Praca a dzieci

[nisar]

Doszłam ostatnio do wniosku, że posiadanie dziecka/dzieci - tak
naprawdę obojętne w jakim wieku, no powiedzmy niepełnoletnich -
wyklucza absolutne zaangażowanie zawodowe obojga rodziców. Jedno z
nich powinno - wg mnie - nieco ograniczyć swoje sprawy zawodowe. Już
precyzuję: nie wyobrażam sobie normalnego funkcjonowania rodziny z
dziećmi przy obojgu rodzicach pracujących po 60-70 godzin
tygodniowo.
Być może da się to pogodzić w przypadku pracy typu pisanie książek w
domu, kiedy część pracy wykonuje się w nocy. W przypadku pracy poza
domem nie widzę takiej możliwości.

Zgadzacie się?

[moofka]

normalny etat to 40 godzin a nie 70

[mamiliuli]

w całej rozciągłości - mam trójkę - najstarsza w 1 klasie - tylko mąż pracuje na
cały etat - ja wróciłam na 3/4 - i nie dlatego, że nie mogłabym na cały - ale
serce mi pęka jak pomyślę, że potomstwo miałoby siedzieć większość dnia w
świetlicy/przedszkolu/z opiekunką i to właśnie tam a nie mi w domu referować na
bieżąco przeżycia dnia...

[maniusza]

nie żebym się czepiała - ale co stoi na przeszkodzie temu by dziecko
po powrocie ze świetlicy zrelacjonowało Ci na bieżaco przezycia dnia?

Mojemu jakoś to w niczym nie przeszkadzało - świetlica to świetlica
a dom to dom.

[mamiliuli]

nie czepiasz się - chodzi do świetlicy - i napisałam właśnie że to mi serce
pęka a nie że ona nieszczęśliwa - ale staram się wracać na tyle szybko, by
wrażeń i chęci opowiadania starczyło jeszcze dla mnie a nie tylko dla Pani w
świetlicy

[kocianna]

W Polsce obowiązuje 40-godzinny tydzień pracy. I można znaleźć taką pracę, w
której MOŻNA rozwijać się, piąć się po szczeblach kariery i NIE ZOSTAWAĆ po
godzinach. Oczywiście, jest to trudne. Oczywiście, są kraje, gdzie sprawa
godzenia wychowania dziecka i pracy jest rozwiązana lepiej.

[ledzeppelin3]

Mam ten fart, że przy trójce dzieci pięknie się rozwijam się na 1/4 etatu
W ogóle nie czuję potrzeby rozwijania się na cały etat
Szczególnie, że dzieci małe i nie widze powodu, dla którego miałabym nie
przebywać z moimi dziećmi 10 godzin dziennie (8 h pracy + dojazd)przez 5 dni w
tygodniu
I dla zaniepokojonych vel "życzliwych": Nie, mąż nie tyra 12 godzin dziennie,
żeby to wszystko utrzymać

[margotka28]

nie, nie zgadzam się. Ja pracuję,mąż pracuje (po 40 godzin, jak
trzeba więcej, jak mogę mniej). I dzieci z tego powodu nie cierpią.

[zonajana]

A skad te 70 godzin???

Zarowno ja, jak i maz prowadzimy firmy, ale zadne z nas nie pracuje wiecej niz
30 godzin na tydzien, a czesto to jest tylko 20. Mozna miec kariere i rodzine.

[ledzeppelin3]

...i dzieci t tego powodu nie cierpią mojej pracy, he he

[nangaparbat3]

margotka28 napisała:

Ja pracuję,mąż pracuje (po 40 godzin, jak
> trzeba więcej, jak mogę mniej). I dzieci z tego powodu nie cierpią.

A skad wiesz?
Dzieci świaetnie sie przystosowują, uznają fakty, i chowają ewentualne
cierpienie gleboko w sobie.
Nigdy w zyciu nie żaliłam sie mamie, ze za duzo pracuje, ale pamietam, jak
siedzialam na parapecie, patrzylam, czy już idzie, z okna mialam widok az na
przystanek tramwajowy, wiec tak od tramwaju do tramwaju.
Nawet nie umiem poweidziec, ile wtedy mialam lat - myslę że między 5 a 10. I na
pewno sie nie skarzylam - ona na pewno nie miala o niczym pojecia.

Nanga z ciekawości

[epistilbit]

ile Twoja mama pracowała?

[nangaparbat3]

Nie jestem pewna. Wydaje mi się, ze 6 godzin - miala jakis taki etat zwiazany z
uczelnią. Wiec niewiele. I co wazniejsze: bardzo regularnie wracala do domu.
Wiec nie powinnam byla aż tak wyczekiwac, tęsknic.
Moze mialam jakaś schize z wcześniejszego dzieciństwa (kiedy mialam 4-5 mama
bardzo poważnie chorowala, podejrzewano nawet raka, w tamtych czasach to byl wyrok).
Mnie chodzi glownie o to, ze tak naprawdę malo wiemy o tym, co czuja nasze
dzieci - a zwłaszcza malo wiemy o ich cierpieniu.

[myelegans]

Ze swojego dziecinstwa pamietam nieustajaca tesknote za mama, ktora
pracowala w fabryce w systemie 4-zmianowym, wiec czesto gesto bywala
w domu, kiedy nas tam nie bylo.
Fantazjowalam, zeby zaszla w ciaze i miala dziecko, dlatego, ze
poszlaby na macierzynski. Tez jej tego nigdy nie powiedzialam, ale
tesknota byla.

[ally]

stawiasz znak równości między tęsknotą a cierpieniem?

[ledzeppelin3]

One po prostu mówią, co czuły w związku z nieobecnością matki

[myelegans]

Cierpialam z tesknoty na tyle, ze do tej pory pamietam.

[bri]

IMHO normalne zaangażowanie zawodowe to jest ok. 40 godzin
tygodniowo +/- 10 od czasu do czasu. Z dziećmi czy bez nie mam
zamiaru pracować więcej.

[cherry.coke]

Dokladnie. 60-70 godzin, skad to sie bierze? To juz nawet nie dla dzieci, ale
dla nikogo i niczego nie ma sie czasu. Szanujcie sie ludzie...

[myelegans]

Zgadzamy sie, dlatego maz przeszedl z pracy na etacie na wlasna
dzialalnosc. Dziecko chodzi do przedszkola 3 razy w tygodniu, w
przyszlym roku w zerowce bedzie mial zajecia 8:30-2:30.

Nie wyobrazam sobie pracowania obojga rodzicow na pelnych etatach
(40 godzin/tydzien) plus dojazdy, bo dziecko musialoby spedzac w
przedszkolu/szkola swietlica 50+ godzin tygodniowo, to duzo, za
duzo. Nie mowiac o dodatkowych zajeciach, zajeciach domowych,
wizytach u lekarzy, dentystow itd. itp. Ach, to przy braku
jakiejkolwiek instytucji do pomocy typu babcia na miejscu.

Taki uklad bedziemy kontynuowali jeszcze przez wiele lat.

[nisar]

Jeśli chce się faktycznie realizować zawodowo, to rzadko niestety
etat mieści się w 40 godzinach tygodniowo. Albo trzeba zostać
dłużej, bo ciężko się wyrobić, albo spotkania przeciągające się po
godzinach pracy, a to wreszcie jakieś wyjazdy integracyjne - jak się
to podsumuje, to wychodzi niestety sporo tego.
Spójrzmy w ten sposób: rodzice pracują 9-17. Dzieci do
szkoły/przedszkola na 8. Jeśli nie ma żadnej pomocy z zewnątrz
(babcia, niania, zaprzyjaźniona sąsiadka), to odbieranie dzieci
odbywa się najwcześniej o 17:30 - powrót do domu, nawet zakładając
brak konieczności zakupów czy załatwiania czegoś po drodze - to
18:00. W domu też trzeba zająć się sprawami organizacyjnymi (pranie,
sprzątanie, posiłek itd.). Reasumując - dla dzieci zostają
maksymalnie dwie godziny dziennie.
Przy dzieciach starszych jest paradoksalnie jeszcze gorzej:
jedenastolatek wracający ze szkoły o 14 do pustego domu i czekający
na rodziców do 18 to dla mnie katastrofa.

[myelegans]

Zgadzam sie.

Pewnie, ze mozna pracowac duzo i widywac dzieci w weekend.

Czy swietlice szkolne otwarte sa do 18?

[alanis11]

Ja wciąz mam poczucie braku czasu dla dziecka , bo jak już wrocimy z pracy w
tygodniu nie mamy sił aktywnie poświecac mu czas ,jest fatalnie.

[cherry.coke]

> Jeśli chce się faktycznie realizować zawodowo, to rzadko niestety
> etat mieści się w 40 godzinach tygodniowo. Albo trzeba zostać
> dłużej, bo ciężko się wyrobić, albo spotkania przeciągające się po
> godzinach pracy, a to wreszcie jakieś wyjazdy integracyjne - jak się
> to podsumuje, to wychodzi niestety sporo tego.

Szczerze mowiac byl to dla mnie jeden z istotnych powodow wyjazdu za granice.
Teraz godziny pracy mi sie szanuje, w dodatku sa opcje pracy z domu. Moge tez
wybrac, czy pracuje 8-16, 9-17 czy 10-18. Nie ma glupich ochlewajek wyjazdowych,
w celach integracyjnych idziemy czasem do restauracji, na kregle czy na
miniwyprawke krajoznawcza (najczesciej w godzinach pracy). Nagle sprawy zwiazane
z rodzina lub zdrowiem mozna odrobic z domu albo zostac innego dnia.

[myelegans]

> Szczerze mowiac byl to dla mnie jeden z istotnych powodow wyjazdu
za granice.
> Teraz godziny pracy mi sie szanuje, w dodatku sa opcje pracy z
domu. Moge tez
> wybrac, czy pracuje 8-16, 9-17 czy 10-18. Nie ma glupich
ochlewajek wyjazdowych


O to, to. Chocby sie palilo i walilo w pracy wychodze o 16. Jak
zebranie sie przedluza, to ja wstaje i mowie, ze ja po dziecko do
przedszkola musze.
Wyjazdow integracyjnych-weekendowych nie ma, gdyby byly kazalabym
sobie zaplacic za nadgodziny.

[e_r_i_n]

myelegans napisała:

> O to, to. Chocby sie palilo i walilo w pracy wychodze o 16. Jak
> zebranie sie przedluza, to ja wstaje i mowie, ze ja po dziecko do
> przedszkola musze.

Mam dokładnie tak samo. W Polsce.
Jak wiem, że muszę coś zrobić, a dziecko mi się pochoruje - to biorę je do pracy
(jak dzisiaj, musiałam, na chwilę), albo zostaję w domu i pracuję (jutro tak
będzie).
Zależy od pracy.
Nie narzekam na 'karierę', a nie siedzę w biurze 70 godzin. Fakt, pracuję po
nocach czasami - ale wtedy, gdy Młody już śpi.
Od 16 do 21 mam mnie dla siebie.

[burza4]

cherry.coke napisała:

> Szczerze mowiac byl to dla mnie jeden z istotnych powodow wyjazdu za granice.
> Teraz godziny pracy mi sie szanuje, w dodatku sa opcje pracy z domu. Moge tez
> wybrac, czy pracuje 8-16, 9-17 czy 10-18.

Ale to żaden ewenement - takie warunki są też w niektórych firmach w Polsce,
trzeba tylko dobrać sobie takie warunki pracy, które komuś pasują (za granicą
też nie wszystkie firmy dają taką możliwość)

Nie ma glupich ochlewajek wyjazdowych, w celach integracyjnych idziemy czasem do
restauracji, na kregle czy na > miniwyprawke krajoznawcza (najczesciej w
godzinach pracy).

Jeśli ktoś nie ma jaj/chce - to idzie, ale nie ma przymusu uczestnictwa w
integracji.

[cherry.coke]

> Ale to żaden ewenement - takie warunki są też w niektórych firmach w Polsce,
> trzeba tylko dobrać sobie takie warunki pracy, które komuś pasują (za granicą
> też nie wszystkie firmy dają taką możliwość)

Nie no jasne. Mam na mysli bardziej proporcje i tzw. ogolna swiadomosc oraz
standardy przyjete szeroko.

> Jeśli ktoś nie ma jaj/chce - to idzie, ale nie ma przymusu uczestnictwa w
> integracji.

Tez mialabym takie podejscie, ale liczne opinie na forum przecza temu, iz jest
to takie latwe

[lacitadelle]

Nie dajmy się zwariować - normalny tydzień pracy to jest 40 godzin, 70 to życie wyłącznie praca, którego bym nie wytrzymała nawet będąc singielką. A jako 11latka spędzałam bez rodziców większość wolnego czasu, nie dlatego, że ich nie było, tylko dlatego, że miałam ciekawsze zajęcia

[burza4]

nisar napisała:

> Przy dzieciach starszych jest paradoksalnie jeszcze gorzej:
> jedenastolatek wracający ze szkoły o 14 do pustego domu i czekający
> na rodziców do 18 to dla mnie katastrofa.

mocno przesadzasz. Ja w tym wieku uwielbiałam dni, kiedy mama pracowała na 2
zmianę i mogłam pobyć sama w domu, nikt mi nie ględził, i nie zawracał gitary.

[des4]

dokładnie, a jak byłem jeszcze starszy to i koleżankę można było do
wolnej chaty zaprosić

nie wszyscy są korpolami

[des4]

i nie wszstkich praca składa się ze spotkań po godzinach i tzw.
wyjazdów integracyjnych/szkoleniowych czyli ochleju rooochania na
maxa...

nisar napisała:

> Jeśli chce się faktycznie realizować zawodowo, to rzadko niestety
> etat mieści się w 40 godzinach tygodniowo. Albo trzeba zostać
> dłużej, bo ciężko się wyrobić, albo spotkania przeciągające się po
> godzinach pracy, a to wreszcie jakieś wyjazdy integracyjne - jak
się
> to podsumuje, to wychodzi niestety sporo tego.
> Spójrzmy w ten sposób: rodzice pracują 9-17. Dzieci do
> szkoły/przedszkola na 8. Jeśli nie ma żadnej pomocy z zewnątrz
> (babcia, niania, zaprzyjaźniona sąsiadka), to odbieranie dzieci
> odbywa się najwcześniej o 17:30 - powrót do domu, nawet zakładając
> brak konieczności zakupów czy załatwiania czegoś po drodze - to
> 18:00. W domu też trzeba zająć się sprawami organizacyjnymi
(pranie,
> sprzątanie, posiłek itd.). Reasumując - dla dzieci zostają
> maksymalnie dwie godziny dziennie.
> Przy dzieciach starszych jest paradoksalnie jeszcze gorzej:
> jedenastolatek wracający ze szkoły o 14 do pustego domu i czekający
> na rodziców do 18 to dla mnie katastrofa.

[lola211]

jedenastolatek wracający ze szkoły o 14 do pustego domu i czekający
> na rodziców do 18 to dla mnie katastrofa.

Ale dlaczego własciwie?
Moja córka swietnie sama sobie radzi.Wraca ze szkoły, odpocznie,
obiad zje, wezmie sie za lekcje, pobawi i juz jest 18.00.Czesto bywa
u kolezanek czy one przychodza do niej.Serio nie widze tej
katastrofy, o ktorej piszesz.

[kali_pso]

> jedenastolatek wracający ze szkoły o 14 do pustego domu i
czekający
> na rodziców do 18 to dla mnie katastrofa.


A niby dlaczego?
Mój syn tak ma dwa dni w tygodniu i katastrofy nie doświadczamy
jakoś. Zmiana pracy nie wchodzi w grę.

[tully.makker]

A ja z kolei nie wyobrazam soebie niepracowania na pelny etat i
neirobienia kariery zawodowej.

[ledzeppelin3]

Oczywiście, trzeba dokonywac wyborów, i najczęściej to właśnie kobieta ich
dokonuje (nie wiem, czy to dobrze czy to źle, ale tak właśnie jest).
Miałam do wyboru- szybka specjalizacja i doktorat albo dzieci.
Na razie jest niedokończona specjalizacja, trójka dzieci i doktorat.
Specjalizację mogę skończyć, kosztem siedzenia w pracy po 8-9 godzin plus
dwa-trzy razy w tygodniu 24-godzinne dyżuty.
Najwazniejsze, że specjalizacja która wybrałam jest NIE DO UPRAWIANIA przy
trójce dzieci.
To znaczy można, ale zawsze się będzie szóstą w kolejce do resekcji żołądka. Bo
zawsze obok są nastawieni na karierę panowie, dla kótrych zostawanie w pracy po
36 godzin (24 dyżuru i 8 godzin po dyżurze) to pryszcz, byle tylko operować.
Chyba wolę grzebać się w kupach i wymiocinach własnych dzieci niż
spretensjonowanych pacjentów (taki zawód).
Wprawdzie odkryłam swoją niszę zawodową, ale ordynatorem na pewno nie zosatnę
Z tym, że nie mam parcia na bycie ordynatorem.
Jakoś tak mi się porobiło, że od urodzenia dzieci to one sa najważniejsze, praca
zawodowa zdecydowanie na drugim miejscu
I to prawda, Nisar, człowiek stawiający na 1-szym miejscu dzieci z pewnością nie
prześcignie w wyścigu do kariery takiego, dla którego praca jest na 1-szym miejscu
Albo rybka, albo akwarium

(i nie dokonuje tutaj osądu co jest lepsze a co gorsze, jakby ktoś nie zauważył

[echtom]

> I to prawda, Nisar, człowiek stawiający na 1-szym miejscu dzieci z pewnością nie prześcignie w wyścigu do kariery takiego, dla którego praca jest na 1-szym miejscu
> Albo rybka, albo akwarium

No właśnie. Mam duże dzieci, ale ze względu na mamę i częściowo na nie przeszłam 2 lata temu na 3/4 etatu. Primo, starsze wracają ze szkoły na tyle późno, że nie zostawię im gotowania obiadu, a po iluś tam godzinach w pracy czy w szkole przyjemnie zjeść w domu coś ciepłego. Secundo, pracując na cały etat, nawet w ludzkich godzinach, często się zwalniałam na wyjścia do lekarza itp. sprawy, a potem musiałam to odpracowywać z urlopu. Teraz mam czasowy luz. Na karierę i tak się nie nastawiałam, jedyny problem, że jako samotna matka muszę sporo pracować, żeby utrzymać taki duży dom. Część pracy wykonuję jednak w domu w dogodnym dla siebie czasie. Mam za sobą kilkuletni epizod wariackiej pracy po 50 godzin tygodniowo i widywania dzieci w weekendy i z perspektywy czasu jest mi głupio, że tak dałam się wciągnąć w te tryby. Ot, młoda byłam i myślałam, że wszystko da się pogodzić.

[daga_j]

Zgadzam się, ale teoretycznie normalny etat to 40 godzin tygodniowo, więc
jeśliby oboje pracowali na pełen etat (czy to się równa pełne zaangażowanie?) to
można funkcjonować, wiele rodzin tak żyje co nie. Ale oboje rodzice pracujący
60-70 godzin to ja w ogóle sobie nie wyobrażam.

[burza4]

ale litości - komu się chce tak tyrać? nie znam osób, które tyle pracują - a
większość moich znajomych pracuje w owianych złą sławą korporacjach i dużych
firmach. Nie przesadzajmy.

Nisar, czy ty szukasz usprawiedliwienia dla chęci pozostania w domu i zajęcia
się wychowaniem dzieci?

[azile.oli]

Ja mam dzieci w wieku gimnazjalnym i teraz one mają więcej zajęć,
niż ja, bo od 8 do 18 z godzinną przerwą na obiad (w domu).
I z tej perspektywy cieszę się, że kiedy były młodsze miałam dla
nich czas. Bo dzieciństwa nie da się nadrobić.

[nisar]

Burza, ROTFL.
W moim wieku nie szuka się usprawiedliwień dla swoich wyborów, ma
się natomiast świadomość ich konsekwencji, to tak na marginesie.

A co do tyrania: nie musi się chcieć, mogą być sytuacje, w których
tak po prostu się zdarza.

Akurat ja mam z szefem układ "zadaniowy" - jak jest mniej roboty, to
mogę przyjść o 10 i wyjść przed 16. Ale jak jest dużo, to nikogo nie
obchodzi, kiedy ja to zrobię - po prostu MA być zrobione i tyle.
Podobny układ ma wielu moich znajomych, tyle że rzadko kiedy pracy
jest na tyle mało, że osiem godzin w pracy wystarcza. I tu jest
problem.

[des4]

problem jest w tym, że i twoja i inne firmy twoich znajomych są
kiepskie bo są kiepsko zarządzane, skoro nie potrafią rozplanować
odpowiednio czasu pracy pracowników...

[cherry.coke]

Problem nie polega wiec na laczeniu dzieci z praca, tylko na laczeniu dzieci z
faktem, ze firma wlazla komus na glowe. Bo tak bym okreslila wymagania
dyspozycyjnosci przez 60-70 godzin w tygodniu.

[des4]

dokładnie...60 godzin tygodniowo to 12 godzin dziennie...

ciekawe dlaczego ktoś utożsamia pracę z filmem o cyborgach, hehe...

[myelegans]

des4 napisał:

> dokładnie...60 godzin tygodniowo to 12 godzin dziennie...

Halo, wystarczy dojezdzac w godzine do pracy w jedna strone z
jednego konca miasta na drugi, niektore firmy nie wlaczaja przerwy
na lunch do godzin pracy, wiec robi sie 9 godzin z 8. I juz masz
suma sumarum 11 godzinny dzien, czyli 55 godzin jak obszyl.

[des4]

mowa o 60-70 godzinach pracy, a nie o dojeździe...

miast w których jedzie się godzinę do pracy jest w Polsce kilka i
dotyczy to więc niewielkiej cześci pracujących...

w Polsce tzw. "przerwa na lunch" czyli import z zachodu się nie
przyjeła i wycofują się z niej powoli nawet korporacje...

[burza4]

nisar napisała:
> Akurat ja mam z szefem układ "zadaniowy" - jak jest mniej roboty, to> mogę
przyjść o 10 i wyjść przed 16. Ale jak jest dużo, to nikogo nie> obchodzi, kiedy
ja to zrobię - po prostu MA być zrobione i tyle.
> Podobny układ ma wielu moich znajomych, tyle że rzadko kiedy pracy
> jest na tyle mało, że osiem godzin w pracy wystarcza. I tu jest
> problem.

ale to jest normalny system pracy obecnie. Kiedy trzeba to się zasuwa, ale nie
jest to aż takie obciążenie, jak przedstawiasz.
Stała konieczność siedzenia po godzinach świadczy tylko o źle zarządzanej
firmie/źle zorganizowanych pracownikach, nie o tym, że taka jest obecnie norma.

[triss_merigold6]

60-70 godzin pracy w tygodniu to pracoholizm i należy to leczyć. Bez
względu na płeć.
Na etacie mam 40 godzin i od czasu do czasu możliwość pracy w domu w
ramach tegoż etatu. Realizuję się, awanse mi zwisają równo.

w tygodniu pracuje się 40 godzin...

[des4]

[undomestic_goddess]

Jesli pracujesz po 60-70 godzin na tydzien, to chyba jestes slabo
zorganizowana albo malo efektywna, albo, wybacz, nie znasz sie na
tym, co robisz. Dla mnie taki wymiar pracy to pracoholizm, do
leczenia.

Etat w Polsce to 40 godzin, w naprawde niewielu firmach placa za
nadgodziny, wiec w imie czego sie zarzynac? Sorki, praca zawodowa to
nie tylko gloria samospelnienia i rozwoju, ale tez i dla wiekszosci
przede wszystkim zrodlo dochodu. Jesli pracodawca oczekuje wiecej
pracy, bo 70 godzin to prawie 2 etaty, powinien jeszcze kogos
zatrudnic.

Co do laczenia, da sie. Ale warto przeanalizowac kwestie ceny, bo
zmeczenie dopada kazdego.

[ledzeppelin3]

Wszystko zalezy od branży
W branży medycznej 40 godzin to minimum bez dyzurów, a więc bez pieniędzy
Dyżury i prywatna praktyka to drugie tyle godzin
A bez dyżurów nie zrobisz specjalizacji, no chyba że w rehabilitacji medycznej
W firmach farmaceutycznych- fakt sa takie co płacą w porządku za 40 godzin
tygodniowo. Ale np. Glaxo żyłuje tak, że ludzie nie wiedzą, jak się nazywają,
choć płaca ok. No i nie praktykujesz w zawodzie lekarskim, chyba że po godzinach
hobbystycznie

[mamabuly]

Ja się zastanawiam, dlaczego pisanie książek miało by się odbywać w
nocy.

Ale do rzeczy myśmy, ogromnym kosztem, godzili wychowanie dziecka
pracując oboje po 60-70h tygodniowo.
Nie opłaciło się.
Ale to się da zrobić o ile jeden z partnerów ma elastyczny czas
pracy. Mój mąż ma po za częstymi wyjazdami słuzbowymi. Wtedy błagałam
babcie o pomoc. Przylatywały za każdym razem nawet i na dwa tygodnie.
Kwiestia jest taka czy jesteście w stanie to wytrzymać na dłuższą
metę. Jak trafi się dwóch ambitnych pracocholików to, kosztem
dziecka, bedzie oki.
W przeciwnym razie zawsze będzie dochodzić do konfliktów, bo bardziej
przeładowany osobnik będzie atakował tego mniej przeładowanego.
Wszystko zależy od cech osobniczych

[wieczna-gosia]

przede wszystkim sie nie zgadzam ze robienie kariery wiaze sie z 70
godzinnym tygodniem w pracy. OWSZEM sa takie zawody- ale w nich nie
mozna normalnie miec ani dziecka ani kota ani hobby ani zwiazku jako
takiego. To zabawy dla patologicznych pracoholikow albo dla mlodych
wilkow bez zobowiazan, ktore maja imperatyw miec za 4 lata zdolnosc
kredytowa na domek w Warszawie. Reszta zwiewa i zaczyna zyc normalnym
zyciem.

Natomiast przy normalnych 40 godzinnych etatach- nie wiem. Ani ja nie
mam normalnej sytuacji bo moj maz moze dowolna czesc etatu spedzac w
domu, ani moi rodzice nie mieli normalnie bo moj ojciec nie mial
pelnego etatu, ani moi tesciowie bo tesciowa pracowala w ksiegarni
wiec sie zazebiali a tesc mogl brac prace do domu. Ale wyobrazam
sobie ze przy rzeczywiscie sztywnych 40 godzinach- tez moze byc
trudno z zerowa pomoca. Z drugiej strony- moze nianie sobie zatrudnic
i mysle ze mozna to ogarnac.

[bi_scotti]

Dopoki dzieci sa male, wymagaja najpierw stalej opieki a potem
odprowadzania, przyprowadzania, odwozenia przed/po zajeciach, to
faktycznie jedno z rodzicow lub zatrudniona osoba musi byc
dyspozycyjna i kariere trudnow to wkomponowac. Ale juz te dzieci,
ktore chodza same do szkoly, umieja gotowac, zajmuja sie swoimi
obowiazkami bez przypominania itd. (4-6 klasa mniej wiecej choc to
zalezy od indywidualnych osobnikow), najczesciej ani nie potrzebuja,
ani az tak bardzo nie pragna obecnosci rodzicow przez 100% czasu
poza szkola i zajeciami. Dzieci tez ludzie - potrzebuja odpoczac od
doroslych, pobyc same, miec czas dla siebie! No i wtedy ta kariera
pelna para

[dziub_dziubasek]

Tydzien pracy to zasadniczo 40 godzin. I wierz mi w tym czasie można się
realizować zawodowo. jak ktoś poświęca na pracę dwa razy więcej czasu, żeby się
w niej realizować to moim zdaniem na dzieci w jego życiu zwyczajnie miejsca nie ma.
Bo nie po to się ma dzieci, by je oglądać pół godziny rano i pól godziny po
powrocie jak dobrze pójdzie.
Oboje z mężem pracujemy, mąż do 17, ja do 15.30. Ja idę na 7.30 do pracy, mąż na
9. On odstawia dzieci do żłobka i przedszkola, ja je odbieram i od tej 16
jesteśmy razem we trójkę, a od 17.30 we czwórkę.
Zdarza się, ze któreś z nas zostaje po godzinach ale to się zdarza a nie
jest normą!!!

[marzeka1]

Mnie zwyczajnie szkoda byłoby życia na pracowanie 60/70 godzin w tygodniu i to
niezależnie, czy miałabym dzieci, czy nie.Praca jest ważna, nawet bardzo ważna,
ale nie w takiej licznie godzin.

[kozica111]

To jest kwestia indywidualna.Nie każdy czerpie przyjemność i ma chęć siedzieć z
dziećmi, bo po prostu tego nie lubi.Znam kilka matek które z radością witają
koniec weekendu, a ogólnie są dobrymi kochającymi matkami.

[des4]

przebywanie we domu nie oznacza ciągłego "siedzenia" z dziećmi...dzieci
bawią się w swoim pokoju, chodzą do kolegów, chodzą na zajęcia
pozalekcyjne etc etc...

[jola8181]

Jak łączą bycie kochającą matką z nielubieniem bycia z dziećmi nawet w weekend?
Jakiś dziw natury.

[cherry.coke]

Kochajaca matka nigdy przenigdy nie jest zmeczona?

[kozica111]

Normalnie, po prostu nie pałają ekscytacją.Myślę ze w przyszłości będą to
relacja bardziej partnerskie niż dziecko-matka.Tak jest i tyle, tu pisze o
moich obserwacjach w stosunku do znanych mi osób.Nie ukrywają że przebywanie z
dzieckiem- dłuższe jest dla nich męczące i irytujące.
Ludzie są różni, dla jednych dziecko jest całym światem, dla innych tylko
częścią ich świata.Nie określiłabym ich jako złych rodziców, zapewniają opiekę,
troskę ale rodzicielstwo nie jest ich priorytetem.

[jola8181]

> Normalnie, po prostu nie pałają ekscytacją.Myślę ze w przyszłości będą to
> relacja bardziej partnerskie niż dziecko-matka.

Bzdura. Relacje partnerskie dziecko-matka już psychologia przerabiała. Rodzic to
rodzic a nie kolega czy nawet przyjaciel.

[figrut]

Zgadzam się, ale niestety realia często są takie, że inaczej się nie da.
Skąd wzięło się to 60-70 godzin ? Często pracodawca tego wymaga dając później w
martwym miesiącu zbędny urlop za nadgodziny. Sprzeciw oznacza wygryzienie z
pracy przy pierwszej nadarząjącej się okazji.

[epistilbit]

Zgadzam się.
Buuu
z etatu 24 na tydzień
wkrótce przejdę na 40/tydzień
doliczając do tego szkołę
sobota 8 h
niedziela też 8
robi się prawie 60 buuuuu

[najma78]

Nisar mas racje, ale cos za cos, albo kariera, albo praca mniej
angazujaca, albo rezygnacja z pracy calkowicie. Ja pracuje 30h tyg.,
maz 37+w domu i jest jak najbardziej ok.Starsze dziecko chodzi do
szkoly (9-15 codziennie) odbiera je licencjonowana opiekunka,
mlodsze w przedszkolu, odbiera je maz lub ja, weekendy mamy dla
siebie, popoludnia, chociaz w tygodniu to tak roznie, corka basen,
szkola tanca, ja kurs doksztalcajacy, maz klienci, ale ogolnie
wyrabiamy.

[chococino]

Zgadzam się. Dzieci mają się same wychowywać?

[slonko1335]

Po części się zgadzam zwłaszcza jak piszesz o tylu godzinach ale jak pomyślę jak
my pracowaliśmy przy córce to moim zdaniem dawało spokojnie radę. Ja jeździłam
na 6 i o 14.30 byłam już w domu, mąż na 8 i w domu był ok. 17, wychodził 7.45,
wtedy młoda jeszcze mała była i do przedszkola nie chodziła, teraz bez problemu
by ją odwoził przed pracą jak to robi a ja odbierałabym po pracy, tyle, że w
międzyczasie drugie się urodziło, chorują na potęgę a moją firmę diabli
wzięli...chciałam wrócić na cały etat i oczywiście dzieciaki jakby się zmówili
oboje chorzy, łącznie z mama która miała się zająć młodszym do czasu znalezienia
opiekunki, w efekcie zrezygnowałam z tej opcji do wiosny i wzięłam zlecenia do
domu...
Jak pracowałam na zmiany też by się chyba dało bez problemu- wtedy jeszcze
dziecka nie miałam ale dzieciate koleżanki chwaliły sobie bardzo, moim zdaniem
układ zmianowy przy małych dzieciach jest fajny, pracowałyśmy dzień-12 godzin,
następnie noc - 12 godzin, dwa dni wolne, w miesiącu wychodziło tylko kilka dniówek.

[ida771]

60 70 godzin pracy? Kto tyle pracuje niech się leczy. A potem obudzi się z ręką
w nocniku, zrujnowanym zdrowiem, zaniedbanymi emocjonalnie dziećmi i
spiętrzonymi problemami nie do rozwiązania. Już dawno dałam do zrozumienia że
moje dzieci nie będą kiblować w przedszkolu do zamknięcia bym mogła pracować ku
chwale firmy.
U nas oboje mamy pełny etat w nieco różniącym się rozkładzie godzin, przedszkole
i doraźną pomoc babci. Jest ok.

[gaba29]

zaskakujące jest, jak wielu z Was sprowadza problem do tego czy dziecko potrafi
ugotować obiad czy nie. To, że sobie poradzi to jedno, to że brak czasu na
rozmowy i wspólne zabawy to drugie. Wracając o 18 z pracy masz 2 godziny może 3
kiedy dziecko jest na nogach. W tym czasie kolacja, kąpiel, chwila dla Ciebie bo
właśnie wróciłaś...a gdzie czas na grę w chińczyka,wspólne czytanie,itp? Dobrze,
że dziecko jest samodzielne, gorzej jak również samotne. A tak jest gdy
wychowanie dzieci ogranicza się do sprawdzenia lekcji, podania posiłku i
krótkich pytań jak w szkole

[echtom]

Dziecko w wieku szkolnym i tak zwykle jest w szkole do 13-15 i nie
ma znaczenia, czy w tym czasie ktoś dorosły jest w domu. Ideałem
byłoby natomiast, gdyby któreś z rodziców wracało z pracy najpóźniej
o tej 15, żeby wcześnie zrobić obiad i nie ograniczać życia
rodzinnego do paru chwil wieczorem.

[gaba29]

Praca do 14 to sytuacja idealna, tylko mam wątpliwości czy można tu mówić o
karierze zawodowej w pełni znaczenia tego słowa (zapewne są wyjątki, ale na ogół
wymaga to większego zaangażowania)

[echtom]

Toż autorka sugeruje, że nie da się pogodzić dzieci z karierą
zawodową i ja się z tym zgadzam. Żyję i pracuję wystarczająco długo,
by zrozumieć, co jest w życiu ważne, i fetysz kariery dawno przestał
mnie podniecać.

[ally]

> Toż autorka sugeruje, że nie da się pogodzić dzieci z karierą
> zawodową i ja się z tym zgadzam.

zależy, co się rozumie pod pojęciem "kariera".

> Żyję i pracuję wystarczająco długo,
> by zrozumieć, co jest w życiu ważne, i fetysz kariery dawno przestał
> mnie podniecać.

a kiedyś Cię podniecał?

[echtom]

Kiedyś myślałam, że to super sprawa, jeśli kobieta jest niezależna i
potrafi sama zarobić na cały dom, teraz wolałabym się ograniczyć do
zarabiania na waciki

[ally]

wg mnie kariera i zarabianie na cały dom to jednak dwie różne sprawy. choć
czasem się łączą

[lola211]

a gdzie czas na grę w chińczyka,wspólne czytanie?

W chinczyka mozna grac z rodzenstwem lub kolezankami.Wspolne
czytanie? Hmm.. 11 latka sama potrafi czytac od dawna, po co jej
towarzystwo rodzica?
Nawet jak jestem na urlopie to wspolne spedzanie czasu polega na
rozmowie, pieczeniu ciasta, wspolnym ogladaniu filmu.Jakies 2 h
dziennie, nie wiecej.W tym wieku dziecka przedklada towarzystwo
rowiesnikow dad rodzicielskie.

[notting_hill]

Nie wiem jakie mają doświadczenia zawodowe emamy, ale naprawdę nie
trzeba być walniętym młodym yuppie, żeby sobie nagrzebać tyle godzin
w pracy..
W jednej pracy (znanej bardzo firmie zagranicznej) jeszcze przed
urodzeniem dziecka pracowałam w biurze handlowym i normą było, że
wyjeżdżałam np. w delegację w niedzielę po południu, żeby od rana
zacząć spotkanie w fabryce na drugim końcu Polski. Często to
spotkanie trwało 10 godzin i nie dało się wrócić tego samego dnia do
domu.... Uprzedzam uwagi- pracodawca takich jazd do i z nie zalicza
do formalnego czasu pracy... To znaczy niby zalicza, bo płaci
delegację i np. trzy- cztery razy średnią krajową i uważa, że na
prawo do wymagania stawienia się o 9 rano w biurze, podczas gdy
samolot z czterodniowego szkolenia za granicą wylądował o 23.40
poprzedniego dnia... Mało ludzi tak żyje? Wokół mnie całkiem sporo.
Jak ktoś czytał książkę "Jak ona to robi?" i żył trochę tak jak
bohaterka tej książki (trochę, bo u nas jednak są ciut inne realia)
to zna doskonale to dręczące uczucie, że ani tu ani tu nie jest na
100% i zawsze coś mu umyka.

Ja nie chciałam tak dziecka wychowywać więc uciekłam, ale jest cała
masa osób, które zaciskają zęby i ciągną ten kierat, bo plusy im się
wydają przewyższać minusy. Kwestia priorytetów.

Ale też i postaw społecznych. No, bo nawet tu na emamie jest ciągle
są wątki pt. No, ja bym nie mogła SIEDZIEĆ w domu. Ale przecież nie
każdy ma zawód nauczycielki albo wykładowcy na uczelni, gdzie
formalnie w pracy musi być kilkanaście godzin w tygodniu. Albo
pracuje w instytucjach państwowych, gdzie godzina zakończenia pracy
to jak uderzenie bomby wodorowej. Dla niektórych ludzi to NAPRAWDĘ
jest serio wybór- albo wykonywać swoją pracę tak jak jest to przyjęte
w branży, albo rzucić ją w cholerę, zająć się w pierwszej kolejności
dziećmi i myśleć jak wykorzystać swoje zasoby godząc te dwie rzeczy w
inny sposób. U nas w Polsce jest to ciągle jeszcze trudne.

[mamabuly]

Notting-hill no muszę się z Tobą zgodzić.

Ja też zasuwałam w kieracie. Bo zaczynałam z Moskwą (dwie godz
wcześniej niż czas środkkowo eurpejski) kończyłam z Londynem czyli
godz dłużej.
Co jakis czas trzeba było czekać do końca sesji w NY.

Plus podróże służbowe. Często ok 14tej wychodziłam z biura żeby
lecieć na kolację z klientami w Londynie. Samolot powrotny ok 6tej
rano, żeby wrócić do biura. To i tak był luz bo blisko.

Inne podróże były kilkudniowe i też z pracy do samolotu i z samolotu
do pracy.
Taki mam wymagający zwód. Ale dałam na luz ze względu na córkę.

[ewcia1980]

Mi tez ciezko wyobrazic sobie funkcjonowanie rodziny gdzie oboje
rodzice pracuja po 8h dziennie (+dojazdy)
Bo co w tym czasie z dzieckiem???
albo siedzi od rana do nocy w przedszkolu, albo błaka sie po
świetlicy albo siedzi z zupełnie obca osoba (czytaj niania).
no w najlepszym wypadku - jest u babci.
A po powroci rodziców z pracy własciwie zostaje czas na co??? - na
zrobienie i zjedzenie kolacjo i tyle!!
Dla mnie to nie jest normalne funkcjonowanie rodziny.

Ja w tym roku pracuje poza domem ok 30h tygodniowo (co i tak jak dla
mnie jest OGROMNA ilościa)
Dojazd i powrót z pracy - 10 minut
Pozostała czesc pracy wykonuje jak juz dzieciarnia spi (co z kolei
odbywa sie kosztem mojego snu ale nie kosztem czasu poswieconego
dzieciom)
Poza tym wciazgu roku mam ok 3 miesiecy wolnego (w tej chwili mam
akurat ferie)

No i bardzo uzupełniamy sie z mezem.

Bo w lecie gdy maz ma ogromna ilość pracy to ja wtedy mam wolne.
Natomiast w zimie gdy ja wiecej pracuje to akurat maz jest w domu
(maz od grudnia do konca lutego ma wolne).

I uwazam, ze taki układ jest ok.

Starsza córka chodzi do przedszkola
Do synka przychodzi niania
Ale to tylko na pare godzinn dziennie bo wiekszość czasu i tak
któres z nas jest z dziecmi.
W lecie ja jestem non stop.
W zimie - od 14 dzieci sa juz z mezem.

[lola211]

> Dla mnie to nie jest normalne funkcjonowanie rodziny.
>
No to mamy w Polsce full nienormalnych rodzin.

Ja rozumiem dylematy matek małych dzieci, ale jesli chodzi o dzieci
w wieku szkolnym to inna bajka.Nawet ta swietlica nie ta straszna
jak ja maluja.

[ewcia1980]

lola211 napisała:
> > Dla mnie to nie jest normalne funkcjonowanie rodziny.
> >
> No to mamy w Polsce full nienormalnych rodzin.


a doczytałaś kluczowe stwierdzenie - DLA MNIE ???

i z mojego punktu widzenia - owszem - chociaz dla takiej rodziny
moze to byc jak najbardziej normalne i akceptowalne!
ja na szczescie nie musze przebywac poza domem po 10h dziennie a z
dziecmi w tygodniu spedzac czas tylko podczas posilkow i toalety.
i jest to dla mnie niezmienne tak samo z malym dzieckiem,
przedszkolakiem czy dzieckiem w podstawwce.

[lola211]

Jak dla mnie to mozesz i 24 na dobe z dziecmi spedzac az do ich
pelnoletnosci.Wtedy to dopiero bedzie super uklad.

[wieczna-gosia]

Moje dzieci w wieku szkolnym w zasadzie nie koncza lekcji, basenow,
zajec dodatkowych przed 16. W skrajnych przypadkach- przed 20.

[e_r_i_n]

ewcia1980 napisała:

> Mi tez ciezko wyobrazic sobie funkcjonowanie rodziny gdzie oboje
> rodzice pracuja po 8h dziennie (+dojazdy)
> Bo co w tym czasie z dzieckiem???

Podobne zaskoczenie okazuje mój znajomy, nauczyciel, tak, jak Ty.
I jednocześnie w zdaniu obok narzeka, że musi latem dorabiać fizycznie, żeby na
cokolwiek go było stać.

[an_ni]

60-70 godz tyg. to nie norma
praca na zmiany w tym nocne to tez nie norma
my oboje z mezem pracujemy po 40 godzin, nie mamy wyjazdow, nie
siedzimy po godzinach
i mamy babcie do pomocy
takze ja to spokojnie godze
moja mama tez pracowala, tylko w nienormowanym godzinach i zdazalo
mi sie tesknie patrzec przez okno, ale jakos traumy nie mam

[gaba29]

Ale czy chodzi tylko o to by traumy dziecko nie miało????

[an_ni]

a czy tylko chodzi o to zeby byc w domu ???