rożnica

[deftryta]

Są tu kobiety, ktore jedno dziecko urdziły stosunkowo młodo, a
drugie juz w bardziej śwaidomym wieku. Jka jest różnica, przede
wszystkim w psychice, w trkatowaniu dziecka/swojego macierzyństwa.

Ze swojej strony moge powiedziec, że nie bylam przygotowana na
dizecko i już wtedy wiedzialam, że nie ma szans na celebrowanie
faktu bycia w ciąży. Nawet teraz jeslt lepiej niż bylo, gdy
urodziłam.

Chciaalbym (chyba) miec jeszcze jedno dziecko, ale nie wczesniej niz
ok. 35r.ż. Znam 2 kobiety, ktore urodzily jako nastolatki, teraz to
30 paro latki i tamto doświadczenie sprawiło, że nie chcą więcej
dzieci.
Zostaje jednak w psychice.

[ik_ecc]

Moja matka urodzila mnie gdy miala 21 lat a siostre gdy miala 38 lat.
Roznice sa ogromne, siostrze matkowala duzo bardziej swiadomie - i,
tak generalnie, no, matkowala jej, podczas gdy mnie najchetniej
podrzucala komu sie tylko dalo.
Teraz obie z siostra jestesmy dorosle, siostra ma fantastyczny uklad
z matka, sa bardzo blisko, bardoz sie lubia. Moj uklad z matka jest
poprawny, ale chlodny, w ogole nie wyobrazam sobie takiej bliskosci
jaka maja z moja siostra - jakies zwierzania sie, sekrety, itp. Ja
matce kompletnie nie ufam i tak na prawde dobrze jej nie znam.

[kol.3]

Dziecko urodzone w młodości traktuje się czasem z lekką
niecierpliwością, ono trochę jakby "przeszkadza", bo jeszcze szkoda
utraconej wolności, swobody dysponowania wolnym czasem, tego że można
robić co się chce o każdej porze dnia i nocy. Stąd wymaga się od
dziecka szybszego usamodzielnienia tj. porzucenia smoczka, pieluch,
samodzielności w ubieraniu się itp., co w końcu nie jest dla niego
takie najgorsze.
Natomiast dziecko późne często jest ofiarą kwokowatości rodziców,
mniej się od niego wymaga, rodzice mają więcej czasu, cierpliwości,
rozpieszczają potomka, chronią, chowają go pod kloszem.

[kulma.m]

kol.3 zgadzam sie z toba w pelni, aczkolwiek uwazam, ze to nie wiek
w jakim sie dziecko rodzi jest kluczem, a fakt bycia pierwszym
dzieckiem.
Moja mama urodzila mnie jak miala 26 lat (ja moja mala podobnie, do
26 urodzin brakowalo mi 40 dni)... moja siostre urodzila 7 lat
pozniej, czyli miala 33.
I ja jestem bardziej samodzielna, ogarnieta i taka cyganicha troche.
Nie boje sie ludzi, jestem ostwarta, bo mnie tak wlasnie podrzucali,
a to dziadkowie jedni, a to drudzy... Z Olka mama byla 3 lata na
wycgowawczym, i wyrosla z niej taka ciepla klucha (nie chodzi o wage
bo ma 155 cm i wazy 46 kg.), przywiazana do spodnicy mamy do 17 roku
zycia...

I ja widze po sobie, Oliwke, kiedy tylko dziadkowie chca zostawiamy
u nich, moja siostra byla dla niej niania przez 8 miesiecy (od 5
miesiaca zycia malej do roku.), ale na moja to doskonale wplywa, nie
boi i nie wstydzi sie ludzi, nie przerazaja jej zmiany, uwielbia
zlobek i dzieci, jest ulozona, grzeczna... ale ma swoje zdanie i
tupecik

[lolinka2]

20 i 25, tak było u mnie
różnice: dziecko nr 1 - poletko doświadczalne, generalnie znaczne
nasze skupienie na kwestiach dzieciowologistycznych (czym karmić, jak
ubierać, kąpać, jaki wózek, jakie łóżeczko, rozszerzanie diety,
choroby, superedukacja....); dziecko nr 2 - my już jako zaprawieni w
bojach skupiliśmy się po prostu na kochaniu tego dziecka, do reszty
podchodząc z dystansem.
Skutki (oczywiście trochę mieszają geny): dziecko nr 1 rozwój
emocjonalny zaburzony, dziecko nr 2 rozwój emocjonalny cudnie
książkowo prawidłowy; dziecko nr 1 brak pewności siebie i kiepskie
poczucie własnej wartości mimo nieprzeciętnych zdolności i
wyróżniającej ją osobowości, dziecko nr 2 lekko nieśmiałe, z
duuuuużym poczuciem własnej wartości mimo zdolności relatywnie
mniejszych niż siostra; kontakt z dzieckiem nr 1 mam przede wszystkim
na płaszczyźnie intelektualnej (i tu rozumiemy się fantastycznie, i
obie to uwielbiamy), z dzieckiem nr 2 kontakt emocjonalny (przytulasy
i inne takie, starsza jest "drewniana" do przytulania).

Ograniczenia wolności nie odczułam jakoś szczególnie po narodzinach
dzieci. Może z tym wyjątkiem, że ciąża nr 1 była przeleżana od
początku do końca i to, owszem, bolało....

[bi_scotti]

Mam 3 dzieci, z ktorymi w Ich wczesnym dziecinstwie siedzial w domu
moj maz i wydaje mi sie, ze raczej traktowal Je po rowno w kwestii
wymagan ogolnych. Ale ... nasze srednie dziecko jest niepelnosprawne
i w zwiazku z tym On mial stawiane najwieksze wymagania z calej
trojki. Bo wiedzielismy, ze jesli my - rodzice nie wymusimy na Nim
ciezkiej pracy nad Jego cialem (wielokrotnie wbrew Jego checiom i
przy duzym bolu), to nikt inny tego nie zrobi a chcielismy zeby nasz
syn byl w pelni samodzielny i samoobslugowy. I jest. To byla ta
roznica w wychowywaniu, ktora sami sobie narzucilismy.
Nasza corka (26) twierdzi, ze Ona miala "najtrudniej", bo byla
naszym piewszym eksperymentem Ale to raczej w zartach. Najmlodszy
(w tym roku bedzie mial 19 lat) "mial pecha" urodzic sie po mniej-
sprawnym bracie wiec nigdy Mu nie uchodzilo naciaganie na ulgi, ze
czegos nie moze, bo jest "taki malutki" - od wszystkich zawsze
slyszal, ze skoro brat moze, to i On tez. I jakos Mu to na zle nie
wyszlo. Tak wiec jesli robilismy jakies roznice miedzy dziecmi to
raczej zeby Je motywowac i prowokowac do wiekszej samodzielnosci.
Wyglada na to, ze wszystkie 3 eksperymenty sie udaly
Dodam jeszcze, ze ja ogolnie uwazam, ze faceci sa lepszymi rodzicami
szczegolnie dla mlodszych dzieci i moim zdaniem to mezczyzni powinni
byc z maluchami przez pierwsze 2-3 lata po urodzeniu wylaczajac 3-6
pierwszych miesiecy intensywnego karmienia piersia przez mame.
Mezczyni sa rowniejsi w okazywaniu uczuc i stawianiu wymagan.
Oczywiscie, sa wyjatki.

[figrut]

Córkę urodziłam w wieku 19 lat, synów kolejno 31 i 33 lata. U mnie właśnie było
tak, że to pierwsze macierzyństwo było takie bardziej niecierpliwe. Czułam
ciężar obowiązków które trzeba wykonać. Nie było to macierzyństwo jako coś
zupełnie naturalnego, a jako obowiązek któremu trzeba podołać. Z synami było to
macierzyństwo pełne jak coś zupełnie naturalnego bez poczucia, że te obowiązki
są pracą. Córka wbrew temu co tu ktoś wyżej napisał, była mniej samodzielna i
samoobsługowa niż najmłodszy. Typem matki kwoki chyba trzeba być niezależnie od
wieku, bo nigdy nie byłam matką kwoką, a raczej matką podążającą ZA dzieckiem
bez usuwania przeszkód które dziecko ma pokonać. Do córy i do synów (wychowanie)
podchodziłam i podchodzę na luzie.

[czar_bajry]

Pierwszą córkę urodziłam w wieku 17 lat, drugą jak miałam 21 a syna w wieku lat 34
Macierzyństwo związane z dziewczynkami przebiegło na pełnym luzie, dzieci szybko
samodzielne były i sporo czasu spędzały z dziadkami wyjeżdżały też z nimi na
wakacje.
Narodziny syna i wszystko co jest związane z nim przezywam bardzo świadomie i na
pewno inaczej niż jak byłam młoda dziewczyną, tak na prawdę to rzadko kiedy się
z nim rozstaję i jestem bardziej świadoma wszystkiego co jest z nim związane.
Jak już wielokrotnie pisałam kocham moje dzieci tak samo mocno ale właśnie to
ostatnie macierzyństwo dało mi najwięcej radości

[wieczna-gosia]

Zawsze wiedzialam ze jestem nienormalna

zadnego macierzynstwa nie celebrowalam, jakos mi sie niedobrze
kojarzy. Bardzo sie ciesze ze nigdy w zasadzie nie mialam czasu na
macierzynstwo i dzieci mi sie rodzily gdzies "pomiedzy"- nie mialam
czasu za bardzo nad nimi zawisnac.
Nigdy nie wisialo na mnie pietno nastoletniego macierzynstwa. Jakos
tak to rozpatrywalam calosciowo ze oto mam takie zycie i nie bede nic
odwieszac na kolku bo ma dziecko- tym bardziej ze nigdy mi jakies
dzikie wyzwania po glowie nie chodzily typu Paryz Dakar. Powiem
wiecej- kiedy mialam mlodsze dzieci w wiecej miejsc chcialo mi sie je
ciagac, na imprezy mi sie chcialo chodzic ze dziecko obok w pokoju
spalo, na wyjazdy jezdzic. Chociaz nie powiedzialam jeszcze
ostatniego slowa i nadal mi sie chce. Ale jakos inaczej.
Cierpliwosci zaczyna mi zdecydowanie brakowac teraz- chociaz i tak
zle nie jest. Ale jakos tak duzo bardziej zrozumiale podchodzilam do
faktu ze ono nie umie i ze pomazalo mi sciane
Rodzina generalnie jest dla mnie naturalnym stanem- mam silna
osobowosc, lubie pobyc sama i umiem to wywalczyc- wiec nigdy nie
mialam doswiadczenia uwiazania. Owszem latam w karuzelce jak chomik,
ale ostatnio zastanawialam sie ile ja w zasadzie czasu spedzam sama
ze soba i na wlasne sprawy i mi wyszlo ze duzo. I ze nie mam
imperatywu pani domu, swietnie deleguje obowiazki domowe na dzieci i
za cene ich nierobienia znosze wiesznie niedomiecione podlogi,
niedoczyszczone lustra, niedomyty blat w kuchni. Za to czytam ksiazke
oraz delektuje sie kawa
Moje zycie straszliwie nieliniowo przebiega ogolnie, ale ja mam
wrazenie ze ono i tak by tak przebiegalo tyle ze majac dzieci moge
swobodnie na nie zwalac ze cos robie pozniej niz inni, wczesniej niz
inni lub w ogole od czapy cos zaczynam "no bo dzieci". Prawda jest
taka ze gdybym teraz miala pierwsze dziecko to prawdopodobnie
mialabym za soba rowniez kilka rozgrzebanych projektow, dziwnych
pozycji w CV i tak bym nie miala czasu na to dziecko i celebrowanie
ciazy i oczywiscie cos bym sobie na garb wrzucila w ramach
udowadniania ze "jeszcze w zielone gramy"