Jak byscie zareagowały?

[evita-is-me]

Na początku wakacji młoda pojechała na kolonie i w tym czasie wyremontowaliśmy jej pokój.Kosztowało nas to sporo pracy ( wszystko robiliśmy sami ) no i oczywiście pieniędzy.Pytałam na jaki kolor chce mieć pomalowane ściany, ale powiedziała, żebyśmy zrobili jej niespodziankę. Po powrocie skrzywiła się i zapytała dlaczego zielony?
Dziś dzwoni i informuje mnie, ze "nie mogła się powstrzymać i zrobiła dziurkę w ścianie gwoździkiem"...Szlag mnie trafił, bo nic nie szanuje a z drugiej strony sama wiedziała, ze źle zrobiła i przeprosiła. Nie bardzo wiem jak reagować w takich sytuacjach. Zostawić bez echa nie chcę bo zauważyłam, że coraz "lepsze" pomysły przychodzą jej do głowy, uzmysłowić, ze będzie mieszkać w brzydkim pokoju, jak będzie tak robić - nie robi na niej wrażenia, ukarać?

[asiaiwona_1]

za niszczenie - jak rozumiem umyślne - mieszkania potrącić z
kieszonkowego i z tych pieniędzy naprawić szkodę.

[verdana]

Nic nie robić. Kazda kara spowoduje tylko jedno - nastepnym razem
się nie przyzna, i słusznie.

[duveen]

ale dlaczego, o co chodzi? w domu jest jakis zakaz robienia dziurek
w ścianie?
nie wieszacie obrazków, czy wieszacie tylko wy dorosli, a dzieciom
wara?

[moofka]

no wlasnie tez nie rozumiem
niech ma poczucie ze wolno jej aranzowac wlasna przestrzen po
uzgodnieniu z wami
i nie trzeba bedzie sluchac fochow ze kolor nie ten
i obrazac sie za gwozdzik

[evita-is-me]

Tu nie chodzi o aranżację pokoju, bo tu ma raczej dowolność. Chodzi o umyślne
zniszczenie, bo ona nie chciała nic powiesić tylko po prostu wydłubała dziurę,
jak dużą jeszcze nie wiem.

[duveen]

aaa, to zmienia postac rzeczy, a to zgaga
no coz, zniszczylas - naprawiaj.
tylko nie wiem jak w przypadku 8-latki bedzie to wygladac. moze byc
gorzej po niż przed

[verdana]

Absolutnie niedoceniana, a genialną metodą wychowawczą jest
pomijanie pewnych rzeczy milczeniem.
Należałoby zareagować, gdyby nic nie powiedziała. jakakolwiek
negatywna reakcja (biadanie, załamywanie rąk, kara, cokolwiek) w
momencie, gdy dziecko samo doszło do wniosku, ze głupio zrobiło i
przeprasza, wyłacznie moze oslabuć wyrzuty sumienia i samodzielne
zrozumienie, że niszczenie pokoju nie jest OK.

[attiya]

no ale skoro dała rodzicom wolną rękę to nie rozumiem teraz tych fochów
tak jak wyżej, zaszpachlować, papierem wyrównać i pomalować. Jak córka już to
zrobi to może doceni waszą pracę
I potrącić z kieszonkowego.

[woda.lekko.gazowana]

to chyba dobrze, ze nie czekala, az sama zauwazysz.
dalabym jej szpachelkę do rekii szpachle, do zaszpachlowania dziury, a potem
farbe do pomalowania. w miedzyczasie papaier scierny do wyszlifowania szpachli

ale co do koloru.. nawet zielony zielonemu nie równy, nie zdecydowalabym sie
sama wybierac koloru scian nastolatce (a mam taka na stanie).

tylko co teraz? kolejne przemalowanie to koszty, wiec chyba pozwolilabym jej
powiesic kilka plakatów do ocieplenia pokoju, a nastepnym razem wybrala kolor
razem z nią.

[woda.lekko.gazowana]

a jak dziurka mała, to bym się nie wygłupiała z tą szpachlą w ogóle.

[evita-is-me]

Młoda ma osiem lat, dziurki oczywiście w ścianach robimy, bo wiszą jej dyplomy i
to właśnie obok nich zrobiła tą dziurę. Zawsze się przyznaje jak coś nabroi, bo
zawsze uświadamiam ja, że najważniejsze to przyznać się do błędu, tylko nie
chcę, żeby uznała, ze przyznanie się wystarczy.
Chyba pomysł z naprawieniem szkody będzie w tej sytuacji najbardziej odpowiedni.

[triss_merigold6]

Się podpiszę. Naprawa pod kierunkiem dorosłych.

[morekac]

Nic bym nie robiła. Niech żyje sobie z tą dziurką.
Co do uzgadniania kolorku i późniejszego niezadowolenia- kolorek
wybrałam z pannami, a i tak było nie tak. Po prostu wyobrażenie
kolorku było trochę inne niż rzeczywistość...

[d.o.s.i.a]

> to właśnie obok nich zrobiła tą dziurę. Zawsze się przyznaje jak
coś nabroi, bo
> zawsze uświadamiam ja, że najważniejsze to przyznać się do błędu,
tylko nie
> chcę, żeby uznała, ze przyznanie się wystarczy.


Nie kumam logiki. To w takim razie po cholere sie przyznawac w
ogole? Uczysz jej jakiegos watpliwego truizmu, za ktorym nie idzie
zaden konkret. Ja rozumiem, ze umiejetnosc przyznania sie do bledu
zasluguje na szacunek i bezwarunkowe wybaczenie tegoz bledu, w
przeciwnym razie ta chwalebna mantre jakiej jej uczycie mozna potluc
o kant pupy.

A moze wypadaloby zaakceptowac fakt, ze corce moze sie zwyczajnie
nie podobac ten kolor i sie z tym pogodzic i przemalowac,
ewentualnie zaproponowac inne rozwiazanie, a nie zachowywac sie jak
panienka z urazona duma i obstawac przy swoim? Przeciez to ona ma w
tym pokoju mieszkac, a nie Ty.

[sadosia75]

Mloda powinna naprawic szkode pod okiem kogos kto sie na tym zna,
nie dawac kieszonkowego albo zdecydowanie zmniejszyc sume
miesiecznych "datkow" na rozpuste. I zapowiedziec, ze jeszcze jeden
taki numer to zadnego kieszonkowego przez X czasu.
Ja swoje dziewczyny zaangazowalam do remontu ich pokoi. fakt, ze
ten angaz raczej polegal na scieraniu scian,
przynoszeniu,zanoszeniu odnoszeniu ale dziewczyny nameczyly sie
niezle przy remoncie. mialy swiadomosc ile to pracy i wysilku
trzeba wlozyc w remont. i poki co tfu tfu scian nie dziurawia.

[lila1974]

Wygląda na to, że dziecko samo doszło do wniosku, że zrobiło źle, więc nie widzę
powodu, by je karać.

Jeśli dziurka jest w miejscu, gdzie można zawiesić obrazek, to ją wykorzystać.

Jeśli nie, to ścianę naprawić z pomocą młodej.

Zanim bym przystąpiła do działania, zapytałabym jej, jaki ma pomysł na
naprawienie szkody.

Kara jako kara ma to do siebie, że dziecko "rozgrzesza" i ono bardziej skupia
się na użalaniu nad sobą niż wyciągnięciem konstruktywnych wniosków ...
właściwie jeden zasadniczy się wyciąga - uczy jak lepiej kombinować, by nie dac
się złapać.

[verdana]

Po co?????
Dziecko samo wie, ze zrobilo źle. Zniszczyło zresztą coś wlasnego.
Czyli wszelka kara jest tu tylko "sztuką dla sztuki", swoistą zemstą
rozczarowanego rodzica, ktorego "pracy niewdzięcznica nie docenia".
Więcf dla wasnej satysfakcji - bo przecież nie dla nauki, dziecko
samo już wie, ze tak się nie robi, trzeba zrobić tak, aby dziecku
było jeszcze bardziej nieprzyjemnie.
No i pokazać mu, ze jego pokój, to własciwie nie jego pokoj. Że
szkody zrobiione we wlasnym pokoju trzeba splacić. Następnym razem
będzie musiała przymusowo odkupić sobie zabawkę, która zniszczy...
Kara powinna być po cos, a nie dla satysfakcji karającego.
No, ale można ukarać, tylko potem nie nalezy zastanawiać
się "Dlaczego moje dziecko ukrywa przede mną swoje porazki i błędy".
Cóż, przyznam szczerze, ze ja prawdopodobnie
wrzasnęłabym "Zwariowałaś? Chyba Cię zamorduję, co Ci do głowy
strzeliło???", po czym, po wyładowaniu się, pochwaliła dziecko za
odwagę w przyznaniu się - a moze i nagrodziła wyjsciem na lody.
Bo odwaga przyznania się i przeproszenia warta jest nie jednej
dziury, ale czterech ścian. I nalezy ją nagradzać, nie tepić.

[evita-is-me]

verdana napisała:

> Cóż, przyznam szczerze, ze ja prawdopodobnie
> wrzasnęłabym "Zwariowałaś? Chyba Cię zamorduję, co Ci do głowy
> strzeliło?


Właśnie taka byłam moja pierwsza reakcja

Nie zamierzam jej karać dla samej kary.

[verdana]

To może teraz zabierzesz na lody? Z perspektywy matki dwojga
doroslych i jednago nastolatka zareczam Ci - czasem warto nagrodzić
(i pocieszyć) dziecko, ktore zrobilo głupstwo. O karach dzieci
zapominają, o czymś takim potrafią pamiętać lata i dużo później, w
wieku nastolatkowym przypominac sobie, ze rodzice jednak nie są tacy
fatalni, na jakich wyglądają.

[dama_z_kawa_i_papierosem]

Potwierdzam. Do dzis pamietam jak mi mama kare odwiesila zakaz
wyjscia na pole (malopolska). Idac z nia do domu, obok placu zabaw,
gdzie doslownie wszyscy moi koledzy i kolezanki najpierw pytali sie
mnie czy wyjde, potem mame, a potem o blagania to zakrawalo (zgrana
paczka) + te oczeta.
Do tego, pierwszy ladny dzien od tygodni, gdy moglabym wyjsc. Szkola
w tragicznych godzinach – pozny ranek do poznego popoludnia (11-12
do 15-17), z tego powodu malo czasu na zabawe a zima to juz w ogole
mialam przechlapane bo ciemno o 15-16. Ja powiedzialam cos ze wiem
ze mam kare, ale moze bym jutro mogla albo chociaz na chwile itp. -
bardzo bardzo chcialm isc do dzieci. I mnie puscila. Bardzo
niewychowawczo i niekonsekwentnie. Do dzis jej to pamietam. Za to za
co kara byla to nie pamietam.

Wiec odpusc jej ta dziure, bedzie miala co wspominac, ty tez jakim
byla ananasem czy cos w tym stylu.

[nangaparbat3]

Moze przeoczyłam, ale wydaje mi sie, że nie piszesz nic na ten temat: dlaczego
ona tę dziurkę zrobiła? Pytałaś?
Ja jako dziecko robilam dziury w ścianie, bo wyjadalam tynk. Słowo. BYła potem
straszna awantura, ale żadnej kary.
Twoja córka może chciał coś tam powiesic, ale po prostu nie udało jej sie wbic
gwoździa, skonczyło się na dziurze? A moze chciała tylko spróbowac, jak to jest,
kiedy się samodzielnie wbija gwoźdź w ścianę?
Tak czy owak to bardzo ciekawe - dlaczego. Chociaż może się okazac, że sama nie
potrafi tego zwerbalizowac.

Co do ewentualnej kary to zgadzam sie z Verdaną.

[sadosia75]

Ilu rodzicow tyle pomyslow na wychowanie dziecka.
Owszem docenic i pochwalic, ze dziecko sie przyznalo. Ale dziecko
musi wiedziec, ze
-zrobilo zle
-musi ponosic konsekwencje tego co zrobilo
-rodzice sie napracowali przy remoncie, wlozyli swoja prace i jak
sie domyslam spore fundusze
Ja nie pisze o tepieniu odwagi do przyznania sie do popelnionego
bledu. Ja pisze o tepieniu takich zachowan. Jesli mloda zrozumie,
ze cos zrobi zle i musi poniesc konsekwencje swojego zachowania (
naprawa sciany ) to powinna tez miec lekcje dla siebie, ze nie
tylko przyznanie sie do winy ( b. wazne ) jest jedynym wyjsciem z
sytuacji ale tez i naprawienie tego co sie zepsulo.
Moja mlodsza corka wpadla na pomysl wywalenia kwiatow na dywan i
grzebania w piasku. miala wtedy 4 lata. przyznala sie do tego (
zazwyczaj o to posadzalismy koty ) przeprosila i razem ze mna
sprzatala piasek z doniczek i przesadzala kwiaty.
nauczyla sie, ze nie bedzie tak ze to mamusia za nia naprawi
szkody,ktore zrobila. i poki co do tej pory Julka nie ma problemu z
przyznaniem sie do popelnienia czegostam.

[lila1974]

No więc to dziecko już wie, że zrobiło źle.

[morekac]

-musi ponosic konsekwencje tego co zrobilo

przede wszystkim młoda popsuła ścianę SOBIE. I z tą dziurawą ścianą
musi teraz mieszkać.
Że zrobiła źle - też wie, ostatecznie nie dzwoniła,żeby się
pochwalić, jakie to z niej super dziewczę.

[nangaparbat3]

Ale może się DOWIEDZIAŁA CO TAM JEST W ŚRODKU? W tej ścianie co jest, jak się
podłubie?

[verdana]

Hm, dziecko juz wie , ze zrobiło źle. Konsekwencją zrobienia dziury
w scianie we własnym pokoju jest jedynie posiadanie dziury w ścianie
we własnym pokoju - wszystko inne to już nie konsekwencja, tylko
jakaś kara.
Dziecko zepsuło coś swojego, o czym nie nalezy zapominać.

[sadosia75]

Ale nie uszanowala pracy rodzicow. Ale oczywiscie nie upieram sie,
ze moja metoda jest najlepsza. Przyjmuje fakt, ze np. Twoja rada (
docenic przyznanie sie do winy i nie brac do glowy malego
przewinienia ) jest dobra. Ba byc moze lepsza niz moja. Zostawmy
autorce watku podjecie decyzji.
I zeby nie bylo Nie twierdze, ze Ty czy inni wpieraja mi, ze
moja rada jest be a ich rada jest cudowna

I kompletny OT.
Jak sie zyje w mopsem? Poprosze o szczegolowa charakterystyke
rasy Planujemy w nastepnym roku domopsic sie ale jeszcze nie
spotkalam nigdzie wlasciciela mopsa i chcialabym Cie bezczelnie
wykorzystac jesli moge i zasypac pytaniami mopsowymi

Mopsowy OT

[verdana]

Mops jest teoretycznie psem. Praktycznie to byt pośredni miedzy
psem, kotem, a człowiekiem. To znaczy
-mopsa nie nauczysz posłuszeństwa. Nie sa to "niegrzeczne" psy, ale
do wykonywania poleceń mają typowo koci stosunek. jak mają ochotę,
to zrobia, a jak nie-to nie. Koniec, możesz się zwinąć w trąbke, a
mops łapy Ci nie poda, ani nie będzie chodził przy nodze.
- mops nie aportuje. Za to bywa zupełnie dobrym stróżem, co oznacza,
ze szczeka, gdy ktos się zbliża do drzwi. Po czym wpada w entuzjazm
na widok zlodzieja, bandyty itd. Za to sa pozbawione agresji, mops
nie ugryzie. A jak ugryzie, w żartach, to niczego nie przegryzie, bo
ma zęby , które z trudem radzą sobie z plasterkiem sera-90% mopsów
śpi z włascicielem. Przy czym, jak pouczył mnie u zarania mojego
zmopsowania weterynarz, proba nauczenia mopsa, ze ma spać gdzie
indziej jest okrucieństwem. Będzie nieszczęśliwy. W rezultacie
spalam w łóżku z mopsem i noworodkiem
-mops nie przepada za spacerami, szczególnie mopsice. Wystarczy mu
15-minutowy spacer dookola domu, 3-4 razy dziennie. Mopsy nie lubią
zimna, a upał może być dla nich zabójczy
-mops zazwyczaj kocha jeść, ale zdarzają sie niejadki
-mops jest psem do towarzystwa i towarzyszy Ci 24 godziny na dobę.
Nie powinien zostawać w domu dlugo sam. Jeśli ma zostawać dłużej niż
6-7 godzin powinien miec towarzystwo - drugiego mopsa albo kotaW
ogóle samotny mops sie nudzi - jak w przysłowiu
-i największa wada mopsów - bardzo trudno (lub wręcz niemożliwe)
jest nauczenie niektorych mopsów czystości. Są takie, ktore w domu
nie będą siusiać za nic i sa takie, ktore będą siusiać, cokolwiek
nie zrobisz. Nasz, niestety, nalezy do tych drugich. Czasem siusia -
ale tak, żeod 5 lat ani razu nie udało się go przyłapać na gorącym
uczynku w bardzo małym mieszkaniu
- i mops będzie Cię kochać bezgranicznie, pod warunkiem, że weźmiesz
go z dobrej hodowli, prosto od mamy. Nigdy z marnej (nam trafiła sie
mopsiczka, ktorej matkę sprzedano, a ona miała ADHD)
- i jeszcze jedno - mopsy sa na ogół zdrowe i wytrzymałe, zeją
raczej dlugo. Ale szczeniaki chorują - nie polecam brania
parotygodniowego, trzymiesięczny jest w sam raz.

[sadosia75]

Idealny pies dla nas Tylko czy mops bedzie zyl szczesliwy z
goldenica z ADHD wiecznie zywa, wiecznie chetna do zabawy, wiecznie
biegajaca i proszaca o 110% milosci,leniwym, statecznym ksieciem
rasy husky, 6 kotami i 2 dzieci?
Planujemy sie domopsic dopiero po przeprowadzce do nowego domu. Ale
nie chce brac psa,ktory nie bedzie u nas szczesliwy. Nie chce
meczyc psa hiperatkywna goldenica, nie chce tez brac psa tylko
daltego, ze zakochalam sie w tej rasie na zaboj. Chce podjac
rozsadna decyzje. O mopsie myslimy juz ponad 2 lata. I nadal tylko
myslimy. chcemy porzadnie poznac rase i zdecydowac czy pasujemy do
wymagan tej rasy.
Jak wg. Ciebie i Twoich doswiadczen widzisz zycie mopsa w naszej
rodzinie? Koty uwielbiaja nasze psy, nasze psy nie sa natretne w
stosunku do kotow czy drugiego psa, dzieci nauczone szacunku do
zwierzat. Ja pracuje w domu wiec nasze psy jesli zostaja same w
domu to tylko na 2-3 godziny. wyjazdy planujemy zawsze z psami,
jesli pies zostaje w hotelu dla psow to w zaprzyjaznionym gdzie
pies hotelowy jest traktowany jak swoj wlasny. jednak te pobyty w
hotelu to wyjatkowa sytuacja. zdarzylo sie nam w ciagu 11 lat
zywtonosci z Drago zostawic psa raz. w tym roku musimy zostawic psy
po raz drugi. I nie wiem jak ja to zniose. bo wiem, ze one
swietnie. gorzej bedzie ze mna.
Metlik mam w glowie. bo i chce mopsa ale nie chce go zadreczac i
zameczac nasza rodzina. byc moze mops zostanie nam jedynie psim
marzeniem, ale i z tym da sie zyc

[verdana]

Mopsy uwielbiają koty. Małe mopsię to żywe srebro, mając ok. dwóch
lat mopsy stają się spokojne.
Problem może być o tyle, ze nie wszystkie psy tolerują mopsy - one
trochę inaczej pachną i wydają inne dźwięki niż pies typu pies.
Niektore prawdziwe psy dostają zatem szału. Ale znam faceta, ktory
hodował jednoczesnie rotweillery i mopsy - i jakoś mu się to udało
bez strat własnych.
Mops raczej nie jest psem hotelowym, u zaprzyjaźnionej rodziny za to
zostaje chętnie i z entuzjazmem. Na hotel nie zdecydowałabym się ze
wzgledu na to,z e mops musi mieć stale towarzystwo człowieke i
możliwość przytulenia się.
Mopsy POWINNY żyć w stadzie, źle się chowają pojedynczo, więc Wasz
dom bylby dla mopsa w sam raz. Wbrew pozorom mops nie jest kruchym
stworzonkiem, to wyjatkowo silne i umięśnione psy, nie da się im
latwo zrobić krzywdy. Mojego psa przy zabiegach weterynaryjnych
przytrzymują trzy osoby - dwóch silnych facetów, w tym
przyzwyczajony do znacznie większych psów weterynarz - to za mało.
Natomiast dzieci trzeba pilnować, mopsy lubia dzieci, ale nie
przepadają za zbytnim zawracaniem im głowy.

[dynema]

mam syna w podobnym wieku, w przypadku roznych "przestepstw" tego
typu po prostu mop/szpachla/inne badziewie w lape i pod kontrola
naprawa szkody i zaplata za to z kieszonkowego, bez zadnych innych
kar i bez stresu.

[makurokurosek]

Jedyne co bym zrobiła to uświadomiła córkę, że kolejne malowanie przewidujemy za
3 lata więc aby z rozsądkiem aranżowała pokój . To jest pokój córki, jej azyl i
ważne aby czuła się w nim swobodnie.

[gaja78]

Jej pokój - jej dziurka. Jak chce, to niech ją zalepi i zamaluje z twoją pomocą,
ale jak nie, to nie.

Następnym razem zróbcie remont wspólnie z dzieckiem.

[gaja78]

evita-is-me napisała:

> uzmysłowić, ze będzie mieszkać w brzydkim pokoju, jak będzie tak robić - nie
robi na niej wrażenia,

Prawdę mówiąc nie chodzi o to, żeby pokój dziecka był ładny dla rodzica, ale o
to, żeby był "własny" dla dziecka

[triss_merigold6]

Nie zgadzam się. Bałagan ok, robactwo nie ok. Demolka nie ok.
Niszczenie mebli i ścian nie ok. Bałagan też w kontrolowalnym
zakresie. Mam potrzebę życia we w miarę estetycznym, nieodpychającym
mieszkaniu i pokoju dziecka to również dotyczy.

[gaja78]

triss_merigold6 napisała:

> Nie zgadzam się. Bałagan ok, robactwo nie ok. Demolka nie ok.
> Niszczenie mebli i ścian nie ok. Bałagan też w kontrolowalnym
> zakresie. Mam potrzebę życia we w miarę estetycznym, nieodpychającym
> mieszkaniu i pokoju dziecka to również dotyczy.

Dziecko też ma taką potrzebę, chyba że nie czuje się jak u siebie w pokoju, w
którego remoncie nie uczestniczy.

[triss_merigold6]

Tak sądzisz? Obstawiam jednak, że dzieci miewają inne wizje
estetyki, porządku i pożądanego wyglądu pokoju niż rodzice. Moje
dziecko w totalnym remoncie pokoju i kupowaniu mebli rok temu nie
uczestniczyło, było na wakacjach. Pokojem był zachwycony, nie
niszczy ale ja od zawsze ostro zwalczałam wszelkie zapędy typu
malowanie po ścianach itp.

[gaja78]

triss_merigold6 napisała:

> Tak sądzisz? Obstawiam jednak, że dzieci miewają inne wizje
> estetyki, porządku i pożądanego wyglądu pokoju niż rodzice.

Tak mi się wydaje. Starsza bazgrała w salonie, kuchni, mojej sypialni,
pokoju-gabinecie. A ścian w swoim pokoju nigdy nie ruszyła. Sama te ściany
malowała wałkiem w wieku 4 lat - w najmniej widocznych miejscach co prawda (na
przykład za szafą ), ale było to dla niej duże wydarzenie, które często wspomina.

[triss_merigold6]

Pozwoliłaś?!

[gaja78]

triss_merigold6 napisała:

> Pozwoliłaś?!

Ale co ?!

[lila1974]

Pokój, w którym mieszkają moje córki, nie jest ich pokojem w dosłownym
rozumieniu. Jest częścią mieszkania, w której obowiązują podobne zasady jak w
jego reszcie.

[triss_merigold6]

O toto. Swoboda kontrolowana. Im młodsze dziecko tym bardziej
kontrolowana.

[bri]

Powiedziałabym, że cieszę się, że wie, że źle zrobiła i że się
przyznała i zapytała czy ma jakiś pomysł, żeby naprawić ścianę.

[woda.lekko.gazowana]

bri napisała:

> Powiedziałabym, że cieszę się, że wie, że źle zrobiła i że się
> przyznała i zapytała czy ma jakiś pomysł, żeby naprawić ścianę.

z jednej strony bardzo podoba mi sie to, co pisze verdana, ale jakoś kłóci się z
moim wewnętrznym ja

przyznanie się do zniszczenia to jedno - za to mogę zaprosić na lody - a
zniszczenie to drugie: po prostu trzeba bez zbędnego gadania naprawić. Dlatego
podoba mi się pomysł bri, żeby zapytac dziecko, jakie ona widzi wyjęcie z
sytuacji - a jeśli wzruszy ramionami, jednak zaproponowac szpachelkę.

[zonka77]

moje dziecię ma świadomość że jeśli się przyzna będzie kara mniejsza. Jeśli się
nie przyzna - odczuje to odpowiednio mocniej. Samo przyznanie się nie niweluje
kary całkowicie ale zmniejsza. Jakąś odpowiedzialność musi ponieść. W tym
przypadku zaangażowałabym dziecko w naprawę - żeby z tatą/mamą sama swoimi
rekami tą dziurkę załatała i zamalowała. Jeśli trzeba by było kupić w tym celu
np szplachlę to kupiłaby ze swojej kasy. Tak myślę - starsza niczego nigdy
świadomie nie zniszczyła ze złości. Ale myślę że przy młodszej to się jak
najbardziej może wydarzyć

[osa551]

Niech ponosi konsekwencje własnych czynów:

1. Nie określiła, jakiego koloru chce mieć ściany - niech wie, że w takich
wypadkach ryzykuje kolor, który jej się nie będzie podobał - to dla niej świetna
nauczka na przyszłość

2. Wydłubała dziurę w ścianie - to będzie mieszkała "z dziurą"

w czym problem?

[nangaparbat3]

>>>>uzmysłowić, ze będzie mieszkać w brzydkim pok
> oju, jak będzie tak robić - nie robi na niej wrażenia, ukarać?


Z całym szacunkiem, ale ona już mieszka w brzydkim pokoju, bo przecież kolor jej
się nie podoba.
A kolor jest bardzo ważny, wpływa na nastrój, to jest po prostu fakt.
Moja corka mając lat 8 zażyczyła sobie zielonego pokoju, razem wybierałysmy
farbę (jasnogroszkowa, naprawdę śliczna), a właściwie ona sama wybierała, długo,
starannie, z wielkim rozmysłem. I potem okazało się, że tego zielonego koloru
zniesc nie może, że po prostu źle się w swoim pokoju czuje. Nie mowiła tego od
razu, chyba było jej głupio, że nie trafiła z decyzją - ale wreszcie
powiedziała, i pokój został przemalowany na ciepły waniliowy odcień. Zapłaciłam
za farbę i malarza, nie nabzdyczałam się, nie wmawiałam, że musi ponosic
konsekwencje złego wyboru. Uznałam, że człowiek popełnia czasem omyłki i jeśli
tylko nie musi z ich powodu cierpiec, nie ma potrzeby. Trzecie malowanie: farby
i pedzle kupione za samodzielnie uskładane przez młodą pieniądze, jej własna
robota. I to był jej pomysł, że ta to ma wygladac, ja dowiedziałam się właściwie
po fakcie.

Co do telefonu na temat dziurki - dla mnie jest wzruszający i to jakos
pozytywnie. Pogadałabym z małą, dlaczego nie mogła się powstrzymac.

[verdana]

Własnie - ten telefon.
Przyznam, ze dla mnie taki telefon(choć pewnie bylabym w pierwszym
odruchu zła) bylby dowodem, że cos mi się w życiu udaje - wychowanie
dziecka mianowicie. Taki telefon to ogromny sukces wychowawczy,
ktorego nie powinna przesłaniać głupia diura w ścianie.
A dlaczego to zrobila? Byż może nie bedzie umiała odpowiedzieć, tak
jak moj komp;etnie dorosły mgr psychologii nie potrafi powiedzieć,
dlaczego widelcem przedzurawil wieczko jogurtu, ktorego nie miał
zamiar jeść, albo zaczął wyginać łyżeczkę w fantazyjne wzory. Bo
tak, bo go naszło... No, ale psychologowie sa normalni rzadziej, niż
przeciętny 8-latek.

[nangaparbat3]

Jako chyba dziesięciolatka zbryzgałam ściany świeżo malowanego pokoju w domu
babci jej przywiezionym z Francji lakierem do włosów. A jako pieciolatka włoskim
lakierem do paznokci mojej cioci namalowałam obrazek i poszłam jej pokazac,
oczekując pochwał. Ciocia o mało mnie nie zabiła. Kto pamieta realia komunizmu,
zrozumie.

[wieczna-gosia]

Zostawic.

a co do poczucia estetyki- to wcale nie jest tak ze dzieci maja
odmienne niz rodzice. Wrecz przeciwnie wiele dzieci ma zbiezne. I u
takich dzieci dziala kontrola i wyrabianie nawykow itp itd.

Sa niestety tez takie ktore poczucie estetyki ma odmienne- ja tak
mialam z moja mama- jakiego porzadku bym nie zrobila to dla niej
bedzie balagan tak bylo gdy bylam dzieckiem tak jest teraz gdy jestem
dorosla- jestem chodzacym chaosem.

Tymczasem moje najstarsze dziecko oraz trzecie dziecko to wzory
porzadku rodem z domu mojej mamy ja ich tego nie nauczylam Druga
jest moja kopia a czwarta sprzata rzadko za to przepieknie i jest
urodzona do robot wielkoformatowych- robimy wlasnie w domu malowanko
i ona ma to cos co pozwala jej przewidziec ze rzeczy postawione w tym
kacie za 3 dni przeniesie sie do tamtego kata i w zwiazku z tym
logistycznie korzystne jest postawienie ich wlasnie tu bo z kolei
tamten kat bedzie robiony za dwa dni i to jest za wczenie- ja takiego
zmyslu w ogole nie posiadam