga obcym ludziom, niestety nie jest w stanie pomóc własnej
matce. Po kilku latach prób odpuścił sobie, ja też.
Dodam, ze matka zawsze, tzn odkad pamietam( mam 40 lat) była toksyczna,
konfliktowa osobą. Nie stała się taka na starość.
A z moją siedemnastoletnia córka mam świetny kontakt, żadnych problemów. Może
dlatego, ze dałam jej to czego sama nigdy nie miałam, miłośc i akceptację.

[echtom]

> Dodam, ze matka zawsze, tzn odkad pamietam( mam 40 lat) była
toksyczna, konfliktowa osobą. Nie stała się taka na starość.

To jest właśnie prawidłowość, której nie chcą przyjąć do wiadomości
szlachetni obrońcy staruszków. Rzadko się zdarza, że pogodna i
niekonfliktowa osoba staje się na starość "wampirem" niszczącym
rodzinę. Zazwyczaj albo była taka od zawsze, albo mniej lub bardziej
się maskowała, odrabiając pańszczyznę poświęcenia dla rodziny i
planując w duszy odwet. A na starość może sobie wreszcie na to
pozwolić.

PS

[echtom]

I najgorsze, że przed "toksycznymi" nie ma ucieczki - najpierw
zatrują człowiekowi kilkadziesiąt lat życia, a potem zostawią z
dożywotnim poczuciem winy, podsycanym przez szlachetne osóbki w
rodzaju Protozoi czy Skanke. W realu też słyszałam teksty typu: "Nie
kłóć się z matką, bo jak w czasie kłótni dostanie zawału, będziesz
miała wyrzuty sumienia". Tak naprawdę to właśnie ci biedni,
schorowani staruszkowie są terrorystami bezwzględnie niszczącymi
życie bliskich, a ich rodziny bezbronnymi ofiarami pozbawionymi
możliwości jakiegokolwiek manewru.

[alinawk]

I ciekawe też, że ten schorowany, wymagajacy ciepła, życzliwości
staruszek/staruszka ma siłę i ochotę ci tak dos.ać że doprowadza
cię do płaczu przez trzy dni . Ulubiony tekst mojej matki : a bo
ty się tak znęcasz nad tymi dziećmi...Znęcanie się owo polega na
tym, że od córki (lat 18) wymagam aby coś czasem pomogła w domu, co
moja matkę przejmuje zgrozą. Dla niej czas się zatrzymał: moja
córka to wciąż dzidziuś a ja powinnam byc robotem obsługujacym
wszystkich i mającym niespożyte siły.

[echtom]

Moja na odwrót - chciałaby mieć w domu cztery obsługujące ją roboty
i ma pretensje, że za mało wymagam od dzieci. Wtedy przynajmniej
mogę spokojnie i rzeczowo powiedzieć, że sama ode mnie niczego nie
wymagała i niczego mnie nie nauczyła, więc niech teraz nie próbuje
naprawiać na wnukach.

[alabama8]

Jak jej zabrakinie to będziesz sobie w brodę pluła, żeś wtedy na tej
kanapie nie przysiadła ...

[meg303]

To przykre, ale kiedy jej zabraknie będe płakać. Ale z żalu za matka jakiej
nigdy nie miałam.
--

[kawka74]

Czyli na wszelki wypadek należy pozwalać rodzicom na wszystko i żyć pod ich dyktando, żeby uniknąć wyrzutów sumienia?
To gdzie jest miejsce na własne życie? I kiedy? Po śmierci rodziców?

[echtom]

> To gdzie jest miejsce na własne życie? I kiedy? Po śmierci
rodziców?

Po śmierci też nie ma, bo wtedy trzeba płakać i zagryzać się
poczuciem winy, że się nie było wystarczająco czułą i troskliwą
córką.

[protozoa]

Też matka zzza grobu tego wymaga?

[kawka74]

Pięknie.
Ja rozumiem, że szacunek i tak dalej, ale gdzieś muszą być granice ponoszonych kosztów. Zwłaszcza jeśli te koszta odbijają się dzieciom ciężką czkawką.

[protozoa]

Nie muszą, to zależy od obu stron, mniemam, ze w większym stopniu od strony
silniejszej.

[protozoa]

Nikt nikomu nie każe żyć pod dyktando. I nikt nie powinien zyc pod niczyje
dyktando - ani rodzice ani dzieci ani wnuki - bez względu na wiek. Rodzice bez
względu na to czy maja 25 czy 85 lat nie powinni terroryzować dzieci zarówno
tych 2-3 letnich jak i 50 letnich.
Niestety, tak jest, że każdy wiek ma swoje prawa. Nigdy bym nie zostawiła
płaczącego roczniaka, dwulatka i poszła sobie do kawiarni i nie migałabym się od
zajęcia 85 letnia matka/babcią. Co nie oznacza, ze byłabym na każde skinienie.
Wydaje mi się, ze te , niestety czekające na odejście matek, panie w swoim
wytwornym towarzystwie kolegów z korporacji w życiu by nie przyznały się, że ta
prosta kobiecina to ich matka. Tak, jesteście bardziej bywałe w świecie,
wykształcone, znacie języki obce, dyskutujecie o filozofii egzystencjalnej itd,
ale nie pamiętacie o swoich korzeniach.
Matki zabrane ze swojego otoczenia, wyobcowane, nierzadko zaniedbane pod
względem zdrowotnym, schorowane, samotne usiłują za wszelka cene zwrócić na
siebie uwagę. To Wy wpychacie matki przed Bozym Narodzeniem do szpitala, zeby
nie popsuły swoim wyglądem wystroju Waszego mieszkania, zeby nie daj Boze nie
weszły w kapciach do salonu w obecności gości.
To Wy nie odwiedzacie ich tygodniami zabiegane między wycieczką na Mauritius a
kosmetyczką ( byłam na Mauritiusie, chadzam do kosmetyczki). To Wam nie
przyjdzie do głowy, zeby porozmawiać o tym jak było kiedyś, iśc do parku, kupić
modną bluzkę ( matce nie sobie, bo o sobie i dzieciach raczej nie zapominacie),
ba nie wykupicie recept, nie przypilnujecie, żeby leki były zazywane zgodnie ze
zleceniem i o czasie.
Ględzący, starszy człowiek zwraca na siłe rozpaczliwie na sibie uwagę, ale
bezskutecznie. Staje się więc samotny, złośliwy, niezyczliwy, bo tylko to mu
zostało. Odrzucony i niekochany. Miłość może pojawić się na chwilke u notariusza
- gdy matka - o ile cokolwiek ma- zechce sobie kupić na ostatnie lata życia
miłość przekazując hektary, mieszkanie itd.
Nie zaprzeczajcie, i tak nie uwierzę, że jesteście inne.
Nie jestem osoba wierzącą - zawsze byłam zdeklarowana ateistką, ale pamiętam jak
ktos kiedys powiedział, że Bóg człowiekowi wybaczy, człowiek człowiekowi
wybaczy, ale los sie zemści. Zobaczycie za kilka lat.

[kawka74]

Ty po prostu jeszcze wielu rzeczy nie doświadczyłaś, stąd ta ignorancja.
Dlatego pozwolę sobie te bzdury przemilczeć.

[protozoa]

Zbyt długo pracuję i zbyt wiele mam kontaktów z ludźmi, zeby to co piszę było
bzdurami. Widzę stosunek dzieci do starych, zniedołężniałych rodziców.

[miedzymorze]

I zupełnie niesłusznie zakładasz, że to co widzisz co całokształt.

pozdr,
mi

[kawka74]

Widzisz, ale nie doświadczasz. Widzisz - co nie oznacza, że rozumiesz.
Zakładasz z góry, że za obojętnym czy negatywnym stosunkiem do rodziców kryje się lenistwo, podłość i niewdzięczność dzieci, li i jedynie, co JEST bzdurą.

[echtom]

Jesteś okrutna. Mieszkam ze swoją matką od 7,5 roku - nie
zabrałam jej z jej otoczenia, tylko sama porzuciłam dla niej pracę i
własne niezależne życie. Nie pracuję w korporacji, nie chodzę do
kosmetyczki, nie byłam na Mauritiusie. Od kilku lat prawie nie
przyjmuję gości. Poza tym moja matka nie jest "prostą kobieciną",
tylko wykształconą, inteligentną kobietą, ale "prostej kobieciny"
też bym się nie wstydziła, tak jak nie wstydzę się swojej teściowej,
którą bardzo lubię i szanuję. Z natury jestem ludziom życzliwa, ale
czytając takie podłe, okrutne słowa zaczynam Tobie życzyć, żeby los
zwalił na Twoje wygodne, luksusowe życie ciężar, którego nie zdołasz
usunąć ani aborcją ani eutanazją.

[kawka74]

Daj spokój.
Wrzuć na luz.
Nie warto.

[echtom]

Masz rację, że nie warto, że to "tylko" forum, ale trudno mi zdobyć
się na obojętność, gdy ktoś tak okrutnie drwi z mojego (i nie tylko
mojego) dramatu.

[protozoa]

Dramatu? Jesli to taki dramat to przstań wogóle zajmowac się matką, zaproś
ślusarza, żeby założył zamek w Twoich drzwiach i....będzie dobrze. A dzień
śmierci Twojej matki niewątpliwie będzie Twoim pierwszym dniem wolności. To Ty
jednak jesteś okrutna.

[echtom]

Skoro jesteś taka dobra, przyjedź i zajmij się moją mamą, żebym
mogła polecieć na ten Mauritius.

PS

[echtom]

A jeszcze lepiej zabierz ją na dwa tygodnie do siebie, żebym mogła
się nacieszyć domem i rodziną.

[protozoa]

To Twoja mama i jeśli sytuacja Cie przerasta to masz wyjście.

[aandzia43]

protozoa napisała:

> Dramatu? Jesli to taki dramat to przstań wogóle zajmowac się
matką, zaproś
> ślusarza, żeby założył zamek w Twoich drzwiach i....będzie dobrze.
A dzień
> śmierci Twojej matki niewątpliwie będzie Twoim pierwszym dniem
wolności. To Ty
> jednak jesteś okrutna.

Protozoa, czy to możliwe, że jesteś aż tak tępa?

[kawka74]

Wiem, że trudno.
Nawet jeśli to tylko forum, taka ocena, wydana na podstawie własnej fantazji, a nie znajomości rzeczy z własnego podwórka, może boleć.

[protozoa]

Nie, nie jestem okrutna. Jestem realistka mocno stąpająca po ziemi. Na swoje,
mniema, że wygodne, życie zapracowalam sobie, nie biorąc na swoje barki tego
czego nie chciałam dźwigać - stąd nie urodziłam w okolicach 40 urodzin kolejnego
dziecka. Tu Cie boli? Bo mnie nie.
Staram sie zachowywać proporcje między empatią a egoizmem.
Dlaczego nie przyjmujesz gości? Matka Ci nie pozwala? Watpie, robisz to bo chcesz.
Porzuciłas dla matki pracę? Watpię, zrobiłas to bo tak Ci było na rekę.
Jeśli jasno postawi się granice, wciagnie starszych rodziców , czymś ich
zainteresuje, sprawi, że poczują się potrzebni - konflikt jest mało prawdopodobny.
Oprócz bardzo ciężkich stanów - ostatnie stadium choroby nowotworowej, stan po
udarze, wypadku itd, nie ma powodu rezygnowania z własnego życia. Można dzielić
się i uczuciami i czasem.

[miedzymorze]

> Nie, nie jestem okrutna. Jestem realistka mocno stąpająca po ziemi. Na swoje,
> mniema, że wygodne, życie zapracowalam sobie, nie biorąc na swoje barki tego
> czego nie chciałam dźwigać - stąd nie urodziłam w okolicach 40 urodzin kolejneg
> o

Tym bardziej dziwne, że nie mozesz pojąć, że ktoś nie chce brać na barki dźwigania toksycznego rodzica.

pozdr,
mi

[echtom]

> Tu Cie boli? Bo mnie nie.

Mnie tym bardziej nie. Po prostu z takim życiorysem nie masz
moralnego prawa pouczać ludzi, jak mają się poświęcać dla innych.

[aandzia43]

> Jeśli jasno postawi się granice, wciagnie starszych rodziców ,
czymś ich
> zainteresuje, sprawi, że poczują się potrzebni - konflikt jest
mało prawdopodob
> ny.

Jasne, wytłumacz łagodnie schizofrenikowi, że te głosy i to potworne
poczucie zagrożenia, to coś, co nie istnieje i że nic mu nie
zagraża. A osobie w ciężkiej depresji, że swiat jest w gruncie
rzeczy niezły i ma swoje dobre strony. A potem spróbuj wejść w
zdrową, satysfakcjonującą obie strony relację z toksycznym,
niedojrzałym pomimo metrykalnie słusznego wieku, człowiekiem.
Wszystkie trzy posunięcia równie bezsensowne. Naczytałaś się
Pollyanny i wydaje ci się, że na wszystkie nieszczęścia świata jest
jedna, radosna recepta.

Terror telefoniczny

[imasumak]

Kocham moją mamę, podziwiam ją, ale jednocześnie całe moje dorosłe życie zmagam się z jej potrzebą kontrolowania każdego mojego kroku.

Oczywiście nie ma mowy o ani jednym dniu bez kontaktu telefonicznego. Jestem w stanie to zrozumieć, ale bywają takie dni, że moja mama musi mnie mieć na oku niemal całą dobę. Wczoraj np porozmawiałam z nią rano, potem po 17, potem zadzwoniła jeszcze po 20, myślałam, że to już koniec, ale nie, skąd - mąż gdy wrócił z pracy około o 23, przyniósł mi komórkę, którą nieopatrznie zostawiłam w korytarzu i nie słyszałam dzwonków. Było 11 nieodebranych połączeń, jak myślicie od kogo? Od mamy. Ponieważ było już bardzo późno, doszłam do wniosku, że nie będę oddzwaniać. Zadzwoniłam dzisiaj o 6 rano. Okazało się, że mama nie spała całą noc, bo była przekonana, że coś się stało. Gdy jej powiedziałam, że po prostu nie słyszałam telefonu, to powiedziała, że powinnam sprawdzać co jakiś czas, czy ona przypadkiem nie dzwoniła. Potem się obraziła .
Moja mama jest aktywna zawodowo, ma swoje życie osobiste, swoje zainteresowania. Jednocześnie traktuje mnie, moją siostrę i swoje wnuki jak stadko, nad którymi musi mieć nadzór.
Czasem to bywa zabawne, jednak najczęściej jest po prostu męczące.

[protozoa]

Jestem po czterdziestce, mam dorosłe dzieci, męża, starszych, ale aktywnych
zawodowo rodziców, wiekowa babcię. Kilka razy dziennie telefonujemy do siebie.
Dzis gdy wracalam do domu po dyżurze mama zadzwoniła czy dojechałam bezpiecznie
( fatalna pogoda w Warszawie). I wiesz nie widze w tym nic złego.

[burza4]

ty nie widzisz - to nie znaczy, że dla każdego nie ma problemu.
Eks teściowa dzwoni do córki parę razy dziennie i mimo ogromu miłości, córka
rzyga tymi telefonami, tą potrzebą wiwisekcji, sprawozdań z tego co i o której
jadła... naturalnie - to wszystko z dobrego serca, z troski, ale niektórzy
zapominają że kota też można na śmierć zagłaskać.

[protozoa]

Czas szybko biegnie. Niedługo nie będzie rzygać telefonami, zamilkna po smierci
matki. Juz nigdy sie nie odezwie, nie będzie "zagłaskiwać".

[agnzimka]

Mądrzy rodzice pozwalają dziecku odejść z domu-co nie znaczy, że się nie interesują. Nie wychowuje się dzieci dla siebie, tylko dla świata.

[triss_merigold6]

I niektórzy odetchną wtedy z ulgą.
W otoczeniu (znajomi, dalsza rodzina) widziałam 3 przypadki 90+
letnich staruszków z Alzheimerem, horror, wymóg opieki i czuwania
non stop. Jak w końcu umarli to rodziny zaczęły dochodzić do siebie.

[imasumak]

protozoa napisała:

I wiesz nie widze w tym nic złego.

Ależ naturalnie. Ale to jest nieco inna sytuacja od tej, która miała miejsce
wczoraj w moim przypadku.

[lola211]

Lubisz tak? Prosze bardzo, wydzwaniajcie do siebie.

Mnie jednakowoz do szalu doprowadza telefoniczny terror.Nieodebranie
telefonu = tlumaczenie dlaczego.Np dlatego, ze bedac w aquaparku nie
mam go przy d.pie.Albo zostawilam komóre w domu.Nie jestem do tego
ustrojstwa przywiazana.No i co słysze? Ze gdyby zemdlała, cos jej
sie stalo, to bym nawet o tym nie wiedziala.To jest normalne? I w
dodatku mowi to osoba, ktora 50 lat zyla bez telefonu..

[protozoa]

Krótka piłka - dom starców. Najlepiej prywatny prowadzony przez siostrzyczki.
Jakieś 2-3 tys. miesięcznie i pewność, że max po roku matka/ojciec zejdą z tego
świata. Cicho i bezboleśnie(?). Skończy sie dramat pisiadania sarych rodziców,
ich narzekania i telefonów. A może jeszcze jakis spadek zostanie? Warto przedtem
poradzic się notariusza.

[meg303]

Kiedy będę stara poprosze sama o dom starców. Nie wychowałam swoich dzieci po
to aby zmieniały mi pampersy
Nasze dzieci choć przychodzą przez nas, nie należą do nas.
A moja matka nie jest prosta kobieciną. Ma wyższe wykształcenie, była nauczycielką.

[triss_merigold6]

Gdybym miała znaleźć się trwale w stanie warzywnym to jestem za
eutanazją. W przypadku rozkwitu (odpukać) Alzheimera - eutanazja i
mam nadzieję, że ktoś mi humanitarnie poda za dużą dawkę leków
nasennych.

[bi_scotti]

Poczytajcie rozne posty mlodych kobiet tu piszacych. O roznych
sprawach ... Wiele to ksiazkowe przyklady problemow
psychicznych/duchowych, z ktorymi wiele sie tu boryka czesto
kompletnie nie zdajac sobie sprawy z tego, ze mozna im pomoc, ze ich
odczucia/reakcje/opinie swiadcza o zachwianym balansie emocjonalnym.
I te kobiety beda sie starzec i ktoregos dnia trudno juz bedzie
znalezc to piewsze zrodlo ich "upierdliwosci" - tak tez i z tymi
starymi matkami, ktore dzis siedza na kanapach i maja za zle. Przez
lata, z roznych wzgledow, czuly sie
niespelnione/niekochane/nieszczesliwe/niedocenione/przepracowane/
olane/skrzywdzone ... jeszcze jakies tam. Wielokrotnie przez lata
przyjmowaly wszystko, co zycie nioslo "na klate", zaciskaly zeby i
dawaly z siebie wszystko. Wielokrotnie bez usmiechu, bez radosci, w
poczuciu bycia koniem w kieracie, w pelni zarabiajac na
etykietke "toksycznej matki". I tak dotrwaly starosci. Przez lata
NIKT z rodziny tak naprawde nie pochylil sie nad nimi, bo niby
dlaczego mialby to robic? Panuje w spoleczenstwie przekonanie, ze
melancholia/depresja/smutek/poczucie krzywdy to FANABERIE, z ktorych
kazdy "normalny" (?!) czlowiek jest w stanie (lub co najmniej
powinien) wyciagnac sie sam za uszy. Nawet tu padaja argumenty
typu "ja moge" czy "ja potrafie" choc przeciez kazdy sobie zdaje
sprawe z tego, ze "ja to ja" a "ty to ty" i kazda z nas ma zupelnie
inna wrazliwosc i inny makeup psychiki.
Do czego zmierzam? A no glownie do tego, ze zyczliwosc wobec
drugiego czlowieka, szczegolnie czlowieka w rodzinie wymaga czasem
(czesto?) autentycznego zaangazowania, interwencji, wkroczenia z
pomoca i nie ogladania sie na to, co bylo ani na to jak "powinno
byc". Tak wiele potrafimy wybaczyc swoim dzieciom, tak wiele
tlumaczymy wiekiem i kruchoscia tego wieku - jeszcze musimy sie
nauczyc tego, ze dokladnie ta sama kruchosc wraca gdy czlowiek staje
sie babcia czy dziadkiem ...
Dom starcow? Kiedys tez mi sie to wydawalo takie "szlachetne" wobec
moich wlasnych dzieci - nie beda sie musialy mna zajmowac, zmieniac
mi pieluch i inne takie ... Ale to nie jest tak - mozliwosc opieki
nad starym/chorym/niedoleznym/meczacym rodzicem czy dziadkiem to nie
tylko naturalna kolej rzeczy ale tez i glebsze doznanie wlasnego
czlowieczenstwa. Teraz juz wiem, ze ja moich dzieci nie chce
pozbawic tej jeszcze jednej mozliwosci zrozumienia tego "czegos
wiecej".
A wszystko i tak sprowadza sie do najprostszego gestu zwyklej
codziennej zyczliwosci czlowieka dla czlowieka ...

[meg303]

No tak... problem sprowadza się do złych młodych kobiet i biednych,
skrzywdzonych starych matek.
Jeśli masz dzieci nastoletnie np, wyślij je jako wolontariuszy do hospicjum.
niech poćwiczą, sprawdzą się przed ewentualnym testowaniem swojego człowieczeństwa.
Tobie to tez oszczędzi rozczarowań.

[wieczna-gosia]

Naprawde uwazasz ze hospicjum to jest wlasnie ta analogia? To sama
sie tam przejdz. To jest zupelnie co innego. W pewnym sensie jest to
trudniejsze tam sa nie tylko terminalne przypadki ale w wypadku ludzi
starych tam samotnosc az krzyczy- co ja mowie WRZESZCZY. Samotnosc
nieszczecie i niedola. Z drugiej strony- zamykasz dzrwi i wracasz do
swojego swiata, majac swiadonosc ze o to zastapil cie ktos inny-
zabierasz czesc tego cierpienia ze soba ale to zupelnie co innego.

Spokojnie dawalam rade w hospicjum chociaz bylo ciezko. Na starosc
mojej amy naloza sie wzajemnie pretensje, emocje, oczekiwania, cos
czego nikt w hospicjum mi nie dal. I chociaz sie boje i nie wyobrazam
sobie to jak najdluzej chcialabym dac rade.

[derena33]

Wszyscy bedziemy kiedys starzy.

I zycze milego pobytu w przyjemnych domach starcow, o ile was bedzie
na nie stac.

[meg303]

Widziałaś domy starców w Holandii?
Może za 40, 45 lat kiedy będę stara u nas też takie będą.
Życzmy sobie tego.

[bi_scotti]

meg303 napisała:

> Widziałaś domy starców w Holandii?
> Może za 40, 45 lat kiedy będę stara u nas też takie będą.
> Życzmy sobie tego.

Obys nie wypowiedziala w zla godzine. Poziom "abuse" w senior homes
w calym "cywilizowanym swiecie" jest tragicznie wysoki, naglasniane
przypadki to czubek gory lodowej - starzy ludzie w domach starcow
nie sa wartymi zainteresowania wyborcami, nie sa w stanie sie
poskarzyc, nie ma sensu poprawiac ich warunkow, bo i tak umra ...
Starszne to ale tak wlasnie to dziala. W Holandii, w Szwecji, w
Kanadzie, w Stanach, w Niemczech. Sa wyjatki ale oddajac starego
rodzica nie masz ZADNEGO POJECIA, co go w takim miejscu czeka.
Powoli, powoli, bardzo powoli spoleczenstwa staja sie wrazliwsze na
krzywde dzieci; krzywda starych ludzi musi jeszcze poczekac na swoj
czas

[meg303]

Teściowie mojej siostry mieszkali w holenderskim domu starców. wiele razy ich
odwiedzałam, wiem jakie mieli tam warunki.
Osobne mini mieszknie dla siebie, pielęgniarke na dzwonek, posiłki dostaczane
do pokoju, fryzjer, manikiurzystka.
Nie uwierzyłabym, gdybym nie zobaczyła na wlasne oczy.
Oczywiście to kosztuje.

[bi_scotti]

meg303 napisała:

> Osobne mini mieszknie dla siebie, pielęgniarke na dzwonek,
posiłki dostaczane
> do pokoju, fryzjer, manikiurzystka.

To nie byl Senior Home tylko Independent Living - mowimy o dwoch
ZUPELNIE INNYCH sprawach.
Indpendent Living maja najczesciej 3 stages - nikt, kto ma/miewa do
czynienia z seniorami nie zyczylby sobie przejscia wszystkich 3
Tak to niestety jest, ze dopoki jest sie relatywnie sprawnym
fizycznie i mentalnie MOZNA sie wielu rzeczy domagac i samemu o
siebie dbac. Problem z opieka zaczyna sie tam, gdzie masz do
czynienia z ludzmi niesprawnymi i na dodatek np. rzadko przez
rodzine odwiedzanymi. Pieniadze w tych ukladach naprawde nie maja
zadnego znaczenia, bo tzw. cywilizowanych krajach (np. moim) pewne
standardy i tak sa niby gwarantowane prawnie ale to sa standardy
odnosnie diety, czystosci itp. - CZULOSCI i CIEPLA nie da sie wpisac
w obowiazki zawodowe... Najlepsze rozwiazania sa tam, gdzie jest
duzo wolontariuszy ale takich miejsc jest malo. Za pieniadze to
ludzie robia od do, normalne. Szczesliwie np. w mojej prowincji
wszyscy uczniowie high schools musza odrobic 40 godzin wolontariatu
zeby moc graduate, wielu wybiera Senior Homes, bo jest ich troche i
np. te, ktore maja weteranow to dodatkowa "ciekawostka" dla
niektorych mlodych. Ciekawe, ze wielu mlodym latwiej jest sie
zajmowac OBCYMI staruszkami niz wlasnymi babciami czy dziadkami ...
Dziwnym stajemy sie spoleczenstwem.

[echtom]

> Ciekawe, ze wielu mlodym latwiej jest sie
> zajmowac OBCYMI staruszkami niz wlasnymi babciami czy dziadkami ...
> Dziwnym stajemy sie spoleczenstwem.

To chyba łatwo rozumieć - odrabiasz 40 godzin i wracasz do swojego życia.

[myga]

moze tez dlatego, ze obcy staruszkowie nie maja do nich pretensji ani
wymowek, nie probuja minapulowac poczuciem winy oraz brak zaangazowania
emocjonalnego?

[kawka74]

Wszyscy bedziemy kiedys starzy

Tylko czy to starość jako taka jest problemem?
Raczej nie.

[derena33]

Starosc, starosc, nie znam wesolych staruszkow, chociaz czasem
bywaja pogodni.
Niestety starosc najczesciej nie jest pogodna, bo choroby, czesto
brak kasy na leki (np. koszty leczenia/lagodzenia alzheimera to
okolo 600zl miesiecznie), ta depresja ktorej nikt nie chce przyjac
do wiadomosci, klopoty z pamiecia, z wlasnym cialem i poczucie
przemijania nie powoduja ze stary czlowiek staje sie optymista i
trudno sie dziwic.
Dlatego najlepiej starych ludzi odizolowac w domach starcow razem z
innymi im podobnymi, by tam w getcie razem dokonywali zywota. a nie
zeby psuli samopoczucie niedoleznoscia i upierdliwoscia swoim
mlodym i zdrowym potomkom.

[kawka74]

Naprawdę nie wszystkie zachowania starszych ludzi wynikają tylko z samego faktu starzenia i związanych z tym problemów. Nie tak rzadko są po prostu wynikiem takich, a nie innych cech charakteru, na przykład upodobania do rządzenia całą rodziną.
Takie postrzeganie starszych ludzi, jakie prezentujesz, prowadzi do wniosku, że są to ludzie bez wad - a przecież jasne jest, że to nieprawda.

[derena33]

Wszyscy mamy wady,ktore najczesciej sie poglebiaja w starszym wieku,
dlatego na starosc trzeba szukac odpowiedniego do mozliwosci
finansowych domu starcow. Zeby skryc sie wstydliwie przed swiatem i
nie przeszkadzac swoja obecnoscia innym.

[protozoa]

Szczerze i serdecznie Ci życzę, abys przez kilka lat skryła się wstydliwie przed
światem w domu starców. żebys była poniżana, żeby Toba pomiatano, zebys była
odarta z godności, zebys musiała prosic o zmiane podkładu, pampersa, żeby
rzucano Ci niejadalne jedzenie. Tak właśnie personel domow starców traktuje ludzi.
Macie, Ty i Twoje forumowe koleżanki, które są tak rozdrażnione staszymi
rodzicami - duże szanse. Wasze dzieci patrzą i biora przykład.
Po co macie zawadzac dzieciom w domu? Smierdzieć? Po co?
P.S. A swoją drogą w jakim wieku człowiek przestaje byc człowiekiem a staje sie
śmieciem?

[kawka74]

Derenie33?
Toż macie zbieżne poglądy.
Mnie?
No cóż, jeśli Ci od tego lepiej, to bardzo się cieszę.

[derena33]

Chyba nie zrozumialas mojej wypowiedzi moja droga Protozoo.

[burza4]

protozoa, przestań tak się pluć dookoła, bo ci moherowy berecik z
tego zacietrzewienia spadnie. Pytia się znalazła od siedmiu boleści

[protozoa]

Nie noszę moherowych berecików, mam wystarczająco bujną czuprynę.

mały off top

[atra1]

zaraz zaraz, wypisz wymaluj scenki z oddziałów położniczych. Plus
jeszcze komentarze od białego personelu, że "co ona wie" albo "mama
daj cycka"

ale tu juz pani protozoa powiedziałaby, że on ups się zdarza, i że
NIE WSZYSCY tacy, że tamto, że siamto


piszę to po to, żeby uzmysłowić jak wąskie i jednostronne p.
protozoa ma. Temat się zmieni na bliższy ciału i podejście zmieni
się też piorunem.

[kawka74]

Tak jest, wszyscy mamy wady. Na przykład chętnie podcieramy sobie sumienia cudzym kosztem - bardzo popularna rozrywka na tym forum.

[burza4]

A ja znam wesołych, i wcale nie są to osoby bez problemów, z dużymi
emeryturami i żelaznym zdrowiem. Kwestia charakteru.

Ostatnio z niedowierzaniem dowiedziałam się, że mama znajomego, jest
grubo po 80tce. Babcia-dynamit, z poczuciem humoru, szalenie
aktywna, otwarta na ludzi.

[echtom]

> A ja znam wesołych, i wcale nie są to osoby bez problemów, z dużymi
> emeryturami i żelaznym zdrowiem. Kwestia charakteru.

Jak wspomniana przeze mnie babcia przyjaciółki, z Parkinsonem i głodową renciną po mężu. Nie miała po prostu w życiowym biznesplanie opcji, że na starość stanie się dla córki ciężarem. Zawsze była niezwykle pracowita, uczynna i życzliwa ludziom i pozostała taka do 80. roku życia.

[protozoa]

Moja babcia ma prawie 90 lat. Nikt nie zmienia jej pampersów, nikomu nawet przez
mysl nie przeszło zaproponowanie jej domu starców. Ma zamiar doczekac
praprawnuków. I ma szansę.

[burza4]

protozoa napisała:

> Moja babcia ma prawie 90 lat. Nikt nie zmienia jej pampersów,
nikomu nawet przez mysl nie przeszło zaproponowanie jej domu
starców. Ma zamiar doczekac > praprawnuków. I ma szansę.

Gratulacje. No i co z tego wynika?

ja np. nie chciałabym doczekać 90 lat. Uważam taką długowieczność za
przekleństwo.

[meg303]

Rozmawiałam niedawno z panem 98 letnim. W świetnej kondycji psychicznej i
fizycznej. Zapytałam o sposob na dozycie tak póznego wieku w dobrej formie. On
na to, ze czuje sie w obecnym świecie " nie na miejscu", jego żona, znajomi,
przyjaciele dawno umarli. Życie przestało go cieszyć.

[echtom]

Przypomniałaś mi końcówkę filmu o Beryl Markham:
"Zrealizowałam w życiu prawie wszystko, co zaplanowałam. Nie udało
mi się tylko uciec przed starością - a to tak okropnie nudne."

[joanna35]

Od kiedy zaczyna się starość? Pytam, bo może dobrze by było dzień
wcześniej się powiesić?

[protozoa]

A my nie. Żyje w wielopokoleniowej rodzinie i pewnie dlatego rozumiem cos tam
więcej.

[aandzia43]

protozoa napisała:

> A my nie. Żyje w wielopokoleniowej rodzinie i pewnie dlatego
rozumiem cos tam
> więcej.


Też żyje w wielopokoleniowej rodzinie. Z zadbanymi przez młodsze
pokolenie seniorami różnej maści: z upierdliwymi, egocentrycznymi,
toksycznymi marudami i z pogodnymi, altruistycznymi radośniakami.
Tak się złożyło, że te marudy cieszą się obiektywnie lepszym
zdrowiem i powodów do zatruwania atmosfery mają mniej, niż
schorowani i cierpiący, a zgodni altruiści. I śmiem twierdzić, że
rozumiem niemało. I nie zamierzam dożyć pewnego wieku, a przede
wszystkim pewnego stanu umysłowego i cielsnego.