Jak jej pomóc?

[mamadacja]

Poradźcie. Moja 60-letnia mama po wielu latach unikania lekarzy zrobiła
badania w tym tygodniu. I w USG wyszedł guzek wątroby, prawdopodobnie będący
już przerzutem W poniedziałek załatwiamy dalszą diagnostykę w pobliskim
szpitalu, na razie skonsultowaliśmy sprawę ze znajomymi lekarzami i każdy
mówi, że jest źle Mama udaje,że się trzyma ale widzę, że zaczyna się
rozsypywać. Jak mogę jej pomóc? Jakimi słowami ją pocieszyć? Obie dotychczas
byłyśmy raczej oschłe uczuciowo, ale obie wiemy że się kochamy. Chwilowo
wszyscy(ja, ojciec, brat) jesteśmy w jakimś amoku Co mogę zrobić?

[ammazuko_powrot]

Poczekać aż będzie dokładnie wiadomo co to jest. Wtedy będzie wiadomo jak i o
czym rozmawiać.
A teraz bądź po prostu blisko mamy.
I nie powtarzaj jej ciągle, że będzie dobrze bo to jest irytujące jeśli osoba
chora jest świadoma swojego stanu...
A jeśli z mamą będzie kiepsko psychicznie to warto skorzystać z pomocy
psychologa czy nawet psychiatry.
Możesz też pogadać z różnymi osobami na forum nowotwory.
forum.gazeta.pl/forum/f,37372,Nowotwory_damy_rade_.html

[gabrielle76]

po prostu badz przy niej, mój tata tez miał raka, po diagnozie zupełnie nie
widziałam co mu mówić jak sie zachowywac, serce mi pekało przy nim choc tego nie
widział, w domu ciagle ryczałam, dzieki Bogu wyleczyli mojego tate, juz ponad 3
lata jest zdrowy. Zycze duzo zdrowia Twojej mamie!!

[zlosliwe_malpisko]

bardzo Ci współczuję.
Nie wiem czy forum pomoże, każdy człowiek jest inny i ludzie różnie
reagują na wsparcie niesione przez innych.
Napiszę jak to wyglądało u mnie.
Moja mama kilka lat temu bardzo ciężko chorowała i niedawno ujawniły
się komplikacje zdrowotne po tamtej chorobie. Mama przeszła kolejną
operację, a strach, którego się najadłam (ja i cała rodzina)
pamiętać będę do końca życia. Też żyłam w amoku. Ale niczego nie
zmieniłam w zachowaniu w stosunku do mamy. Byłam taka jak zawsze,
normalnie - żartowałam, złościłam, gadałam o głupotach. To, że w
nocy wyłam w poduszkę jak bóbr to już inna sprawa, przy mamie jednak
trzymałam pion. Było bardzo ciężko, ale ostatnio mama powiedziała
mi, że widząc mój spokój sama bardzo wierzyła, że wszystko dobrze
się skończy.
Tego właśnie potrzebowała moja mama.
Musisz teraz być bardzo silna, pamiętaj jednak że sama też jesteś
tylko człowiekiem i gdybyś poczuła, że nie radzisz sobie z sytuacją -
pomyśl o sobie. Np o pomocy psychologicznej.
Trzymam za Was kciuki, mam nadzieję, że tak jak my (moja mama i
rodzina) niedługo wyjdziecie na prostą.

[green-blue-eye]

u mojej mamy dwa lata temu wykryto jakis guzek w mozgu.poszla do lekarza z bolem
glowy i znalazla sie w szpitaludlugo lekarze nie mogli zdiagnozowac co to
jest.najgorsze bylo to ze w tym czasie nie bylo mnie w domu,przy niej.dzwonilam
do niej kilka razy dziennie i duzo o tym rozmawialysmy.byl przy niej moj
tata,siostry i reszta rodziny.w naszym przypadku na duchu podtrzymywaly ja
rozmowy.do tej pory nie wiadomo co to zmiana i mama dalej jest pod kontrola
lekarzy.na szczescie guzek nie rosnie.
rozmawiajcie duzo ze soba,niekoniecznie o chorobie.na pewno duzo dla twojej mamy
znaczy sama twoja obecnosc.

[mamadacja]

Dziękuję wam za rady. Mamie żaden z lekarzy wprost nie powiedział, że to
przerzut i że problem jest prawdopodobnie gdzieś indziej. Ci lekarze to moi
koledzy i mi i ojcu powiedzieli wprost, że jest 50/50% szans na pozytywne
leczenie. Wewnątrz siebie czuję, że powinnam jej naświetlić sprawę wyraźniej czy
tak jak koledzy czekać na potwierdzenie wstępnych diagnoz? Źle się czuję
oszukując ją Ale boję się, że jak jej powiem jak mocne są podejrzenia lekarzy
to się kobieta do końca rozsypie Gastroenterolog - zupełnie obcy dla mnie
lekarz, powiedział mamie tylko, że zmiana jest poważna i że trzeba to sprawdzić,
wystawił skierowanie do szpitala nadal o niczym innym jej nie informując To
takie strasznie dołujące niedomówienie

[ammazuko_powrot]

mamadacja myślę, że jednak warto poczekać aż będą konkretne wiadomości odnośnie
choroby.
Wtedy będziesz mogła porozmawiać z lekarzem KONKRETNIE O TWOJEJ MAMIE,o jej
leczeniu, prognozach itd...
A teraz o jej powiesz? Podejrzenia mogą się nie sprawdzić...
Ja mam nowotwór i piszę jak to wygląda od tej drugiej strony.
Nie wyobrażam sobie, żeby mąż przyszedł i powiedział, że jest ze mną źle nie
udzielając żadnych bliższych informacji.

Najgorsze jest czekanie ale nie da się nic zrobić bez dokładnych badań.

[marminia]

W tym tygodniu u mojej mamy zdiagnozowano raka nerki. Czeka ją
dokładna diagnostyka (jaki charakter ma guz, co dalej z nim robić
etc.). Na razie w oczekiwaniu na jej wynik wszyscy zachowujemy się
jakby to nie było nic groznego. Kupiłam Mamie perfumy, żeby jej
zrobić jakąś przyjemność, załatwiamy miejsce w "znajomym" szpitalu,
żeby nie musiała leżeć w obskurnym i ponurym budynku szpitala
miejskiego. Nie wiem, co zrobimy, gdy diagnoza się potwierdzi. Mama
chyba nie chce pocieszania, wydaje mi się, że tak jak jest jej jest
dobrze...

[mamadacja]

Dzięki. Ja sama jestem w trakcie diagnozowania SM, ale podejrzenia u mamy
dopiero mnie przeraziły Ja jestem ta silna, ona tylko zewnętrznie się trzyma
Macie rację wszelkie rozmowy i decyzje podejmiemy po badaniach. Dzięki za
wskazówki i wsparcie - bardzo się przydały.

[alabama8]

Poczekać? Na co? Na wyrok?
Ja już przez to przeszłam i jedyną formą pomocy jest ROZPIESZCZANIE.
Zachowuj się tak jakby każdy dzień był ostatni, tak żebyś potem nie
żałowała że nie zabrałaś mamy nad morze, że nie kupiłaś jej fajnej
torebki, żeście się pokłóciły ...
To jest ten moment w którym trzeba nadrobić stracony czas i ten
który w przyszłości nie będzie jej dany.

alabama8

[ammazuko_powrot]

Ty chyba żartujesz???
> Zachowuj się tak jakby każdy dzień był ostatni, tak żebyś potem nie
> żałowała że nie zabrałaś mamy nad morze, że nie kupiłaś jej fajnej
> torebki, żeście się pokłóciły ...

Wywaliła bym z domu męża gdyby mnie rozpieszczał w taki sposób.
Osoba mająca nowotwór chce w miarę normalnego życia a nie ciągłego przypominania
o chorobie.